Aanbod van Genade

[Marco]

Het ging mij nog niet eens zozeer om de vraag of er iets moet gebeuren. Er moet iets gebeurd zijn, en dat is vast te stellen. Dat wordt zeker niet ontkend in orthodoxe kerken.

Wat ik zie is dat in orthodoxe kerken de neiging bestaat om de nadruk te leggen op de mens die tot geloof moet komen. Dat is niet onbijbels, de oproep tot bekering is er, en moet, ook volgens onze belijdenisgeschriften aan een ieder worden gedaan. Daarmee wordt niet ontkend dat het de Geest is die het geloof moet werken (niet wekken maar werken), maar daar wordt wat (te?) weinig over gesproken, al verschilt dat natuurlijk over de breedte. Maar dat kan ik niet onder verstandsgeloof scharen, en er wordt niet ontkend dat er wedergeboorte nodig is.

Dan kom je weer terug op het begin van dit onderwerp: de noodzaak van de wedergeboorte en vernieuwing van de mens sluiten een breed aanbod van genade niet uit. Er is geen tegenstelling tussen Johannes 3 en de volgende hoofdstukken van Johannes. De noodzaak tot wedergeboorte is geen reden om niet in Gods beloften te geloven. Andersom: je kunt alleen maar in die beloften geloven als je wedergeboren bent. Maar dan moet je wel écht geloven, dus niet alleen iets van 'ik geloof wel dat ik gered ben' en dan over tot de orde van de dag. Zo'n geloof is geen geloof, en dat is ook niet waar de belijdenisgeschriften over gaan.

[DDD]

God heeft niet in de eeuwigheid bepaald wie er niet zouden geloven. Althans, dat is niet wat de DL leren. Die leren alleen dat God in de eeuwigheid heeft bepaald wie er wel zouden geloven.

Er waren ook afgevaardigden die uitgingen van een dubbele predestinatie, net als trouwens Calvijn, maar dat is niet in de DL terecht gekomen, en trouwens ook niet te vinden in de HC of de NGB.

Dat klopt niet:

Paragraaf 6

Het besluit van verkiezing en verwerping

Dat God aan bepaalde mensen in de tijd het geloof schenkt
en aan anderen niet, komt voort uit Zijn eeuwig besluit. a
Aan God zijn al Zijn werken van eeuwigheid bekend (Hand. 15:18)
en: Die alle dingen werkt overeenkomstig de raad van Zijn wil (Ef. 1:11).

Volgens dit besluit maakt Hij de harten van de uitverkorenen zacht en buigt ze uit genade,
hoewel ze hard zijn, zodat zij gaan geloven.
Maar mensen die niet uitverkoren zijn, laat Hij in hun verkeerdheid en hardheid.
Hij handelt daarmee overeenkomstig Zijn rechtvaardig oordeel.

Wel leren de DL dat de verkiezing en verwerping niet op gelijke hoogte staan.

Kun je toelichten wat er hiermee onjuist is aan wat ik schrijf? Vooral een definitie van 'verwerping', denk ik?

Overigens, maar de bedoeling weet ik niet zeker, kan de tekst heel goed gelezen worden als "Over 'het besluit van de verkiezing' en over 'de verwerping'."

[Posthoorn]

Het ging mij nog niet eens zozeer om de vraag of er iets moet gebeuren. Er moet iets gebeurd zijn, en dat is vast te stellen. Dat wordt zeker niet ontkend in orthodoxe kerken.

Wat ik zie is dat in orthodoxe kerken de neiging bestaat om de nadruk te leggen op de mens die tot geloof moet komen. Dat is niet onbijbels, de oproep tot bekering is er, en moet, ook volgens onze belijdenisgeschriften aan een ieder worden gedaan. Daarmee wordt niet ontkend dat het de Geest is die het geloof moet werken (niet wekken maar werken), maar daar wordt wat (te?) weinig over gesproken, al verschilt dat natuurlijk over de breedte. Maar dat kan ik niet onder verstandsgeloof scharen, en er wordt niet ontkend dat er wedergeboorte nodig is.

Dan kom je weer terug op het begin van dit onderwerp: de noodzaak van de wedergeboorte en vernieuwing van de mens sluiten een breed aanbod van genade niet uit. Er is geen tegenstelling tussen Johannes 3 en de volgende hoofdstukken van Johannes. De noodzaak tot wedergeboorte is geen reden om niet in Gods beloften te geloven. Andersom: je kunt alleen maar in die beloften geloven als je wedergeboren bent. Maar dan moet je wel écht geloven, dus niet alleen iets van 'ik geloof wel dat ik gered ben' en dan over tot de orde van de dag. Zo'n geloof is geen geloof, en dat is ook niet waar de belijdenisgeschriften over gaan.

Daar ben ik het helemaal mee eens.

[J.C. Philpot]

Kun je toelichten wat er hiermee onjuist is aan wat ik schrijf? Vooral een definitie van 'verwerping', denk ik?

Overigens, maar de bedoeling weet ik niet zeker, kan de tekst heel goed gelezen worden als "Over 'het besluit van de verkiezing' en over 'de verwerping'."

Jij zegt: "God heeft niet in de eeuwigheid bepaald wie er niet zouden geloven."

De Dordtse Leerregels zeggen:
Dat God aan bepaalde mensen in de tijd het geloof schenkt
en aan anderen niet, komt voort uit Zijn eeuwig besluit

In andere woorden: dat God bepaalde mensen het geloof schenkt, en aan anderen niet, komt voort uit Zijn eeuwig besluit.

Dus ook dat "aan anderen niet" komt voort uit Zijn eeuwig besluit. Dat is in tegenstelling tot jouw stelling.

[Valcke]

God heeft niet in de eeuwigheid bepaald wie er niet zouden geloven. Althans, dat is niet wat de DL leren. Die leren alleen dat God in de eeuwigheid heeft bepaald wie er wel zouden geloven.

Er waren ook afgevaardigden die uitgingen van een dubbele predestinatie, net als trouwens Calvijn, maar dat is niet in de DL terecht gekomen, en trouwens ook niet te vinden in de HC of de NGB.

Dat klopt niet:

Paragraaf 6

Het besluit van verkiezing en verwerping

Dat God aan bepaalde mensen in de tijd het geloof schenkt
en aan anderen niet, komt voort uit Zijn eeuwig besluit. a
Aan God zijn al Zijn werken van eeuwigheid bekend (Hand. 15:18)
en: Die alle dingen werkt overeenkomstig de raad van Zijn wil (Ef. 1:11).

Volgens dit besluit maakt Hij de harten van de uitverkorenen zacht en buigt ze uit genade,
hoewel ze hard zijn, zodat zij gaan geloven.
Maar mensen die niet uitverkoren zijn, laat Hij in hun verkeerdheid en hardheid.
Hij handelt daarmee overeenkomstig Zijn rechtvaardig oordeel.

Wel leren de DL dat de verkiezing en verwerping niet op gelijke hoogte staan.

Daarnaast spreken de DL expliciet over het besluit van verwerping in I.15. Volgens de formulering in dit artikel berust het besluit van verwerping op "Gods vrij, rechtvaardig, onberispelijk en onveranderlijk welbehagen". Het besluit van verwerping wordt in de DL geleerd als de keerzijde van de verkiezing, met deze aantekening dat de schuld van de verwerping alleen bij de mens berust.

En in de verwerping der dwalingen nr. 8 verwerpen zij de dwaling van hen die deze leer van de verwerping "louter uit kracht van Zijn rechtvaardige wil" loochenen.

De DL leren zodoende wel degelijk een dubbele predestinatie (besluit van verkiezing én verwerping uit kracht van Gods vrije en rechtvaardige welbehagen en wil).

Ook de Nederlandse Geloofsbelijdenis leert dit, namelijk in artikel 16.

[DDD]

Ik heb vooralsnog het idee dat mijn formulering precies in lijn is met de DL, ook met I,15. De DL gebruiken het begrip 'het besluit van de verwerping', maar leggen dat heel specifiek uit.

https://www.dordtse-leerregels.nl/hoofd ... ragraaf-15

Paragraaf 15
God laat sommige mensen liggen in hun zondige toestand
Deze eeuwige en onverdiende genade van onze verkiezing
wordt door de Heilige Schrift vooral dan aangewezen en aangeprezen,
wanneer zij er ook over spreekt dat niet alle mensen uitverkoren zijn.
Sommige mensen zijn niet uitverkoren.
Dat wil zeggen: God ging in Zijn eeuwige verkiezing aan hen voorbij. a
Dat betreft die mensen van wie God in Zijn volkomen vrij, rechtvaardig,
onberispelijk en onveranderlijk welbehagen besloten heeft
om hen in de gemeenschappelijke ellende te laten
waarin zij zich door eigen schuld hebben gestort.

God besloot om hun het zaligmakend geloof en de genade van de bekering niet te schenken,
maar hen op hun zelfgekozen wegen en onder Zijn rechtvaardig oordeel te laten. b
Hij besloot ook om hen ten slotte – niet alleen om hun ongeloof,
maar ook om al hun andere zonden – te veroordelen en eeuwig te straffen.
Hierdoor toont Hij Zijn rechtvaardigheid.

Dit is het besluit van de verwerping.
Het verwijt dat God daardoor tot auteur van de zonde wordt gemaakt, is een godslasterlijke gedachte.
Het besluit laat wel zien dat Hij een ontzagwekkende, onberispelijke en rechtvaardige Rechter
en een Wreker van de zonde is.

De uitleg bij de DL in deze link luidt als volgt:

Het besluit van verwerping houdt in dat God slechts heeft besloten om toe te laten dat sommige mensen zichzelf verharden in zonde en ongeloof. Het woordje ‘laten’ maakt dit ook duidelijk: God dwingt de (verharde) mens niet tot het kwaad, maar laat hem in de ruimte. In het uiterste geval zelfs om het evangelie, waarmee God de mens aanspreekt, te verwerpen.
Het besluit van verwerping is niet Gods intentie, maar het is Zijn reactie als Rechter, die uiteindelijk op de zonde van de mens reageert. Het woordje ‘uiteindelijk’ veronderstelt lang uitstel, als van iets wat men maar met moeite over zijn hart kan verkrijgen. Het wijst erop dat God dit straffen het liefst niet doet: het is een uiterste waar Hij uiteindelijk, als het niet meer langer kan, toe overgaat. Het herinnert er ook aan dat God geen vreugde vindt in de dood van de goddeloze, maar in zijn bekering (Ez. 33:11).

Voor zover ik iets anders zou hebben geschreven (volgens mij niet) is dit in ieder geval wel wat ik bedoelde.

Wat betreft de NGB, artikel 16: dat artikel leert eveneens géén actieve verwerping.

[KDD]

Ik heb vooralsnog het idee dat mijn formulering precies in lijn is met de DL, ook met I,15. De DL gebruiken het begrip 'het besluit van de verwerping', maar leggen dat heel specifiek uit.

https://www.dordtse-leerregels.nl/hoofd ... ragraaf-15

Paragraaf 15
God laat sommige mensen liggen in hun zondige toestand
Deze eeuwige en onverdiende genade van onze verkiezing
wordt door de Heilige Schrift vooral dan aangewezen en aangeprezen,
wanneer zij er ook over spreekt dat niet alle mensen uitverkoren zijn.
Sommige mensen zijn niet uitverkoren.
Dat wil zeggen: God ging in Zijn eeuwige verkiezing aan hen voorbij. a
Dat betreft die mensen van wie God in Zijn volkomen vrij, rechtvaardig,
onberispelijk en onveranderlijk welbehagen besloten heeft
om hen in de gemeenschappelijke ellende te laten
waarin zij zich door eigen schuld hebben gestort.

God besloot om hun het zaligmakend geloof en de genade van de bekering niet te schenken,
maar hen op hun zelfgekozen wegen en onder Zijn rechtvaardig oordeel te laten. b
Hij besloot ook om hen ten slotte – niet alleen om hun ongeloof,
maar ook om al hun andere zonden – te veroordelen en eeuwig te straffen.
Hierdoor toont Hij Zijn rechtvaardigheid.

Dit is het besluit van de verwerping.
Het verwijt dat God daardoor tot auteur van de zonde wordt gemaakt, is een godslasterlijke gedachte.
Het besluit laat wel zien dat Hij een ontzagwekkende, onberispelijke en rechtvaardige Rechter
en een Wreker van de zonde is.

De uitleg bij de DL in deze link luidt als volgt:

Het besluit van verwerping houdt in dat God slechts heeft besloten om toe te laten dat sommige mensen zichzelf verharden in zonde en ongeloof. Het woordje ‘laten’ maakt dit ook duidelijk: God dwingt de (verharde) mens niet tot het kwaad, maar laat hem in de ruimte. In het uiterste geval zelfs om het evangelie, waarmee God de mens aanspreekt, te verwerpen.
Het besluit van verwerping is niet Gods intentie, maar het is Zijn reactie als Rechter, die uiteindelijk op de zonde van de mens reageert. Het woordje ‘uiteindelijk’ veronderstelt lang uitstel, als van iets wat men maar met moeite over zijn hart kan verkrijgen. Het wijst erop dat God dit straffen het liefst niet doet: het is een uiterste waar Hij uiteindelijk, als het niet meer langer kan, toe overgaat. Het herinnert er ook aan dat God geen vreugde vindt in de dood van de goddeloze, maar in zijn bekering (Ez. 33:11).

Voor zover ik iets anders zou hebben geschreven (volgens mij niet) is dit in ieder geval wel wat ik bedoelde.

Wat betreft de NGB, artikel 16: dat artikel leert eveneens géén actieve verwerping.

Ik denk dat je gelijk hebt. We kunnen ook zeggen dat in verkiezing doet God alles en in de verwerping doet God niets.

[J.C. Philpot]

Ik denk dat je gelijk hebt. We kunnen ook zeggen dat in verkiezing doet God alles en in de verwerping doet God niets.

Opzich ben ik dat met je eens. Maar de Dordtse Leerregels spreken wel van een besluit. Een besluit om hen te laten liggen in de toestand waar de mens zelf voor gekozen heeft, en hen niet met het geloof te begiftigen.

Spreuken 16:4 De HEERE heeft alles gewrocht om Zijns Zelfs wil; ja, ook den goddeloze tot den dag des kwaads.

Tegelijkertijd past ons wel terughoudendheid en huiver, als we hier over spreken.

[Valcke]

De DL leren inderdaad dat het besluit van de verwerping inhoudt dat God mensen in het besluit van verkiezing is voorbijgegaan en gelaten heeft in hun staat van verderf. De DL leren echter niet dat dit louter een zaak is van niet-werkzaamheid of toelating en als het ware buiten Gods wil en welbehagen omgaat. Integendeel. De DL spreken ook niet over actief en een passief, maar wel over het verkiezen van sommigen enerzijds en het voorbijgaan van anderen anderzijds. Dit voorbijgaan vindt ook plaats naar Gods wil en welbehagen, zoals uitdrukkelijk aangegeven. Ik distantieer mij daarom van de eenzijdige voorstelling van DDD en anderen.

[Valcke]

De uitleg bij de DL in deze link luidt als volgt:

(...) Het besluit van verwerping is niet Gods intentie, maar het is Zijn reactie als Rechter, die uiteindelijk op de zonde van de mens reageert. Het woordje ‘uiteindelijk’ veronderstelt lang uitstel, als van iets wat men maar met moeite over zijn hart kan verkrijgen. Het wijst erop dat God dit straffen het liefst niet doet: het is een uiterste waar Hij uiteindelijk, als het niet meer langer kan, toe overgaat. Het herinnert er ook aan dat God geen vreugde vindt in de dood van de goddeloze, maar in zijn bekering (Ez. 33:11).

Dit is zelfs puur remonstrants: alsof het besluit van verkiezing en verwerping het resultaat is van het geloof of het ongeloof van de mens.
(Gods lankmoedigheid in de tijd is volstrekt waar, maar mag nooit in mindering worden gebracht op Gods eeuwig besluit.)

Verwerping der dwalingen I.8:

(Verwerpt de dwaling van hen) Die leren: Dat God van niemand louter uit kracht van Zijn rechtvaardigen wil besloten heeft hem in den val van Adam en in den gemenen stand der zonde en verdoemenis te laten, of in de mededeling van de genade die tot het geloof en de bekering nodig is, voorbij te gaan.

Want dit staat vast: Hij ontfermt Zich diens Hij wil, en verhardt dien Hij wil (Rom. 9:18). En ook dit: Het is u gegeven de verborgenheden van het Koninkrijk der hemelen te weten, maar dien is het niet gegeven (Matth. 13:11). Insgelijks: Ik dank U, Vader, Heere des hemels en der aarde, dat Gij deze dingen voor de wijzen en verstandigen verborgen hebt, en hebt dezelve den kinderkens geopenbaard. Ja Vader, want alzo is geweest het welbehagen voor U (Matth. 11:25, 26).

[Johann Gottfried Walther]

Gods verkiezing is van eeuwigheid.
En geen reactie op wel of niet geloven van een mens. (in de tijd)

Daarom ook best met artikel 1 van hoofdstuk 1 van de DL beginnen.

[DDD]

@Valcke:
Ik denk inderdaad ook dat deze toelichting ietwat op gespannen voet staat met de door jou geciteerde verwerping. Maar om de uitlating puur remonstrants te noemen, is wel erg overdreven. Dr. Verboom is onverdacht gereformeerd.

Los daarvan: jouw uitleg van de tekst is minstens even vrij, en wat betreft de NGB zelfs overduidelijk onzin.

Al met al: mijn eigen uitspraken kloppen met de DL. Over de laatste uitleg van dr. Verboom twijfel ik nog of hij 'intentionele' goed definieert. Maar dat is echt een heel klein detail, en staat niet in verhouding met jouw uitleg van de NGB, wat mij betreft.

[J.C. Philpot]

@Valcke:
Ik denk inderdaad ook dat deze toelichting ietwat op gespannen voet staat met de door jou geciteerde verwerping. Maar om de uitlating puur remonstrants te noemen, is wel erg overdreven. Dr. Verboom is onverdacht gereformeerd.

Los daarvan: jouw uitleg van de tekst is minstens even vrij, en wat betreft de NGB zelfs overduidelijk onzin.

Al met al: mijn eigen uitspraken kloppen met de DL. Over de laatste uitleg van dr. Verboom twijfel ik nog of hij 'intentionele' goed definieert. Maar dat is echt een heel klein detail, en staat niet in verhouding met jouw uitleg van de NGB, wat mij betreft.

Het is bekend dat dr. Verboom moeite heeft met de verwoording van de verwerping in de Dordtse Leerregels.

Ds. J. Westerink schrijft in een artikel:
Moeite heb ik ook met de kritiek op het spreken van de Dordtse Leerregels over de verwerping. Ik begrijp de bedoeling van de schrijvers, maar deel hun mening niet. Men kan kritiek leveren op de manier waarop de Dordtse Leerregels op dit punt zijn geïnterpreteerd, maar dat betekent nog niet dat de Dordtse Leerregels hier niet Bijbels zouden spreken.
Bron: https://www.rd.nl/artikel/354452-herwaa ... adeverbond

Dr. De Vries schrijft:
Dat geldt niet als hij dr. Wim Verboom bijvalt in diens kritiek op de Dordtse Leerregels. Verboom kan zich niet vinden in de wijze waarop dit be­lijdenisgeschrift over verkiezing en vooral verwerping spreekt.
Bron: https://drpdevries.com/2022/01/19/teder ... tualiteit/

De waarheidsvriend citeert dr. Verboom:
Door de Dordtse Leerregels verkeren sommige gemeenteleden in grote geloofsonzekerheid, schrijft dr. W. Verboom. Hun angstige vraag is: hoe weet ik dat ik behoor tot de uitverkorenen?
Bron: https://gereformeerdebond.nl/de-waarhei ... eerregels/

Als dr. W. Verboom (alle respect voor de persoon overigens) moeite heeft met de formulering van de verwerping in de Dordtse Leerregels, is hij misschien niet de objectiefste persoon om weer te geven wat de Dordtse Leerregels bedoelen te zeggen.

[Valcke]

DDD, ik heb niets aan mijn eerdere opmerkingen toe te voegen of af te doen.

Ik heb ook geen eigen interpretatie gegeven van de DL, maar deze weergegeven in hun eigen woorden.
De DL spreken beslist niet over 'passief' als het gaat om het besluit van verwerping, ook niet over 'toelaten', maar om 'voorbijgaan' (wat niet louter passief geduid kan of mag worden), en over de wil en het welbehagen van God. Dit mag ook nooit uitgespeeld worden tegen de leer van het aanbod en Gods handelen in de tijd.

Wat 'dr. Verboom' betreft: ik had niet naar de auteur gekeken, maar het citaat puur inhoudelijk beoordeeld, en dat is wat de verwerping betreft inderdaad puur remonstrants. Het legt de gebeurtenissen in de tijd voor de individuele mens (dus ook ná de zondeval) terug als oorzaak van de verwerping. Dat is een kopie van wat de remonstranten geleerd hebben.

[DDD]

Ik zie geen citaten van dr. Verboom zelf die dit onderbouwen. Maar mogelijk zijn die er wel.

DDD, ik heb niets aan mijn eerdere opmerkingen toe te voegen of af te doen.

Ik heb ook geen eigen interpretatie gegeven van de DL, maar deze weergegeven in hun eigen woorden.
De DL spreken beslist niet over 'passief' als het gaat om het besluit van verwerping, ook niet over 'toelaten', maar om 'voorbijgaan' (wat niet louter passief geduid kan of mag worden), en over de wil en het welbehagen van God. Dit mag ook nooit uitgespeeld worden tegen de leer van het aanbod en Gods handelen in de tijd.

Wat 'dr. Verboom' betreft: ik had niet naar de auteur gekeken, maar het citaat puur inhoudelijk beoordeeld, en dat is wat de verwerping betreft inderdaad puur remonstrants. Het legt de gebeurtenissen in de tijd voor de individuele mens (dus ook ná de zondeval) terug als oorzaak van de verwerping. Dat is een kopie van wat de remonstranten geleerd hebben.

Ik zie dat vetgedrukte er niet in terug.