Duidelijk: geen enkelvoudige oorzaak, genetische invloed bestaat maar is niet bepalend, geen bewijs voor een 'homogen', homofilie heeft biologische en omgevingcomponenten, trauma kan een risicofactor zijn, mogelijk uiteenlopende oorzaken bij mannen en vrouwen. Daarbij een pleidooi voor betere (longitudinale) studies en definities. De wetenschap claimt dus geen absolute aangeborenheid, maar wijst op complexiteit en meerdere oorzaken.
De wetenschappelijke conclusies onderstrepen dus waarom ik anders ben gaan kijken naar het beroep op nature (soort van als einde van tegenspraak). Concreet: als iemand stelt dat hij homo ís of een homoseksuele geaardheid heeft. Alsof het "zijn" een vaststaand gegeven is en dat als normatief argument kan functioneren. Ik ontken niet dat de homoseksuele gerichtheid of deze gevoelens bestaan.
Ik kan de kwaliteit van dit onderzoek niet beoordelen, maar heb geen reden te twijfelen aan de juistheid en uitkomsten. Het is ook niet onverenigbaar met mijn denkrichting, samengevat:
- Genesis 1 en 2: scheppingsorde, heteroseksualiteit norm en bedoeling, huwelijksverbond tussen man en vrouw. Een 'homogen' zou zich hier niet meer verhouden, maar dat is ook niet wat wetenschap stelt.
- Genesis 3: verwoestende realiteit van de zondeval werkt door in alles, ook op dat wat valt onder nature en nurture. Hedendaagse afwijkingen van de scheppingsorde gaan terug op deze zondevalrealiteit. Dat geldt ook voor begeerten die indruisen tegen Gods scheppingsbedoeling.
- Overige Schriftgegevens geven geen steun aan homoseksuele praxis of enige normativiteit.
Je lijkt maar niet te begrijpen dat, ondanks dat ze niet alleen staan, genetische variaties wel degelijk meespelen. Kortom, je doet aan cherrypicking en pikt eruit wat bij jouw overtuiging past.
Zover ik weet geef ik samenvattend de concluderende gegevens van dit onderzoek accuraat weer. Corrigeer me als dat niet zo is. Ik heb niet de minste aanzet gegeven om dit onderzoek te weerleggen. Wel heb ik een duiding gegeven hoe zich dit verhoudt tot mijn gedachten.
En daarnaast vind ik het heel vreemd dat je de ervaring van heel veel homoseksuele mensen niet meeneemt in je afwegingen. Die ervaren over het algemeen dat het 'zijn' behoorlijk vaststaat.
Zover ik weet heb ik daar geen uitspraken over gedaan. Wel heb ik mijn terughoudendheid verwoord over de ingewikkeldheid van een objectieve gedachtewisseling, omdat het over mensenlevens gaat. Ook heb ik ingebracht dat mijn twijfel mede is ontstaan door gesprekken met meerdere personen die worstelen met dit levenskruis. Persoonlijke ervaringen neem en weeg ik mee in interpersoonlijke contacten. Alleen een ervaring is niet objectief en daar kan ik geen moreel kader op bouwen.
Johann Gottfried Walther schreef: ↑27 jun 2026, 14:41
Ik hoorde een tijdje terug nog dat juist homoseksuelen die zich wel aan Gods woord willen houden, en zich onthouden van een relatie met iemand van hetzelfde geslacht, het regelmatig moeilijk vinden omdat ze door christenen die homoseksueel zijn en vinden dat iedereen de ruimte moet krijgen, juist degene die Bijbels willen leven niet respecteren.
Er zijn ook christenen die vinden dat vrouwen een rok moet dragen, of dat je de Bijbel moet interpreteren vanuit de eigen historische context, en zo kun je nog 1001 verschillende opvattingen bedenken waar christenen uit verschillende tradities anders over denken.
Jah ik weet dat jij heel veel normaal vindt, zelfs dus de intolerantie van de zogenaamde tolerante.
Maar ik blijf het krom vinden, zelf tegen Gods woord ingaan, en roepen iedereen moet de ruimte krijgen,
en dan de christenen die vechten tegen hun zondige verlangens en de Bijbel willen volgen, geen ruimte geven.
"Zie, de Heere is gekomen met Zijn vele duizenden heiligen, om gericht te houden tegen allen, en te straffen alle goddelozen onder hen, vanwege al hun goddeloze werken, die zij goddelooslijk gedaan hebben, en vanwege alle harde woorden, die de goddeloze zondaars tegen Hem gesproken hebben"
Duidelijk: geen enkelvoudige oorzaak, genetische invloed bestaat maar is niet bepalend, geen bewijs voor een 'homogen', homofilie heeft biologische en omgevingcomponenten, trauma kan een risicofactor zijn, mogelijk uiteenlopende oorzaken bij mannen en vrouwen. Daarbij een pleidooi voor betere (longitudinale) studies en definities. De wetenschap claimt dus geen absolute aangeborenheid, maar wijst op complexiteit en meerdere oorzaken.
De wetenschappelijke conclusies onderstrepen dus waarom ik anders ben gaan kijken naar het beroep op nature (soort van als einde van tegenspraak). Concreet: als iemand stelt dat hij homo ís of een homoseksuele geaardheid heeft. Alsof het "zijn" een vaststaand gegeven is en dat als normatief argument kan functioneren. Ik ontken niet dat de homoseksuele gerichtheid of deze gevoelens bestaan.
Ik kan de kwaliteit van dit onderzoek niet beoordelen, maar heb geen reden te twijfelen aan de juistheid en uitkomsten. Het is ook niet onverenigbaar met mijn denkrichting, samengevat:
- Genesis 1 en 2: scheppingsorde, heteroseksualiteit norm en bedoeling, huwelijksverbond tussen man en vrouw. Een 'homogen' zou zich hier niet meer verhouden, maar dat is ook niet wat wetenschap stelt.
- Genesis 3: verwoestende realiteit van de zondeval werkt door in alles, ook op dat wat valt onder nature en nurture. Hedendaagse afwijkingen van de scheppingsorde gaan terug op deze zondevalrealiteit. Dat geldt ook voor begeerten die indruisen tegen Gods scheppingsbedoeling.
- Overige Schriftgegevens geven geen steun aan homoseksuele praxis of enige normativiteit.
Je lijkt maar niet te begrijpen dat, ondanks dat ze niet alleen staan, genetische variaties wel degelijk meespelen. Kortom, je doet aan cherrypicking en pikt eruit wat bij jouw overtuiging past.
Zover ik weet geef ik samenvattend de concluderende gegevens van dit onderzoek accuraat weer. Corrigeer me als dat niet zo is. Ik heb niet de minste aanzet gegeven om dit onderzoek te weerleggen. Wel heb ik een duiding gegeven hoe zich dit verhoudt tot mijn gedachten.
En daarnaast vind ik het heel vreemd dat je de ervaring van heel veel homoseksuele mensen niet meeneemt in je afwegingen. Die ervaren over het algemeen dat het 'zijn' behoorlijk vaststaat.
Zover ik weet heb ik daar geen uitspraken over gedaan. Wel heb ik mijn terughoudendheid verwoord over de ingewikkeldheid van een objectieve gedachtewisseling, omdat het over mensenlevens gaat. Ook heb ik ingebracht dat mijn twijfel mede is ontstaan door gesprekken met meerdere personen die worstelen met dit levenskruis. Persoonlijke ervaringen neem en weeg ik mee in interpersoonlijke contacten. Alleen een ervaring is niet objectief en daar kan ik geen moreel kader op bouwen.
Gesprekken met meerdere personen blijft nog best beperkt. Er zijn grote onderzoeken die laten zien dat homo's in grote meerderheid hun seksuele gevoelens niet hebben gekozen en daarin ook geen verandering ervaren.
Een ervaring van een enkeling is inderdaad niet objectief, maar ervaringen van grote groepen mensen kun je veel meer op baseren.
Groepscirkel schreef: ↑27 jun 2026, 19:30
Duidelijk: geen enkelvoudige oorzaak, genetische invloed bestaat maar is niet bepalend, geen bewijs voor een 'homogen', homofilie heeft biologische en omgevingcomponenten, trauma kan een risicofactor zijn, mogelijk uiteenlopende oorzaken bij mannen en vrouwen. Daarbij een pleidooi voor betere (longitudinale) studies en definities. De wetenschap claimt dus geen absolute aangeborenheid, maar wijst op complexiteit en meerdere oorzaken.
De wetenschappelijke conclusies onderstrepen dus waarom ik anders ben gaan kijken naar het beroep op nature (soort van als einde van tegenspraak). Concreet: als iemand stelt dat hij homo ís of een homoseksuele geaardheid heeft. Alsof het "zijn" een vaststaand gegeven is en dat als normatief argument kan functioneren. Ik ontken niet dat de homoseksuele gerichtheid of deze gevoelens bestaan.
Ik kan de kwaliteit van dit onderzoek niet beoordelen, maar heb geen reden te twijfelen aan de juistheid en uitkomsten. Het is ook niet onverenigbaar met mijn denkrichting, samengevat:
- Genesis 1 en 2: scheppingsorde, heteroseksualiteit norm en bedoeling, huwelijksverbond tussen man en vrouw. Een 'homogen' zou zich hier niet meer verhouden, maar dat is ook niet wat wetenschap stelt.
- Genesis 3: verwoestende realiteit van de zondeval werkt door in alles, ook op dat wat valt onder nature en nurture. Hedendaagse afwijkingen van de scheppingsorde gaan terug op deze zondevalrealiteit. Dat geldt ook voor begeerten die indruisen tegen Gods scheppingsbedoeling.
- Overige Schriftgegevens geven geen steun aan homoseksuele praxis of enige normativiteit.
Je lijkt maar niet te begrijpen dat, ondanks dat ze niet alleen staan, genetische variaties wel degelijk meespelen. Kortom, je doet aan cherrypicking en pikt eruit wat bij jouw overtuiging past.
Zover ik weet geef ik samenvattend de concluderende gegevens van dit onderzoek accuraat weer. Corrigeer me als dat niet zo is. Ik heb niet de minste aanzet gegeven om dit onderzoek te weerleggen. Wel heb ik een duiding gegeven hoe zich dit verhoudt tot mijn gedachten.
En daarnaast vind ik het heel vreemd dat je de ervaring van heel veel homoseksuele mensen niet meeneemt in je afwegingen. Die ervaren over het algemeen dat het 'zijn' behoorlijk vaststaat.
Zover ik weet heb ik daar geen uitspraken over gedaan. Wel heb ik mijn terughoudendheid verwoord over de ingewikkeldheid van een objectieve gedachtewisseling, omdat het over mensenlevens gaat. Ook heb ik ingebracht dat mijn twijfel mede is ontstaan door gesprekken met meerdere personen die worstelen met dit levenskruis. Persoonlijke ervaringen neem en weeg ik mee in interpersoonlijke contacten. Alleen een ervaring is niet objectief en daar kan ik geen moreel kader op bouwen.
Gesprekken met meerdere personen blijft nog best beperkt. Er zijn grote onderzoeken die laten zien dat homo's in grote meerderheid hun seksuele gevoelens niet hebben gekozen en daarin ook geen verandering ervaren.
Een ervaring van een enkeling is inderdaad niet objectief, maar ervaringen van grote groepen mensen kun je veel meer op baseren.
Fijn dat je ook ingaat op andere punten, bijv. over je verwijt van cherrypicking.
Verder zijn ervaringen zijn relevant en belangrijk. Die ontken ik niet, die honoreer ik, daar luister ik naar, daar probeer ik met alle gebrek mee om te gaan, enzovoorts. Maar op ervaringen kan je geen moreel kader op bouwen. Dat heeft objectieve grond nodig, zoals Gods Woord dat geeft.
Op Refoweb stond de volgende vraag: Mag je als gemeente een predikant beroepen die homoseksueel geaard is, maar uitdrukkelijk als vrijgezel door het leven wil gaan?
Ik moest denken aan de discussie die hier gevoerd is. Ik heb met enige verbazing de discussie gevolgd. Met name over het punt of homofilie aangeboren is. Ik vroeg mij naderhand af: is angst wellicht leidend in de discussie over homofilie? De angst van het hellend vlak. Dat de stelling dat homofilie niet aangeboren is, leidt tot acceptatie van homoseksualiteit?
In de afgelopen weken vond er in het Reformatorisch Dagblad een gedachtewisseling plaats tussen enkele scribenten van de stichting Hart van homo’s en evangelist Jan-Dirk Liefting. Directe aanleiding was het RD-verslag van een bijeenkomst die Hart van homo’s begin mei organiseerde. In de uitwisseling kwam nadrukkelijk de vraag naar voren of het hebben van homoseksuele gevoelens op zichzelf zondig is. De auteurs waren het eens over de vraag hoe te denken over homoseksuele relaties. Daarvoor zien ze in het Bijbelse spreken geen ruimte. Maar op de vraag hoe een christen een homoseksuele gerichtheid moet duiden gingen de wegen uiteen.
Het is een vraag die ook Bijbels Beraad M/V geregeld krijgt. Ook binnen onze werkgroep Struggel, die bestaat uit (jonge) christenen die zelf weten wat het is om homoseksuele gevoelens te hebben, komt deze vraag geregeld aan de orde. In dit commentaar enkele gedachten over dit vraagstuk.
1. Homoseksuele verhoudingen worden in de Bijbel als zonde benoemd
In heldere bewoordingen wordt op meerdere plaatsen in de Bijbel gesproken over homoseksueel gedrag. Het leven en wandelen in de zonde wordt verbonden met het binnengaan of buiten blijven van het Koninkrijk van God. Zie bijvoorbeeld Rom. 1:18-32, 1 Kor. 6:9-10 en 1 Tim. 1:10. Overigens wordt op deze plaatsen niet alleen homoseksueel gedrag als zonde benoemd; ook andere zonden worden aan de kaak gesteld.
2. Zonde is niet beperkt tot wat we doen
Zonde gaat niet alleen over onze gedragingen. Met onze woorden, gedachten en verlangens kunnen we ook zondigen. De Heere Jezus benoemt in de bekende woorden uit Matth. 5:27-28 dat je ook in je hart reeds kunt zondigen door verkeerde begeerten. De zondigheid gaat daarom niet alleen over wat we doen, maar ook over onze zondige aard, over dat waarnaar we verlangen.
3. Homoseksuele gevoelens zijn te zien als een verstoring van Gods goede orde
In zijn boek Gods goede orde schrijft dr. M. Klaassen: “Vanuit christelijk perspectief is de homoseksuele gerichtheid een anomalie te noemen, een verstoring van Gods orde. (…) Homoseksualiteit is geen variatie in Gods goede schepping, maar een afwijking daarvan. Een afwijking waarvoor niet gekozen is, maar die inherent is aan het leven in een gebroken wereld. Als gevolg hiervan lijden mensen – alle mensen – aan ongeordende verlangen die niet overeenkomen met Gods heilige wil. Dat geldt niet in het minst voor onze seksuele verlangens. Hoewel seksueel verlangen op zichzelf genomen niet zondig is, is dat wel het geval als het zich richt op wat ongeoorloofd is (Matth. 5:27,28). Dat is niet alleen het geval bij mensen met heteroseksuele gevoelens, dat geldt evenzeer voor mensen met homoseksuele gevoelens. Seksueel verlangen naar iemand van hetzelfde geslacht is niet moreel neutraal, maar zonde”.
4. Homoseksuele gevoelens maken deel uit van de gebrokenheid
Deze gebrokenheid maakt onderdeel uit van het leven in een gebroken wereld. Homoseksualiteit is te zien als behorend bij het leven in een gebroken wereld. Voor veel christenen met homoseksuele gevoelens geldt dat ze geen bewuste keuze hebben gemaakt voor deze gerichtheid. Ze hebben er dikwijls mee geworsteld, ze kampen ermee, ze strijden ermee. Voor velen geldt dat ze dikwijls hebben gebeden of deze gevoelens weg mogen gaan, maar ze zijn gebleven. Naar mijn overtuiging zijn deze christenen er niet bij gebaat om te zeggen: bekeer je van deze gevoelens. Een zekere acceptatie van deze gevoelens is nodig. Ze zijn er, ze behoren tot de gebroken zondigheid en de zondige gebrokenheid van het leven.
Ik zou deze homoseksuele gerichtheid willen benoemen als een kruis (Matth. 10: 34 – 40), als een doorn (2 Kor. 12: 7 – 10). Is er voor een christen met homoseksuele gevoelens dan geen bekering nodig? Jazeker, wij hebben allen bekering nodig. Maar dat hoeft niet te impliceren dat de seksuele gerichtheid als zodanig verdwijnt, wél dat je mag leren om mét die gerichtheid te leven in gehoorzaamheid aan Christus.
5. Seksualiteit is niet bepalend voor je identiteit
Wie een homoseksuele gerichtheid ziet als een afwijking van Gods goede orde zal het niet zien als de kern van zijn of haar identiteit, maar wel als een stuk gebrokenheid dat verweven is ín je identiteit. Het is er als het ware als een dissonant doorheen verweven. Om het concreet te maken: je bent er niet trots op dat je een homoseksuele gerichtheid hebt. Maar je kunt het ook niet negeren. Je moet onder ogen zien dat deze er is. Een zekere acceptatie van deze gevoelens is nodig om ermee te leren leven. Het valt niet mee om te leren leven met gebrokenheid, maar het maakt deel uit van het leven als christen in een gebroken wereld.
De kern van de identiteit van een christen is echter niet dat je homo- of heteroseksueel gericht bent. De kern van de identiteit van een christen is wie je bent in Christus, ván Wie je bent. Je bént ten diepste geen homo, maar je bent een christen met het kruis van homoseksuele gevoelens.
6. De christelijke gemeenschap is nodig om als homo rein te leven
Het leren leven met het kruis of de doorn van homoseksuele gevoelens betreft de christen zelf die ermee te maken heeft, maar het betreft ook de christelijke gemeenschap. Een christen met homoseksuele gevoelens heeft zijn omgeving nodig om te leren leven met deze gevoelens. De familie- en vriendenkring, maar zeker ook de christelijke gemeente, zijn nodig om te leren leven met gebrokenheid. Het ‘draagt elkanders lasten’ (Gal. 6:2) moet ook in dit opzicht in praktijk worden gebracht.
Dit vraagt van de homo zelf én van diens omgeving om deze gevoelens onder ogen te zien. Niet door er trots op te zijn. Maar ook niet door vooral te roepen: bekeer je ervan. Deze gevoelens zijn er. Je hebt ermee geworsteld, je strijdt ermee. Velen hebben de ervaring dat ze ook niet meer weggaan. Je hebt de Heere gedurig nodig om ermee te blijven strijden. Dat doe je niet alleen, maar samen met anderen die om je heen staan.
