Johann Gottfried Walther schreef: ↑Vandaag, 11:12
Johann Gottfried Walther schreef: ↑Gisteren, 13:24
(...)
Aan de ene kan is, over veel dingen kan en mag niet gesproken worden,
aan de andere kant, worden veel slachtoffers niet serieus genomen.
Aan de andere kant worden zaken soms zeer onterecht gebagatelliseerd of kleiner gemaakt,
verder blijft het vreemd sommige zeggen, niemand is te slecht voor welke zonde dan ook,
elke zonde leeft in ieder mens, maar een ambtsdrager zou die zonde toch niet kunnen begaan denkt men...
(...)
Ik denk dat ik hier toch wel de kern van dit soort heftige zaken te pakken heb.
Niet om gelijk te hebben, maar respect voor ambtsdragers is goed en nuttig, maar ze zijn geen hele of halve heiligen, soms lijkt er toch wel op een Roomse manier men hen omgegaan te worden. Met kwalijke gevolgen.
Hier snij je zeker een goed punt aan.
Er spelen in geval van misbruik denk ik een aantal belangrijke factoren mee.
Een dominee geniet in bepaalde kringen een zeker aanzien; in sommige kringen staat hij zelfs op een voetstuk. Dat geldt ook, zij het soms in mindere mate, voor kerkenraadsleden, jeugdwerkers en wat dies meer zij. Als dan bekend wordt dat een dergelijk figuur zo'n misdrijf begaan heeft, stort het beeld wat men van die persoon heeft, compleet in elkaar. (Dat geldt overigens even goed voor artiesten etc..) Daar komt dan vrijwel onmiddellijk een relativeringsmechanisme om de hoek kijken: 'ja maar we zondigen allemaal', 'je kunt beter naar je eigen zonden kijken dan naar die van een ander', 'ja maar iemand in zijn positie zal dat toch niet doen', 'ja maar wat komt er nu van zijn goede naam terecht', 'wat zullen de mensen wel niet denken', 'ja maar het was alleen maar aanraken en niks meer'; met andere woorden: we relativeren het zoveel mogelijk van tafel opdat we er zo min mogelijk onder hoeven lijden en zo min mogelijk onaangename emoties hoeven te ondergaan. Dit is soms ook van toepassing richting het slachtoffer.
Voorts is het soms lastig onderscheiden waar de dader nu precies spijt van heeft (ik gebruik hier bewust niet het woord 'berouw').
Heeft hij spijt dat hij het heeft gedaan, of heeft hij spijt dat het uitgekomen is? Gewiekste personen zijn goed in staat om te manipuleren, en schromen ook niet om dit bij een dominee te doen: een paar krokodillentranen, wat geprevel over spijt, misschien wat passende tekstjes en klaar is kees.
Het is natuurlijk goed als een dader veilig bij een dominee zijn verhaal kan doen. Het is een zware last voor een predikant, omdat die niet alleen een verschrikkelijk verhaal aan moet horen maar ook moet inschatten en filteren wat oprecht is en wat acteerwerk is, en gebaseerd op de uitkomst hiervan de juiste stappen moet ondernemen. Dat zou in geen geval meehuilen met de wolven in het bos moeten zijn, maar een en ander hangt denk ik sterk af van de mensenkennis, daadkracht en soms ook het ego van de dominee.
In elk geval dient een dominee te weten dat in geval van misbruik van minderjarigen het belang van het slachtoffer
altijd hoger wordt geacht dan zijn beroepsgeheim.
En voor de dader: tja, als je zo'n kerel bent die dat meent te mogen doen, dan moet je ook een kerel zijn en de gevolgen ondergaan.
* waar ik hij en de mannelijke vorm schrijf, kan ook zij en de vrouwelijke vorm toegepast worden.
dader praat met predikant en wordt mogelijk beinvloed door predikant