Gelezen (geloofsopbouwend)

[J.C. Philpot]

Er was bij deze gezegende vrouw een oefening van drie vermogens van haar wezen: haar geheugen — zij bewaarde al deze dingen; haar genegenheden — zij bewaarde ze in haar hart; haar verstand — zij overdacht ze. Zo werden geheugen, genegenheid en verstand alle geoefend omtrent de dingen die zij gehoord had.

Geliefden, gedenkt wat gij van uw Heere Jezus gehoord hebt en wat Hij voor u gedaan heeft; maakt uw hart tot de gouden kruik met manna, om de gedachtenis te bewaren aan het hemelse brood waarvan gij u in vroegere dagen gevoed hebt. Laat uw geheugen alles vergaderen wat gij van Christus gevoeld, gekend of geloofd hebt, en laat vervolgens uw teedere genegenheden Hem voor eeuwig vasthouden.

Hebt de Persoon van uw Heere lief! Brengt de albasten doos van uw hart tevoorschijn, al moet zij ook gebroken worden, en laat al de kostbare zalf van uw liefde uitstromen over Zijn doorboorde voeten. Laat ook uw verstand geoefend worden aangaande de Heere Jezus. Overdenk wat gij leest. Blijft niet aan de oppervlakte staan, maar duikt in de diepten. Weest niet als de zwaluw, die met haar vleugel slechts de beek raakt, maar als de vis, die doordringt tot de diepste golf.

Ds. C.H. Spurgeon

[Iemand]

Tegenwerping: God zegt niet tot allen die het Evangelie horen: uw zonden zijn u vergeven, als dit wel zo was dan zou het eerste begrip van het geloof zijn om te vertrouwen. Ik antwoord: dit is wel waar, en daarom is ook het eerste begrip van het geloof om te vertrouwen. God zegt tegen ieder mens die het Evangelie hoort: uw zonden zijn u vergeven, maar Hij voegt erbij: indien u gelooft, dat is: indien u deze genade in waarheid bekent, indien u oprecht vertrouwt dat Ik u zo liefgehad heb, en u als blijk daarvan bekeert om Mij daarvoor een ware dankbaarheid te betonen en Mij om deze barmhartigheid te verheerlijken. Als u dit doet, wees dan gerust dat uw zonden u nooit gedacht zullen worden omwille van Christus, maar dat u een erfgenaam zult zijn van de eeuwige heerlijkheid. Ontvang vrij de doop tot een teken en zegel daarvan, volgens wat wij lezen in Markus 16: die geloofd zal hebben en gedoopt zal zijn, zal zalig worden. Dit is de inhoud van het Evangelie.

[J.C. Philpot]

De Schotse Baptisten waren het gewend om de voeten van de heiligen letterlijk te wassen. Ik durf te zeggen dat het sommige heiligen niet veel kwaad zou doen, maar toch was het nooit bedoeld om het voorbeeld van de Verlosser letterlijk na te volgen. Dit heeft een geestelijke betekenis en dit is wat Hij bedoelt. Als er een daad van vriendelijkheid of liefde gedaan kan worden voor de gemeenste en meest duistere kinderen van God, moeten we bereid zijn dat te doen.

We moeten dienaren zijn van Gods dienaren. We moeten ons voelen als Abigail toen ze tegen David zei: “Zie, uw dienares is als een slavin om de voeten van de dienaren van mijn heer te wassen” (1 Samuel 25:41). Abigail werd Davids vrouw, maar toch voelde ze zich niet eens waardig om de voeten van zijn dienaren te wassen. Dat moet onze geest zijn.

Ken je een broeder die nogal snel boos is? Hij wil dat iemand iets vriendelijks tegen hem zegt, en sommigen zeggen, “Ik praat niet met zulke mensen.” Doe het, doe het, mijn lieve broeder; ga en was zijn voeten! Ken je iemand die verdwaald is? Iemand zegt, “Ik wordt niet graag samen met hem gezien.” Mijn lieve vriend, je bent geestelijk, ga en breng hem terug met een zachtmoedige geest. Was zijn voeten!

Er is een andere broeder hoogmoedig, hij is erg trots. Iemand zegt, “Ik verneder mijzelf niet voor hem.” Mijn lieve broeder, ga naar hem toe en was zijn voeten! Als een kind van God bezoedeld is, en jij bent in staat hem daarop te wijzen en hem daarvan af te helpen, onderwerp je dan aan elke vernedering. Plaats jezelf eerder in elke positie dan dat een kind van God onderworpen wordt aan de zonde.

Ds. C.H. Spurgeon

[J.C. Philpot]

Dat God onbegrijpelijk is, betekent niet dat wij Hem niet kunnen kennen. Het betekent wel dat onze kennis van Hem beperkt en onvolledig is, en geen volledige of allesomvattende kennis kan zijn. De kennis die God van Zichzelf geeft door openbaring is echt en betrouwbaar. Wij kennen God voor zover Hij Zichzelf aan ons bekend wil maken.

Ds. R.C. Sproul (1939-2017)

[J.C. Philpot]

C. H. Spurgeon raadde, op zijn onnavolgbare wijze, hen die beweren christenen te zijn aan: „Wees dogmatisch waarachtig, onverzettelijk heilig, onwrikbaar eerlijk, hartstochtelijk vriendelijk en standvastig rechtschapen.” Iedere gelovige behoort genade te zoeken en zich door die genade in te spannen om deze eigenschappen te openbaren.

Helaas schijnt het in onze generatie voor velen weinig uit te maken hoe iemand die zich een volgeling van Jezus Christus noemt, zich gedraagt, zolang hij maar vrome taal spreekt of godsdienstige frasen kan opdreunen. Men kan een papegaai leren zeggen dat hij een christen is, maar wij weten heel goed dat hij, wat hij ook zegt, een papegaai blijft, onveranderd van aard. Zo kan ook iemand beweren een christen te zijn, maar is hij dat ook in bijbelse zin?

De Heere Jezus heeft het onderscheid benadrukt tussen hen die slechts in naam discipelen zijn en hen die „waarlijk discipelen” zijn (Johannes 8:31). Wie trouwe volgelingen van Christus zijn, blijven volharden in Zijn leer, zoals die in de Schrift vervat is. Zij voeden zich geestelijk met het Woord van God en groeien zo voort „in de genade en in de kennis van onze Heere en Zaligmaker Jezus Christus” (2 Petrus 3:18).

Hoewel er onder de gelovigen graden van groei bestaan, mag men toch verwachten dat allen die Christus door het geloof in zich dragen, ware geestelijke groei vertonen. God, de Schepper van ieder mens, kent Zijn volk en hun behoeften; en indien zij geestelijk willen groeien en krachtig zijn, hebben zij voeding nodig. Daarom sprak de Zaligmaker, het Oude Testament aanhalend, tot de duivel — en daarmee ook tot ons —: „De mens zal niet leven bij brood alleen, maar bij ieder woord dat uit de mond van God uitgaat” (Mattheüs 4:4; Deuteronomium 8:3).

Het is dan ook wanneer wij luisteren naar de stem van God die tot ons spreekt in de Schriften, en wanneer wij ons voeden met Zijn Woord, dat onze zielen worden gesterkt. Zoals Gods Woord ons voedt, zo groeien wij geestelijk; en er bestaat geen vervanging voor deze rijke bron van voeding. Wij kunnen in de verleiding komen te denken dat wij geestelijk kunnen groeien terwijl wij onze gedachten bezighouden met woorden over het Woord, in plaats van met het Woord zelf. Maar Gods Woord is het levende Woord en daarin is het uniek.

De psalmist spreekt herhaaldelijk over hoe Gods Woord hem levend maakte (Psalm 119:50, 93). Toen de Zaligmaker Zijn discipelen vroeg of ook zij Hem wilden verlaten, zoals de menigte die „niet meer met Hem wandelde”, antwoordde Petrus: „Heere, tot wie zullen wij heengaan? Gij hebt de woorden van het eeuwige leven” (Johannes 6:68). Oprechte christenen kunnen zich niet van Christus afkeren, omdat hun geestelijk leven en hun groei afhangen van een voortdurende gemeenschap met hun Zaligmaker.

Het is niet voldoende om iets over de Zaligmaker te weten; het is iets geheel anders om Hem te kennen door innige, persoonlijke gemeenschap. Toen Jezus in Zijn hogepriesterlijk gebed, opgetekend in het zeventiende hoofdstuk van het Evangelie naar Johannes, tot Zijn Vader sprak, zei Hij: „Dit is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God, en Jezus Christus, Die Gij gezonden hebt.” Geestelijk leven is niet het gevolg van kennis over God of Jezus Christus, maar van het werkelijk kennen van Hen door een nauwe, levende, persoonlijke relatie.

De profeet Amos stelt de vraag: „Zullen twee tezamen wandelen, tenzij zij het eens geworden zijn?” (Amos 3:3). Niemand die belijdt een christen te zijn, kan de Zaligmaker kennen of met God wandelen, tenzij hij met de goddelijke wil verzoend is, zodat zij samen wandelen in overeenstemming en gemeenschap.

Het Hooglied schildert op prachtige wijze deze verhouding tussen God en Zijn volk, en tussen Christus en de individuele gelovige. Het tafereel wordt beschreven van iemand die „opkomt uit de woestijn, leunende op haar Liefste” (Hooglied 8:5). Het beeldt zo treffend de reis van de christen uit door deze wereldse woestijn naar het hemelse vaderland, vertrouwend op de leiding van zijn genadige Zaligmaker, wandelend door het geloof, in hart verenigd met Hem, en leunend op de sterke arm van Hem Die hem liefheeft en Die hij liefheeft.

Wat een gezegende ervaring!

Ds. G. G. Hutton

[J.C. Philpot]

WANNEER verlangt een mens pas echt?
Als hij zijn gevoelens met geen woord kan uitdrukken.

Als iemand waarlijk bidt, zal hij daarna nooit in staat zijn om met zijn mond of pen de onuitsprekelijke wensen, het gevoel, de liefde en de verlangens te beschrijven die in zijn gebed naar God gingen.

De beste gebeden bevatten meer zuchten dan woorden.

De woorden uit een gebed zijn slechts oppervlakkige aanduidingen van de gevoelens van het hart, het leven en de geest van het gebed.

Ds. J. Bunyan