Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[huisman]

Je kunt moeilijk volhouden dat na 31 jaar spreken over één thema (v&a) de CGK in haar geheel niet geduldig is geweest. De eenheid bewaren is ook een doel van Rijnsburg c.s. maar dan wel op de basis waarop wij binnen de CGK één zijn. Dat is op basis van Schrift, belijdenis, kerkorde en de daarop gegronde synodale besluiten. Op basis van de Schrift kan ik ook eenheid hebben met christenen die onze belijdenis niet delen. Op basis van Schrift en belijdenis kan ik eenheid hebben met gereformeerde christenen in andere kerkverbanden binnen en buiten ons land. Komen kerkorde en synodale besluiten daarbij dan gaat het over de organisatorische eenheid van ons kerkverband. Die eenheid is niet door Rijnsburg c.s. op het spel gezet maar door de ongehoorzaamheid. Een zuivere kerk zoeken wij niet. We zijn geen labadisten. We zijn Christelijk gereformeerd.

Als het niet om zuiverheid gaat, waarom dan juist hier een grens trekken? We hoeven niet moreel zuiver te zijn, als we het maar wel kerkordelijk zijn?

Met alle respect broeder maar je blijft in de groef hangen en dan horen wij steeds hetzelfde deuntje.
Tip: Bundel alle berichten van @huisman in dit topic. Sla er een nietje door en doe er een mooi kaftje omheen. Prachtig naslagwerkje om steeds weer te pakken als je een keer niet weet hoe het ook al weer zit.

Om te kunnen weten hoe het zit, zal je toch eens moeten proberen de vragen niet te ontwijken.

Jij beweert: we zoeken geen zuiverheid, we zijn geen labadisten. Ik vraag jou: als dat zo is, waarom dan juist hier een grens wordt getrokken?

Moet ik concluderen dat je daar eigenlijk zelf ook geen antwoord op weet?

Een ‘zuivere’ kerk is een kerk die uitsluitend bestaat uit waar gelovigen. Dat nastreven is ongezond. Die is buiten het paradijs niet te vinden noch te verkrijgen.. Die zoeken wij ook niet. Wel een kerk die Gods onfeilbaar Woord in alles wil gehoorzamen. Hoe lief heb ik Uw wet, in Psalm 119 op talloze manieren bezongen door de dichter is niet wettisch maar geboren uit liefde tot Gods Woord, tot het vleesgeworden Woord en tot God zelf want God is liefde.

[Refojongere]

Om te kunnen weten hoe het zit, zal je toch eens moeten proberen de vragen niet te ontwijken.

Jij beweert: we zoeken geen zuiverheid, we zijn geen labadisten. Ik vraag jou: als dat zo is, waarom dan juist hier een grens wordt getrokken?

Moet ik concluderen dat je daar eigenlijk zelf ook geen antwoord op weet?

Als niet-CGK-er constateer ik dat de CGK in waar ze voor staan geen ruimte laten om van Gods Woord af te wijken. Het is mijns inziens dus een zuivere kerk. Dat is wat anders dan dat kerkenraden en gemeenteleden daar in de praktijk van afwijken. Maar dat zijn dan ook niet voor niets afwijkingen waaruit blijkt dat dit dus niet tot het DNA van de CGK behoort.

Een zuivere kerk wordt ook in de Geloofsbelijdenis geleerd:

De merktekenen, om de ware Kerk te kennen, zijn deze:
zo de Kerk de reine predikatie des evangelies oefent;
indien zij gebruikt de reine bediening der sacramenten, gelijk ze Christus ingesteld heeft;
zo de kerkelijke tucht gebruikt wordt, om de zonden te straffen.
Kortelijk, zo men zich aanstelt naar het zuivere Woord Gods,
verwerpende alle dingen, die daar tegen zijn,
houdende Jezus Christus voor het enige Hoofd. h
Hierdoor kan men zekerlijk de ware Kerk kennen,
en het komt niemand toe, zich daarvan te scheiden.

Geldt dit nu van de CGK of niet? Dat is de vraag waar de discussie om draait.

En dan nog een zinsnede:

zij vervolgt degenen, die heiliglijk leven naar het Woord Gods, en die haar bestraffen over haar gebreken, gierigheid en afgoderijen.

Tegelijkertijd zegt de Westminster Confessie:
"The purest Churches under heaven are subject both to mixture and error"

Dan halen ze 1 Kor. 13:12 en Matth 13:24-30 aan. Calvijn heeft het over het behouden van de kern van de christelijke religie. De hervormden hebben het over de.belijdenis als grondslag. Daar heeft Rijnsburg zich toe te verhouden.

[rhadders]

Als het niet om zuiverheid gaat, waarom dan juist hier een grens trekken? We hoeven niet moreel zuiver te zijn, als we het maar wel kerkordelijk zijn?

Met alle respect broeder maar je blijft in de groef hangen en dan horen wij steeds hetzelfde deuntje.
Tip: Bundel alle berichten van @huisman in dit topic. Sla er een nietje door en doe er een mooi kaftje omheen. Prachtig naslagwerkje om steeds weer te pakken als je een keer niet weet hoe het ook al weer zit.

Om te kunnen weten hoe het zit, zal je toch eens moeten proberen de vragen niet te ontwijken.

Jij beweert: we zoeken geen zuiverheid, we zijn geen labadisten. Ik vraag jou: als dat zo is, waarom dan juist hier een grens wordt getrokken?

Moet ik concluderen dat je daar eigenlijk zelf ook geen antwoord op weet?

Een ‘zuivere’ kerk is een kerk die uitsluitend bestaat uit waar gelovigen. Dat nastreven is ongezond. Die is buiten het paradijs niet te vinden noch te verkrijgen.. Die zoeken wij ook niet. Wel een kerk die Gods onfeilbaar Woord in alles wil gehoorzamen. Hoe lief heb ik Uw wet, in Psalm 119 op talloze manieren bezongen door de dichter is niet wettisch maar geboren uit liefde tot Gods Woord, tot het vleesgeworden Woord en tot God zelf want God is liefde.

Die liefde tot Gods Woord delen we hopelijk allemaal. Toch zijn er twee zaken die ik niet goed begrijp in je betoog, omdat ze tegenstrijdig lijken. Maar misschien kan je dat uitleggen?

1. Je zegt dat we geen zuivere kerk zoeken (geen labadisten zijn). Tegelijkertijd hanteer je synodale uitspraken/besluiten rondom v&a als een absolute grens waarvoor de eenheid van het kerkverband moet wijken.

Waarom krijgt de gehoorzaamheid aan een kerkordelijke afspraak bij jou voorrang boven de evenzo bijbelse opdracht tot geduld, verdraagzaamheid en het bewaren van de eenheid? Want je zult het met mij eens zijn dat dit ook een bijbelse opdracht is? Als de kerk onzuiver is en vol gebreken, waarom is dan nú 'een grens bereikt'?

Ik zoek naar hoe / op basis waarvan die grens bepaald wordt.

2. Je lijkt gehoorzaamheid aan de Schrift gelijk te stellen aan gehoorzaamheid aan de huidige synodale koers. Daarmee ontstaat een circelredenering:

1. Wie de synode niet volgt, is ongehoorzaam aan de Schrift.
2. De Schrift eist gehoorzaamheid.
3. De synode volgen is gehoorzaamheid aan de Schrift (en wie afwijkt, wijkt dus van de Schrift af).

Op het eerste gehoor klinkt het logisch, want natuurlijk willen we de Schrift naspreken. Je zal het dus ook vast niet met mij eens zijn, dat dit een circelredenering is. Wat ik dan graag wil weten is: wat maakt dan precies dat dit géén circelredenering is? Waar ga ik de fout in? Waaruit blijkt dat die gelijkstelling er niet is?

[Middenrefo]

Om te kunnen weten hoe het zit, zal je toch eens moeten proberen de vragen niet te ontwijken.

Jij beweert: we zoeken geen zuiverheid, we zijn geen labadisten. Ik vraag jou: als dat zo is, waarom dan juist hier een grens wordt getrokken?

Moet ik concluderen dat je daar eigenlijk zelf ook geen antwoord op weet?

Als niet-CGK-er constateer ik dat de CGK in waar ze voor staan geen ruimte laten om van Gods Woord af te wijken. Het is mijns inziens dus een zuivere kerk. Dat is wat anders dan dat kerkenraden en gemeenteleden daar in de praktijk van afwijken. Maar dat zijn dan ook niet voor niets afwijkingen waaruit blijkt dat dit dus niet tot het DNA van de CGK behoort.

Een zuivere kerk wordt ook in de Geloofsbelijdenis geleerd:

De merktekenen, om de ware Kerk te kennen, zijn deze:
zo de Kerk de reine predikatie des evangelies oefent;
indien zij gebruikt de reine bediening der sacramenten, gelijk ze Christus ingesteld heeft;
zo de kerkelijke tucht gebruikt wordt, om de zonden te straffen.
Kortelijk, zo men zich aanstelt naar het zuivere Woord Gods,
verwerpende alle dingen, die daar tegen zijn,
houdende Jezus Christus voor het enige Hoofd. h
Hierdoor kan men zekerlijk de ware Kerk kennen,
en het komt niemand toe, zich daarvan te scheiden.

Geldt dit nu van de CGK of niet? Dat is de vraag waar de discussie om draait.

En dan nog een zinsnede:

zij vervolgt degenen, die heiliglijk leven naar het Woord Gods, en die haar bestraffen over haar gebreken, gierigheid en afgoderijen.

Tegelijkertijd zegt de Westminster Confessie:
"The purest Churches under heaven are subject both to mixture and error"

Dan halen ze 1 Kor. 13:12 en Matth 13:24-30 aan. Calvijn heeft het over het behouden van de kern van de christelijke religie. De hervormden hebben het over de.belijdenis als grondslag. Daar heeft Rijnsburg zich toe te verhouden.

Het probleem zit voor mij in het feit dat geen enkele reformatorische kerk dit doel haalt: "verwerpende alle dingen, die daar tegen zijn". Dat dat in de praktijk niet lukt begrijp ik. Maar het is juist veel meer zo dat sommige zonden wel hieronder lijken te vallen en andere niet. Die vragen heb ik al heel lang, ver voor de huidige crisis in de CGK.

Laat ik het heel concreet maken; treedt Rijnsburg straks ook op tegen mestfraude, visserijfraude, belastingontduiking, anti-overheidssentiment, zwart werken, discriminatie van buitenlanders, intensieve landbouw, roken, te veel drinken, blanke suprematie, etc.? Zijn dat zaken die ook tuchtwaardig zijn? Of is dat allemaal minder erg dan vrouwelijke ambtsdragers?

En het argument dat v&a een zonde van de gemeente/kerkenraad is en het lijstje dat ik noem individuele zonden telt niet, want op het moment dat je er niets tegen doet, je er niet tegen uitspreekt en het in je midden laat bestaan is het ook een zonde van de hele gemeente.

Ik bedoel dit echt niet als een flauwe tegenwerping, maar als een gemeende vraag of je je kunt afscheiden vanwege v&a, wetende dat je je zelf ook niet volledig houdt aan de Belijdenis.

[rhadders]

Om te kunnen weten hoe het zit, zal je toch eens moeten proberen de vragen niet te ontwijken.

Jij beweert: we zoeken geen zuiverheid, we zijn geen labadisten. Ik vraag jou: als dat zo is, waarom dan juist hier een grens wordt getrokken?

Moet ik concluderen dat je daar eigenlijk zelf ook geen antwoord op weet?

Als niet-CGK-er constateer ik dat de CGK in waar ze voor staan geen ruimte laten om van Gods Woord af te wijken. Het is mijns inziens dus een zuivere kerk. Dat is wat anders dan dat kerkenraden en gemeenteleden daar in de praktijk van afwijken. Maar dat zijn dan ook niet voor niets afwijkingen waaruit blijkt dat dit dus niet tot het DNA van de CGK behoort.

Een zuivere kerk wordt ook in de Geloofsbelijdenis geleerd:

De merktekenen, om de ware Kerk te kennen, zijn deze:
zo de Kerk de reine predikatie des evangelies oefent;
indien zij gebruikt de reine bediening der sacramenten, gelijk ze Christus ingesteld heeft;
zo de kerkelijke tucht gebruikt wordt, om de zonden te straffen.
Kortelijk, zo men zich aanstelt naar het zuivere Woord Gods,
verwerpende alle dingen, die daar tegen zijn,
houdende Jezus Christus voor het enige Hoofd. h
Hierdoor kan men zekerlijk de ware Kerk kennen,
en het komt niemand toe, zich daarvan te scheiden.

Geldt dit nu van de CGK of niet? Dat is de vraag waar de discussie om draait.

En dan nog een zinsnede:

zij vervolgt degenen, die heiliglijk leven naar het Woord Gods, en die haar bestraffen over haar gebreken, gierigheid en afgoderijen.

Tegelijkertijd zegt de Westminster Confessie:
"The purest Churches under heaven are subject both to mixture and error"

Dan halen ze 1 Kor. 13:12 en Matth 13:24-30 aan. Calvijn heeft het over het behouden van de kern van de christelijke religie. De hervormden hebben het over de.belijdenis als grondslag. Daar heeft Rijnsburg zich toe te verhouden.

Je verwijzing naar de belijdenisgeschriften is relevant, maar los het probleem niet op.
De NGB spreekt inderdaad over 'reine prediking', maar de vraag in de CGK is juist of v&a die reinheid aantast.
Door te stellen dat dit 'niet tot het DNA van de CGK' behoort, maak je hiervan een wezenskenmerk van de kerk. Is het dna van de ware Kerk Christus en Zijn genade, of zijn dat ook synodebesluiten / opvattingen rondom het ambt?

[huisman]

Met alle respect broeder maar je blijft in de groef hangen en dan horen wij steeds hetzelfde deuntje.
Tip: Bundel alle berichten van @huisman in dit topic. Sla er een nietje door en doe er een mooi kaftje omheen. Prachtig naslagwerkje om steeds weer te pakken als je een keer niet weet hoe het ook al weer zit.

Om te kunnen weten hoe het zit, zal je toch eens moeten proberen de vragen niet te ontwijken.

Jij beweert: we zoeken geen zuiverheid, we zijn geen labadisten. Ik vraag jou: als dat zo is, waarom dan juist hier een grens wordt getrokken?

Moet ik concluderen dat je daar eigenlijk zelf ook geen antwoord op weet?

Een ‘zuivere’ kerk is een kerk die uitsluitend bestaat uit waar gelovigen. Dat nastreven is ongezond. Die is buiten het paradijs niet te vinden noch te verkrijgen.. Die zoeken wij ook niet. Wel een kerk die Gods onfeilbaar Woord in alles wil gehoorzamen. Hoe lief heb ik Uw wet, in Psalm 119 op talloze manieren bezongen door de dichter is niet wettisch maar geboren uit liefde tot Gods Woord, tot het vleesgeworden Woord en tot God zelf want God is liefde.

Die liefde tot Gods Woord delen we hopelijk allemaal. Toch zijn er twee zaken die ik niet goed begrijp in je betoog, omdat ze tegenstrijdig lijken. Maar misschien kan je dat uitleggen?

1. Je zegt dat we geen zuivere kerk zoeken (geen labadisten zijn). Tegelijkertijd hanteer je synodale uitspraken/besluiten rondom v&a als een absolute grens waarvoor de eenheid van het kerkverband moet wijken.

Waarom krijgt de gehoorzaamheid aan een kerkordelijke afspraak bij jou voorrang boven de evenzo bijbelse opdracht tot geduld, verdraagzaamheid en het bewaren van de eenheid? Want je zult het met mij eens zijn dat dit ook een bijbelse opdracht is? Als de kerk onzuiver is en vol gebreken, waarom is dan nú 'een grens bereikt'?

Ik zoek naar hoe / op basis waarvan die grens bepaald wordt.

2. Je lijkt gehoorzaamheid aan de Schrift gelijk te stellen aan gehoorzaamheid aan de huidige synodale koers. Daarmee ontstaat een circelredenering:

1. Wie de synode niet volgt, is ongehoorzaam aan de Schrift.
2. De Schrift eist gehoorzaamheid.
3. De synode volgen is gehoorzaamheid aan de Schrift (en wie afwijkt, wijkt dus van de Schrift af).

Op het eerste gehoor klinkt het logisch, want natuurlijk willen we de Schrift naspreken. Je zal het dus ook vast niet met mij eens zijn, dat dit een circelredenering is. Wat ik dan graag wil weten is: wat maakt dan precies dat dit géén circelredenering is? Waar ga ik de fout in? Waaruit blijkt dat die gelijkstelling er niet is?

Vandaag heb ik weinig tijd voor dit fantastische forum dus even kort: Jij koppelt blijkbaar de besluiten over v&a en homoseksualiteit los van de Schrift. Ik zeg dat beide zaken het gezag van Gods Woord aantasten. De CGK zegt dat ook bij het tweede thema en bij v&a zegt ons besluit dat het het Schriftgezag kan raken. Het gaat dus niet om kerkordelijke afspraken of welke woorden jij ook gebruikt om het klein te maken maar het gaat om Schriftgezag. Dat was jou toch wel duidelijk hoop ik?
Het huwelijk en de verhouding m/v is in de Bijbel niet een randzaakje maar de HEERE gebruikt dit steeds weer opnieuw om de verhouding weer te geven tussen de Bruidegom en de Bruid. Het gaat om de wezenlijke grondtonen van de Schrift. We zijn zo overgoten met het moderne denken dat we dit niet eens meer verstaan en wat de HEERE een gruwel noemt van een zegen voorzien in de kerk.

M.a.w. Ik stel dus bijna niets van wat jij hierboven schrijft

[rhadders]

1. Als v&a de 'wezenlijke grondtonen' van de Schrift raakt, zeg je dan feitelijk dat iedereen die hier een andere interpretatie van heeft (inclusief vele vrome christenen wereldwijd), het Schriftgezag heeft losgelaten? Dat is nogal een stelling! Maak je hier de grens van het kerkverband niet gelijk aan de grens van het koninkrijk van God?

2. Wie bepaalt dat v&a een 'grondtoon' is en geen 'middelmatige zaak'? Wat maakt dit zo fundamenteel? De Schrift roept ook op tot eenheid en verdraagzaamheid. Waarom is de 'grondtoon' van de eenheid bij jou ondergeschikt aan de 'grondtoon' van de ambtsvisie? In de hogepriesterlijke bede van Christus (Johannes 17) staat de eenheid immers ook centraal als een 'grondtoon' voor de geloofwaardigheid van de kerk?
Waarom is v&a onverdraaglijk? Als we geen labadisten zijn en onzuiverheid verdragen, waarom is dít punt dan de absolute lakmoesproef geworden?

En nee, ik geloof niet dat ‘alles interpretatie is’, mocht je dat denken. Het gaat er om dat jij zegt dat iets heel wezenlijk is, fundamenteel. Ik vraag je om dat te onderbouwen. Want de uitspraak ‘dat de Schrift het zegt’ is op zichzelf natuurlijk nog geen voldoende onderbouwing. De Schrift leer nog wel meer waar we in de praktijk van afwijken.
Het is ook ongereformeerd. De Reformatie stelde dat de Schrift duidelijk is in zaken die wezenlijk zijn voor de zaligheid. Maar erkende ook dat niet alles hoofdzaak is en niet alles helder. Het is dus volstrekt gereformeerd - sterker nog, het raakt de kern - om te vragen waarom dit een hoofdzaak is.

[huisman]

1. Als v&a de 'wezenlijke grondtonen' van de Schrift raakt, zeg je dan feitelijk dat iedereen die hier een andere interpretatie van heeft (inclusief vele vrome christenen wereldwijd), het Schriftgezag heeft losgelaten? Dat is nogal een stelling! Maak je hier de grens van het kerkverband niet gelijk aan de grens van het koninkrijk van God?

2. Wie bepaalt dat v&a een 'grondtoon' is en geen 'middelmatige zaak'? Wat maakt dit zo fundamenteel? De Schrift roept ook op tot eenheid en verdraagzaamheid. Waarom is de 'grondtoon' van de eenheid bij jou ondergeschikt aan de 'grondtoon' van de ambtsvisie? In de hogepriesterlijke bede van Christus (Johannes 17) staat de eenheid immers ook centraal als een 'grondtoon' voor de geloofwaardigheid van de kerk?
Waarom is v&a onverdraaglijk? Als we geen labadisten zijn en onzuiverheid verdragen, waarom is dít punt dan de absolute lakmoesproef geworden?

En nee, ik geloof niet dat ‘alles interpretatie is’, mocht je dat denken. Het gaat er om dat jij zegt dat iets heel wezenlijk is, fundamenteel. Ik vraag je om dat te onderbouwen. Want de uitspraak ‘dat de Schrift het zegt’ is op zichzelf natuurlijk nog geen voldoende onderbouwing. De Schrift leer nog wel meer waar we in de praktijk van afwijken.
Het is ook ongereformeerd. De Reformatie stelde dat de Schrift duidelijk is in zaken die wezenlijk zijn voor de zaligheid. Maar erkende ook dat niet alles hoofdzaak is en niet alles helder. Het is dus volstrekt gereformeerd - sterker nog, het raakt de kern - om te vragen waarom dit een hoofdzaak is.

Eenheid uit het Hogepriesterlijke gebed is niet de organisatorische eenheid van een Nederlands kerkverbandje. Ik vind dat zo’n uiterst merkwaardige toepassing van dit gebed. Het is eenheid in geest en waarheid. Die is er gelukkig over de kerkmuren heen.
Met jouw opvatting kun je morgen in jouw dorp niet gerust naar de kerk gaan als je jouw GG/HHK/PKN/GGiN broeder en zuster een andere afslag ziet nemen. Vraag: Ben je ook één met deze mensen of bad de Heere Jezus alleen voor eenheid binnen de CGK?

[Middenrefo]

1. Als v&a de 'wezenlijke grondtonen' van de Schrift raakt, zeg je dan feitelijk dat iedereen die hier een andere interpretatie van heeft (inclusief vele vrome christenen wereldwijd), het Schriftgezag heeft losgelaten? Dat is nogal een stelling! Maak je hier de grens van het kerkverband niet gelijk aan de grens van het koninkrijk van God?

2. Wie bepaalt dat v&a een 'grondtoon' is en geen 'middelmatige zaak'? Wat maakt dit zo fundamenteel? De Schrift roept ook op tot eenheid en verdraagzaamheid. Waarom is de 'grondtoon' van de eenheid bij jou ondergeschikt aan de 'grondtoon' van de ambtsvisie? In de hogepriesterlijke bede van Christus (Johannes 17) staat de eenheid immers ook centraal als een 'grondtoon' voor de geloofwaardigheid van de kerk?
Waarom is v&a onverdraaglijk? Als we geen labadisten zijn en onzuiverheid verdragen, waarom is dít punt dan de absolute lakmoesproef geworden?

En nee, ik geloof niet dat ‘alles interpretatie is’, mocht je dat denken. Het gaat er om dat jij zegt dat iets heel wezenlijk is, fundamenteel. Ik vraag je om dat te onderbouwen. Want de uitspraak ‘dat de Schrift het zegt’ is op zichzelf natuurlijk nog geen voldoende onderbouwing. De Schrift leer nog wel meer waar we in de praktijk van afwijken.
Het is ook ongereformeerd. De Reformatie stelde dat de Schrift duidelijk is in zaken die wezenlijk zijn voor de zaligheid. Maar erkende ook dat niet alles hoofdzaak is en niet alles helder. Het is dus volstrekt gereformeerd - sterker nog, het raakt de kern - om te vragen waarom dit een hoofdzaak is.

Eenheid uit het Hogepriesterlijke gebed is niet de organisatorische eenheid van een Nederlands kerkverbandje. Ik vind dat zo’n uiterst merkwaardige toepassing van dit gebed. Het is eenheid in geest en waarheid. Die is er gelukkig over de kerkmuren heen.
Met jouw opvatting kun je morgen in jouw dorp niet gerust naar de kerk gaan als je jouw GG/HHK/PKN/GGiN broeder en zuster een andere afslag ziet nemen. Vraag: Ben je ook één met deze mensen of bad de Heere Jezus alleen voor eenheid binnen de CGK?

Mis ik de NGK in het rijtje?

[huisman]

1. Als v&a de 'wezenlijke grondtonen' van de Schrift raakt, zeg je dan feitelijk dat iedereen die hier een andere interpretatie van heeft (inclusief vele vrome christenen wereldwijd), het Schriftgezag heeft losgelaten? Dat is nogal een stelling! Maak je hier de grens van het kerkverband niet gelijk aan de grens van het koninkrijk van God?

2. Wie bepaalt dat v&a een 'grondtoon' is en geen 'middelmatige zaak'? Wat maakt dit zo fundamenteel? De Schrift roept ook op tot eenheid en verdraagzaamheid. Waarom is de 'grondtoon' van de eenheid bij jou ondergeschikt aan de 'grondtoon' van de ambtsvisie? In de hogepriesterlijke bede van Christus (Johannes 17) staat de eenheid immers ook centraal als een 'grondtoon' voor de geloofwaardigheid van de kerk?
Waarom is v&a onverdraaglijk? Als we geen labadisten zijn en onzuiverheid verdragen, waarom is dít punt dan de absolute lakmoesproef geworden?

En nee, ik geloof niet dat ‘alles interpretatie is’, mocht je dat denken. Het gaat er om dat jij zegt dat iets heel wezenlijk is, fundamenteel. Ik vraag je om dat te onderbouwen. Want de uitspraak ‘dat de Schrift het zegt’ is op zichzelf natuurlijk nog geen voldoende onderbouwing. De Schrift leer nog wel meer waar we in de praktijk van afwijken.
Het is ook ongereformeerd. De Reformatie stelde dat de Schrift duidelijk is in zaken die wezenlijk zijn voor de zaligheid. Maar erkende ook dat niet alles hoofdzaak is en niet alles helder. Het is dus volstrekt gereformeerd - sterker nog, het raakt de kern - om te vragen waarom dit een hoofdzaak is.

Eenheid uit het Hogepriesterlijke gebed is niet de organisatorische eenheid van een Nederlands kerkverbandje. Ik vind dat zo’n uiterst merkwaardige toepassing van dit gebed. Het is eenheid in geest en waarheid. Die is er gelukkig over de kerkmuren heen.
Met jouw opvatting kun je morgen in jouw dorp niet gerust naar de kerk gaan als je jouw GG/HHK/PKN/GGiN broeder en zuster een andere afslag ziet nemen. Vraag: Ben je ook één met deze mensen of bad de Heere Jezus alleen voor eenheid binnen de CGK?

Mis ik de NGK in het rijtje?

Klopt. Is er niet in zijn dorp. Daarom mis je bv ook de OGG.

[Valcke]

2. Wie bepaalt dat v&a een 'grondtoon' is en geen 'middelmatige zaak'?

Het eenvoudige antwoord is: de Schrift. Als een zaak (c.q. Gods wil in een zaak) in de Schrift geopenbaard is, c.q. bevolen of juist verboden is, is die zaak per definitie niet middelmatig.

Ik merk vaak dat mensen hun eigen definities er op na houden als het gaat om 'middelmatige zaken', maar de definitie in de klassieke gereformeerde leer hierover is klip en klaar. Bv. Calvijn (in de Institutie over de christelijke vrijheid). Of de synopsis 1625: "Res mediae (indifferente of middendingen) ziijn door eigen natuur moreel noch goed noch kwaad, en zijn ook niet door enige wet verboden of bevolen." Dat betekent dat de vrouw in het ambt nooit onder de middelmatige zaken gerangschikt kan worden. Deze zaak is namelijk wel degelijk in de Schrift aan de orde; we vinden hierover wel degelijk verboden c.q. bevelen.

Een andere vraag is of een afwijking in iedere niet-middelmatige zaak kerkscheidend is. Dat zou een goede vraag zijn, maar dan moet die vraag ook zó gesteld worden en niet op een manier alsof een zaak die in de Schrift geopenbaard is, middelmatig zou kunnen zijn. Dat laatste getuigt van een ernstige begripsverwarring.

[BSH]

Het is voor de wijzen en verstandigen verborgen.

Anders waren jullie er al lang uit geweest.

[Middenrefo]

1. Als v&a de 'wezenlijke grondtonen' van de Schrift raakt, zeg je dan feitelijk dat iedereen die hier een andere interpretatie van heeft (inclusief vele vrome christenen wereldwijd), het Schriftgezag heeft losgelaten? Dat is nogal een stelling! Maak je hier de grens van het kerkverband niet gelijk aan de grens van het koninkrijk van God?

2. Wie bepaalt dat v&a een 'grondtoon' is en geen 'middelmatige zaak'? Wat maakt dit zo fundamenteel? De Schrift roept ook op tot eenheid en verdraagzaamheid. Waarom is de 'grondtoon' van de eenheid bij jou ondergeschikt aan de 'grondtoon' van de ambtsvisie? In de hogepriesterlijke bede van Christus (Johannes 17) staat de eenheid immers ook centraal als een 'grondtoon' voor de geloofwaardigheid van de kerk?
Waarom is v&a onverdraaglijk? Als we geen labadisten zijn en onzuiverheid verdragen, waarom is dít punt dan de absolute lakmoesproef geworden?

En nee, ik geloof niet dat ‘alles interpretatie is’, mocht je dat denken. Het gaat er om dat jij zegt dat iets heel wezenlijk is, fundamenteel. Ik vraag je om dat te onderbouwen. Want de uitspraak ‘dat de Schrift het zegt’ is op zichzelf natuurlijk nog geen voldoende onderbouwing. De Schrift leer nog wel meer waar we in de praktijk van afwijken.
Het is ook ongereformeerd. De Reformatie stelde dat de Schrift duidelijk is in zaken die wezenlijk zijn voor de zaligheid. Maar erkende ook dat niet alles hoofdzaak is en niet alles helder. Het is dus volstrekt gereformeerd - sterker nog, het raakt de kern - om te vragen waarom dit een hoofdzaak is.

Eenheid uit het Hogepriesterlijke gebed is niet de organisatorische eenheid van een Nederlands kerkverbandje. Ik vind dat zo’n uiterst merkwaardige toepassing van dit gebed. Het is eenheid in geest en waarheid. Die is er gelukkig over de kerkmuren heen.
Met jouw opvatting kun je morgen in jouw dorp niet gerust naar de kerk gaan als je jouw GG/HHK/PKN/GGiN broeder en zuster een andere afslag ziet nemen. Vraag: Ben je ook één met deze mensen of bad de Heere Jezus alleen voor eenheid binnen de CGK?

Mis ik de NGK in het rijtje?

Klopt. Is er niet in zijn dorp. Daarom mis je bv ook de OGG.

Ik ben duidelijk minder goed geïnformeerd dan jij

[Refojongere]

Om te kunnen weten hoe het zit, zal je toch eens moeten proberen de vragen niet te ontwijken.

Jij beweert: we zoeken geen zuiverheid, we zijn geen labadisten. Ik vraag jou: als dat zo is, waarom dan juist hier een grens wordt getrokken?

Moet ik concluderen dat je daar eigenlijk zelf ook geen antwoord op weet?

Als niet-CGK-er constateer ik dat de CGK in waar ze voor staan geen ruimte laten om van Gods Woord af te wijken. Het is mijns inziens dus een zuivere kerk. Dat is wat anders dan dat kerkenraden en gemeenteleden daar in de praktijk van afwijken. Maar dat zijn dan ook niet voor niets afwijkingen waaruit blijkt dat dit dus niet tot het DNA van de CGK behoort.

Een zuivere kerk wordt ook in de Geloofsbelijdenis geleerd:

De merktekenen, om de ware Kerk te kennen, zijn deze:
zo de Kerk de reine predikatie des evangelies oefent;
indien zij gebruikt de reine bediening der sacramenten, gelijk ze Christus ingesteld heeft;
zo de kerkelijke tucht gebruikt wordt, om de zonden te straffen.
Kortelijk, zo men zich aanstelt naar het zuivere Woord Gods,
verwerpende alle dingen, die daar tegen zijn,
houdende Jezus Christus voor het enige Hoofd. h
Hierdoor kan men zekerlijk de ware Kerk kennen,
en het komt niemand toe, zich daarvan te scheiden.

Geldt dit nu van de CGK of niet? Dat is de vraag waar de discussie om draait.

En dan nog een zinsnede:

zij vervolgt degenen, die heiliglijk leven naar het Woord Gods, en die haar bestraffen over haar gebreken, gierigheid en afgoderijen.

Tegelijkertijd zegt de Westminster Confessie:
"The purest Churches under heaven are subject both to mixture and error"

Dan halen ze 1 Kor. 13:12 en Matth 13:24-30 aan. Calvijn heeft het over het behouden van de kern van de christelijke religie. De hervormden hebben het over de.belijdenis als grondslag. Daar heeft Rijnsburg zich toe te verhouden.

Je verwijzing naar de belijdenisgeschriften is relevant, maar los het probleem niet op.
De NGB spreekt inderdaad over 'reine prediking', maar de vraag in de CGK is juist of v&a die reinheid aantast.
Door te stellen dat dit 'niet tot het DNA van de CGK' behoort, maak je hiervan een wezenskenmerk van de kerk. Is het dna van de ware Kerk Christus en Zijn genade, of zijn dat ook synodebesluiten / opvattingen rondom het ambt?

Ik constateer eenvoudigweg dat de CGK in waar ze voor staan onder het rijtje zuivere kerken valt voor mij. Het behoort niet tot het DNA om formeel afwijkingen van de Schrift goed te keuren. In die zin tast v&a de reinheid van de kerk aan.

Is dit middelmatig? Ik haal prof. Severijn aan:

Het moderamen der synode wil het derhalve doen voorkomen, alsof het al of niet toelaten der vrouw tot de ambten en het al of niet toelaten van de vrouw tot de meerdere vergaderingen (en de centrale kerkeraad) op èèn lijn kan worden gesteld met de zo even genoemde aangelegenheden (offervlees, feestdagen) in Rome en in Corinthe, waarover de apostel Paulus handelt.

Hoe moet men dit noemen, misverstand, of misbruik van de Schrift? Nergens blijkt, dat de toelating tot het ambt van mannen of vrouwen is overgelaten aan de christelijkevrijheid. In gemeenschap met de belijdenis der vaderen kan men de situatie ook niet voorstellen als „een moeten leren met elkaar om te gaan op gebieden, waarop ons nog geen gemeenschappelijk licht geschonken is". Vooral die „gebieden" doen vreemd aan en het heeft er zelfs de schijn van, dat men God de Heilige Geest de schuld wil geven, omdat Hij niet voor allen duidelijk te kennen geeft, dat, wat Hij door de apostelen aan de kerk geboden heeft, vandaag in de vrijheid der mensen wordt gesteld. In ieder geval is deze voorstelling weinig kerkelijk. 

Het moderamen wil ons de vermaning van de apostel Paulus voorhouden ten aanzien van middelmatige zaken, doch waarom neemt de synode zijn woorden niet ter harte, als hij over het ambt handelt, b.v. in 1 Tim. 3? Daaruit blijkt ook, hoe groot gewicht Paulus aan de door hem omschreven orde hecht: Deze dingen schrijf ik u, opdat gij moogt weten, hoe men in het huis Gods moet verkeren, hetwelk is de gemeente van de levende God, een pilaar en vastigheid der waarheid (vs. 14 v.).

Dat klinkt wel wat anders dan wat het moderamen ons wil voorstellen.

Paulus gebiedt mannen aan te stellen in het ambt van ouderling en diaken. Zo moet men in de gemeente verkeren! Als nu de èèn zich in het geloof onderwerpt aan dit woord, omdat hij heel de Schrift als Gods Woord ontvangt, kan dan de ander in ditzelfde geloof in gemeenschap met de belijdenis der vaderen dat woord verwerpen?

Dergelijke vragen vermenigvuldigen zich, als wij deze brief lezen. Wij moeten „elkander aanvaarden en verdragen", doch hoe kunnen geloof en ongeloof ten aanzien van dat verkeren in Gods huis elkander aanvaarden en verdragen?