Aanbod van Genade

[Marco]

Het ging mij nog niet eens zozeer om de vraag of er iets moet gebeuren. Er moet iets gebeurd zijn, en dat is vast te stellen. Dat wordt zeker niet ontkend in orthodoxe kerken.

Wat ik zie is dat in orthodoxe kerken de neiging bestaat om de nadruk te leggen op de mens die tot geloof moet komen. Dat is niet onbijbels, de oproep tot bekering is er, en moet, ook volgens onze belijdenisgeschriften aan een ieder worden gedaan. Daarmee wordt niet ontkend dat het de Geest is die het geloof moet werken (niet wekken maar werken), maar daar wordt wat (te?) weinig over gesproken, al verschilt dat natuurlijk over de breedte. Maar dat kan ik niet onder verstandsgeloof scharen, en er wordt niet ontkend dat er wedergeboorte nodig is.

Dan kom je weer terug op het begin van dit onderwerp: de noodzaak van de wedergeboorte en vernieuwing van de mens sluiten een breed aanbod van genade niet uit. Er is geen tegenstelling tussen Johannes 3 en de volgende hoofdstukken van Johannes. De noodzaak tot wedergeboorte is geen reden om niet in Gods beloften te geloven. Andersom: je kunt alleen maar in die beloften geloven als je wedergeboren bent. Maar dan moet je wel écht geloven, dus niet alleen iets van 'ik geloof wel dat ik gered ben' en dan over tot de orde van de dag. Zo'n geloof is geen geloof, en dat is ook niet waar de belijdenisgeschriften over gaan.

[DDD]

God heeft niet in de eeuwigheid bepaald wie er niet zouden geloven. Althans, dat is niet wat de DL leren. Die leren alleen dat God in de eeuwigheid heeft bepaald wie er wel zouden geloven.

Er waren ook afgevaardigden die uitgingen van een dubbele predestinatie, net als trouwens Calvijn, maar dat is niet in de DL terecht gekomen, en trouwens ook niet te vinden in de HC of de NGB.

Dat klopt niet:

Paragraaf 6

Het besluit van verkiezing en verwerping

Dat God aan bepaalde mensen in de tijd het geloof schenkt
en aan anderen niet, komt voort uit Zijn eeuwig besluit. a
Aan God zijn al Zijn werken van eeuwigheid bekend (Hand. 15:18)
en: Die alle dingen werkt overeenkomstig de raad van Zijn wil (Ef. 1:11).

Volgens dit besluit maakt Hij de harten van de uitverkorenen zacht en buigt ze uit genade,
hoewel ze hard zijn, zodat zij gaan geloven.
Maar mensen die niet uitverkoren zijn, laat Hij in hun verkeerdheid en hardheid.
Hij handelt daarmee overeenkomstig Zijn rechtvaardig oordeel.

Wel leren de DL dat de verkiezing en verwerping niet op gelijke hoogte staan.

Kun je toelichten wat er hiermee onjuist is aan wat ik schrijf? Vooral een definitie van 'verwerping', denk ik?

Overigens, maar de bedoeling weet ik niet zeker, kan de tekst heel goed gelezen worden als "Over 'het besluit van de verkiezing' en over 'de verwerping'."

[Posthoorn]

Het ging mij nog niet eens zozeer om de vraag of er iets moet gebeuren. Er moet iets gebeurd zijn, en dat is vast te stellen. Dat wordt zeker niet ontkend in orthodoxe kerken.

Wat ik zie is dat in orthodoxe kerken de neiging bestaat om de nadruk te leggen op de mens die tot geloof moet komen. Dat is niet onbijbels, de oproep tot bekering is er, en moet, ook volgens onze belijdenisgeschriften aan een ieder worden gedaan. Daarmee wordt niet ontkend dat het de Geest is die het geloof moet werken (niet wekken maar werken), maar daar wordt wat (te?) weinig over gesproken, al verschilt dat natuurlijk over de breedte. Maar dat kan ik niet onder verstandsgeloof scharen, en er wordt niet ontkend dat er wedergeboorte nodig is.

Dan kom je weer terug op het begin van dit onderwerp: de noodzaak van de wedergeboorte en vernieuwing van de mens sluiten een breed aanbod van genade niet uit. Er is geen tegenstelling tussen Johannes 3 en de volgende hoofdstukken van Johannes. De noodzaak tot wedergeboorte is geen reden om niet in Gods beloften te geloven. Andersom: je kunt alleen maar in die beloften geloven als je wedergeboren bent. Maar dan moet je wel écht geloven, dus niet alleen iets van 'ik geloof wel dat ik gered ben' en dan over tot de orde van de dag. Zo'n geloof is geen geloof, en dat is ook niet waar de belijdenisgeschriften over gaan.

Daar ben ik het helemaal mee eens.

[J.C. Philpot]

Kun je toelichten wat er hiermee onjuist is aan wat ik schrijf? Vooral een definitie van 'verwerping', denk ik?

Overigens, maar de bedoeling weet ik niet zeker, kan de tekst heel goed gelezen worden als "Over 'het besluit van de verkiezing' en over 'de verwerping'."

Jij zegt: "God heeft niet in de eeuwigheid bepaald wie er niet zouden geloven."

De Dordtse Leerregels zeggen:
Dat God aan bepaalde mensen in de tijd het geloof schenkt
en aan anderen niet, komt voort uit Zijn eeuwig besluit

In andere woorden: dat God bepaalde mensen het geloof schenkt, en aan anderen niet, komt voort uit Zijn eeuwig besluit.

Dus ook dat "aan anderen niet" komt voort uit Zijn eeuwig besluit. Dat is in tegenstelling tot jouw stelling.

[Valcke]

God heeft niet in de eeuwigheid bepaald wie er niet zouden geloven. Althans, dat is niet wat de DL leren. Die leren alleen dat God in de eeuwigheid heeft bepaald wie er wel zouden geloven.

Er waren ook afgevaardigden die uitgingen van een dubbele predestinatie, net als trouwens Calvijn, maar dat is niet in de DL terecht gekomen, en trouwens ook niet te vinden in de HC of de NGB.

Dat klopt niet:

Paragraaf 6

Het besluit van verkiezing en verwerping

Dat God aan bepaalde mensen in de tijd het geloof schenkt
en aan anderen niet, komt voort uit Zijn eeuwig besluit. a
Aan God zijn al Zijn werken van eeuwigheid bekend (Hand. 15:18)
en: Die alle dingen werkt overeenkomstig de raad van Zijn wil (Ef. 1:11).

Volgens dit besluit maakt Hij de harten van de uitverkorenen zacht en buigt ze uit genade,
hoewel ze hard zijn, zodat zij gaan geloven.
Maar mensen die niet uitverkoren zijn, laat Hij in hun verkeerdheid en hardheid.
Hij handelt daarmee overeenkomstig Zijn rechtvaardig oordeel.

Wel leren de DL dat de verkiezing en verwerping niet op gelijke hoogte staan.

Daarnaast spreken de DL expliciet over het besluit van verwerping in I.15. Volgens de formulering in dit artikel berust het besluit van verwerping op "Gods vrij, rechtvaardig, onberispelijk en onveranderlijk welbehagen". Het besluit van verwerping wordt in de DL geleerd als de keerzijde van de verkiezing, met deze aantekening dat de schuld van de verwerping alleen bij de mens berust.

En in de verwerping der dwalingen nr. 8 verwerpen zij de dwaling van hen die deze leer van de verwerping "louter uit kracht van Zijn rechtvaardige wil" loochenen.

De DL leren zodoende wel degelijk een dubbele predestinatie (besluit van verkiezing én verwerping uit kracht van Gods vrije en rechtvaardige welbehagen en wil).

Ook de Nederlandse Geloofsbelijdenis leert dit, namelijk in artikel 16.

[DDD]

Ik heb vooralsnog het idee dat mijn formulering precies in lijn is met de DL, ook met I,15. De DL gebruiken het begrip 'het besluit van de verwerping', maar leggen dat heel specifiek uit.

https://www.dordtse-leerregels.nl/hoofd ... ragraaf-15

Paragraaf 15
God laat sommige mensen liggen in hun zondige toestand
Deze eeuwige en onverdiende genade van onze verkiezing
wordt door de Heilige Schrift vooral dan aangewezen en aangeprezen,
wanneer zij er ook over spreekt dat niet alle mensen uitverkoren zijn.
Sommige mensen zijn niet uitverkoren.
Dat wil zeggen: God ging in Zijn eeuwige verkiezing aan hen voorbij. a
Dat betreft die mensen van wie God in Zijn volkomen vrij, rechtvaardig,
onberispelijk en onveranderlijk welbehagen besloten heeft
om hen in de gemeenschappelijke ellende te laten
waarin zij zich door eigen schuld hebben gestort.

God besloot om hun het zaligmakend geloof en de genade van de bekering niet te schenken,
maar hen op hun zelfgekozen wegen en onder Zijn rechtvaardig oordeel te laten. b
Hij besloot ook om hen ten slotte – niet alleen om hun ongeloof,
maar ook om al hun andere zonden – te veroordelen en eeuwig te straffen.
Hierdoor toont Hij Zijn rechtvaardigheid.

Dit is het besluit van de verwerping.
Het verwijt dat God daardoor tot auteur van de zonde wordt gemaakt, is een godslasterlijke gedachte.
Het besluit laat wel zien dat Hij een ontzagwekkende, onberispelijke en rechtvaardige Rechter
en een Wreker van de zonde is.

De uitleg bij de DL in deze link luidt als volgt:

Het besluit van verwerping houdt in dat God slechts heeft besloten om toe te laten dat sommige mensen zichzelf verharden in zonde en ongeloof. Het woordje ‘laten’ maakt dit ook duidelijk: God dwingt de (verharde) mens niet tot het kwaad, maar laat hem in de ruimte. In het uiterste geval zelfs om het evangelie, waarmee God de mens aanspreekt, te verwerpen.
Het besluit van verwerping is niet Gods intentie, maar het is Zijn reactie als Rechter, die uiteindelijk op de zonde van de mens reageert. Het woordje ‘uiteindelijk’ veronderstelt lang uitstel, als van iets wat men maar met moeite over zijn hart kan verkrijgen. Het wijst erop dat God dit straffen het liefst niet doet: het is een uiterste waar Hij uiteindelijk, als het niet meer langer kan, toe overgaat. Het herinnert er ook aan dat God geen vreugde vindt in de dood van de goddeloze, maar in zijn bekering (Ez. 33:11).

Voor zover ik iets anders zou hebben geschreven (volgens mij niet) is dit in ieder geval wel wat ik bedoelde.

Wat betreft de NGB, artikel 16: dat artikel leert eveneens géén actieve verwerping.

[KDD]

Ik heb vooralsnog het idee dat mijn formulering precies in lijn is met de DL, ook met I,15. De DL gebruiken het begrip 'het besluit van de verwerping', maar leggen dat heel specifiek uit.

https://www.dordtse-leerregels.nl/hoofd ... ragraaf-15

Paragraaf 15
God laat sommige mensen liggen in hun zondige toestand
Deze eeuwige en onverdiende genade van onze verkiezing
wordt door de Heilige Schrift vooral dan aangewezen en aangeprezen,
wanneer zij er ook over spreekt dat niet alle mensen uitverkoren zijn.
Sommige mensen zijn niet uitverkoren.
Dat wil zeggen: God ging in Zijn eeuwige verkiezing aan hen voorbij. a
Dat betreft die mensen van wie God in Zijn volkomen vrij, rechtvaardig,
onberispelijk en onveranderlijk welbehagen besloten heeft
om hen in de gemeenschappelijke ellende te laten
waarin zij zich door eigen schuld hebben gestort.

God besloot om hun het zaligmakend geloof en de genade van de bekering niet te schenken,
maar hen op hun zelfgekozen wegen en onder Zijn rechtvaardig oordeel te laten. b
Hij besloot ook om hen ten slotte – niet alleen om hun ongeloof,
maar ook om al hun andere zonden – te veroordelen en eeuwig te straffen.
Hierdoor toont Hij Zijn rechtvaardigheid.

Dit is het besluit van de verwerping.
Het verwijt dat God daardoor tot auteur van de zonde wordt gemaakt, is een godslasterlijke gedachte.
Het besluit laat wel zien dat Hij een ontzagwekkende, onberispelijke en rechtvaardige Rechter
en een Wreker van de zonde is.

De uitleg bij de DL in deze link luidt als volgt:

Het besluit van verwerping houdt in dat God slechts heeft besloten om toe te laten dat sommige mensen zichzelf verharden in zonde en ongeloof. Het woordje ‘laten’ maakt dit ook duidelijk: God dwingt de (verharde) mens niet tot het kwaad, maar laat hem in de ruimte. In het uiterste geval zelfs om het evangelie, waarmee God de mens aanspreekt, te verwerpen.
Het besluit van verwerping is niet Gods intentie, maar het is Zijn reactie als Rechter, die uiteindelijk op de zonde van de mens reageert. Het woordje ‘uiteindelijk’ veronderstelt lang uitstel, als van iets wat men maar met moeite over zijn hart kan verkrijgen. Het wijst erop dat God dit straffen het liefst niet doet: het is een uiterste waar Hij uiteindelijk, als het niet meer langer kan, toe overgaat. Het herinnert er ook aan dat God geen vreugde vindt in de dood van de goddeloze, maar in zijn bekering (Ez. 33:11).

Voor zover ik iets anders zou hebben geschreven (volgens mij niet) is dit in ieder geval wel wat ik bedoelde.

Wat betreft de NGB, artikel 16: dat artikel leert eveneens géén actieve verwerping.

Ik denk dat je gelijk hebt. We kunnen ook zeggen dat in verkiezing doet God alles en in de verwerping doet God niets.