Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[rhadders]

Die gemeenten zijn hier op dit forum niet vertegenwoordigd, daarom voel ik soms de behoefte om het voor ze op te nemen.

Die gemeenten ontkennen niet dat het meerderheidsbesluit op de Schrift is gebaseerd. Ze willen zelf ook echt de Schrift gehoorzamen, maar komen op een aantal onderwerpen tot een andere interpretatie, en dat is niet hetzelfde als stellen dat de Schrift vaag en onduidelijk is. Jij ziet het als aantasten van het gezag van Gods Woord, maar zo'n opmerking doet mensen in die gemeenten echt pijn, omdat zij dat gezag niet willen aantasten en ook vinden dat ze dat niet doen.

Even een paar misverstanden opruimen.
1. Mijn reactie was op NLprotestant die m.i. doet alsof de Schrift niet helder is op heel veel thema’s en de kerk dus nooit iets duidelijk mag stellen op grond van de Schrift
2. Mijn verdediging van de synodale besluiten van de CGK tast niet de staat van personen aan die er anders over denken. Daar ga ik inderdaad niet over. Ik vind dat anders denken op grond van de Schrift wel een dwaling.
3. Omdat ik 15 jaar lang o.a. onze classis heb bezocht, kerkvisitaties heb gedaan, de laatste G.S. deelnemer ben geweest met de vele commissievergaderingen ken ik veel broeders uit de ‘ongehoorzame’ gemeenten. Altijd is de persoonlijke verstandhouding goed geweest en soms zelfs meer dan dat. Ze weten wel heel duidelijk waar ik sta en dat heeft ze wel eens pijn gedaan maar dat is andersom ook zo. Dat maakt het ook allemaal verdrietig.
4. Helaas kom ik ook tegen (niet op meerdere vergaderingen) in gesprekken dat er laatdunkend en meewarig op de CGK standpunten en de ‘behoudende’ broeders wordt neergekeken.

Met je eerste punt vlieg je even uit de bocht, Huisman

Wat dat laatste betreft: ik denk dat dit zo is. Dat is ook precies waar Paulus voor waarschuwt in Romeinen 14:
"Wie wel alles eet, moet hem niet minachten die niet alles eet. En wie niet alles eet, moet hem niet veroordelen die alles eet. God immers heeft hem aanvaard."

Dat is precies wat ik zie gebeuren. Dat is ook precies onze valkuil. Kortom, laten we elkaar niet minachten en niet veroordelen, maar beseffen dat God de ander heeft aanvaard (en ons realiseren wat dat ten diepste betekent!).

Toch heb ik wel wat moeite om Romeinen 14 aan te halen in de context van de twee omstreden thema's . Daarvoor wegen deze thema's ons te zwaar. Alsof het weinig uitmaakt of je wel of niet vrouwen in het ambt bevestigd. Of het weinig verschil maakt of je mensen die een seksuele relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht onderwerpt aan de kerkelijke tucht of toelaat aan het avondmaal en in de ambten.
Dat heeft Paulus niet bedoeld in Romeinen 14.

Dat is nu juist precies de context van Romeinen 14, daar gaat het ook thema's die zwaar - heel zwaar - werden gewogen: de spijtwettten en de hoogtijdagen. Dat wij 'met de kennis van nu' daar wellicht anders over denken, doet niets af aan het feit dat deze zaken als cruciaal werden beschouwd voor de zuivere godsdienst. Dat waren ze ook daadwerkelijk, niet alleen vanuit historisch maar ook Bijbels perspectief, tot aan de openbaring van Christus.

[huisman]

Even een paar misverstanden opruimen.
1. Mijn reactie was op NLprotestant die m.i. doet alsof de Schrift niet helder is op heel veel thema’s en de kerk dus nooit iets duidelijk mag stellen op grond van de Schrift
2. Mijn verdediging van de synodale besluiten van de CGK tast niet de staat van personen aan die er anders over denken. Daar ga ik inderdaad niet over. Ik vind dat anders denken op grond van de Schrift wel een dwaling.
3. Omdat ik 15 jaar lang o.a. onze classis heb bezocht, kerkvisitaties heb gedaan, de laatste G.S. deelnemer ben geweest met de vele commissievergaderingen ken ik veel broeders uit de ‘ongehoorzame’ gemeenten. Altijd is de persoonlijke verstandhouding goed geweest en soms zelfs meer dan dat. Ze weten wel heel duidelijk waar ik sta en dat heeft ze wel eens pijn gedaan maar dat is andersom ook zo. Dat maakt het ook allemaal verdrietig.
4. Helaas kom ik ook tegen (niet op meerdere vergaderingen) in gesprekken dat er laatdunkend en meewarig op de CGK standpunten en de ‘behoudende’ broeders wordt neergekeken.

Met je eerste punt vlieg je even uit de bocht, Huisman

Wat dat laatste betreft: ik denk dat dit zo is. Dat is ook precies waar Paulus voor waarschuwt in Romeinen 14:
"Wie wel alles eet, moet hem niet minachten die niet alles eet. En wie niet alles eet, moet hem niet veroordelen die alles eet. God immers heeft hem aanvaard."

Dat is precies wat ik zie gebeuren. Dat is ook precies onze valkuil. Kortom, laten we elkaar niet minachten en niet veroordelen, maar beseffen dat God de ander heeft aanvaard (en ons realiseren wat dat ten diepste betekent!).

Toch heb ik wel wat moeite om Romeinen 14 aan te halen in de context van de twee omstreden thema's . Daarvoor wegen deze thema's ons te zwaar. Alsof het weinig uitmaakt of je wel of niet vrouwen in het ambt bevestigd. Of het weinig verschil maakt of je mensen die een seksuele relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht onderwerpt aan de kerkelijke tucht of toelaat aan het avondmaal en in de ambten.
Dat heeft Paulus niet bedoeld in Romeinen 14.

Dat is nu juist precies de context van Romeinen 14, daar gaat het ook thema's die zwaar - heel zwaar - werden gewogen: de spijtwettten en de hoogtijdagen. Dat wij 'met de kennis van nu' daar wellicht anders over denken, doet niets af aan het feit dat deze zaken als cruciaal werden beschouwd voor de zuivere godsdienst. Dat waren ze ook daadwerkelijk, niet alleen vanuit historisch maar ook Bijbels perspectief, tot aan de openbaring van Christus.

Precies, maar in de CGK betwiste thema’s bleven juist ook Nieuwtestamentisch zwaar. Dat is met de zaken rondom de ceremoniële voorschriften juist niet zo. Je zou eerder kunnen zeggen dat Paulus die twee thema’s juist aanscherpt.

[Owen]

Ik ben het hierin wel met @huisman eens. Je kan toch niet bij elk standpunt Romeinen 14 erbij halen? Dan begin je bij vrouw in ambt, vervolgens doe je dit bij homoseksualiteit maar waar eindig je dan? In mijn vorige gemeente was een homoseksuele man kerkelijk actief totdat hij een polyamoureuze relatie kreeg. Hij was van mening dat dit ook geaccepteerd moest worden in de kerk. Had de kerk in dat geval ook naar Romeinen 14 moeten grijpen, @rhadders? Of zijn er wat jou betreft nog grenzen als het over tolerantie gaat?

Je blijft ook telkens maar erop hameren dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Begrijp je dat mensen zoals @huisman (en ikzelf trouwens ook) het moeilijk vinden om dit zo massief te stellen? In een eerder bericht zei je vanuit de Bijbel alle belijdende leden van kerken als ware gelovigen te beschouwen. Ik reageerde daarop met de vraag hoe het dan kan dat veel belijdende leden afhaken. Dat zal ongetwijfeld ook in jouw gemeente gebeuren, dat mensen belijdenis doen en vervolgens de kerkgang laten versloffen en/of het geloof helemaal verliezen. Hoe rijm je dit met jouw eerdergenoemde uitgangspunt?

[Owen]

Met je eerste punt vlieg je even uit de bocht, Huisman

Wat dat laatste betreft: ik denk dat dit zo is. Dat is ook precies waar Paulus voor waarschuwt in Romeinen 14:
"Wie wel alles eet, moet hem niet minachten die niet alles eet. En wie niet alles eet, moet hem niet veroordelen die alles eet. God immers heeft hem aanvaard."

Dat is precies wat ik zie gebeuren. Dat is ook precies onze valkuil. Kortom, laten we elkaar niet minachten en niet veroordelen, maar beseffen dat God de ander heeft aanvaard (en ons realiseren wat dat ten diepste betekent!).

Toch heb ik wel wat moeite om Romeinen 14 aan te halen in de context van de twee omstreden thema's . Daarvoor wegen deze thema's ons te zwaar. Alsof het weinig uitmaakt of je wel of niet vrouwen in het ambt bevestigd. Of het weinig verschil maakt of je mensen die een seksuele relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht onderwerpt aan de kerkelijke tucht of toelaat aan het avondmaal en in de ambten.
Dat heeft Paulus niet bedoeld in Romeinen 14.

Dat is nu juist precies de context van Romeinen 14, daar gaat het ook thema's die zwaar - heel zwaar - werden gewogen: de spijtwettten en de hoogtijdagen. Dat wij 'met de kennis van nu' daar wellicht anders over denken, doet niets af aan het feit dat deze zaken als cruciaal werden beschouwd voor de zuivere godsdienst. Dat waren ze ook daadwerkelijk, niet alleen vanuit historisch maar ook Bijbels perspectief, tot aan de openbaring van Christus.

Precies, maar in de CGK betwiste thema’s bleven juist ook Nieuwtestamentisch zwaar. Dat is met de zaken rondom de ceremoniële voorschriften juist niet zo. Je zou eerder kunnen zeggen dat Paulus die twee thema’s juist aanscherpt.

Ik ben het, denk ik, met je eens. Maar dan een uitdagende vraag aan jou: wat voor huidige discussies binnen de CGK zouden wel vallen onder de principes van Romeinen 14? Denk aan liturgische uitgangspunten: zijn mensen die alleen psalmen willen zingen dan 'zwakgelovigen' en zijn mensen met meer vrijheid hierin dan 'sterkgelovig'? Zo lees ik hem namelijk; dat het hier gaat over zaken waarin het geweten van de mens sterker gevormd is door tradities en ceremonies dan door het evangelie en het Woord Zelf. Ik ben benieuwd hoe jij hierover denkt.

[Middenrefo]

https://www.youtube.com/live/Ohk7N5j3Pg ... MLn3GvIc5E

De gemeente van Zeewolde veranderd van waarnemer naar deelnemer. Zie de mededelingen vanaf 9 minuten. Dit is volgens mij de eerste deelnemer binnen classis Amersfoort, volgens mij bestond die classis binnen Rijnsburg tot nu toe alleen maar uit waarnemers en eventueel nog gasten.

Er waren meer waarnemers die nog een gemeenteavond nodig hadden om deelnemer te worden. Zorgvuldigheid in zo’n proces is uiterst belangrijk. De verwachting is dat nog meer waarnemers de stap nemen om deelnemer te worden. De zeer polariserende brief van KOKR heeft een extra duwtje gegeven.

Zeewolde was vanaf het begin duidelijk dat ze deelnemer wilden worden. Dat ze eerst waarnemer werden heeft ermee te maken dat de kerkenraad het in goed overleg met de gemeente wilde doen, wat ik verstandig vindt. Zo'n besluit neem je eerder te snel dan te langzaam. Ik heb niet de indruk dat de brief van deputaten kokr daar veel aan bijgedragen heeft. Veenendaal-Pniël en Nunspeet zitten in een vergelijkbare situatie, maar die gemeenten zijn groter en daarom is er ook meer diversiteit.

[Middenrefo]

Oorlogsstand is een te groot woord broeder, maar ik voel wel boosheid en onbegrip over het verlaten van een classis waarvoor inhoudelijk geen reden was, en wat volgens het verslag in De Wekker ook door betrokken gemeentes feitelijk is toegegeven. Dat je daar niet op ingaat maakt je tegenbericht ook erg zwak. Je noemt Dordrecht en gaat vervolgens door met de eigen classis. Dat is geen antwoord. Het inconsistente van de keuze in classis Dordrecht geeft voor mij aan, dat het lang niet meer gaat om vrouw&man. De bovenstaande reacties gaan in op het Avondmaal en de tweede dienst. En wat daar gezegd werd vind ik moeilijk te volgen eerlijk gezegd.

Na mijn eigen belijdenis ging ik ook pas na heel wat vieringen aan het Avondmaal. Ik durfde niet: ouders, familie, andere mensen in de kerk. Er kan door de sfeer bij Avondmaalsvieringen een verlammend effect ontstaan, alsof heel de gemeente uiterst bewust is of iemand aangaat of niet en of dat bij de koffie na de dienst het gesprek van de dag is. Een zwaarheid die verlammen kan - zeker bij gevoelige personen - en die maakt dat iemand die wel zou willen aangaan het niet durft, vanwege 'de mensen'. Ik heb dat ook van anderen gehoord, de sociale angst belemmert het aangaan. Soms merkte ik in de gesprekken zelfs een zekere tevredenheid als iemand een keer oversloeg, die anders aanging: dat was teken van het ware, dan speelt er iets bij hem of haar. Langzaam maar zeker zag je dat veranderen: catechisanten van nu zijn veel zelfstandiger dan toen, durven een gesprek met de ouders aan te gaan wat toen al gauw als rebellie werd gezien, maar wat een eerlijk gesprek kan zijn. Jonge mensen van nu zijn volstrekt anders dan jonge mensen van enkele decennia terug. Dat heeft drempels verlaagd. Is dat verkeerd? ik denk het niet. Dat er nu meer aangaan een teken van vervlakking te noemen ervaar ik als een onbegrijpelijke gedachtengang, waarbij mensen over elkaar gaan oordelen. Oprecht geloof is iets tussen God en mens, de medemens moet daar niet als rechter tussen gaan zitten, dat is zijn plaats niet.
Dat in de middagdienst minder mensen zitten vind ik van een heel andere orde. Ik zie in onze stampvolle ochtenddiensten gezinnen met al hun kinderen zitten, s middags is er dan alleen pa of ma met het oudste kind. Ma (of pa) kijkt mee via de livestream met de kleinste kinderen. Overdrijven we niet? Is dat van hetzelfde niveau? sinds de Coronatijd zitten veel kerken 's middags minder vol, mensen geven wat makkelijker toe aan het niet helemaal fit zijn - ze blijven dan thuis en kijken mee. Dankzij de livestream. Natuurlijk, ik zie ook liever een volle middagkerk, ik mis het liefst nooit een dienst, maar ik vind de gedachtengang over teveel Avondmaalgangers en te weinig middagdienstbezoekers (en de conclusies daaruit) zeer discutabel.

Dat moest me wel even van het hard. Je geeft ook nog aan dat je de zaak niet als classicaal maar als landelijk beschouwt gezien de uitkomst van de GS. Je zult begrijpen dat ik daar heel anders naar kijk, temeer omdat het moderamen geen afspiegeling was van de CGK en voor 80% uit Rijnsburgers bestond. Dat die instemmen met hun eigen conclusie begrijp ik . Dat is geen raadsel voor me.

Geen oorlogstaal broeder Huisman! in mijn boosheid zoek ik juist naar het herstel van de eenheid met 180 gemeenten, hoezeer verschillend, hoezeer in een andere cultuur inmiddels ook. 100% hoedjes, geen enkele hoed, spijkerbroeken of niet, alleen het orgel of een piano, gitaar of meer, kerkenraden in zwart pak of in alle kleuren, ik ga daar niet over oordelen, ik zoek de eenheid, het samenblijven en het bewustzijn dat we allen zoeken naar dezelfde God in hetzelfde grote geschenk dat onze Bijbel is, zoekend en dwalend, fouten makend, elkaar vermanend en daarnaar luisterend, maar ook altijd in het bewustzijn dat WIJ de waarheid niet in pacht hebben en dat ons de rechterstoel niet past.

Heel kort op het laatste. Ik zoek geen eenheid met die gemeenten die de op de Schrift gegronde besluiten brutaal naast zich neerleggen. Het doen alsof de Bijbel altijd maar vaag en onduidelijk is en wij nooit iets op grond van de Schrift mogen stellen vind ik zeer ingewikkeld en zelfs gevaarlijk. Ik zie de afwijkingen op de twee thema’s als het aantasten van het gezag van Gods Woord.

Die gemeenten zijn hier op dit forum niet vertegenwoordigd, daarom voel ik soms de behoefte om het voor ze op te nemen.

Die gemeenten ontkennen niet dat het meerderheidsbesluit op de Schrift is gebaseerd. Ze willen zelf ook echt de Schrift gehoorzamen, maar komen op een aantal onderwerpen tot een andere interpretatie, en dat is niet hetzelfde als stellen dat de Schrift vaag en onduidelijk is. Jij ziet het als aantasten van het gezag van Gods Woord, maar zo'n opmerking doet mensen in die gemeenten echt pijn, omdat zij dat gezag niet willen aantasten en ook vinden dat ze dat niet doen.

Even een paar misverstanden opruimen.
1. Mijn reactie was op NLprotestant die m.i. doet alsof de Schrift niet helder is op heel veel thema’s en de kerk dus nooit iets duidelijk mag stellen op grond van de Schrift
2. Mijn verdediging van de synodale besluiten van de CGK tast niet de staat van personen aan die er anders over denken. Daar ga ik inderdaad niet over. Ik vind dat anders denken op grond van de Schrift wel een dwaling.
3. Omdat ik 15 jaar lang o.a. onze classis heb bezocht, kerkvisitaties heb gedaan, de laatste G.S. deelnemer ben geweest met de vele commissievergaderingen ken ik veel broeders uit de ‘ongehoorzame’ gemeenten. Altijd is de persoonlijke verstandhouding goed geweest en soms zelfs meer dan dat. Ze weten wel heel duidelijk waar ik sta en dat heeft ze wel eens pijn gedaan maar dat is andersom ook zo. Dat maakt het ook allemaal verdrietig.
4. Helaas kom ik ook tegen (niet op meerdere vergaderingen) in gesprekken dat er laatdunkend en meewarig op de CGK standpunten en de ‘behoudende’ broeders wordt neergekeken.

Dank voor deze verduidelijking. Wat betreft het laatste punt moeten we denk ik eerlijk constateren dat het andersom ook zo is. We zijn uit hetzelfde hout gesneden.

[Pjotr92]

https://www.youtube.com/live/Ohk7N5j3Pg ... MLn3GvIc5E

De gemeente van Zeewolde veranderd van waarnemer naar deelnemer. Zie de mededelingen vanaf 9 minuten. Dit is volgens mij de eerste deelnemer binnen classis Amersfoort, volgens mij bestond die classis binnen Rijnsburg tot nu toe alleen maar uit waarnemers en eventueel nog gasten.

Er waren meer waarnemers die nog een gemeenteavond nodig hadden om deelnemer te worden. Zorgvuldigheid in zo’n proces is uiterst belangrijk. De verwachting is dat nog meer waarnemers de stap nemen om deelnemer te worden. De zeer polariserende brief van KOKR heeft een extra duwtje gegeven.

Zeewolde was vanaf het begin duidelijk dat ze deelnemer wilden worden. Dat ze eerst waarnemer werden heeft ermee te maken dat de kerkenraad het in goed overleg met de gemeente wilde doen, wat ik verstandig vindt. Zo'n besluit neem je eerder te snel dan te langzaam. Ik heb niet de indruk dat de brief van deputaten kokr daar veel aan bijgedragen heeft. Veenendaal-Pniël en Nunspeet zitten in een vergelijkbare situatie, maar die gemeenten zijn groter en daarom is er ook meer diversiteit.

Ik ben benieuwd of er nog meer gaan volgen in de komende tijd.. of het bij elkaar komen van de classes in opbouw nog invloed gaat hebben. Of dat de meesten toch nog zullen wachten op de synode van Hoogeveen.

[rhadders]

Ik ben het hierin wel met @huisman eens. Je kan toch niet bij elk standpunt Romeinen 14 erbij halen? Dan begin je bij vrouw in ambt, vervolgens doe je dit bij homoseksualiteit maar waar eindig je dan? In mijn vorige gemeente was een homoseksuele man kerkelijk actief totdat hij een polyamoureuze relatie kreeg. Hij was van mening dat dit ook geaccepteerd moest worden in de kerk. Had de kerk in dat geval ook naar Romeinen 14 moeten grijpen, @rhadders? Of zijn er wat jou betreft nog grenzen als het over tolerantie gaat?

Je blijft ook telkens maar erop hameren dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Begrijp je dat mensen zoals @huisman (en ikzelf trouwens ook) het moeilijk vinden om dit zo massief te stellen? In een eerder bericht zei je vanuit de Bijbel alle belijdende leden van kerken als ware gelovigen te beschouwen. Ik reageerde daarop met de vraag hoe het dan kan dat veel belijdende leden afhaken. Dat zal ongetwijfeld ook in jouw gemeente gebeuren, dat mensen belijdenis doen en vervolgens de kerkgang laten versloffen en/of het geloof helemaal verliezen. Hoe rijm je dit met jouw eerdergenoemde uitgangspunt?

Ik begrijp de zorg dat Romeinen 14 niet bedoeld is om alles maar weg te relativeren, dat doe ik ook niet - en dat doet ook Paulus niet.
Maar de tekst heeft wel degelijk een bredere toepassing dan de genoemde thema's. In het eerste vers schrijft de apostel: 'Aanvaard dan wie zwak is in het geloof, maar niet om over meningsverschillen te strijden.' Paulus doet wel degelijk een beoordeling: 'zwak in het geloof'. Maar hij zegt ook: 'aanvaard' en 'niet over meningsverschillen strijden'. Die aanvaarding is ergens op gebaseerd: 'wij zijn van de Heere' (vs.8).

Dus ja, ik blijf er inderdaad 'op hameren' dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Het is, zoals we aan het begin van elke dienst weer belijden: God laat niet los het werk dat Zijn hand begonnen is te doen. Of, in de woorden van Paulus: we zijn verzegeld met de Heilige Geest, als onderpand (!!) op onze toekomstige verlossing (Efeze 1). Ook als er geen aandacht meer is voor de eredienst, de onderlinge gemeenschap, als men zondigt of men zelfs helemaal niet meer in/vanuit geloof leeft: God laat niet los. We zijn en blijven aanvaard. Natuurlijk is er dan de dringende aansporing om ernst te maken met het geloof. Natuurlijk heeft wat wij doen invloed op ons toekomstige loon en onze toekomstige positie. Maar wie eenmaal het eigendom van de Heer zijn geworden, kan niet meer uit Zijn hand geroofd worden. Dat is zowel een belofte als een bemoediging. Dat is waarom ik dit massief kan stellen: het staat los van ons, het is volkomen Gods werk. Het is een belofte die aan het fundament ligt van het Evangelie.

Kort door de bocht kan je stellen dat er een verschil is tussen 'staat' en 'gedrag'. Wij hebben nieuw leven ontvangen in Christus, als wij Christus hebben aanvaard. Vervolgens geldt de opdracht om daar ook naar te leven, of beter gezegd: 'Christus in u' te laten werken ('want Hij is het, Die zowel het willen als het werken in u doet').

[huisman]

Toch heb ik wel wat moeite om Romeinen 14 aan te halen in de context van de twee omstreden thema's . Daarvoor wegen deze thema's ons te zwaar. Alsof het weinig uitmaakt of je wel of niet vrouwen in het ambt bevestigd. Of het weinig verschil maakt of je mensen die een seksuele relatie hebben met iemand van hetzelfde geslacht onderwerpt aan de kerkelijke tucht of toelaat aan het avondmaal en in de ambten.
Dat heeft Paulus niet bedoeld in Romeinen 14.

Dat is nu juist precies de context van Romeinen 14, daar gaat het ook thema's die zwaar - heel zwaar - werden gewogen: de spijtwettten en de hoogtijdagen. Dat wij 'met de kennis van nu' daar wellicht anders over denken, doet niets af aan het feit dat deze zaken als cruciaal werden beschouwd voor de zuivere godsdienst. Dat waren ze ook daadwerkelijk, niet alleen vanuit historisch maar ook Bijbels perspectief, tot aan de openbaring van Christus.

Precies, maar in de CGK betwiste thema’s bleven juist ook Nieuwtestamentisch zwaar. Dat is met de zaken rondom de ceremoniële voorschriften juist niet zo. Je zou eerder kunnen zeggen dat Paulus die twee thema’s juist aanscherpt.

Ik ben het, denk ik, met je eens. Maar dan een uitdagende vraag aan jou: wat voor huidige discussies binnen de CGK zouden wel vallen onder de principes van Romeinen 14? Denk aan liturgische uitgangspunten: zijn mensen die alleen psalmen willen zingen dan 'zwakgelovigen' en zijn mensen met meer vrijheid hierin dan 'sterkgelovig'? Zo lees ik hem namelijk; dat het hier gaat over zaken waarin het geweten van de mens sterker gevormd is door tradities en ceremonies dan door het evangelie en het Woord Zelf. Ik ben benieuwd hoe jij hierover denkt.

Je begrijpt dat ik mensen die de psalmen niet-ritmisch zingen tezamen met de ‘enige gezangen’ schaar onder de sterken die de zwakken verdragen Maar inderdaad ik heb liturgische voorkeuren en die zijn vrij sober maar daar heb ik en ons kerkverband nooit een halszaak van gemaakt. We hebben 4 synodaal goedgekeurde vertalingen (SV, HSV, NBG51en NBV21). We hebben heel veel liturgie vrijgegeven en daar is ons kerkverband nooit onder bezweken.
Ik ben met die ongebreidelde liturgische vrijheid niet gelukkig. Daar wil ik eerlijk in zijn. Die vrijheid mag wat mij betreft wel wat beperkter. Denk dat de grote liturgische verschillen en invulling van de erediensten de vervreemding hebben vergroot.

[huisman]

Ik ben het hierin wel met @huisman eens. Je kan toch niet bij elk standpunt Romeinen 14 erbij halen? Dan begin je bij vrouw in ambt, vervolgens doe je dit bij homoseksualiteit maar waar eindig je dan? In mijn vorige gemeente was een homoseksuele man kerkelijk actief totdat hij een polyamoureuze relatie kreeg. Hij was van mening dat dit ook geaccepteerd moest worden in de kerk. Had de kerk in dat geval ook naar Romeinen 14 moeten grijpen, @rhadders? Of zijn er wat jou betreft nog grenzen als het over tolerantie gaat?

Je blijft ook telkens maar erop hameren dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Begrijp je dat mensen zoals @huisman (en ikzelf trouwens ook) het moeilijk vinden om dit zo massief te stellen? In een eerder bericht zei je vanuit de Bijbel alle belijdende leden van kerken als ware gelovigen te beschouwen. Ik reageerde daarop met de vraag hoe het dan kan dat veel belijdende leden afhaken. Dat zal ongetwijfeld ook in jouw gemeente gebeuren, dat mensen belijdenis doen en vervolgens de kerkgang laten versloffen en/of het geloof helemaal verliezen. Hoe rijm je dit met jouw eerdergenoemde uitgangspunt?

Ik begrijp de zorg dat Romeinen 14 niet bedoeld is om alles maar weg te relativeren, dat doe ik ook niet - en dat doet ook Paulus niet.
Maar de tekst heeft wel degelijk een bredere toepassing dan de genoemde thema's. In het eerste vers schrijft de apostel: 'Aanvaard dan wie zwak is in het geloof, maar niet om over meningsverschillen te strijden.' Paulus doet wel degelijk een beoordeling: 'zwak in het geloof'. Maar hij zegt ook: 'aanvaard' en 'niet over meningsverschillen strijden'. Die aanvaarding is ergens op gebaseerd: 'wij zijn van de Heere' (vs.8).

Dus ja, ik blijf er inderdaad 'op hameren' dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Het is, zoals we aan het begin van elke dienst weer belijden: God laat niet los het werk dat Zijn hand begonnen is te doen. Of, in de woorden van Paulus: we zijn verzegeld met de Heilige Geest, als onderpand (!!) op onze toekomstige verlossing (Efeze 1). Ook als er geen aandacht meer is voor de eredienst, de onderlinge gemeenschap, als men zondigt of men zelfs helemaal niet meer in/vanuit geloof leeft: God laat niet los. We zijn en blijven aanvaard. Natuurlijk is er dan de dringende aansporing om ernst te maken met het geloof. Natuurlijk heeft wat wij doen invloed op ons toekomstige loon en onze toekomstige positie. Maar wie eenmaal het eigendom van de Heer zijn geworden, kan niet meer uit Zijn hand geroofd worden. Dat is zowel een belofte als een bemoediging. Dat is waarom ik dit massief kan stellen: het staat los van ons, het is volkomen Gods werk. Het is een belofte die aan het fundament ligt van het Evangelie.

Kort door de bocht kan je stellen dat er een verschil is tussen 'staat' en 'gedrag'. Wij hebben nieuw leven ontvangen in Christus, als wij Christus hebben aanvaard. Vervolgens geldt de opdracht om daar ook naar te leven, of beter gezegd: 'Christus in u' te laten werken ('want Hij is het, Die zowel het willen als het werken in u doet').

Of de laatste twee alinea’s erg CGK zijn waag ik te betwijfelen. Ik zou willen vragen hoe we dan aanvaard zijn geworden? Of het zaad in de gemeente ook een vierderlei uitwerking heeft? Of er ook dwaze maagden en bouwers in een gemeente zijn? Kunnen we ook de naam hebben dat wij leven maar dat Christus zegt dat we dood zijn ?(Sardis)
Hoe functioneert bij jou het hele gesprek van Jezus met Nicodemus? Dus ook vers 3. Enz. enz.

[rhadders]

Ik ben het hierin wel met @huisman eens. Je kan toch niet bij elk standpunt Romeinen 14 erbij halen? Dan begin je bij vrouw in ambt, vervolgens doe je dit bij homoseksualiteit maar waar eindig je dan? In mijn vorige gemeente was een homoseksuele man kerkelijk actief totdat hij een polyamoureuze relatie kreeg. Hij was van mening dat dit ook geaccepteerd moest worden in de kerk. Had de kerk in dat geval ook naar Romeinen 14 moeten grijpen, @rhadders? Of zijn er wat jou betreft nog grenzen als het over tolerantie gaat?

Je blijft ook telkens maar erop hameren dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Begrijp je dat mensen zoals @huisman (en ikzelf trouwens ook) het moeilijk vinden om dit zo massief te stellen? In een eerder bericht zei je vanuit de Bijbel alle belijdende leden van kerken als ware gelovigen te beschouwen. Ik reageerde daarop met de vraag hoe het dan kan dat veel belijdende leden afhaken. Dat zal ongetwijfeld ook in jouw gemeente gebeuren, dat mensen belijdenis doen en vervolgens de kerkgang laten versloffen en/of het geloof helemaal verliezen. Hoe rijm je dit met jouw eerdergenoemde uitgangspunt?

Ik begrijp de zorg dat Romeinen 14 niet bedoeld is om alles maar weg te relativeren, dat doe ik ook niet - en dat doet ook Paulus niet.
Maar de tekst heeft wel degelijk een bredere toepassing dan de genoemde thema's. In het eerste vers schrijft de apostel: 'Aanvaard dan wie zwak is in het geloof, maar niet om over meningsverschillen te strijden.' Paulus doet wel degelijk een beoordeling: 'zwak in het geloof'. Maar hij zegt ook: 'aanvaard' en 'niet over meningsverschillen strijden'. Die aanvaarding is ergens op gebaseerd: 'wij zijn van de Heere' (vs.8).

Dus ja, ik blijf er inderdaad 'op hameren' dat we allemaal in Christus zijn aanvaard. Het is, zoals we aan het begin van elke dienst weer belijden: God laat niet los het werk dat Zijn hand begonnen is te doen. Of, in de woorden van Paulus: we zijn verzegeld met de Heilige Geest, als onderpand (!!) op onze toekomstige verlossing (Efeze 1). Ook als er geen aandacht meer is voor de eredienst, de onderlinge gemeenschap, als men zondigt of men zelfs helemaal niet meer in/vanuit geloof leeft: God laat niet los. We zijn en blijven aanvaard. Natuurlijk is er dan de dringende aansporing om ernst te maken met het geloof. Natuurlijk heeft wat wij doen invloed op ons toekomstige loon en onze toekomstige positie. Maar wie eenmaal het eigendom van de Heer zijn geworden, kan niet meer uit Zijn hand geroofd worden. Dat is zowel een belofte als een bemoediging. Dat is waarom ik dit massief kan stellen: het staat los van ons, het is volkomen Gods werk. Het is een belofte die aan het fundament ligt van het Evangelie.

Kort door de bocht kan je stellen dat er een verschil is tussen 'staat' en 'gedrag'. Wij hebben nieuw leven ontvangen in Christus, als wij Christus hebben aanvaard. Vervolgens geldt de opdracht om daar ook naar te leven, of beter gezegd: 'Christus in u' te laten werken ('want Hij is het, Die zowel het willen als het werken in u doet').

Of de laatste twee alinea’s erg CGK zijn waag ik te betwijfelen. Ik zou willen vragen hoe we dan aanvaard zijn geworden? Of het zaad in de gemeente ook een vierderlei uitwerking heeft? Of er ook dwaze maagden en bouwers in een gemeente zijn? Kunnen we ook de naam hebben dat wij leven maar dat Christus zegt dat we dood zijn ?(Sardis)
Hoe functioneert bij jou het hele gesprek van Jezus met Nicodemus? Dus ook vers 3. Enz. enz.

Of ze 'erg CGK' zijn kan jij beter beoordelen dan ik Maar belangrijker is het of het 'erg Bijbels' is.
Hoe we aanvaard zijn geworden? Ik zou haast zeggen, met een verwijzing naar het gesprek met Nicodemus dat jij aanhaalt, 'bent u de leraar van Israël en weet u deze dingen niet?' Het antwoord wordt gegeven in hetzelfde gesprek: we moeten opnieuw geboren worden (vs.7). Het staat ook in Rom.10:9: 'Als u met uw mond de Heere Jezus belijdt en met uw hart gelooft dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult u zalig worden.' Dat is een belofte, een zekerheid.

De dwaze maagden? Je betrekt dit op de gemeente, maar het is vooral een waarschuwing voor Israël. Zonder er al te diep op in te gaan: de context is 'het koninkrijk der hemelen', het gaat om verwachting. Het voorgaande hoofdstuk is hierbij van groot belang, dat ziet namelijk op de Wederkomst en de tijd die hieraan vooraf gaat. Niet iedereen verwacht Hem. Maar dat geldt niet de gelovigen, die verwachten Hem juíst en leven daar ook naar! Wie niet leven in het besef van Zijn wederkomst, leeft 'goddeloos' - die gedachte vinden we meerdere malen terug in het NT, o.a. in Openbaring 3 waar jij naar verwijst.