Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[Owen]

Ik ben het hierin wel met @huisman eens. Je kan toch niet bij elk standpunt Romeinen 14 erbij halen? Dan begin je bij vrouw in ambt, vervolgens doe je dit bij homoseksualiteit maar waar eindig je dan? In mijn vorige gemeente was een homoseksuele man kerkelijk actief totdat hij een polyamoureuze relatie kreeg. Hij was van mening dat dit ook geaccepteerd moest worden in de kerk. Had de kerk in dat geval ook naar Romeinen 14 moeten grijpen, @rhadders? Of zijn er wat jou betreft nog grenzen als het over tolerantie gaat?

Je blijft ook telkens maar erop hameren dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Begrijp je dat mensen zoals @huisman (en ikzelf trouwens ook) het moeilijk vinden om dit zo massief te stellen? In een eerder bericht zei je vanuit de Bijbel alle belijdende leden van kerken als ware gelovigen te beschouwen. Ik reageerde daarop met de vraag hoe het dan kan dat veel belijdende leden afhaken. Dat zal ongetwijfeld ook in jouw gemeente gebeuren, dat mensen belijdenis doen en vervolgens de kerkgang laten versloffen en/of het geloof helemaal verliezen. Hoe rijm je dit met jouw eerdergenoemde uitgangspunt?

Ik begrijp de zorg dat Romeinen 14 niet bedoeld is om alles maar weg te relativeren, dat doe ik ook niet - en dat doet ook Paulus niet.
Maar de tekst heeft wel degelijk een bredere toepassing dan de genoemde thema's. In het eerste vers schrijft de apostel: 'Aanvaard dan wie zwak is in het geloof, maar niet om over meningsverschillen te strijden.' Paulus doet wel degelijk een beoordeling: 'zwak in het geloof'. Maar hij zegt ook: 'aanvaard' en 'niet over meningsverschillen strijden'. Die aanvaarding is ergens op gebaseerd: 'wij zijn van de Heere' (vs.8).

Dus ja, ik blijf er inderdaad 'op hameren' dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Het is, zoals we aan het begin van elke dienst weer belijden: God laat niet los het werk dat Zijn hand begonnen is te doen. Of, in de woorden van Paulus: we zijn verzegeld met de Heilige Geest, als onderpand (!!) op onze toekomstige verlossing (Efeze 1). Ook als er geen aandacht meer is voor de eredienst, de onderlinge gemeenschap, als men zondigt of men zelfs helemaal niet meer in/vanuit geloof leeft: God laat niet los. We zijn en blijven aanvaard. Natuurlijk is er dan de dringende aansporing om ernst te maken met het geloof. Natuurlijk heeft wat wij doen invloed op ons toekomstige loon en onze toekomstige positie. Maar wie eenmaal het eigendom van de Heer zijn geworden, kan niet meer uit Zijn hand geroofd worden. Dat is zowel een belofte als een bemoediging. Dat is waarom ik dit massief kan stellen: het staat los van ons, het is volkomen Gods werk. Het is een belofte die aan het fundament ligt van het Evangelie.

Kort door de bocht kan je stellen dat er een verschil is tussen 'staat' en 'gedrag'. Wij hebben nieuw leven ontvangen in Christus, als wij Christus hebben aanvaard. Vervolgens geldt de opdracht om daar ook naar te leven, of beter gezegd: 'Christus in u' te laten werken ('want Hij is het, Die zowel het willen als het werken in u doet').

Je stelt dus heel massief 'dat we allemaal in Christus zijn aanvaard'. Geldt dit ook voor Demas, die de tegenwoordige wereld heeft liefgekregen (2 Tim. 4:10)? En begrijp ik goed dat je zelfs denkt dat dit voor gelovigen geldt die afvallig zijn geworden (Hebr. 6:4-8)? En als de Heere Jezus Christus tegen de kerk in Laodicea zegt dat Hij ze uit zal spuwen tenzij ze zich bekeren, dan is dit niet meer dan een woordenspel want Hij zal ze toch nooit loslaten? Ik kan nog wel even zo doorgaan.

Ja, dat geldt ook voor Damas. Waar lees je dat hij niet meer in Christus zou zijn aanvaard? Je moet Gods belofte - nogmaals: Hij heeft Zijn Geest gegeven als onderpand van onze toekomstige verlossing - niet verwarren met onze gehoorzaamheid, ons geloof. Anders zou de rechtvaardigheid en de zaligheid uit onze werken zijn en dat is niet het geval.

Wat je leest is dat Demas 'de tegenwoordige wereld heeft lief gekregen'. Niets meer, niets minder. Zijn aandacht was niet meer gericht op de dingen die boven zijn, maar op aardse zaken. Hij is afgehaakt tot het spannend werd, dat is wat je leest. Dat hij van zijn geloof zou zijn afgevallen is nogal een aanname, één die je niet direct uit de tekst kunt halen.

Maar goed, stel al zou dit wél zo zijn. Je verwijst, terecht, naar Hebr.6, waar we lezen over degenen die eens verlicht zijn geweest met de Heilige Geest maar afvallig zijn geworden. Het is nog maar de vraag of het daar gaat over gelovigen of over mensen die in aanraking zijn gekomen met de Geest (vandaar het 'proeven'), maar ik ga voor nu uit van het eerste. Ook dan geldt dat er niet staat dat hun wedergeboorte, hun aanvaarding, op het spel zou staan. Maar dat zij niet hebben volhard tot het einde (wat de context is van dit gedeelte).

Hetzelfde geldt voor Laodicea. Het is een waarschuwing: 'Ieder die Ik liefheb, wijs Ik terecht en bestraf Ik. Wees dan ijverig en bekeer u.' Een oproep tot volharding: 'Wie overwint, zal Ik geven met Mij te zitten op Mijn troon'. Als je in die woorden wilt lezen dat iemands wedergeboorte op het spel zou staan, dan lees je er meer in dan er staat. Bovendien is dat juist strijdig met het hele begrip wedergeboorte. De kern daarvan is namelijk dat het een geboorte is: die kan nooit 'voorwaardelijk' zijn, die kan nooit ongedaan gemaakt worden.

Het verdere verhaal gaat dus niet over 'aanvaard zijn of niet', maar leven vanuit Christus. De Bijbel spreekt over het opgroeien van kinderen tot 'zonen Gods', tot volwassen gelovigen die in staat zijn zorg te dragen voor de erfenis. Dat is een belangrijke zaak! Maar dat is niet om de wedergeboorte c.q. aanvaarding 'te bewerkstelligen' of iets dergelijk, maar juist omdat je bent wedergeboren.

Als het gaat over Demas, maakt Paulus een duidelijk contrast tussen vers 8 en 10. De kroon der gerechtigheid is weggelegd voor wie de verschijning van de Heere hebben liefgekregen. Demas daarentegen heeft de tegenwoordige wereld liefgekregen. Hieruit kan je toch afleiden dat de kroon der gerechtigheid niet voor hem is weggelegd?

Neem hierbij 1 Joh. 2:15, waar staat dat wie de wereld liefheeft (dezelfde woorden als die in 1 Tim. 4 worden gebruikt) de liefde van de Vader niet heeft. Tot en met vers 19 wordt vervolgens duidelijk dat zulke mensen bij de wereld horen, die vergaat. Alleen Hij die de wil van de Vader doet blijft voor eeuwig.

Ik loop al een tijdje mee met dit forum. Maar dit soort geluiden heb ik niet eerder gehoord. Het is niet minder dan de veronderstelde wedergeboorte, maar dan tot in extremis doorgevoerd. Zelfs als mensen niets meer met de Heere Jezus Christus hebben zijn ze volgens jou nog behouden, omdat God niet loslaat wat Zijn hand begon. Maar als iemand niets heeft met de Heere Jezus Christus, dan wijst dat er toch op dat God nog niet heeft gewerkt in diena leven?

Er zijn twee wegen: een brede weg en een smalle weg. Volgens jou loopt iedereen in de kerk op de smalle weg, zelfs al komt diegene niet meer naar de kerk. Zie je niet hoe onhoudbaar deze positie is? Dit zijn precies redenen dat ik me niet meer thuis voel in de linkerflank van de CGK, terwijl ik eigenlijk een hele moderne jongen ben.

Oh, en wat betreft Hebreeen 6. Je beweert dat bij deze afvallige gelovigen hun wedergeboorte niet op het spel staat, maar alleen hun volharding. Hoe rijm je dit met de Bijbelse waarheid dat alleen wie volharden zal tot het einde zalig zal worden?

[huisman]

Of de laatste twee alinea’s erg CGK zijn waag ik te betwijfelen. Ik zou willen vragen hoe we dan aanvaard zijn geworden? Of het zaad in de gemeente ook een vierderlei uitwerking heeft? Of er ook dwaze maagden en bouwers in een gemeente zijn? Kunnen we ook de naam hebben dat wij leven maar dat Christus zegt dat we dood zijn ?(Sardis)
Hoe functioneert bij jou het hele gesprek van Jezus met Nicodemus? Dus ook vers 3. Enz. enz.

Of ze 'erg CGK' zijn kan jij beter beoordelen dan ik Maar belangrijker is het of het 'erg Bijbels' is.
Hoe we aanvaard zijn geworden? Ik zou haast zeggen, met een verwijzing naar het gesprek met Nicodemus dat jij aanhaalt, 'bent u de leraar van Israël en weet u deze dingen niet?' Het antwoord wordt gegeven in hetzelfde gesprek: we moeten opnieuw geboren worden (vs.7). Het staat ook in Rom.10:9: 'Als u met uw mond de Heere Jezus belijdt en met uw hart gelooft dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult u zalig worden.' Dat is een belofte, een zekerheid.

De dwaze maagden? Je betrekt dit op de gemeente, maar het is vooral een waarschuwing voor Israël. Zonder er al te diep op in te gaan: de context is 'het koninkrijk der hemelen', het gaat om verwachting. Het voorgaande hoofdstuk is hierbij van groot belang, dat ziet namelijk op de Wederkomst en de tijd die hieraan vooraf gaat. Niet iedereen verwacht Hem. Maar dat geldt niet de gelovigen, die verwachten Hem juíst en leven daar ook naar! Wie niet leven in het besef van Zijn wederkomst, leeft 'goddeloos' - die gedachte vinden we meerdere malen terug in het NT, o.a. in Openbaring 3 waar jij naar verwijst.

Misschien wordt jouw standpunt voor mij duidelijker als ik het volgende vraag: Is volgens jou een kerkelijke gemeente een gemengde groep van gelovigen en ongelovigen of uitsluitend een vergadering van ware gelovigen?

Allebei, maar primair het laatste. Paulus schrijft consequent richting gemeenteleden alsof zij allen gelovig zijn. Natuurlijk komen er ook ongelovigen voor, zie bijv. 1 Johannes 2:19: "Zij zijn uit ons midden weggegaan, maar zij waren niet uit ons; want als zij uit ons geweest waren, dan zouden zij bij ons gebleven zijn." Maar het zijn uitzonderingen, primair spreekt de Bijbel over een gemeente als vergadering van gelovigen. Zie jij dat anders?

Ja ik zie dat anders. Juist omdat ik de gemeente zie als verbondsgemeente zie ik haar als een gemengde gemeente van dode en levende zondaren. Daarom wordt het verbondsvolk Israël zovaak als voorbeeld genomen (bv 1 Korinthe 10) .Zoals ons doopformulier al direct in het begin zegt. Wij (kinderen van het verbond) moeten van nieuws geboren worden om het Koninkrijk te kunnen ingaan. Dat kun je toch niet van alle kinderen, jongeren en volwassenen van de gemeente zeggen? Al bij de eerste gemeenten zag je kaf tussen het koren. (Ananias en Saffira ). Je leest het in Openbaring 2 en 3. Je leest over wolven te midden van de schapen . Je leest over de uitwerking van het zaad ( Het Woord) enz.
De oproep van Paulus 'Laat u met God verzoenen' is elke zondag nodig. Wij ( hoofd voor hoofd) zijn geen verzoende gemeente.

[rhadders]

Onzin natuurlijk, roepende kerk zijn heeft niets met de inhoud van een Generale Synode te maken. Roepende kerk zijn is niet meer dan faciliteren. Wanneer je die twee vermengen gaat vermengen en als roepende kerk ook een inhoudelijke rol voor je ziet, gaat het mis. Denk maar even aan de classis Zwolle en de roepende kerk daar.

De GS zelf (dus de afgevaardigden) gaat over de inhoud en de agenda. Niet meer, niet minder. Ik vind het artikel er echt een die in een komkommer bode zou passen.

In principe heb je gelijk. Maar het doet wel degelijks iets, want er wordt bij het kiezen bij welke groep men zich aan gaat sluiten in dit geval wel gekeken naar de ligging van de gemeenten waar de initiatieven liggen (Rijnsburg en Hoogeveen). Het zegt mijns inziens wel iets over beiden 'Hoogeveen' en over Hogeveen, dus de groep 'Hoogeveen' en de plaatselijk Chr. Geref. Kerk te Hoogeveen. Dit is wederom moedwillig afwijken van eerdere synode besluiten. Ik volg de discussies binnen dit onderwerp al een lange tijd, maar het blijft voor mij een raadsel hoe men 'Rijnsburg' "scheurmakers" kan noemen en 'Hoogeveen' "de juiste weg".

Er liggen helemaal geen initiatieven vanuit Hoogeveen.
Er is een landelijk verband wat Hoogeveen als roepende kerk aangewezen heeft.
Er is geen groep Hoogeveen, maar een CGK die door Hoogeveen bijeen wordt geroepen.

Dit gaat totaal niet over de term scheurmaker of de juiste weg.
Het gaat hier over 1 van de 180 kerken die een besluit genomen heeft, zoals veel meer kerken binnen het verband.

Zelfs als je dit helemaal het juiste narratief en feitelijke vindt, moet het toch niet prettig zijn voor diegenen die binnen de GS van Hoogeveen echt nog wilden proberen om de aloude lijn te bepleiten. Dat juist Hoogeveen dit doet, doet weldegelijk iets.

Dat is inderdaad niet heel handig. Wat ik mij vooral afvraag is waarom de kerkenraad het nodig achtte om nú dit besluit te nemen. Dat men al jaren hier mee bezig is en voornemens is dit besluit te nemen, begrijp ik. Maar was er een dwingende reden om nú te besluiten. Was het niet verstandig geweest te wachten tot na de synode, juist vanwege de rol die het ook heeft als roepende kerk?

[Evangelist]

In principe heb je gelijk. Maar het doet wel degelijks iets, want er wordt bij het kiezen bij welke groep men zich aan gaat sluiten in dit geval wel gekeken naar de ligging van de gemeenten waar de initiatieven liggen (Rijnsburg en Hoogeveen). Het zegt mijns inziens wel iets over beiden 'Hoogeveen' en over Hogeveen, dus de groep 'Hoogeveen' en de plaatselijk Chr. Geref. Kerk te Hoogeveen. Dit is wederom moedwillig afwijken van eerdere synode besluiten. Ik volg de discussies binnen dit onderwerp al een lange tijd, maar het blijft voor mij een raadsel hoe men 'Rijnsburg' "scheurmakers" kan noemen en 'Hoogeveen' "de juiste weg".

Er liggen helemaal geen initiatieven vanuit Hoogeveen.
Er is een landelijk verband wat Hoogeveen als roepende kerk aangewezen heeft.
Er is geen groep Hoogeveen, maar een CGK die door Hoogeveen bijeen wordt geroepen.

Dit gaat totaal niet over de term scheurmaker of de juiste weg.
Het gaat hier over 1 van de 180 kerken die een besluit genomen heeft, zoals veel meer kerken binnen het verband.

Zelfs als je dit helemaal het juiste narratief en feitelijke vindt, moet het toch niet prettig zijn voor diegenen die binnen de GS van Hoogeveen echt nog wilden proberen om de aloude lijn te bepleiten. Dat juist Hoogeveen dit doet, doet weldegelijk iets.

Kan men nog beslissen toch niet met 'Hoogeveen' mee te gaan en zich aan te sluiten bij 'Rijnsburg'?

Uiteraard kan dat. Sterker: dat is niet alleen voortdurend door Rijnsburg gecommuniceerd, en inmiddels ook door de AV (iedere gemeente heeft een eigen plaatselijk tempo), dat is in 1892 en de daarop volgende jaren ook zo gegaan. De drie gemeenten die niet mee konden in de fusie met de Kuyperianen, zetten het kerkverband van de CGK voort (hoewel dat de iure een nieuw kerkverband was). In de jaren daarna kwamen er steeds meer gemeenten terug op hun schreden en wilden zich weer voegen bij de CGK, omdat duidelijk werd dat het andere verband (GKN) toch anders van karakter werd.

Rijnsburg en daarna de AV hebben steeds uitgesproken dat iedere gemeente die van harte op de grondslag van Schrift en belijdenis staat, en zich in woord en daad wil houden aan de kerkorde en de synodale besluiten, niet alleen welkom is, maar hoort ook bij dit verband. Elke plaatselijke gemeente kreeg na het synodebesluit van 3 juni 2025 immers de opdracht op de tafel om plaatselijk te bezinnen of en zo ja hoe zij zich wilden verbinden met andere gemeenten. Die vraag is niet verdwenen nu dat besluit onder revisie ligt.

[Evangelist]

In principe heb je gelijk. Maar het doet wel degelijks iets, want er wordt bij het kiezen bij welke groep men zich aan gaat sluiten in dit geval wel gekeken naar de ligging van de gemeenten waar de initiatieven liggen (Rijnsburg en Hoogeveen). Het zegt mijns inziens wel iets over beiden 'Hoogeveen' en over Hogeveen, dus de groep 'Hoogeveen' en de plaatselijk Chr. Geref. Kerk te Hoogeveen. Dit is wederom moedwillig afwijken van eerdere synode besluiten. Ik volg de discussies binnen dit onderwerp al een lange tijd, maar het blijft voor mij een raadsel hoe men 'Rijnsburg' "scheurmakers" kan noemen en 'Hoogeveen' "de juiste weg".

Er liggen helemaal geen initiatieven vanuit Hoogeveen.
Er is een landelijk verband wat Hoogeveen als roepende kerk aangewezen heeft.
Er is geen groep Hoogeveen, maar een CGK die door Hoogeveen bijeen wordt geroepen.

Dit gaat totaal niet over de term scheurmaker of de juiste weg.
Het gaat hier over 1 van de 180 kerken die een besluit genomen heeft, zoals veel meer kerken binnen het verband.

Zelfs als je dit helemaal het juiste narratief en feitelijke vindt, moet het toch niet prettig zijn voor diegenen die binnen de GS van Hoogeveen echt nog wilden proberen om de aloude lijn te bepleiten. Dat juist Hoogeveen dit doet, doet weldegelijk iets.

Dat is inderdaad niet heel handig. Wat ik mij vooral afvraag is waarom de kerkenraad het nodig achtte om nú dit besluit te nemen. Dat men al jaren hier mee bezig is en voornemens is dit besluit te nemen, begrijp ik. Maar was er een dwingende reden om nú te besluiten. Was het niet verstandig geweest te wachten tot na de synode, juist vanwege de rol die het ook heeft als roepende kerk?

Dat zeg je aan de ene kant goed: ‘niet heel handig’. (Daarmee erken je dat er nu op z’n minst een groot probleem met de beeldvorming is.) Aan de andere kant is het zoals @MGG al opmerkte ook wel zo transparant, maar - voeg ik toe - wel zeer verdrietig en onbegrijpelijk! Dat men met de uitvoering wacht tot de GS van Hoogeveen van start is gegaan, kan ik nauwelijks positief vinden. Het geeft aan dat men totaal niet beseft welke rol men nu vervult en hoe zwaar dit weegt op het hele ontstaan van de impasse.

[huisman]

Even een paar misverstanden opruimen.
1. Mijn reactie was op NLprotestant die m.i. doet alsof de Schrift niet helder is op heel veel thema’s en de kerk dus nooit iets duidelijk mag stellen op grond van de Schrift
2. Mijn verdediging van de synodale besluiten van de CGK tast niet de staat van personen aan die er anders over denken. Daar ga ik inderdaad niet over. Ik vind dat anders denken op grond van de Schrift wel een dwaling.
3. Omdat ik 15 jaar lang o.a. onze classis heb bezocht, kerkvisitaties heb gedaan, de laatste G.S. deelnemer ben geweest met de vele commissievergaderingen ken ik veel broeders uit de ‘ongehoorzame’ gemeenten. Altijd is de persoonlijke verstandhouding goed geweest en soms zelfs meer dan dat. Ze weten wel heel duidelijk waar ik sta en dat heeft ze wel eens pijn gedaan maar dat is andersom ook zo. Dat maakt het ook allemaal verdrietig.
4. Helaas kom ik ook tegen (niet op meerdere vergaderingen) in gesprekken dat er laatdunkend en meewarig op de CGK standpunten en de ‘behoudende’ broeders wordt neergekeken.

Broeder Huisman! wat ontzettend oneerlijk en onjuist om dit te schrijven! ongelooflijk, wat een leugen. Ik heb nooit gezegd dat de Schrift OP HEEL VEEL THEMA's niet helder is en dat de kerk nooit iets duidelijk mag stellen op grond van de Schrift. Wat een leugen, waar haalt u het vandaan om dat te schrijven? Het enige wat ik heb gezegd is dat er onderwerpen zijn waar de Bijbel niet helder over is of niets over zegt. Dat kan ook zijn omdat de cultuur totaal veranderd is en toepassing op deze tijd ingewikkeld ligt. Daar past voorzichtigheid en wijsheid en daar moeten we elkaar niet te snel 'de oren wassen'. Ik ben erg verbaasd. Het zou u sieren als u bovenstaande tekst nuanceert, ik vind dit buitengewoon grof - en niet onderbouwd.

Ik haal het hier vandaan omdat jij dit schreef.

ik ga daar niet over oordelen, ik zoek de eenheid, het samenblijven en het bewustzijn dat we allen zoeken naar dezelfde God in hetzelfde grote geschenk dat onze Bijbel is, zoekend en dwalend, fouten makend, elkaar vermanend en daarnaar luisterend, maar ook altijd in het bewustzijn dat WIJ de waarheid niet in pacht hebben en dat ons de rechterstoel niet past.

Dat de Bijbel Gods grote geschenk is aan ons zijn we eens. Maar dat we na Gods openbaring altijd maar zoekend en dwalend moeten zijn lijkt mij wel erg postmodern. Op de G.S. werd het ‘ten dele kennen’ ook steeds als argument gebruikt om maar beide opvattingen rondom v&a en homoseksualiteit te legitimeren.
De Bijbel is namelijk heel duidelijk dat een Bijbels huwelijk tussen man en vrouw de enige plaats is waar seksualiteit mag beleefd worden. De Bijbel is duidelijk over de plaats en de taak van de vrouw in de christelijke gemeente. Vandaar dat ons kerkverband in de synodebesluiten niet anders wil en doet dan de Schrift naspreken. Daar is niets vaags aan.
Wij hebben inderdaad niet de waarheid in pacht maar de Schrift wel en wij hebben ons te onderwerpen aan het gezag van Gods Woord.

Als jij met de door mij aangehaalde zinnen iets geheel anders hebt bedoeld kun je dat rustig uitleggen en na die uitleg wil ik mijn beschuldiging natuurlijk van harte terugnemen.

Post-modernisme staat heel ver van me af. Ik heb in de christelijke studentenverenigingen vroeger daar meer van meegemaakt dan me lief is. Een heilloze weg. Daarom raakt mij deze beschuldiging te meer, maar het is onherkenbaar voor me.
Ik heb op dit forum (ben nog maar maandje lid overigens) nooit iets anders gezegd dan dat de kern van het Evangelie glashelder in de Bijbel staat: dat het kruis en de opstanding van Christus onze verlossing mogelijk hebben gemaakt en dat dat het grootste geschenk is dat we hebben gekregen als mensheid. Luthers vrolijke ruil!
Dat houdt voor mij niet in dat er daarna niet meer onzeker of onduidelijk is - een groot deel van heel dit forum bestaat uit het spreken over die onzekerheden. Er zijn nu eenmaal zaken die minder uitgebreid of helemaal niet zijn toegelicht in de Bijbel. Soms doordat het cultuurverschil tussen destijds en nu te groot is, soms omdat teksten niet eenduidig zijn te interpreteren. Ik ben zelf groot voorstander van de Kinderdoop en zal dat altijd blijven, maar ik besef wel dat kinderdoop of volwassenendoop moeilijk uit de Bijbel zijn te beargumenteren. Het is niet onmiddellijk duidelijk, er wordt geinterpreteerd, ik merk dat in alle discussies. Zo zijn er ontzettend veel uitleggingen mogelijk: betekent de gelijkenis van de rijke jongeling dat wij veel eigenlijk veel te rijk/liberaal/egoistisch leven? doen we onze verre en vervolgde naaste daardoor niet verschrikkelijk te kort? dat lijkt me zeker te verdedigen als standpunt, maar ik merk dat de prediking daar meestal toch erg 'genuanceerd' op ingaat. Zo zijn er meer onderwerpen, ook uiterlijke: sommige mensen die zoeken naar een gemeente kiezen niet voor een gemeente waar de kerkenraad er te 'vrolijk' uitziet. Is dat een kenmerk van het ware? blijkbaar voor sommige mensen. Zo interpreteren en zoeken en dwalen we, ieder op zijn eigen punten. Maar de kern, de vrolijke ruil van Luther en het Evangelie van Pasen en Pinksteren, de vergeving van de zonden en het herstel van de relatie met God, dat zijn de dingen die vaststaan, en m.i. geldt dat voor alle 180 CGK gemeenten.

Je zult begrijpen dat ik daarom jouw verwijten (post-modern bijv.) en dat er volgens mij niets duidelijk uit de Schrift is af te leiden verre van mij werp. Er klopt niets van. Ik herken me daar geen moment in en heb in die richting me nooit uitgesproken. Dan zou ik beter Remonstrant of vrijzinnig hervormde kunnen zijn - quod non.

Laat ik terugnemen dat ik schreef dat jij heel veel uit de Schrift als onduidelijk zou wegzetten. Dat bedoelde ik niet te zeggen maar ik schreef het wel. Excuses dus daarvoor.
Wel zie ik dit bij de twee omstreden thema’s in de CGK gebeuren. Teksten die heel lang duidelijk zijn geweest krijgen met het volgende proces te maken.
1. Men zegt dat de teksten eigenlijk niet zo duidelijk zijn.
2. Men verklaard de teksten als ingewikkeld waar we langer naar moeten luisteren.
3. Men zegt dat de teksten het tegendeel blijken te bedoelen als wat er staat.
4. Men zegt dat door de tijd en de cultuur de teksten anders gelezen mogen worden.
5. Men zegt dat we het eigenlijk niet kunnen weten wat er staat dus kunnen tegengestelde uitkomsten naast elkaar bestaan.
6. Men doet wat goed voelt en aansluit bij de geest van de tijd.
7. Men zegt tenslotte dat we natuurlijk maar ten dele kennen en daarom alle uitleggen en dwalingen maar moeten gedogen.

Je zult begrijpen dat het voor mij ingewikkeld is om met ‘men’ in één kerkverband te zitten.

[rhadders]

Ik begrijp de zorg dat Romeinen 14 niet bedoeld is om alles maar weg te relativeren, dat doe ik ook niet - en dat doet ook Paulus niet.
Maar de tekst heeft wel degelijk een bredere toepassing dan de genoemde thema's. In het eerste vers schrijft de apostel: 'Aanvaard dan wie zwak is in het geloof, maar niet om over meningsverschillen te strijden.' Paulus doet wel degelijk een beoordeling: 'zwak in het geloof'. Maar hij zegt ook: 'aanvaard' en 'niet over meningsverschillen strijden'. Die aanvaarding is ergens op gebaseerd: 'wij zijn van de Heere' (vs.8).

Dus ja, ik blijf er inderdaad 'op hameren' dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Het is, zoals we aan het begin van elke dienst weer belijden: God laat niet los het werk dat Zijn hand begonnen is te doen. Of, in de woorden van Paulus: we zijn verzegeld met de Heilige Geest, als onderpand (!!) op onze toekomstige verlossing (Efeze 1). Ook als er geen aandacht meer is voor de eredienst, de onderlinge gemeenschap, als men zondigt of men zelfs helemaal niet meer in/vanuit geloof leeft: God laat niet los. We zijn en blijven aanvaard. Natuurlijk is er dan de dringende aansporing om ernst te maken met het geloof. Natuurlijk heeft wat wij doen invloed op ons toekomstige loon en onze toekomstige positie. Maar wie eenmaal het eigendom van de Heer zijn geworden, kan niet meer uit Zijn hand geroofd worden. Dat is zowel een belofte als een bemoediging. Dat is waarom ik dit massief kan stellen: het staat los van ons, het is volkomen Gods werk. Het is een belofte die aan het fundament ligt van het Evangelie.

Kort door de bocht kan je stellen dat er een verschil is tussen 'staat' en 'gedrag'. Wij hebben nieuw leven ontvangen in Christus, als wij Christus hebben aanvaard. Vervolgens geldt de opdracht om daar ook naar te leven, of beter gezegd: 'Christus in u' te laten werken ('want Hij is het, Die zowel het willen als het werken in u doet').

Je stelt dus heel massief 'dat we allemaal in Christus zijn aanvaard'. Geldt dit ook voor Demas, die de tegenwoordige wereld heeft liefgekregen (2 Tim. 4:10)? En begrijp ik goed dat je zelfs denkt dat dit voor gelovigen geldt die afvallig zijn geworden (Hebr. 6:4-8)? En als de Heere Jezus Christus tegen de kerk in Laodicea zegt dat Hij ze uit zal spuwen tenzij ze zich bekeren, dan is dit niet meer dan een woordenspel want Hij zal ze toch nooit loslaten? Ik kan nog wel even zo doorgaan.

Ja, dat geldt ook voor Damas. Waar lees je dat hij niet meer in Christus zou zijn aanvaard? Je moet Gods belofte - nogmaals: Hij heeft Zijn Geest gegeven als onderpand van onze toekomstige verlossing - niet verwarren met onze gehoorzaamheid, ons geloof. Anders zou de rechtvaardigheid en de zaligheid uit onze werken zijn en dat is niet het geval.

Wat je leest is dat Demas 'de tegenwoordige wereld heeft lief gekregen'. Niets meer, niets minder. Zijn aandacht was niet meer gericht op de dingen die boven zijn, maar op aardse zaken. Hij is afgehaakt tot het spannend werd, dat is wat je leest. Dat hij van zijn geloof zou zijn afgevallen is nogal een aanname, één die je niet direct uit de tekst kunt halen.

Maar goed, stel al zou dit wél zo zijn. Je verwijst, terecht, naar Hebr.6, waar we lezen over degenen die eens verlicht zijn geweest met de Heilige Geest maar afvallig zijn geworden. Het is nog maar de vraag of het daar gaat over gelovigen of over mensen die in aanraking zijn gekomen met de Geest (vandaar het 'proeven'), maar ik ga voor nu uit van het eerste. Ook dan geldt dat er niet staat dat hun wedergeboorte, hun aanvaarding, op het spel zou staan. Maar dat zij niet hebben volhard tot het einde (wat de context is van dit gedeelte).

Hetzelfde geldt voor Laodicea. Het is een waarschuwing: 'Ieder die Ik liefheb, wijs Ik terecht en bestraf Ik. Wees dan ijverig en bekeer u.' Een oproep tot volharding: 'Wie overwint, zal Ik geven met Mij te zitten op Mijn troon'. Als je in die woorden wilt lezen dat iemands wedergeboorte op het spel zou staan, dan lees je er meer in dan er staat. Bovendien is dat juist strijdig met het hele begrip wedergeboorte. De kern daarvan is namelijk dat het een geboorte is: die kan nooit 'voorwaardelijk' zijn, die kan nooit ongedaan gemaakt worden.

Het verdere verhaal gaat dus niet over 'aanvaard zijn of niet', maar leven vanuit Christus. De Bijbel spreekt over het opgroeien van kinderen tot 'zonen Gods', tot volwassen gelovigen die in staat zijn zorg te dragen voor de erfenis. Dat is een belangrijke zaak! Maar dat is niet om de wedergeboorte c.q. aanvaarding 'te bewerkstelligen' of iets dergelijk, maar juist omdat je bent wedergeboren.

Als het gaat over Demas, maakt Paulus een duidelijk contrast tussen vers 8 en 10. De kroon der gerechtigheid is weggelegd voor wie de verschijning van de Heere hebben liefgekregen. Demas daarentegen heeft de tegenwoordige wereld liefgekregen. Hieruit kan je toch afleiden dat de kroon der gerechtigheid niet voor hem is weggelegd?

Neem hierbij 1 Joh. 2:15, waar staat dat wie de wereld liefheeft (dezelfde woorden als die in 1 Tim. 4 worden gebruikt) de liefde van de Vader niet heeft. Tot en met vers 19 wordt vervolgens duidelijk dat zulke mensen bij de wereld horen, die vergaat. Alleen Hij die de wil van de Vader doet blijft voor eeuwig.

Ik loop al een tijdje mee met dit forum. Maar dit soort geluiden heb ik niet eerder gehoord. Het is niet minder dan de veronderstelde wedergeboorte, maar dan tot in extremis doorgevoerd. Zelfs als mensen niets meer met de Heere Jezus Christus hebben zijn ze volgens jou nog behouden, omdat God niet loslaat wat Zijn hand begon. Maar als iemand niets heeft met de Heere Jezus Christus, dan wijst dat er toch op dat God nog niet heeft gewerkt in diena leven?

Er zijn twee wegen: een brede weg en een smalle weg. Volgens jou loopt iedereen in de kerk op de smalle weg, zelfs al komt diegene niet meer naar de kerk. Zie je niet hoe onhoudbaar deze positie is? Dit zijn precies redenen dat ik me niet meer thuis voel in de linkerflank van de CGK, terwijl ik eigenlijk een hele moderne jongen ben.

Oh, en wat betreft Hebreeen 6. Je beweert dat bij deze afvallige gelovigen hun wedergeboorte niet op het spel staat, maar alleen hun volharding. Hoe rijm je dit met de Bijbelse waarheid dat alleen wie volharden zal tot het einde zalig zal worden?

Misschien moet @Tiberius hier even een apart topic van maken. Maar een paar korte opmerkingen / vragen:

- Jij stelt 'de kroon der gerechtigheid' gelijk aan de wedergeboorte. Maar waar baseer je dat op?
- De veronderstelde wedergeboorte is iets heel anders, dat betreft de gedachte dat een kind is wedergeboren (of wordt wedergeboren) door de doop, op grond van het verbond. Dat hoor je mij nergens beweren, integendeel.
- 'Zelfs als mensen niets meer met de Heere Jezus Christus hebben zijn ze volgens jou nog behouden, omdat God niet loslaat wat Zijn hand begon.' Ja, dat kan. Omdat het in de kern niet gaat om ons vasthouden van Hem, maar Zijn vasthouden van ons. En gelukkig maar. Heb jij wel eens mensen gesproken die door wat zij hebben meegemaakt in het leven hun geloof zijn kwijtgeraakt? Mensen die jonge kinderen naar het graf hebben moeten brengen, of van wie de partner ernstig heeft moeten lijden door ziekte of oorlog? En met het hoofd en het hart daardoor niets meer kunnen met God? Waar baseer je op dat in dat geval God ook loslaat?
- Het wel of niet naar de kerk gaan is niet één-op-één verbonden met waarachtig geloof, laat staan wedergeboorte.
- Over het 'volharden tot het einde': veel van de teksten die hier over gaan, staan in de context van zending en de wederkomst. Het is een bemoediging en een belofte. Daar is meer over te zeggen dat ik in een paar zinnen nu kan.

[rhadders]

Of ze 'erg CGK' zijn kan jij beter beoordelen dan ik Maar belangrijker is het of het 'erg Bijbels' is.
Hoe we aanvaard zijn geworden? Ik zou haast zeggen, met een verwijzing naar het gesprek met Nicodemus dat jij aanhaalt, 'bent u de leraar van Israël en weet u deze dingen niet?' Het antwoord wordt gegeven in hetzelfde gesprek: we moeten opnieuw geboren worden (vs.7). Het staat ook in Rom.10:9: 'Als u met uw mond de Heere Jezus belijdt en met uw hart gelooft dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult u zalig worden.' Dat is een belofte, een zekerheid.

De dwaze maagden? Je betrekt dit op de gemeente, maar het is vooral een waarschuwing voor Israël. Zonder er al te diep op in te gaan: de context is 'het koninkrijk der hemelen', het gaat om verwachting. Het voorgaande hoofdstuk is hierbij van groot belang, dat ziet namelijk op de Wederkomst en de tijd die hieraan vooraf gaat. Niet iedereen verwacht Hem. Maar dat geldt niet de gelovigen, die verwachten Hem juíst en leven daar ook naar! Wie niet leven in het besef van Zijn wederkomst, leeft 'goddeloos' - die gedachte vinden we meerdere malen terug in het NT, o.a. in Openbaring 3 waar jij naar verwijst.

Misschien wordt jouw standpunt voor mij duidelijker als ik het volgende vraag: Is volgens jou een kerkelijke gemeente een gemengde groep van gelovigen en ongelovigen of uitsluitend een vergadering van ware gelovigen?

Allebei, maar primair het laatste. Paulus schrijft consequent richting gemeenteleden alsof zij allen gelovig zijn. Natuurlijk komen er ook ongelovigen voor, zie bijv. 1 Johannes 2:19: "Zij zijn uit ons midden weggegaan, maar zij waren niet uit ons; want als zij uit ons geweest waren, dan zouden zij bij ons gebleven zijn." Maar het zijn uitzonderingen, primair spreekt de Bijbel over een gemeente als vergadering van gelovigen. Zie jij dat anders?

Ja ik zie dat anders. Juist omdat ik de gemeente zie als verbondsgemeente zie ik haar als een gemengde gemeente van dode en levende zondaren. Daarom wordt het verbondsvolk Israël zovaak als voorbeeld genomen (bv 1 Korinthe 10) .Zoals ons doopformulier al direct in het begin zegt. Wij (kinderen van het verbond) moeten van nieuws geboren worden om het Koninkrijk te kunnen ingaan. Dat kun je toch niet van alle kinderen, jongeren en volwassenen van de gemeente zeggen? Al bij de eerste gemeenten zag je kaf tussen het koren. (Ananias en Saffira ). Je leest het in Openbaring 2 en 3. Je leest over wolven te midden van de schapen . Je leest over de uitwerking van het zaad ( Het Woord) enz.
De oproep van Paulus 'Laat u met God verzoenen' is elke zondag nodig. Wij ( hoofd voor hoofd) zijn geen verzoende gemeente.

Het is volgens mij geen óf-óf. Het is beide waar.

[huisman]

Misschien wordt jouw standpunt voor mij duidelijker als ik het volgende vraag: Is volgens jou een kerkelijke gemeente een gemengde groep van gelovigen en ongelovigen of uitsluitend een vergadering van ware gelovigen?

Allebei, maar primair het laatste. Paulus schrijft consequent richting gemeenteleden alsof zij allen gelovig zijn. Natuurlijk komen er ook ongelovigen voor, zie bijv. 1 Johannes 2:19: "Zij zijn uit ons midden weggegaan, maar zij waren niet uit ons; want als zij uit ons geweest waren, dan zouden zij bij ons gebleven zijn." Maar het zijn uitzonderingen, primair spreekt de Bijbel over een gemeente als vergadering van gelovigen. Zie jij dat anders?

Ja ik zie dat anders. Juist omdat ik de gemeente zie als verbondsgemeente zie ik haar als een gemengde gemeente van dode en levende zondaren. Daarom wordt het verbondsvolk Israël zovaak als voorbeeld genomen (bv 1 Korinthe 10) .Zoals ons doopformulier al direct in het begin zegt. Wij (kinderen van het verbond) moeten van nieuws geboren worden om het Koninkrijk te kunnen ingaan. Dat kun je toch niet van alle kinderen, jongeren en volwassenen van de gemeente zeggen? Al bij de eerste gemeenten zag je kaf tussen het koren. (Ananias en Saffira ). Je leest het in Openbaring 2 en 3. Je leest over wolven te midden van de schapen . Je leest over de uitwerking van het zaad ( Het Woord) enz.
De oproep van Paulus 'Laat u met God verzoenen' is elke zondag nodig. Wij ( hoofd voor hoofd) zijn geen verzoende gemeente.

Het is volgens mij geen óf-óf. Het is beide waar.

Als je een keer tijd hebt mag je dit uitleggen want anders ga ik van alles in jouw ene opmerking leggen