Gereformeerde Gemeenten

[Arja]

Volgens mij gaat het te ver om “het beste oordelen” zo uit te leggen dat wij iemand dan voor een kind van God moeten houden. Dordt zegt juist dat het binnenste van het hart ons onbekend is. Dan kun je dus niet aan de ene kant zeggen: wij kennen het hart niet, en aan de andere kant toch concluderen: dus moeten wij hem voor een wedergeboren kind van God houden. Dat is óók een oordeel over het innerlijk.

Toch denk ik dat Dordt dat juist wèl zegt. Als iemand uiterlijk zijn of haar geloof belijdt en het leven betert, dan houden we iemand voor een gelovige, juist omdat wij iemands hart niet kennen. We baseren op wat iemand zelf zegt/belijdt en hoe hij/zij leeft. Dit oordeel heeft altijd iets voorlopigs en het kan zijn dat dat oordeel op een later moment moet worden bijgesteld. De noties 'oordeel der liefde' en 'mildheid' zijn daarin cruciaal. Zie ook de kanttekning bij 1 Kor 13:7 (... zij (= de liefde) gelooft alle dingen...): Namelijk die enigszins gelofelijk en niet openbaarlijk vals zijn, namelijk aangaande het doen van zijn naaste, hetzelve altijd ten beste duidende, zolang het tegendeel niet blijkt.

Ik denk dat het/ons verschil vooral zit in wat we verstaan onder “uiterlijk het geloof belijden”. Als daarmee bedoeld wordt: iemand belijdt openlijk dat hij Christus toebehoort, dat God in zijn leven heeft gewerkt, dat hij leeft van genade en zijn wandel spreekt dat niet tegen, dan begrijp ik dat je zo iemand naar het oordeel van de liefde als gelovige behandelt.

Maar als “uiterlijk belijden” alleen betekent: iemand onderschrijft de leer, doet kerkelijke belijdenis en leeft netjes, terwijl hij of zij aangeeft in gesprekken niet bekeerd te zijn (of andere variatie) dan vind ik het te ver gaan om hem daarom voor een kind van God te houden

De vraag is: wát belijdt hij uiterlijk? Alleen de waarheid van de leer? Of ook persoonlijk geloof in de Heere?

Ik weet niet of 1 Korinthe 13:7 hier bij past eigenlijk. “De liefde gelooft alle dingen” betekent volgens mij niet dat liefde iemands geestelijke staat invult op grond van een uiterlijk belijdenis en het verbeteren van je leven. In 1 Korinthe 13 gaat het juist over mensen bij wie veel uiterlijk geestelijks aanwezig kan zijn: talen, kennis, profetie, zelfs grote opoffering. En toch zegt Paulus: zonder liefde is het niets.
Deze liefde blijft wel waarachtig. Ze vult niet in wat (nog) niet beleden wordt.

[mvdb]

Volgens mij gaat het te ver om “het beste oordelen” zo uit te leggen dat wij iemand dan voor een kind van God moeten houden. Dordt zegt juist dat het binnenste van het hart ons onbekend is. Dan kun je dus niet aan de ene kant zeggen: wij kennen het hart niet, en aan de andere kant toch concluderen: dus moeten wij hem voor een wedergeboren kind van God houden. Dat is óók een oordeel over het innerlijk.

Toch denk ik dat Dordt dat juist wèl zegt. Als iemand uiterlijk zijn of haar geloof belijdt en het leven betert, dan houden we iemand voor een gelovige, juist omdat wij iemands hart niet kennen. We baseren op wat iemand zelf zegt/belijdt en hoe hij/zij leeft. Dit oordeel heeft altijd iets voorlopigs en het kan zijn dat dat oordeel op een later moment moet worden bijgesteld. De noties 'oordeel der liefde' en 'mildheid' zijn daarin cruciaal. Zie ook de kanttekning bij 1 Kor 13:7 (... zij (= de liefde) gelooft alle dingen...): Namelijk die enigszins gelofelijk en niet openbaarlijk vals zijn, namelijk aangaande het doen van zijn naaste, hetzelve altijd ten beste duidende, zolang het tegendeel niet blijkt.

Ik denk dat het/ons verschil vooral zit in wat we verstaan onder “uiterlijk het geloof belijden”. Als daarmee bedoeld wordt: iemand belijdt openlijk dat hij Christus toebehoort, dat God in zijn leven heeft gewerkt, dat hij leeft van genade en zijn wandel spreekt dat niet tegen, dan begrijp ik dat je zo iemand naar het oordeel van de liefde als gelovige behandelt.

Maar als “uiterlijk belijden” alleen betekent: iemand onderschrijft de leer, doet kerkelijke belijdenis en leeft netjes, terwijl hij of zij aangeeft in gesprekken niet bekeerd te zijn (of andere variatie) dan vind ik het te ver gaan om hem daarom voor een kind van God te houden

De vraag is: wát belijdt hij uiterlijk? Alleen de waarheid van de leer? Of ook persoonlijk geloof in de Heere?

Ik weet niet of 1 Korinthe 13:7 hier bij past eigenlijk. “De liefde gelooft alle dingen” betekent volgens mij niet dat liefde iemands geestelijke staat invult op grond van een uiterlijk belijdenis en het verbeteren van je leven. In 1 Korinthe 13 gaat het juist over mensen bij wie veel uiterlijk geestelijks aanwezig kan zijn: talen, kennis, profetie, zelfs grote opoffering. En toch zegt Paulus: zonder liefde is het niets.
Deze liefde blijft wel waarachtig. Ze vult niet in wat (nog) niet beleden wordt.

Volgens mij zijn wij het helemaal eens. Ik bedoel datgene wat jij in je eerste alinea beschrijft. In plaats van 'zijn of haar geloof belijdt' had ik beter kunnen schrijven 'belijdt een (waar) gelovige te zijn'.
Het gaat dus wat iemand zegt of waar hij/zij zich voor uitgeeft samen met dat wat uit de levenswandel blijkt. Als het laatste niet in tegespraak is met het eerste, houden we hem/haar voor een kind van God.
Als iemand zelf aangeeft niet bekeerd te zijn, dan is er doorgaans geen reden om daar zelf dan anders over te denken (al zou ik bij iemand die 'met een lampje op de rug loopt' juist wel positief kunnen oordelen, ondanks dat iemand zelf niet durft te zeggen een leven christen te zijn).

Voor wat betreft de genoemde woorden uit 1 Kor. 13, zou ik me nog verder moeten verdiepen in de betekenis ervan. Ik heb bij dit gedeelte het idee dat het 'gelooft alle dingen' staat tegenover een argwanende, achterdochtige levenshouding (en dat beperkt zich zeker niet tot alleen een mening/oordeel over iemands geestelijke staat).