Arja schreef: ↑Vandaag, 15:32

De Rijssenaar schreef: ↑Vandaag, 14:53

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:11 Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

Ja, dit is bemoedigend.. Snap ook niet waarom ze niet genoeg hebben aan Jezus..

Als je het zo zegt, klinkt het een beetje makkelijk. Zo eenvoudig is het vaak niet als je er zelf middenin zit. Het helpt als je laat merken dat je die worsteling kent. Dan komt het beter over wanneer je zegt dat Jezus genoeg is. Ook een (ware) gelovige in de GerGem heeft genoeg aan Jezus. Alleen is het voor velen een lange weg voordat ze dat durven te geloven. Het helpt als je dat gewoon laat staan. En voor hen bidt

huisman schreef: ↑Vandaag, 13:37

Bertiel schreef: ↑Vandaag, 13:09

huisman schreef: ↑Vandaag, 12:27

Bertiel schreef: ↑Vandaag, 11:58 Ik las geen Bijbelse onderbouwing voor het massieve zoals het nu wordt behandeld

Op wie of wat is dit een reactie? Je bent iets te snel voor mijn kleine denkraam.

In het stuk van van der Tang. Ook wordt er niet ingegaan op de zaken die dr. van Vlastuin aandraagt en enkel ingegaan op een losse kreet die boven een artikel is gekomen die de lading van het helebetoog absoluut niet dekt

Denk dat jij het verkeerd leest. Het gaat helemaal niet over het boek. Dat zegt van der Tang er zelfs uitdrukkelijk bij. Wat daarna volgt is evenwichtig en ook dr. W van Vlastuin zal dit stuk kunnen onderschrijven verwacht ik..

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:11 Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof.

Eloesje schreef: ↑Vandaag, 10:09

Groepscirkel schreef: ↑Vandaag, 09:44 Zou verwarring op begrip en-of connotatie meespelen? Als het over Gods openbaring in het hart gaat, kan dat opgevat worden als:
- Gods ingrijpen in het hart door extraordinaire gebeurtenis
- Geloofservaring van de gemeenschap met Christus
- Bewuste vrijspraak in het geweten

Ik heb de discussie gelezen en ik heb het idee dat er langs elkaar heen gepraat wordt. Er worden dezelfde dingen gezegd maar dan in andere woorden. Of ik vat het verkeerd op.

Bedoeld de Rijssenaar niet dat er geen bijzondere gebeurtenis hoeft plaatst te vinden. Zoals een steen die uit de hemel valt zoals vroeger wel eens verteld werd?

Als je op zoek gaat dan is dat gewerkt door de Heilige Geest. Er is niemand die God zoekt, dat staat duidelijk in de bijbel, zoek je wel dan is dat Gods Eigen werk.

Als je mag geloven dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, dan is dat toch niet van jezelf? Tegelijkertijd wel een opdracht om dat te geloven voor iedereen, dus het blijft een soort spanningsveld. Maar als het woord zo krachtig spreekt mag je toch geloven dat het Gods werk is?

BSH schreef: ↑12 mar 2026, 21:26

Konijntje schreef: ↑12 mar 2026, 18:51

huisman schreef: ↑12 mar 2026, 10:20

GG links schreef: ↑12 mar 2026, 10:11

Er is overal wel wat. Sommige discussies zoals de HSV spelen alleen landelijk en plaatselijk halen we onze schouders daarover op. Dus plaatselijk zeer positief betrokken en landelijk niet. De discussie binnen de CGK is veel ernstiger en toch kunnen mensen positief bij dit kerkverband zijn aangesloten.

Dat kan zeker. Daarom verbaas ik mij op dit forum over de voortdurende negativiteit over de GG van GG’ers. Wij CGK’ers staan ondanks de grote zorgen en de onontkoombare ontvlechting toch positiever in ons kerkverband dan veel GG’ers. Best apart.

In de CGK is er een opener gesprekscultuur, meer verdraagzaamheid en wordt de organisatie minder strak en streng geleid. De GG kenmerkt zich juist door een strakke cultuur en leiding, waardoor mensen eerder zich negatief verwoorden.

Overigens heeft een strakke en strenge leiding ook zo zijn voordelen. De situatie zoals in de CGK zie ik in de GG niet snel gebeuren.

Zie je het ook als nadeel dat sommige kinderen van God zich niet welkom voelen in de GG, omdat hun Bijbels verantwoorde standpunten afwijken van de versmalling die de 'strakke en strenge leiding' van de GG tot onbedoeld gevolg heeft?

De Rijssenaar schreef:Mooie teksten die ik tegen kwam:

Jezus zeide tot hem: Omdat gij Mij gezien hebt, Thomas, zo hebt gij geloofd; zalig zijn zij, die niet zullen gezien hebben, en nochtans zullen geloofd hebben.

Wij hebben dan altijd goeden moed, en weten, dat wij, inwonende in het lichaam, uitwonen van den Heere; (Want wij wandelen door geloof en niet door aanschouwen.) Maar wij hebben goeden moed, en hebben meer behagen om uit het lichaam uit te wonen, en bij den Heere in te wonen.

We wandelen door het geloof, niet door bevinding.

Arja schreef: ↑Vandaag, 15:19

KDD schreef: ↑Vandaag, 14:35

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:11
Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

Een paar gedachte hierover:

- een bijzondere openbaring is geen voorwaarde maar dat wordt beleefd en ik zou niemand rust te durven geven buiten een bewuste geschonken Christus. Dat bedoelt niet dat als dat er niet is dat een mens buiten genade ligt. Dat zeg ik ook niet. Maar als er dat wel is dan begrijpen ze wat geschreven is in artikelen 11-13 van de Dordtse leerregels Hoofdstuk 3/4

- Thomas Boston kon Christus vrij aan zondaren aanbieden maar hij heeft ook geschreven wat er gebeurt als een zondaar tot Christus komt. Zie de twaalf bijlslagen van hem in LongReads.

Laat ik eens iets persoonlijks zeggen over die bijlslagen.

In mijn omgeving werden deze bijlslagen zo gebruikt: als iemand dacht dat hij tot Christus gekomen was, in mijn geval door een preek van Andrew Gray, dan werden daar die bijlslagen naast gelegd. En bij elke slag ging je weer omver. Weer terug naar jezelf. Wat bedoeld was als een beschrijving van hoe het kán gaan, werd een meetlat. Want ja, je moest jezelf toch wel onderzoeken. Als je dat niet deed.... dan was er niets van God bij. Want er zijn er velen die met een Jezus van vijf letters verloren gaan immers? Gods kinderen onderzoeken zichzelf.

Achteraf vind ik dat eerlijk gezegd een gevaarlijke praktijk. Want als iemand werkelijk tot Christus gekomen, dan is het een ernstige zaak om hem vervolgens weer te leren dat het misschien toch niet echt is. Dan blijdt iemand jaren bij het begin staan (ik dus) terwijl de Schrift zegt dat we op moeten wassen in de genade van de Heere Jezus. “Want gij, daar gij naar den tijd leraars behoordet te zijn, hebt wederom van node dat men u lere welke de eerste beginselen zijn der woorden Gods; en gij zijt geworden als die melk van node hebben, en niet vaste spijze.”

Ik heb gehoord dat er velen zijn, die hier nog steeds mee worstelen.
In bepaalde Gemeentes in de GerGem.
Niet overal gelukkig.

De Daniel schreef:
Wat houden die slagen in?
“Boston legt uit dat in de wedergeboorte de mens wordt overgezet van Adam in Christus. Hij wijst er heel nadrukkelijk op dat een mens in Christus moet zijn om behouden te worden. Nu gaat het erom of iemand daar bevindelijk wat van kent. In de twaalf bijlslagen kijk je in het hart van iemand, die alles buiten Christus moet gaan verliezen.”

Beleeft iedereen deze twaalf bijlslagen?
“In de eerste plaats wil Boston geen tere gewetens bedroeven. Hij wil niet dat de twaalf bijlslagen een methode zijn waartoe de Heere Zich beperkt. Wel is waar dat allen die weten in Christus te zijn, afgebroken zijn van al die verschillende dingen waarop zij hun vertrouwen stelden. God gaat bij elk van Zijn kinderen een eigen weg. Wat overblijft is een ellendige, arme en verloren zondaar.”

Vormen de bijlslagen geen stappenplan van een bekering?
“Nee. Je kunt niet zeggen dat iemand al een aardig eindje op weg is. Je mag mensen geen rust geven buiten Christus. Anderzijds wil ik niet het werk van God, hoe klein het ook is, aan de kant schuiven. Gods Woord roept namelijk op om de dag van de kleine dingen niet te verachten. Boston wil ons leren wat in de wedergeboorte de zondaar wordt geschonken, namelijk dat hij van Adam wordt afgesneden en in Christus wordt ingeplant, hij dit in de weg van de twaalf slagen als zijn persoonlijke troost mag leren kennen.”

Arja schreef: ↑Vandaag, 14:54 Pittig citaat.
Los van jou als persoon...

Als iemand dit tegen mij had gezegd toen ik tot geloof kwam in de Gereformeerde Gemeente, dan had ik waarschijnlijk alles weer weggegooid. Dan was ik opnieuw gaan zoeken of de Heere mij wel écht gezocht had, of ik wel die “voorafgaande genade” had. Of de Geest echt in mijn hart werkte. De kroon moet immers omgekeerd, omgekeerd, omgekeerd worden (Ez. 21). Heeft God mijn hart geopend? Of doe ik hetzelf... Iemand kan daar jarenlang in rondcirkelen. Ik ken ze persoonlijk.

Maar dat is precies het probleem: dan wordt de aandacht weer helemaal naar binnen getrokken. Terwijl er tegelijk gezegd wordt dat dit werk van God een verborgen oorzaak is. Als het verborgen is, laat het dan ook verborgen. Dwing iemand niet om te gaan zoeken naar dat verborgene in zichzelf voordat iemand tot Christus komt. En let op de vruchten*, als iemand wel naar Christus is gevlucht. Die zullen openbaren of het echt is.

Als iemand kan laten zien dat het geestelijke geworstel van gelovigen in de GerGem hetzelfde is als het “easy believism” waar Tozer tegen waarschuwde, dan is het eerlijk om dat citaat te gebruiken. Maar als dat niet zo is, werkt het eerder verwarrend en belastend voor mensen die al worstelen. Ik voel het zelfs nu nog.... na zoveel jaar. Ik denk dat A. W. Tozer in de GerGem eerder dit zou zeggen: “God waits to be wanted. Too bad that with many of us He waits so long, so very long, in vain.” ... vertaald zoiets als: God wacht erop gewild te worden. Jammer genoeg wacht Hij bij velen van ons zo lang, zo heel lang, tevergeefs."

Daarom vind ik het lastig om zijn kritiek op "easy believism" zomaar toe te passen op het bevindelijke deel van de Gereformeerde Gemeente. In die context gebeurt vaak juist het tegenovergestelde: mensen die tot Christus gevlucht zijn worden verdacht gemaakt. Je kent de uitdrukking wel: dat iemand er met een “gestolen Jezus” vandoor zou zijn gegaan. Dat is een heel andere situatie dan waar Tozer tegen schreef.

PS en als tegenreactie hierop, als je zo gekwetst wordt, kan je naar de andere kant overhellen
Dat wil niet zeggen dat je dan opeens iemand bent geworden die het allemaal zo gemakkelijk gelooft en aanneemt

De Rijssenaar schreef: ↑Gisteren, 17:09Verder: een bijzondere openbaring van Christus aan de ziel vindt ik niet nodig. Christus is ons geopenbaard in de Bijbel; deze Christus moet met geloof worden aangenomen.