In Christus gedoopt - Dr. W. van Vlastuin

[Refojongere]

Het wil er bij mij niet in dat het verbond met Abraham met dezelfde geestelijke beloften als het nieuwe verbond opeens de kinderen van gelovigen zou uitsluiten. De kern van beide verbonden is: "Ik ben uw God". In de oude bedeling kennelijk met de kinderen, in de nieuwe, rijkere, helderdere bedeling dan zonder?

Definieert het Nieuwe Testament ‘verbonds-nageslacht’ biologisch of christologisch?

Beide volgens mij.

Kunt je dan één nieuwtestamentische tekst noemen waarin iemand op grond van geboorte als lid van het nieuwe verbond wordt aangeduid, los van persoonlijk geloof?

Nee, dat kan ik niet. Ik heb geen enkele reden waarom kinderen van gelovigen niet het zegel van de gerechtigheid des geloofs zouden ontvangen. Zie Rom. 4:11. Zowel besnijdenis als doop zijn het zegel van de gerechtigheid uit het geloof.

[Arja]

Definieert het Nieuwe Testament ‘verbonds-nageslacht’ biologisch of christologisch?

Beide volgens mij.

Kunt je dan één nieuwtestamentische tekst noemen waarin iemand op grond van geboorte als lid van het nieuwe verbond wordt aangeduid, los van persoonlijk geloof?

Nee, dat kan ik niet. Ik heb geen enkele reden waarom kinderen van gelovigen niet het zegel van de gerechtigheid des geloofs zouden ontvangen. Zie Rom. 4:11. Zowel besnijdenis als doop zijn het zegel van de gerechtigheid uit het geloof.

Romeinen 4:11 zegt dat de besnijdenis voor Abraham een zegel was van de gerechtigheid die hij reeds door geloof had ontvangen. De volgorde is daar: geloof eerst, daarna het teken. Paulus gebruikt dat om te laten zien dat rechtvaardiging niet van het teken afhangt.

Mijn vraag was of het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte lid van het nieuwe verbond noemt.
Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging van Abraham, niet over geboorte binnen het nieuwe verbond.

[Bertiel]

Het nieuwe verbond is ingegaan bij Genesis 3

[Refojongere]

Beide volgens mij.

Kunt je dan één nieuwtestamentische tekst noemen waarin iemand op grond van geboorte als lid van het nieuwe verbond wordt aangeduid, los van persoonlijk geloof?

Nee, dat kan ik niet. Ik heb geen enkele reden waarom kinderen van gelovigen niet het zegel van de gerechtigheid des geloofs zouden ontvangen. Zie Rom. 4:11. Zowel besnijdenis als doop zijn het zegel van de gerechtigheid uit het geloof.

Romeinen 4:11 zegt dat de besnijdenis voor Abraham een zegel was van de gerechtigheid die hij reeds door geloof had ontvangen. De volgorde is daar: geloof eerst, daarna het teken. Paulus gebruikt dat om te laten zien dat rechtvaardiging niet van het teken afhangt.

Mijn vraag was of het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte lid van het nieuwe verbond noemt.
Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging van Abraham, niet over geboorte binnen het nieuwe verbond.

Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging door het geloof. Maar ook over de betekenis van de besnijdenis/het verbondsteken. Waarom zouden de kinderen onder het OT het zegel van de rechtvaardigheid van het geloof krijgen? Leg mij dat eerst uit.

[Refojongere]

Het nieuwe verbond is ingegaan bij Genesis 3

Je bedoelt het genadeverbond. De nieuwe bedeling is ingegaan bij Christus' komst.

[Bertiel]

Bedeling is toch wat anders dan verbond?

[Arja]

Kunt je dan één nieuwtestamentische tekst noemen waarin iemand op grond van geboorte als lid van het nieuwe verbond wordt aangeduid, los van persoonlijk geloof?

Nee, dat kan ik niet. Ik heb geen enkele reden waarom kinderen van gelovigen niet het zegel van de gerechtigheid des geloofs zouden ontvangen. Zie Rom. 4:11. Zowel besnijdenis als doop zijn het zegel van de gerechtigheid uit het geloof.

Romeinen 4:11 zegt dat de besnijdenis voor Abraham een zegel was van de gerechtigheid die hij reeds door geloof had ontvangen. De volgorde is daar: geloof eerst, daarna het teken. Paulus gebruikt dat om te laten zien dat rechtvaardiging niet van het teken afhangt.

Mijn vraag was of het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte lid van het nieuwe verbond noemt.
Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging van Abraham, niet over geboorte binnen het nieuwe verbond.

Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging door het geloof. Maar ook over de betekenis van de besnijdenis/het verbondsteken. Waarom zouden de kinderen onder het OT het zegel van de rechtvaardigheid van het geloof krijgen? Leg mij dat eerst uit.

Romeinen 4 laat inderdaad zien dat de besnijdenis een zegel was van de gerechtigheid die Abraham reeds door geloof had ontvangen. Paulus legt daar de nadruk op de volgorde: geloof eerst, daarna het teken. Mijn vraag ging echter niet over waarom het verbond onder het Oude Testament ook het natuurlijke nageslacht omvatte. Dàt kinderen onder het Oude Testament het teken ontvingen, neem ik mee als gegeven. Maar Romeinen 4 legt niet uit waarom zij het ontvingen; het heeft een ander thema. Het gebruikt Abraham om te laten zien dat gerechtigheid uit geloof is, los van het teken.

Mijn vraag is hoe het Nieuwe Testament het nieuwe verbond zelf tekent. Hebreeën 8 citeert Jeremia 31 en beschrijft het nieuwe verbond als gekenmerkt door innerlijke kennis van God en vergeving van zonden. Daarom probeer ik te begrijpen waar het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte als lid van dát nieuwe verbond aanduidt.

[JanRap]

Nee, dat kan ik niet. Ik heb geen enkele reden waarom kinderen van gelovigen niet het zegel van de gerechtigheid des geloofs zouden ontvangen. Zie Rom. 4:11. Zowel besnijdenis als doop zijn het zegel van de gerechtigheid uit het geloof.

Romeinen 4:11 zegt dat de besnijdenis voor Abraham een zegel was van de gerechtigheid die hij reeds door geloof had ontvangen. De volgorde is daar: geloof eerst, daarna het teken. Paulus gebruikt dat om te laten zien dat rechtvaardiging niet van het teken afhangt.

Mijn vraag was of het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte lid van het nieuwe verbond noemt.
Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging van Abraham, niet over geboorte binnen het nieuwe verbond.

Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging door het geloof. Maar ook over de betekenis van de besnijdenis/het verbondsteken. Waarom zouden de kinderen onder het OT het zegel van de rechtvaardigheid van het geloof krijgen? Leg mij dat eerst uit.

Romeinen 4 laat inderdaad zien dat de besnijdenis een zegel was van de gerechtigheid die Abraham reeds door geloof had ontvangen. Paulus legt daar de nadruk op de volgorde: geloof eerst, daarna het teken. Mijn vraag ging echter niet over waarom het verbond onder het Oude Testament ook het natuurlijke nageslacht omvatte. Dat neem ik als gegeven vanuit Genesis 17. Mijn vraag is hoe het Nieuwe Testament het nieuwe verbond zelf tekent.

Hebreeën 8 citeert Jeremia 31 en beschrijft het nieuwe verbond als gekenmerkt door innerlijke kennis van God en vergeving van zonden. Daarom probeer ik te begrijpen waar het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte als lid van dát nieuwe verbond aanduidt.

@Arja, kan 1 Korinthe 7 vers 14 hier geen helderheid verschaffen? Als één van de ouders in het verbond is, dan zijn de kinderen heilig. En zegt Voetius: omdat ze heilig genoemd worden hebben ze de Heilige Geest, want zonder de Heilige Geest kunnen ze niet heilig zijn. En ik wijs ook op Hand2:39: Want u komt de belofte toe en uw kinderen enz.
De belofte van het nieuwe verbond dus, omdat Christus Zijn bloed had gestort. Naar mijn beste weten staat nergens in het NT expliciet dat iemand op grond van geboorte als lid van het nieuwe verbond wordt aangeduid. We mogen het afleiden uit andere schriftgegevens.

[Arja]

Romeinen 4:11 zegt dat de besnijdenis voor Abraham een zegel was van de gerechtigheid die hij reeds door geloof had ontvangen. De volgorde is daar: geloof eerst, daarna het teken. Paulus gebruikt dat om te laten zien dat rechtvaardiging niet van het teken afhangt.

Mijn vraag was of het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte lid van het nieuwe verbond noemt.
Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging van Abraham, niet over geboorte binnen het nieuwe verbond.

Romeinen 4 gaat over de rechtvaardiging door het geloof. Maar ook over de betekenis van de besnijdenis/het verbondsteken. Waarom zouden de kinderen onder het OT het zegel van de rechtvaardigheid van het geloof krijgen? Leg mij dat eerst uit.

Romeinen 4 laat inderdaad zien dat de besnijdenis een zegel was van de gerechtigheid die Abraham reeds door geloof had ontvangen. Paulus legt daar de nadruk op de volgorde: geloof eerst, daarna het teken. Mijn vraag ging echter niet over waarom het verbond onder het Oude Testament ook het natuurlijke nageslacht omvatte. Dat neem ik als gegeven vanuit Genesis 17. Mijn vraag is hoe het Nieuwe Testament het nieuwe verbond zelf tekent.

Hebreeën 8 citeert Jeremia 31 en beschrijft het nieuwe verbond als gekenmerkt door innerlijke kennis van God en vergeving van zonden. Daarom probeer ik te begrijpen waar het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte als lid van dát nieuwe verbond aanduidt.

@Arja, kan 1 Korinthe 7 vers 14 hier geen helderheid verschaffen? Als één van de ouders in het verbond is, dan zijn de kinderen heilig. En zegt Voetius: omdat ze heilig genoemd worden hebben ze de Heilige Geest, want zonder de Heilige Geest kunnen ze niet heilig zijn. En ik wijs ook op Hand2:39: Want u komt de belofte toe en uw kinderen enz.
De belofte van het nieuwe verbond dus, omdat Christus Zijn bloed had gestort. Naar mijn beste weten staat nergens in het NT expliciet dat iemand op grond van geboorte als lid van het nieuwe verbond wordt aangeduid. We mogen het afleiden uit andere schriftgegevens.

Zeg Voetius dat echt?

[Refojongere]

Mijn vraag ging echter niet over waarom het verbond onder het Oude Testament ook het natuurlijke nageslacht omvatte. Dàt kinderen onder het Oude Testament het teken ontvingen, neem ik mee als gegeven. (...)

Mijn vraag is hoe het Nieuwe Testament het nieuwe verbond zelf tekent. Hebreeën 8 citeert Jeremia 31 en beschrijft het nieuwe verbond als gekenmerkt door innerlijke kennis van God en vergeving van zonden. Daarom probeer ik te begrijpen waar het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte als lid van dát nieuwe verbond aanduidt.

1. Graag hoor ik van jou waarom de kinderen onder het OT het zegel van de gerechtigheid des geloofs ontvingen.

2. Jeremia 31 heeft het over het NT kenmerken innerlijke kennis van God en vergeving van zonden. Dat is echter ook de inhoud van het OT. Dat is de inhoud van "Ik ben de HEERE uw God" en dat is de zaligheid volgens Psalm 33:12. Als je dat gaat zien, de overeenkomst in wezen tussen OT (verbond met Abraham) en NT, dan snap je waarom het NT de kinderen niet uitsluit maar insluit.

De kinderen worden ook aangesproken in Efeze 6 als onderdeel van het Lichaam van Christus, de verbondsgemeente.

[Arja]

Mijn vraag ging echter niet over waarom het verbond onder het Oude Testament ook het natuurlijke nageslacht omvatte. Dàt kinderen onder het Oude Testament het teken ontvingen, neem ik mee als gegeven. (...)

Mijn vraag is hoe het Nieuwe Testament het nieuwe verbond zelf tekent. Hebreeën 8 citeert Jeremia 31 en beschrijft het nieuwe verbond als gekenmerkt door innerlijke kennis van God en vergeving van zonden. Daarom probeer ik te begrijpen waar het Nieuwe Testament iemand op grond van geboorte als lid van dát nieuwe verbond aanduidt.

1. Graag hoor ik van jou waarom de kinderen onder het OT het zegel van de gerechtigheid des geloofs ontvingen.

2. Jeremia 31 heeft het over het NT kenmerken innerlijke kennis van God en vergeving van zonden. Dat is echter ook de inhoud van het OT. Dat is de inhoud van "Ik ben de HEERE uw God" en dat is de zaligheid volgens Psalm 33:12. Als je dat gaat zien, de overeenkomst in wezen tussen OT (verbond met Abraham) en NT, dan snap je waarom het NT de kinderen niet uitsluit maar insluit.

De kinderen worden ook aangesproken in Efeze 6 als onderdeel van het Lichaam van Christus, de verbondsgemeente.

1. Je vraagt mij uit te leggen waarom de kinderen onder het Oude Testament het zegel van de gerechtigheid des geloofs ontvingen. Dat kan ik niet, omdat de Schrift dat nergens zegt. Romeinen 4:11 past “zegel der gerechtigheid des geloofs” toe op Abraham persoonlijk, in verband met zijn geloof vóór de besnijdenis. Het Oude Testament noemt de besnijdenis een teken van het verbond, maar nergens een zegel van persoonlijke rechtvaardiging voor alle kinderen. Daarom kan ik die formulering niet als bijbels gegeven verdedigen.

In Romeinen 4 wil Paulus juist aantonen dat Abraham werd gerechtvaardigd vóór en los van zijn besnijdenis. Rechtvaardiging is dus niet afhankelijk van het teken. Daarom kan hij vader zijn van zowel besneden als onbesneden gelovigen. Als je Romeinen 4:11 algemeen maakt voor alle besneden kinderen, verschuift Paulus’ betoog: dan wordt de besnijdenis per definitie een zegel van persoonlijke rechtvaardiging. Maar Paulus’ hele punt is juist dat rechtvaardiging niet rust op de besnijdenis, maar op het geloof.

2. Ik ben het met je eens dat vergeving en het kennen van de HEERE ook onder het Oude Testament de inhoud van het heil waren. “Ik ben de HEERE uw God” is geen andere zaligheid dan in het Nieuwe Testament. Daar zie ik ook continuïteit. Maar Jeremia 31 legt niet alleen de inhoud van het heil uit, hij beschrijft ook een kenmerk van het nieuwe verbond: “zij zullen Mij allen kennen, van hun kleinste tot hun grootste toe” en “Ik zal hun ongerechtigheid vergeven”. De nadruk ligt daar niet alleen op wát het heil is, maar op wie er in dat verbond zijn, namelijk degenen die de HEERE kennen en vergeving ontvangen hebben.

Mijn vraag is daarom niet of het wezen van de zaligheid in OT en NT hetzelfde is. Mijn vraag is hoe het Nieuwe Testament, in het licht van Jeremia 31 en Hebreeën 8, het nieuwe verbond zelf typeert.

3. Het aanspreken van kinderen binnen de gemeente is niet uniek voor een bepaalde verbondsopvatting. Ook in gemeenten waar alleen gelovigen worden gedoopt, worden kinderen opgeroepen tot gehoorzaamheid. Het feit dat zij binnen de gemeentecontext worden toegesproken, betekent dus niet automatisch dat hun verbondsstatus daarmee theologisch is vastgesteld.

Dus nu mijn vraag weer: Waar in het Nieuwe Testament wordt emand op grond van geboorte als lid van het nieuwe verbond aanduidt?

[Refojongere]

1. Je vraagt mij uit te leggen waarom de kinderen onder het Oude Testament het zegel van de gerechtigheid des geloofs ontvingen. Dat kan ik niet, omdat de Schrift dat nergens zegt. Romeinen 4:11 past “zegel der gerechtigheid des geloofs” toe op Abraham persoonlijk, in verband met zijn geloof vóór de besnijdenis. Het Oude Testament noemt de besnijdenis een teken van het verbond, maar nergens een zegel van persoonlijke rechtvaardiging voor alle kinderen. Daarom kan ik die formulering niet als bijbels gegeven verdedigen.

In Romeinen 4 wil Paulus juist aantonen dat Abraham werd gerechtvaardigd vóór en los van zijn besnijdenis. Rechtvaardiging is dus niet afhankelijk van het teken. Daarom kan hij vader zijn van zowel besneden als onbesneden gelovigen. Als je Romeinen 4:11 algemeen maakt voor alle besneden kinderen, verschuift Paulus’ betoog: dan wordt de besnijdenis per definitie een zegel van persoonlijke rechtvaardiging. Maar Paulus’ hele punt is juist dat rechtvaardiging niet rust op de besnijdenis, maar op het geloof.

Ik dacht dat de besnijdenis een vaste betekenis heeft los van wie de besnijdenis ontvangt. Nu maak je ervan dat de besnijdenis alleen een zegel was van de gerechtigheid van het geloof voor Abraham en niet voor zijn natuurlijk zaad.

Ik snap je argument hiervoor dat Paulus' punt is dat je niet gerechtvaardigd wordt door de besnijdenis en dat je daarom niet kan zeggen dat alle besnedenen gerechtvaardigd zijn omdat ze allen het zegel van de rechtvaardigheid zouden hebben. Jij concludeert dat het dus niet voor alle Joden een zegel van de rechtvaardigheid door het geloof was.

Zijn punt is echter ook dat je als Jood het zegel van de rechtvaardigheid kan hebben zonder dat je door het geloof gerechtvaardigd bent. Dat was ook in het OT al zo. Daarom staat er in Deut. 10:16 dat je de voorhuid van je hart moet besnijden. In Deut. 30:6 belooft de HEERE dat ook te doen.

Dus het teken en zegel van de besnijdenis is niet afhankelijk van de ontvanger, maar als je het zegel hebt, dan verplicht het je om de geestelijke betekenis te realiseren (Deut. 10:16).

2. Ik ben het met je eens dat vergeving en het kennen van de HEERE ook onder het Oude Testament de inhoud van het heil waren. “Ik ben de HEERE uw God” is geen andere zaligheid dan in het Nieuwe Testament. Daar zie ik ook continuïteit. Maar Jeremia 31 legt niet alleen de inhoud van het heil uit, hij beschrijft ook een kenmerk van het nieuwe verbond: “zij zullen Mij allen kennen, van hun kleinste tot hun grootste toe” en “Ik zal hun ongerechtigheid vergeven”. De nadruk ligt daar niet alleen op wát het heil is, maar op wie er in dat verbond zijn, namelijk degenen die de HEERE kennen en vergeving ontvangen hebben.

Mijn vraag is daarom niet of het wezen van de zaligheid in OT en NT hetzelfde is. Mijn vraag is hoe het Nieuwe Testament, in het licht van Jeremia 31 en Hebreeën 8, het nieuwe verbond zelf typeert.

Het nieuwe verbond wordt gesteld tegen het verbond op de Sinai met zijn wetgeving. Evangelie wordt tegenover de wet gezet. De stenen tafelen konden Israel niet bekeren, maar de Geest die de wet in het hart schrijft wel.

Het Evangelie en de belofte van de Geest is ook het genadeverbond met haar besnijdenis (Gen.17,7/Gal. 3:17). De wet op de Sinai doet dat verbond niet teniet. Het nieuwe van het nieuwe verbond is dat het Evangelie glashelder is ipv de schaduw en dat de Geest overvloedig is uitgestort en dat de wet als tuchtmeester weg is. Maar in beide verbonden waren dezelfde beloften, dezelfde Geest, dezelfde zaligheid.

Het is dus niet zo dat Jer. 31 het verbond opeens beperkt tot de ware gelovigen omdat de inhoud is dat ze Mij allen kennen van de grootste tot de kleinste. Dat duidt meer op de helderheid van het Evangelie en de zalving van de Geest (1 Joh.).

3. Het aanspreken van kinderen binnen de gemeente is niet uniek voor een bepaalde verbondsopvatting. Ook in gemeenten waar alleen gelovigen worden gedoopt, worden kinderen opgeroepen tot gehoorzaamheid. Het feit dat zij binnen de gemeentecontext worden toegesproken, betekent dus niet automatisch dat hun verbondsstatus daarmee theologisch is vastgesteld.

Wel is duidelijk dat kinderen worden gezien als deel van de gemeente die wordt aangesproken als geliefden, heiligen, kortom bondelingen.

Dus nu mijn vraag weer: Waar in het Nieuwe Testament wordt emand op grond van geboorte als lid van het nieuwe verbond aanduidt?

Nergens expliciet. Dat had ik al gezegd.
[/quote]

[Refojongere]

Dit is wat Van Vlastuin noemt het hangen aan de beloften of het leven uit de doop. Je doet net alsof leven uit de doop iets anders is dan geloven in Christus of het toepassend werk door de Geest.

Zoals Comrie zegt:
"Het leven op de belofte betekent een leven in de bewustheid dat de Heere zulke beloften in het bijzonder aan de ziel gedaan heeft.

Het zal ook bestaan in een voordragen van die beloften aan de Heere, als de ziel in omstandigheden is, waarin zij de beloofde zaak nodig heeft: gedenk het Woord, gesproken tot uw knecht."

Wat ik tot nu toe mis is dat de inwendige roeping wordt niet duidelijk gemaakt. Er schijnt een vastklampen te zijn aan de uitwendige roeping.

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Nogmaals ik zou daar niet durven rusten. Het is een pleitgrond maar de toepassing ervan is Gods werk. En dan pas is er een ware rust die de verstand te boven gaat.

Om terug te komen op Van Vlastuin. Hij schrijft:
"Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf."

Geeft dat niet de ware rust als we dat door het geloof die blijde boodschap toepassen op onszelf?

Nog zo'n zin:
"We moeten niet de wedergeboorte in engere zin zoeken voordat wij Jezus zoeken. We kunnen ons dan blind staren op hetgeen zich in ons binnenste voltrekt, terwijl wij de dringende roepstem van onze Bruidegom blijven negeren. Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem"

Tot slot:
"Eigenlijk is het geloof niets anders dan met ons hart 'amen' zeggen op de belofte. De kernbelofte van het Evangelie is: "Ik ben de HEERE uw God". Door de Geest licht deze belofte in ons hart op, tegenstemmen worden overstemd en we mogen deze belofte beamen."

[Arja]

1. Je vraagt mij uit te leggen waarom de kinderen onder het Oude Testament het zegel van de gerechtigheid des geloofs ontvingen. Dat kan ik niet, omdat de Schrift dat nergens zegt. Romeinen 4:11 past “zegel der gerechtigheid des geloofs” toe op Abraham persoonlijk, in verband met zijn geloof vóór de besnijdenis. Het Oude Testament noemt de besnijdenis een teken van het verbond, maar nergens een zegel van persoonlijke rechtvaardiging voor alle kinderen. Daarom kan ik die formulering niet als bijbels gegeven verdedigen.

In Romeinen 4 wil Paulus juist aantonen dat Abraham werd gerechtvaardigd vóór en los van zijn besnijdenis. Rechtvaardiging is dus niet afhankelijk van het teken. Daarom kan hij vader zijn van zowel besneden als onbesneden gelovigen. Als je Romeinen 4:11 algemeen maakt voor alle besneden kinderen, verschuift Paulus’ betoog: dan wordt de besnijdenis per definitie een zegel van persoonlijke rechtvaardiging. Maar Paulus’ hele punt is juist dat rechtvaardiging niet rust op de besnijdenis, maar op het geloof.

Ik dacht dat de besnijdenis een vaste betekenis heeft los van wie de besnijdenis ontvangt. Nu maak je ervan dat de besnijdenis alleen een zegel was van de gerechtigheid van het geloof voor Abraham en niet voor zijn natuurlijk zaad.

Ik snap je argument hiervoor dat Paulus' punt is dat je niet gerechtvaardigd wordt door de besnijdenis en dat je daarom niet kan zeggen dat alle besnedenen gerechtvaardigd zijn omdat ze allen het zegel van de rechtvaardigheid zouden hebben. Jij concludeert dat het dus niet voor alle Joden een zegel van de rechtvaardigheid door het geloof was.

Zijn punt is echter ook dat je als Jood het zegel van de rechtvaardigheid kan hebben zonder dat je door het geloof gerechtvaardigd bent. Dat was ook in het OT al zo. Daarom staat er in Deut. 10:16 dat je de voorhuid van je hart moet besnijden. In Deut. 30:6 belooft de HEERE dat ook te doen.

Dus het teken en zegel van de besnijdenis is niet afhankelijk van de ontvanger, maar als je het zegel hebt, dan verplicht het je om de geestelijke betekenis te realiseren (Deut. 10:16).

Paulus zegt juist níet expliciet: elke besnijdenis is een zegel van reeds aanwezige gerechtigheid bij elke ontvanger. Hij bakent het af

In het Oude Testament wordt de besnijdenis een teken des verbonds genoemd (Gen. 17:11).
In Deuteronomium blijkt dat men het teken kon dragen en toch een onbesneden hart hebben (Deut. 10:16).

Maar nergens wordt de besnijdenis daar een zegel der rechtvaardigheid des geloofs genoemd. Of kun jij mij wel een tekstgedeelte aanwijzen in het Oude Testament waar de HEERE de besnijdenis wel een zegel der rechtvaardigheid noemt?

[De Rijssenaar]

Wat ik tot nu toe mis is dat de inwendige roeping wordt niet duidelijk gemaakt. Er schijnt een vastklampen te zijn aan de uitwendige roeping.

Het ware geloof klampt zich vast aan de uitwendige roeping. Het is één roeping met twee-erlei uitwerking (Ryle).

Nogmaals ik zou daar niet durven rusten. Het is een pleitgrond maar de toepassing ervan is Gods werk. En dan pas is er een ware rust die de verstand te boven gaat.

Om terug te komen op Van Vlastuin. Hij schrijft:
"Geloofszekerheid is niet het heldere zicht op ons innerlijk maar op Gods innerlijk. We zijn zeker van Hem, ook voor onszelf."

Geeft dat niet de ware rust als we dat door het geloof die blijde boodschap toepassen op onszelf?

Nog zo'n zin:
"We moeten niet de wedergeboorte in engere zin zoeken voordat wij Jezus zoeken. We kunnen ons dan blind staren op hetgeen zich in ons binnenste voltrekt, terwijl wij de dringende roepstem van onze Bruidegom blijven negeren. Het is wedergeboorte als we ontdekken Wie Jezus voor ons geweest is in onze doop, wie wij zijn geweest in ons ontrouw tegenover Hem"

Tot slot:
"Eigenlijk is het geloof niets anders dan met ons hart 'amen' zeggen op de belofte. De kernbelofte van het Evangelie is: "Ik ben de HEERE uw God". Door de Geest licht deze belofte in ons hart op, tegenstemmen worden overstemd en we mogen deze belofte beamen."

Dit zijn echt helpende zinnen die je naar Jezus leren kijken.. tvalt me ook op dat dit overeen komt met HC die ik laatst hier deelde. Daar ruste het geloof ook op de belofte en het evangelie en niet op het innerlijke werk… Dit is echt geloof/vertrouwen.. Misschien moet ik dat boek ook eens lezen. Maar houd me beetje tegen omdat het ook wel ingewikkelde zaken zijn

Maar rusten op het innerlijke werk is voor boekhoudertje spelen. Je maakt de administratie op en oordeelt dat je “genoeg” of “te weinig” hebt.. Als je tot oordeel komt dat je “genoeg” hebt dan mag je het nog wel eens nakijken want er zijn er velen die denken genoeg te hebben en zich zo zalig concluderen. En als je te weinig hebt is het ook niet goed, dan moet je smeken en bidden om meer licht en of het ooit nog eens keer mag gebeuren

En om het nog extra lastig te maken: je mag ook niet geloven op de beloften, want dan concludeer en redeneer je je zalig. Dan zit het int hoofd en niet int hart.. Zo gaan vele “verzekerden” voor eeuwig verloren.

En (sorry, ben nog niet klaar) je kunt het ook alleen in het hart hebben. Lees: de evangelischen. Dat is allemaal gevoel, zonder grond.

Snappen jullie het nog? Ik niet…

Verzin ik dit? Nee, dit echt hoe ik altijd dacht en heen en weer geschud werd. Ben niet de enige

Herken je dit? Luister dan vooral filmpjes van geloofstoerusting, of gewone preken van ds. Kievit, ds. Simons, ds, van den Brink enz. Dat is echt helpend om zicht te krijgen op Jezus.