Gereformeerde Gemeenten

[De Rijssenaar]

Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

Ja, dit is bemoedigend.. Snap ook niet waarom ze niet genoeg hebben aan Jezus..

Als je het zo zegt, klinkt het een beetje makkelijk. Zo eenvoudig is het vaak niet als je er zelf middenin zit. Het helpt als je laat merken dat je die worsteling kent. Dan komt het beter over wanneer je zegt dat Jezus genoeg is. Ook een (ware) gelovige in de GerGem heeft genoeg aan Jezus. Alleen is het voor velen een lange weg voordat ze dat durven te geloven. Het helpt als je dat gewoon laat staan. En voor hen bidt

Jah.. Ze hoeven niet te weten van mijn worstelingen.. Ik kan het ook niet doen met goedkeuring van anderen. Ook al keuren ze het af. Dan nog blijf ik geloven in Jezus. Net als die blinde man die blijft roepen om Jezus. Die had ook een omgeving die hem het zwijgen op wilde leggen.. Hij was blind, zag dus niet alles..

En horende dat het Jezus de Nazarener was, begon hij te roepen en te zeggen:
Jezus, Gij Zone Davids, ontferm U mijner!

En velen bestraften hem, opdat hij zwijgen zou; maar hij riep des te meer:
Gij Zone Davids, ontferm U mijner!

En Jezus, stilstaande, zeide dat men hem roepen zou.
En zij riepen den blinde, zeggende tot hem:
Heb goeden moed, sta op; Hij roept u.

En hij, zijn mantel afgeworpen hebbende, stond op en kwam tot Jezus.

En Jezus, antwoordende, zeide tot hem:
Wat wilt gij dat Ik u doen zal?

En de blinde zeide tot Hem:
Rabboni, dat ik ziende mag worden.

En Jezus zeide tot hem:
Ga heen; uw geloof heeft u behouden.

En terstond werd hij ziende en volgde Jezus op den weg.

Kijk. Heel de omgeving kan zeggen dat het niet deugt.. Maar hier zie je dus dat Jezus iemand niet laat staan. Wat de mensen ook proberen.. De blinde had waarschijnlijk nog helemaal geen goed beeld van alles.. Maar voor Jezus was dat geen reden om hem niet te verlossen

[JanRap]

Ik las geen Bijbelse onderbouwing voor het massieve zoals het nu wordt behandeld

Op wie of wat is dit een reactie? Je bent iets te snel voor mijn kleine denkraam.

In het stuk van van der Tang. Ook wordt er niet ingegaan op de zaken die dr. van Vlastuin aandraagt en enkel ingegaan op een losse kreet die boven een artikel is gekomen die de lading van het helebetoog absoluut niet dekt

Denk dat jij het verkeerd leest. Het gaat helemaal niet over het boek. Dat zegt van der Tang er zelfs uitdrukkelijk bij. Wat daarna volgt is evenwichtig en ook dr. W van Vlastuin zal dit stuk kunnen onderschrijven verwacht ik..

@ Huisman, ik heb nog nooit zo'n helder reformatorisch stuk van L. van der Tang gelezen als dit artikel. Prachtig. Veelbelovend!

[Posthoorn]

Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof.

Het is niet eerst een innerlijke ervaring en dan mag je geloven. Zo werkt het helemaal niet. Maar ook al weet je dat je mag komen en ook al durf je te komen, zo gezegd, dan ben je er nog niet. Want dat is juist de grote vraag: hoe doe ik dat, komen? Je kunt namelijk helemaal niet komen uit jezelf, want je weet niet eens wat komen ís.

[pierre27]

Zou verwarring op begrip en-of connotatie meespelen? Als het over Gods openbaring in het hart gaat, kan dat opgevat worden als:
- Gods ingrijpen in het hart door extraordinaire gebeurtenis
- Geloofservaring van de gemeenschap met Christus
- Bewuste vrijspraak in het geweten

Ik heb de discussie gelezen en ik heb het idee dat er langs elkaar heen gepraat wordt. Er worden dezelfde dingen gezegd maar dan in andere woorden. Of ik vat het verkeerd op.

Bedoeld de Rijssenaar niet dat er geen bijzondere gebeurtenis hoeft plaatst te vinden. Zoals een steen die uit de hemel valt zoals vroeger wel eens verteld werd?

Als je op zoek gaat dan is dat gewerkt door de Heilige Geest. Er is niemand die God zoekt, dat staat duidelijk in de bijbel, zoek je wel dan is dat Gods Eigen werk.

Als je mag geloven dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, dan is dat toch niet van jezelf? Tegelijkertijd wel een opdracht om dat te geloven voor iedereen, dus het blijft een soort spanningsveld. Maar als het woord zo krachtig spreekt mag je toch geloven dat het Gods werk is?

Ik weet goed of er langs elkaar heen wordt gepraat. Ik lees verschillende visies op wat er gebeurd als het geloof geschonken wordt. Ondanks de oproep om te geloven ook de onmogelijkheid. En dan dat wonder dat het geloof doorbreekt. De ruimte in Hem.