Persoonlijk denk ik dat hiér het woordgebruik heel bewust is. Dat men onderling Aramees sprak, doet er niet zoveel toe, het gaat erop hoe de auteur van het boek het weergeeft.Tiberius schreef:Ten tweede staat er in vers 17, dat Petrus bedroefd werd, omdat de Heere 3x tot hem gevraagd had of hij Hem liefhad (hij gebruikt hier "phileis"); en niet omdat er sprake was van een andere lading in het woord.
Ten derde zijn de meeste bijbeluitleggers het er wel over eens, dat Jezus en Zijn discipelen, zoals de meeste Galileeërs in die tijd, onderling Aramees spraken; een taal waarin dat verschil in beide woorden sowieso niet voorkomt.
Achterliggend hanteer ik hierbij 2 aannames:
1. De auteur gebruikt de verhalen binnen een evangelie met een bepaald doel. Om dit doel duidelijk te maken veroorlooft hij zich vrijheden, om door oa woordkeuze bepaalde dingen te benadrukken. Dus zelfs als Jezus en Petrus Aramees gesproken zouden hebben, en al zou in het Aramees geen verschil geweest zijn, is het toch van betekenis dat de Evangelist hier wél onderscheid aanbrengt door de woorden die hij gebruikt. De vraag is: Wat wil hij hiermee duidelijk maken? Waarop wil hij de aandacht vestigen?
2. De auteurs in de Bijbel zijn mensen die wisten hoe ze stijlfiguren, woordkeuzes, etc moesten gebruiken. Deze zijn bewust gebruikt, en dienen daarom ook gebruikt te worden bij de exegese.