Arja schreef: ↑28 jul 2026, 21:09

Hoe werkt dat dan bij jullie? Ga je er van uit dat er onder de aanwezigen geen mensen zijn die nog niet geloven, twijfelen, zoeken of alleen uit gewoonte komen? En als die er wel zijn, hoe worden zij dan in de prediking aangesproken?

Ik ga er van uit dat de mensen die naar de kerk gaan dat bewust doen, op basis van een intrinsieke motivatie. Dat betekent niet dat ze niet kunnen twijfelen of nog zoekende zijn, maar wel dat ik hen schaar onder de gelovigen.

In de prediking wordt iedereen gemotiveerd, maar geen onderscheid gemaakt tussen ongelovigen en gelovigen.

mvdb schreef: ↑28 jul 2026, 23:30

Er loopt toch door de kerk/gemeente een scheidslijn tussen (ware) gelovigen en ongelovigen? Juist door de verkondiging wordt het geloof gewerkt.
Ik begrijp niet wat je bedoelt.

Ik vind dat typisch een standpunt van de afgescheiden kerken.

En wat dan te doen met de gelijkenis van de zaaier?
En de gelijkenis van de tarwe en het onkruid?

De gelijkenis van de tarwe en het onkruid is nou juist een heel goede illustratie van wat Ambtenaar zegt.

Ambtenaar schreef: ↑28 jul 2026, 23:52

mvdb schreef: ↑28 jul 2026, 23:30
Er loopt toch door de kerk/gemeente een scheidslijn tussen (ware) gelovigen en ongelovigen? Juist door de verkondiging wordt het geloof gewerkt.
Ik begrijp niet wat je bedoelt.

Ik vind dat typisch een standpunt van de afgescheiden kerken.

Dat is naar mijn vaste overtuiging toch echt een Bijbels standpunt. Volgens mij heeft G. Boer ooit eens gezegd dat tijdens de prediking de deur knarst in de scharnieren. De deur gaat open voor de gelovigen en dicht voor de ongelovigen. Dat impliceert dat er zowel gelovigen als ongelovigen, verlosten en niet-verlosten, bekeerden en onbekeerden of hoe het het onderscheid ook wilt noemen, in de kerk zitten.

Hoe leg jij bijv. de woorden van de Heere Jezus uit in Matth. 7 uit dat Hij tegen mensen die zeggen in Zijn Naam te hebben geprofeteerd en duivelen hebben uitgeworpen, zal zeggen: Ik heb u nooit gekend, gaat weg van Mij?

E.e.a. betekent niet dat wij mensen een onderscheid kunnen of mogen wie tot de ongelovigen horen. Als iemand zich uitgeeft voor gelovige en zijn of haar daden zijn niet in tegenspraak daarmee, dan moeten we met het oordeel der liefde oordelen.

DDD schreef: ↑Gisteren, 00:35 De gelijkenis van de tarwe en het onkruid is nou juist een heel goede illustratie van wat Ambtenaar zegt.

Volgens mij leert gelijkenis ons dat ons het oordeel daarover niet toe komt. Het is een feit dat er onkruid is.

Kun je het niet beter zo zeggen: de prediking is bedoeld om de gemeente op te bouwen in het geloof, niet om haar voortdurend in twee categorieën te verdelen.

Dan heb je beide aspecten toch? Het gaat om opbouwen in het geloof (dus dat heeft niet iedereen), en de oproep tot bekering klinkt, maar minder vanuit een vaste tweedeling van de hoorders.

Toch lijkt het mij van groot belang dat de NT-brieven vrijwel altijd de gemeente aan spreken als: heiligen, geliefden, broeders en als Gods gemeente.
De prediking moet niet moet beginnen met wantrouwen, maar met het aanspreken van de gemeente als Gods verbondsvolk!

ZWP schreef: ↑Gisteren, 08:16 Kun je het niet beter zo zeggen: de prediking is bedoeld om de gemeente op te bouwen in het geloof, niet om haar voortdurend in twee categorieën te verdelen.

Dan heb je beide aspecten toch? Het gaat om opbouwen in het geloof (dus dat heeft niet iedereen), en de oproep tot bekering klinkt, maar minder vanuit een vaste tweedeling van de hoorders.

Opbouwen in het geloof kan m.i. pas als er een fundament (lees: geloof) is. Juist om dat punt gaat het. Ik proef in de woorden van Ambtenaar dat hij er vanuit gaat dat iedere kerkganger een wedergeboren christen is. En dat lijkt me niet het juiste uitgangspunt. 'k Moet denken aan het eerste hoofdstuk 'Het hart van het christelijk geloof' van Ryle. Heel indringend stelt hij de vraag: bent u dood of bent u levend?
In de prediking mag je geen rust worden geschonken zolang je niet weet dat je levend bent.

Toch lijkt het mij van groot belang dat de NT-brieven vrijwel altijd de gemeente aan spreken als: heiligen, geliefden, broeders en als Gods gemeente.
De prediking moet niet moet beginnen met wantrouwen, maar met het aanspreken van de gemeente als Gods verbondsvolk!

Het klopt dat het geheel zo wordt aangesproken. Het volk Israël is ook Gods verbondsvolk, maar toch konden velen vanwege hun ongeloof niet ingaan.
Als in de prediking het uitgangspunt is dat iedereen een levend christen is, zal een hartelijke oproep tot geloof en bekering toch nooit kunnen functioneren? Feitelijk is er dan toch sprake van een verbondsautomatisme?

Verder nog: hoe duid je het dan als trouwe kerkgangers soms na jarenlange trouwe kerkgang pas tot bekering komen?

Overigens vind ik dat een prediking die overwegend appelerend van aard is, ook onwenselijk. De verkondiging is zeker ook bedoeld om het geloof te voeden.

Prediking is het uitdelen van het heil. En dat zal doen hetgeen nodig is. Bij de één ter opbouw bij de ander ter vermaning, etc.
Het is voor de predikant helemaal niet belangrijk om te weten wat er voor hem zit. Als hij het woord uitdraagt en het hart van God verklaard zal het woord zijn werk doen(Jesaja 55)

De vraag is steeds hoe je de gemeente tegelijk pastoraal opbouwt en oproept tot geloof en bekering zonder in een van beide richtingen uit balans te raken.

Bij een al te pastorale benadering is iedereen een schaapje van de goede Herder etc. De nadelen daarvan zijn hier op refoforum bekend.
Maar bij een al te separerende benadering gaat de gemeente vooral naar binnen kijken en wordt het Evangelie minder als een directe belofte gehoord. Daarnaast is het pastoraal lastig omdat gemeenteleden jarenlang kunnen blijven twijfelen of hun geloof 'waar' is; met name gevoelige mensen kunnen hierdoor moeilijk tot zekerheid van het geloof komen.

Een heel ander punt is dat (be)zoekers de indruk kunnen krijgen dat het Evangelie niet echt voor hen bedoeld is..

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 09:02 Prediking is het uitdelen van het heil. En dat zal doen hetgeen nodig is. Bij de één ter opbouw bij de ander ter vermaning, etc.
Het is voor de predikant helemaal niet belangrijk om te weten wat er voor hem zit. Als hij het woord uitdraagt en het hart van God verklaard zal het woord zijn werk doen(Jesaja 55)

Eens, maar dat betekent dan wel dat als dit niet naar voren komt in de Bijbeltekst dit onderwerp er ook niet bij gesleept wordt, toch?

De bijbeltekst is leidend en zal tot Christus leiden. Als de tekst niet tot Christus leidt is er te weinig op geklopt (Luther)

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 09:06 De bijbeltekst is leidend en zal tot Christus leiden. Als de tekst niet tot Christus leidt is er te weinig op geklopt (Luther)

Dat is zeker waar! Maar dan is er nog wel een verschil tussen tot Christus leiden enerzijds en anderzijds de vraag of ik wel of niet bij Hem hoor.

Toch sluit de preek in of uit. Het is een sleutel van het hemelrijk

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 09:21 Toch sluit de preek in of uit. Het is een sleutel van het hemelrijk

Ook eens!

Maar dan toch de vraag hoe de preek persoonlijk wordt:
Is dat vooral doordat er in de preek steeds naar Christus wordt gewezen, naar Zijn werk, waarom je Hem nodig hebt etc?
Of vooral op de manier van vragen of je wel echt bekeerd bent, behoor ik wel tot de uitverkorenen, voldoe ik aan de juiste kenmerken?

Als het vooral dat laatste is, zijn we verder weg van een Bijbelse prediking mijn inziens.

Gedeeltelijk eens. Als de schrift er aanleiding toe geeft komen de vruchten toch echt aan bod.
Maar de dogmatiek als een raster over de prediking de prediking ligt, dan ligt de Geest aan de ketting

Lees ook de 7 brieven in Openbaring van de Heiland Zelf,
gaat het daarin alleen maar over gelovigen?