Kerkpijn (Uit Gereformeerde Gemeenten)

[rhadders]

Ik ben ook wel even benieuwd: wat betekent ‘bekering overnemen’ concreet? En wat als dit dus niet gebeurt door een ambtsdrager, wat betekent dat dan concreet?

Dat iemand belijdt een kind van de Heere te mogen zijn (hierboven is het allemaal uitvoerig beschreven door Vrouwke en Arja) maar dat daar vraagtekens bij worden gezet door (o.a.) ambtsdragers. Is een gangbare uitdrukking in de kringen waarin ik me bevind: kan iemand het wel of niet van diegene overnemen. In gewone mensentaal: gelooft hij of zij het bekeringsverhaal?

Soms hoor je het ook bij sterfbedbekeringen: de dominee kan het niet overnemen en laat het daarom rusten.

Wat het concreet betekent kan heel uiteenlopend zijn. Bijvoorbeeld een waarschuwing om te vragen om ontdekking. Of om een volgende keer voorzichtig te zijn met de Avondmaalsgang.

Dank voor je reactie. Ik begrijp het, maar of een ambtsdrager het bekeringsverhaal gelooft is één ding. Maar wat betekent dat verder? Niets toch? Volgens mij leert de Schrift dat de Heilige Geest in ons getuigt dat we kinderen van God zijn (Rom.8:16), wat is dan de rol van de ambtsdrager die dit in twijfel trekt? Corrigeert hij de Heilige Geest? En zegt 1Jh.5:10 niet: ‘Die in den Zoon van God gelooft, heeft de getuigenis in zichzelven’? Met andere woorden: wat is de Schriftuurlijke basis voor deze praktijk?

[Job]

https://www.rd.nl/artikel/1143670-het-l ... aar-haalde

Interview met ouderling z klaasse

Bijzonder interview. Ik vond de antwoorden elkaar soms ook tegenspreken.

Ik werd er wat ongemakkelijk van. Ik bedoel: ik zie best wel wat tegenstrijdigheden en onbegrijpelijkheden, maar het gaat met name om de heel persoonlijke emoties. Dus kritiek is niet oké. Maar hij is ook weer heel erg stellig.

Ik denk dat de link met het vroeg verliezen van zijn ouders plus het opgroeien op onveilige plekken niet voor niets gemaakt wordt in het artikel. Zulke aangrijpende zaken doen iets in een kinderhoofdje. Ik ergerde me ook wel aan wat dingetjes in het artikel, maar in alle gevallen hielp het gegeven over zijn kindertijd me om dat te nuanceren. Mooi dat deze man in al zijn eigenheid dienstbaar mag zijn. Wat het pijn doen van mensen betreft hoop ik natuurlijk dat hij voldoende wijze lieden om zich heen heeft door wie hij zich wil laten corrigeren. Ook mooi om te horen dat ds. Schreuder gewoon openlijk bepaalde mindere dingen benoemde.

[Job]

Ik ben ook wel even benieuwd: wat betekent ‘bekering overnemen’ concreet? En wat als dit dus niet gebeurt door een ambtsdrager, wat betekent dat dan concreet?

Dat iemand belijdt een kind van de Heere te mogen zijn (hierboven is het allemaal uitvoerig beschreven door Vrouwke en Arja) maar dat daar vraagtekens bij worden gezet door (o.a.) ambtsdragers. Is een gangbare uitdrukking in de kringen waarin ik me bevind: kan iemand het wel of niet van diegene overnemen. In gewone mensentaal: gelooft hij of zij het bekeringsverhaal?

Soms hoor je het ook bij sterfbedbekeringen: de dominee kan het niet overnemen en laat het daarom rusten.

Wat het concreet betekent kan heel uiteenlopend zijn. Bijvoorbeeld een waarschuwing om te vragen om ontdekking. Of om een volgende keer voorzichtig te zijn met de Avondmaalsgang.

Dank voor je reactie. Ik begrijp het, maar of een ambtsdrager het bekeringsverhaal gelooft is één ding. Maar wat betekent dat verder? Niets toch? Volgens mij leert de Schrift dat de Heilige Geest in ons getuigt dat we kinderen van God zijn (Rom.8:16), wat is dan de rol van de ambtsdrager die dit in twijfel trekt? Corrigeert hij de Heilige Geest? En zegt 1Jh.5:10 niet: ‘Die in den Zoon van God gelooft, heeft de getuigenis in zichzelven’? Met andere woorden: wat is de Schriftuurlijke basis voor deze praktijk?

Heb het even niet bij de hand, maar over ouderlingen wordt in het bevestigingsformulier gezegd dat ze moeten toezien op leer en wandel in de gemeente des Heeren. Die zich onstichtelijk te vermanen en te waarschuwen voor hun verderf. En ook "dat ze waken voor uw zielen" . Schriftuurplaatsen kan ik daarvoor nu zo uit het blote hoofd niet oplepelen.

Ik denk, en vind dat ook terecht, dat die taak heel serieus genomen wordt. Over de inhoudelijke invulling ervan en de toon is echter groot verschil van mening, zoals ook in dit topic wel blijkt

[DDD]

Voor deze praktijk is ook helemaal geen schriftbewijs. Maar dit is ook echt niet de leer van de Gereformeerde Gemeenten want anders zouden daar toch al lang artikelen over in de Saambinder moeten hebben gestaan.

Het betreft plaatselijke uitwassen die niets met gereformeerdheid te maken hebben.

Terwijl er natuurlijk niets mis mee is om te vragen om ontdekkend licht. Dat is voor iedereen nodig. Daar zie ik dan weer geen verband mee.

[rhadders]

Ik twijfel er niet aan dat de meeste ambtsdragers hun taak ernstig nemen en zich oprecht bekommeren om de zielen in de gemeente. Maar dit is natuurlijk niet een kwestie van toon of mening, het gaat immers over de wedergeboorte, over de zekerheid van het geloof, met andere woorden: over het centrum van het Evangelie! Het lijkt mij dat een ambtsdrager als geen ander moet weten ‘wat onze enige troost is in leven en sterven’ (HC zondag 1). Dat betekent dus ook: weten waarop die zekerheid gebaseerd is. En dat het inderdaad een zekerheid is, door God geschonken.

[rhadders]

Voor deze praktijk is ook helemaal geen schriftbewijs. Maar dit is ook echt niet de leer van de Gereformeerde Gemeenten want anders zouden daar toch al lang artikelen over in de Saambinder moeten hebben gestaan.

Het betreft plaatselijke uitwassen die niets met gereformeerdheid te maken hebben.

Terwijl er natuurlijk niets mis mee is om te vragen om ontdekkend licht. Dat is voor iedereen nodig. Daar zie ik dan weer geen verband mee.

Wel ernstige uitwassen! Die ik bovendien meer aantref dan mij lief is, ook in mijn directe omgeving.