Kerkverlating

[De Rijssenaar]

Waarom is er eigenlijk kerkverlating? Je kunt allemaal dingen gaan doen als kerk om mensen tevreden te houden, maar dat wordt denk ook niet wat.. God belooft ons geen makkelijke tijd hier op aarde.. Dus je moet er ook beetje mee dealen denk ik dan

[Ambtenaar]

Ik geloof een heilige algemene christelijke Kerk, de gemeenschap der heiligen.

In bepaalde reformatorische kringen geloven ze dit helemaal niet, althans het blijkt niet uit hun reacties op andere kerken.

Kijk eens naar het topic over de CGK. Dat is al voldoende bewijs voor mijn stelling.

[Groepscirkel]

Ik ben niet voor kerkverlating. Keur het ook niet goed. Met een boekje in je eigen hoekje is geen oplossing. Maar als mens begrijp ik het soms erg goed: leed, pijn, verdriet, schade. Als de kerk bij herhaling geen veilige haven blijkt, kan ik mij het geen-kerk-wel-geloven-standpunt wel indenken. Zonder goed te keuren.

Ofwel, context kennen is van wezenlijk belang.

Ik kan mij als mens heel veel zaken goed voorstellen die niet in overeenstemming met de Bijbel zijn. Als christen hebben wij de taak om Christus en Gods geopenbaarde wil te volgen.

Context is voor het voeren van gesprekken hierover belangrijk, maar blijft altijd ondergeschikt aan de Bijbel. Als je menselijk gevoel boven God zet, dan houd je niks over.

Ik pleit niet voor menselijk gevoel boven God te zetten en laat geen onduidelijkheid over het aansluiten bij een gemeente. Het enige waar ik wel de vinger bij leg is de persoonlijke, pastorale kant. Onderschat de realiteit achter kerkpijn niet.

[J.C. Philpot]

Het klink ongetwijfeld niet politiek correct, maar mensen die zeggen wel gelovig te zijn maar niet naar een kerk (of vergelijkbaar) te gaan, roepen bij mij hun geloof in twijfel.

Precies. En zo pas je gewetensdwang toe. Ga eerst het gesprek aan voor je oordeelt.

Ik heb daarover dezelfde twijfel als Maanenschijn. Ik merk namelijk bij veel van die gelovigen niets van hun geloof. Ze bidden als het hen uitkomt, lezen selectief in de bijbel, dopen hun kinderen niet, sturen hun kinderen niet naar een christelijke school en doen verder wat zij willen. Waaruit blijkt dan hun geloof?

Ik heb ooit eens een preek gehoord van ds. Dirk de Bree over volharding in het geloof. Hij sprak met name tieners en studenten hierop aan. Hij hoorde namelijk in de studentenwereld geluiden dat je ook wel kon geloven zonder kerk, helemaal als je ook wel eens deelnam aan een bijbelkring. Hij was het hier absoluut niet mee eens. Hij zei letterlijk dat je zonder kerkgang binnen 5 jaar niet meer zou geloven. De aanscherping van een wekelijkse kerkgang, het samen bidden en zingen (in welke vorm dan ook) heb je nodig om te kunnen volharden.

Wat mij betreft is dat uitstekend verwoord, en helemaal mee eens.

[J.C. Philpot]

Is het gedeelte uit Gods Woord in Hebreeën 10:25 ook "gewetensdwang"?
En laat ons onze onderlinge bijeenkomst [Kanttekeningen: Namelijk in de christelijke vergaderingen, die tot het gehoor van Gods Woord, gemeenschappelijke gebeden, en gebruik der heilige sacramenten aangericht zijn] niet nalaten, gelijk sommigen [Kanttekeningen: Namelijk die van de waarheid afvallen, of uit vreze der Joden, of ook door nalatigheid, of uit een groot gevoelen van zichzelve, of uit andere oorzaken hierin vertragen.] de gewoonte hebben, maar elkander vermanen; en dat zoveel te meer, als gij ziet dat de dag nadert.

Hebr. 10:25
1. Het is de vraag of het daar om de bijeenkomsten van de gemeente gaat.
2. Als dat wél het geval is, is het de vraag of onze bijeenkomsten nog voldoen aan de bijeenkomsten zoals ze bedoeld waren.

Het is voor mij helemaal geen vraag of het daar over de bijeenkomsten van de gemeente op de eerste dag gaat. De primaire bijeenkomst van de nieuw-testamentische gemeente was de samenkomst op de eerste dag der week. Waar het Woord bediend werd, de gebeden, inzamelingen en de viering van het avondmaal. Er zullen zeker verschillen zijn aan te wijzen tussen onze bijeenkomsten, en de bijeenkomsten in de eerste christengemeente. Er zijn in onze tijd ook verschillen onderling. Maar dat doet niet weg dat een christen in een bijbelgetrouwe gemeente hoort. Anders onttrek je je aan de herderlijke zorg die de Heere in Zijn Woord heeft ingesteld door de oudsten, en aan de prediking, waardoor de Heere zondaren wil bekeren en Zijn volk voeden en leiden.

Er zijn zeker situaties dat mensen in een kerk wonen dat er geen bijbelgetrouwe gemeente is. Maar als die er wel is, is een gelovige schuldig zich daarbij te voegen (NGB 28). De bijbel leert dat God het ware geloof werkt door de prediking, dat een ieder die uit God geboren is de broederen liefheeft, en zich onder de leiding van de oudsten moeten voegen, die hiervoor verantwoording af moeten leggen voor God. In iemand zich afscheid van het volk van God, de christelijke gemeente niet wil dienen, en zich niet nederigheid en zachtmoedigheid wil onderwerpen aan het onderwijs van onderherders die door God geroepen zijn, dan zal er in de meeste gevallen een geestelijke oorzaak zijn waarom men dit doet. Ik erken dat er individuele uitzonderingen zijn, en dat er zaken mis kunnen gaan, maar dit is toch wel de bijbelse lijn.