Re: In Christus gedoopt - Dr. W. van Vlastuin
Geplaatst: 27 feb 2026, 16:22
Het is een waardig en inhoudelijk gesprek. Waar ik me uiteindelijk inhoudelijk als HHKer toch meer thuis voel bij de lijn van ds. Visscher.
Ben ik ook blij mee, deze uitleg had ik zo nog niet gezien. Maar ik ben ook nog niet zover in het boek, als je het leest ben (ik tenminste) er continue ook over aan het nadenken/mediteren. Dat haalt het leestempo eruit.Groepscirkel schreef: ↑Gisteren, 16:24 Mooi interview zeg. Geeft ook richting aan de nog openstaande vragen. Persoonlijk ook leerzaam. Ik merk dat ik wat tussen prof. Van Vlastuin en ds. Visscher in zit. Blij dat Van Vlastuin zijn woorden "onmogelijke mogelijkheid" heeft uitgelegd, dat vond ik een bottleneck. Over het nieuwe hart volg ik Van Vlastuin wel. De noodzaak van wedergeboorte en tweeërlei verbondskinderen zie ik wat meer in de lijn van Visscher. Het doet me goed dat ze op zo'n volwassen en broederlijke manier inhoudelijk met elkaar hebben gesproken.
Waarom zouden dominees in de GG dit perse niet zo zien? Die zijn er zeker wel, misschien wel meer dan de helft. En los daarvan geloof ik niet dat de zegen allen voor de gelovigen is.Refojongere schreef: ↑Gisteren, 12:10Je zou ook kunnen zeggen dat de Gereformeerde Gemeenten dus afwijken van Calvijn op dit punt door de betekenis van de doop te devalueren of te rationaliseren.Arja schreef: ↑26 feb 2026, 23:06Hier is een groter gedeelte uit Institutie van de christelijke godsdienst, boek IV, hoofdstuk 16), zodat je de context van zijn redenering ziet:
Je ziet hier duidelijk:Doch om niet langer bij dit punt te blijven stilstaan: Christus heeft de kleine kinderen tot Zich laten komen, Hij heeft hen omhelsd, hun de handen opgelegd en hen gezegend. Indien wij willen onderzoeken, hoever hetgeen Christus daar gedaan heeft, verschilt van de Doop, van hoeveel groter waarde zullen wij dan de Doop achten, waardoor wij betuigen, dat de kinderen in Gods verbond begrepen zijn, dan de opneming, de omhelzing, de oplegging der handen en het gebed, waardoor Christus zelf tegenwoordig zijnde verklaart, dat zij de Zijnen zijn en door Hem geheiligd worden? Indien Christus hen waardig heeft geacht tot Zich te worden toegelaten, waarom zouden wij hun het teken weigeren, waardoor zij als het ware plechtig in Zijn kerk worden aangenomen?
Calvijn beschrijft eerst de evangelietekst (omhelzing, handoplegging, zegen).
Daarna stelt hij retorisch de vraag hoe de doop zich daartoe verhoudt.
Vervolgens concludeert Calvijn dat de doop als verbondsteken niet minder is, maar juist plechtiger.
Calvijn denkt dat Christus bij de handoplegging verklaarde dat de kinderen de Zijnen waren, en door Hem geheiligd werden.
Binnen de Gereformeerde Gemeenten ligt sterk de nadruk op het onderscheid tussen teken en betekende zaak. De doop is een teken van het verbond, maar niet automatisch de persoonlijke toe-eigening van Gods vaderlijke liefde. In Marcus 10 wordt een concrete zegen beschreven; dat wordt niet rechtstreeks gelijkgesteld aan het sacrament. Daarom zullen zij voorzichtig zijn om die omhelzing één op één met de doop te verbinden.
Als je de zegen krijgt na de kerkdienst. Wordt iedereen daadwerkelijk gezegend? Nee, alleen de gelovigen. Maar moet je wel zo redeneren? De zegen laat geen ruimte voor redenatie. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Zo zie ik het ook met de doop.
Je begrijpt er inderdaad niets van. Daarom verwijs ik je naar het boek en naar het symposium over dit boek (link staat ergens in dit topic) . Beide de moeite waard.DDD schreef: ↑Gisteren, 19:18 Kortom: een storm in een glas water. Dat was al op voorhand te verwachten.
Beide broeders staan als ik het goed begrijp, niet helemaal in lijn met de Nadere Reformatie. Ds. Visscher staat er net iets verder vanaf, maar het blijft binnen de gereformeerde belijdenis.
Spijtig dat enkele (ex)dominees over zo'n boek zo'n hele discussie veroorzaken. Ik ben niet erg bescheiden uitgevallen, maar ik begrijp er niets van.
Of hij er niet vast begrijpt kan ik niet helemaal bepalen. Maar dat deze predikanten niet helemaal in de lijn zouden staan met de Nadere Reformatie heeft ie mijns inziens niet aangetoond.huisman schreef: ↑Gisteren, 19:24Je begrijpt er inderdaad niets van. Daarom verwijs ik je naar het boek en naar het symposium over dit boek (link staat ergens in dit topic) . Beide de moeite waard.DDD schreef: ↑Gisteren, 19:18 Kortom: een storm in een glas water. Dat was al op voorhand te verwachten.
Beide broeders staan als ik het goed begrijp, niet helemaal in lijn met de Nadere Reformatie. Ds. Visscher staat er net iets verder vanaf, maar het blijft binnen de gereformeerde belijdenis.
Spijtig dat enkele (ex)dominees over zo'n boek zo'n hele discussie veroorzaken. Ik ben niet erg bescheiden uitgevallen, maar ik begrijp er niets van.
Misschien daarna een mening vormen want nu is je bijdrage gebaseerd op drijfzand.
Ds. Visscher.De Rijssenaar schreef: ↑Gisteren, 19:52 Wel positief dat dominee Visser wel gewoon kan praten met mensen van HHK. Want als ze alleen maar met mensen van GGIN kunnen praten is dat wel jammer.. Als je meer zulke dominees had als ds Visser en ds Vlastuin was er ook meer respect geweest en denk minder ruzie.
Ik doe geen uitspraak over of de Gereformeerde Gemeenten hier van Calvijn afwijken. Dat laat ik helemaal in het midden. Maar ik ben er persoonlijk niet van overtuigd dat je een doopleer moet funderen op oudvaders. Voor mij is de Schrift beslissend. En daarom volg ik ook niet automatisch de vergelijking tussen een slotzegen en de doop... die stap zie ik exegetisch niet.Refojongere schreef: ↑Gisteren, 12:10Je zou ook kunnen zeggen dat de Gereformeerde Gemeenten dus afwijken van Calvijn op dit punt door de betekenis van de doop te devalueren of te rationaliseren.Arja schreef: ↑26 feb 2026, 23:06Hier is een groter gedeelte uit Institutie van de christelijke godsdienst, boek IV, hoofdstuk 16), zodat je de context van zijn redenering ziet:
Je ziet hier duidelijk:Doch om niet langer bij dit punt te blijven stilstaan: Christus heeft de kleine kinderen tot Zich laten komen, Hij heeft hen omhelsd, hun de handen opgelegd en hen gezegend. Indien wij willen onderzoeken, hoever hetgeen Christus daar gedaan heeft, verschilt van de Doop, van hoeveel groter waarde zullen wij dan de Doop achten, waardoor wij betuigen, dat de kinderen in Gods verbond begrepen zijn, dan de opneming, de omhelzing, de oplegging der handen en het gebed, waardoor Christus zelf tegenwoordig zijnde verklaart, dat zij de Zijnen zijn en door Hem geheiligd worden? Indien Christus hen waardig heeft geacht tot Zich te worden toegelaten, waarom zouden wij hun het teken weigeren, waardoor zij als het ware plechtig in Zijn kerk worden aangenomen?
Calvijn beschrijft eerst de evangelietekst (omhelzing, handoplegging, zegen).
Daarna stelt hij retorisch de vraag hoe de doop zich daartoe verhoudt.
Vervolgens concludeert Calvijn dat de doop als verbondsteken niet minder is, maar juist plechtiger.
Calvijn denkt dat Christus bij de handoplegging verklaarde dat de kinderen de Zijnen waren, en door Hem geheiligd werden.
Binnen de Gereformeerde Gemeenten ligt sterk de nadruk op het onderscheid tussen teken en betekende zaak. De doop is een teken van het verbond, maar niet automatisch de persoonlijke toe-eigening van Gods vaderlijke liefde. In Marcus 10 wordt een concrete zegen beschreven; dat wordt niet rechtstreeks gelijkgesteld aan het sacrament. Daarom zullen zij voorzichtig zijn om die omhelzing één op één met de doop te verbinden.
Als je de zegen krijgt na de kerkdienst. Wordt iedereen daadwerkelijk gezegend? Nee, alleen de gelovigen. Maar moet je wel zo redeneren? De zegen laat geen ruimte voor redenatie. Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel. Zo zie ik het ook met de doop.