Kerkverlating

[Eloesje]

In deze discussie open twee dingen door elkaar.

Over mensen die een kerk verlaten ‘omdat ze zonder een kerk net zo goed gelovig kunnen zijn’ heb ik eerder wat geschreven. Dat is waarin ik ook Merel bij val.

Hierbij heb je ook weer 2 groepen, de ene gaat geloven op z'n eigen manier (en wat merel volgens mij schrijft, is binnen 5 jaar van z'n geloof af)

De ander is teveel beschadigd om in de gemeente lid te kunnen blijven. Die groep kom ik regelmatig tegen. Zij behouden hun geloof en in de meeste gevallen komen ze ook weer bij een gemeente terecht. Maar hebben het hier wel heel erg moeilijk gehad dus die stap terug gaat niet zo makkelijk.

In beide gevallen zijn ze verkeerd bezig, maar bij de tweede groep heb ik er zeker wel begrip voor, ook al keur ik het niet goed!

[Arja]

In deze discussie open twee dingen door elkaar.

Over mensen die een kerk verlaten ‘omdat ze zonder een kerk net zo goed gelovig kunnen zijn’ heb ik eerder wat geschreven. Dat is waarin ik ook Merel bij val.

Mensen die een kerk verlaten omdat ze geen voeding meer krijgen, omdat de leer niet meer bijbels is, of om redenen van ernstige nalatigheid vanuit de kerk (als voorbeelden), maar wel het waarachtig geloof kennen zullen mijns inziens altijd weer zoeken naar gemeenschap in het geloof met de Heere God.

Mijn voorgeslacht komt uit enerzijds de Hervormde Kerk, anderzijds uit thuislezers die in die Hervormde Kerk geen rechte prediking meer konden vinden. Die thuislezers zochten ook elkaar weer op in gezelschappen en sloten zich uiteindelijke weer aan bij een kerkverband. Ik denk ook dat Arja zich hier in zal herkennen.

Ja klopt. Zo ging dat. Maar bij mij gaat dat wel een flink eind terug hoor. De laatste die daar echt bewust in stond, was mijn (Hervormde) betovergrootvader en ook zijn dochter, mijn overgrootmoeder. De gezelschappen waren er altijd ja. Maar toen mijn opa en oma aan wal gingen, heeft mijn oma het doorbroken, omdat ze mijn vader wilde laten dopen. Ze deed belijdenis en werd lid van de GerGem in R'dam.

Het verlangen naar herstel in de Hervormde kerk, en dan weer aan willen sluiten. Dat werd door mijn vader echt nog zo benoemd.

[Arja]

In deze discussie open twee dingen door elkaar.

Over mensen die een kerk verlaten ‘omdat ze zonder een kerk net zo goed gelovig kunnen zijn’ heb ik eerder wat geschreven. Dat is waarin ik ook Merel bij val.

... de ander is teveel beschadigd om in de gemeente lid te kunnen blijven. Die groep kom ik regelmatig tegen. Zij behouden hun geloof en in de meeste gevallen komen ze ook weer bij een gemeente terecht. Maar hebben het hier wel heel erg moeilijk gehad dus die stap terug gaat niet zo makkelijk.

In beide gevallen zijn ze verkeerd bezig, maar bij de tweede groep heb ik er zeker wel begrip voor, ook al keur ik het niet goed!

Omdat het hier gaat om mensen die, zoals je zelf zegt, teveel beschadigd zijn. Zeg je daar echt in real life tegen: ik snap dat je hierdoor beschadigd bent, maar je bent toch verkeerd bezig — ik keur het niet goed? Ik vind dat best wel eh...

[Vrouwke]

...pijnlijk.

[Maanenschijn]

In deze discussie open twee dingen door elkaar.

Over mensen die een kerk verlaten ‘omdat ze zonder een kerk net zo goed gelovig kunnen zijn’ heb ik eerder wat geschreven. Dat is waarin ik ook Merel bij val.

Mensen die een kerk verlaten omdat ze geen voeding meer krijgen, omdat de leer niet meer bijbels is, of om redenen van ernstige nalatigheid vanuit de kerk (als voorbeelden), maar wel het waarachtig geloof kennen zullen mijns inziens altijd weer zoeken naar gemeenschap in het geloof met de Heere God.

Mijn voorgeslacht komt uit enerzijds de Hervormde Kerk, anderzijds uit thuislezers die in die Hervormde Kerk geen rechte prediking meer konden vinden. Die thuislezers zochten ook elkaar weer op in gezelschappen en sloten zich uiteindelijke weer aan bij een kerkverband. Ik denk ook dat Arja zich hier in zal herkennen.

Ja klopt. Zo ging dat. Maar bij mij gaat dat wel een flink eind terug hoor. De laatste die daar echt bewust in stond, was mijn (Hervormde) betovergrootvader en ook zijn dochter, mijn overgrootmoeder. De gezelschappen waren er altijd ja. Maar toen mijn opa en oma aan wal gingen, heeft mijn oma het doorbroken, omdat ze mijn vader wilde laten dopen. Ze deed belijdenis en werd lid van de GerGem in R'dam.

Het verlangen naar herstel in de Hervormde kerk, en dan weer aan willen sluiten. Dat werd door mijn vader echt nog zo benoemd.

Ik herken dit. Mijn opa was 56 toen hij gedoopt is. Mijn moeder 24 jaar. Beiden door inspanning van de predikant van de plaatselijke GG (Tricht).

[Eloesje]

In deze discussie open twee dingen door elkaar.

Over mensen die een kerk verlaten ‘omdat ze zonder een kerk net zo goed gelovig kunnen zijn’ heb ik eerder wat geschreven. Dat is waarin ik ook Merel bij val.

... de ander is teveel beschadigd om in de gemeente lid te kunnen blijven. Die groep kom ik regelmatig tegen. Zij behouden hun geloof en in de meeste gevallen komen ze ook weer bij een gemeente terecht. Maar hebben het hier wel heel erg moeilijk gehad dus die stap terug gaat niet zo makkelijk.

In beide gevallen zijn ze verkeerd bezig, maar bij de tweede groep heb ik er zeker wel begrip voor, ook al keur ik het niet goed!

Omdat het hier gaat om mensen die, zoals je zelf zegt, teveel beschadigd zijn. Zeg je daar echt in real life tegen: ik snap dat je hierdoor beschadigd bent, maar je bent toch verkeerd bezig — ik keur het niet goed? Ik vind dat best wel eh...

Niet in deze bewoordingen maar ik probeer er zeker wel op aan te sturen dat mensen verder durven kijken dan de teleurstellingen die meegemaakt zijn. En nee dat is zeker niet makkelijk en in het begin ook niet mogelijk. Eerst moet er ingezien worden dat we als zondaar tussen de zondaren in wonen. Als er iets in de kerk gaande is, is het nooit 100% tegen 1 om het zo maar te zeggen. Er zijn altijd mensen die wél willen helpen maar vaak weten ze niet van de situatie of weten ze niet hoe ze kunnen helpen. Zodra er ruimte is om dat in te zien plus het feit dat het nooit volmaakt zal worden op aarde, kun je voorzichtig proberen of een terugkeer naar een gemeente mogelijk is.

Neem ik weer het voorbeeld van misbruik. Bijbels gezien zouden we moeten(!) vergeven. Knap als je dat daadwerkelijk kunt. Zo is het ook met beschadiging in/door de kerk. Knap als je er overheen kunt stappen, het is wel een opdracht, maar de uitvoering klinkt makkelijker dan het is.

Daarom is het zo belangrijk dat we ons bewust zijn van ons gedrag. Wat het uitwerkt op de jeugd. Dat begint al heel klein in wat je uitstraalt, roddelen etc.

[merel]

In deze discussie open twee dingen door elkaar.

Over mensen die een kerk verlaten ‘omdat ze zonder een kerk net zo goed gelovig kunnen zijn’ heb ik eerder wat geschreven. Dat is waarin ik ook Merel bij val.

... de ander is teveel beschadigd om in de gemeente lid te kunnen blijven. Die groep kom ik regelmatig tegen. Zij behouden hun geloof en in de meeste gevallen komen ze ook weer bij een gemeente terecht. Maar hebben het hier wel heel erg moeilijk gehad dus die stap terug gaat niet zo makkelijk.

In beide gevallen zijn ze verkeerd bezig, maar bij de tweede groep heb ik er zeker wel begrip voor, ook al keur ik het niet goed!

Omdat het hier gaat om mensen die, zoals je zelf zegt, teveel beschadigd zijn. Zeg je daar echt in real life tegen: ik snap dat je hierdoor beschadigd bent, maar je bent toch verkeerd bezig — ik keur het niet goed? Ik vind dat best wel eh...

Ik niet. Wij hebben ook zoiets als gezin meegemaakt en zijn ergens anders gaan kerken. Het duurde wel ruim een jaar voor we daar ook lid werden. Eerst in alle rust, zonder dat je mensen kent, aarden en verwerken. Toch heb ik nooit overwogen om niet meer te gaan. Ik ken namelijk geen kind die nadat de ouders qua kerkgang afhaakten later wel trouw naar de kerk ging.

[Posthoorn]

Ik ken ze wel.

[Bourdon16]

Ik ken er ook wel een aantal.
Al is het denk ik wel bijzonder.

[DDD]

Ik ken ze ook.

Maar dat is de norm niet. Alleen zou iets minder oordeel, iets beter luisteren al de meeste van dit soort dingen voorkomen. En dus denk ik: mildheid is niet voor niets een vrucht van de Geest.