Uit de HC was zondag 6 aan de beurt. Waarin gevraagd wordt wie de juiste Middelaar is. En waaruit we dat weten. De catechismus wijst dan op onze Heere Jezus Christus en dat we dat weten uit het Evangelie.
Maar eigenlijk werd er in de preek toch iets anders van gemaakt.
Want dat weten zou voort moeten komen uit een bijzondere openbaring/schenking. Die dan achteraf moet worden getoetst aan het Woord of het een openbaring gewerkt door de Heilige Geest was..
En zo wordt de middelijke weg tot geloofszekerheid geblokkeerd door de “uitleg” van de Heidelbergse Catechismus en worden de mensen het doolhof richting onmiddellijk zekerheid ingestuurd.
Ik merk dat ik er soms wat moedeloos van word.
Want enerzijds lijkt het soms alsof men weer wat terugkeert naar de Gereformeerde leer. Dat het aanbod weer meer onvoorwaardelijk klinkt (iig in de “toepassing” aan het einde van de diensten). En komt er sporadisch zelfs een duidelijke uitleg over het tweeërlei kindschap IN het verbond.
Maar als het puntje bij het paalje komt, sturen ze de mensen een doolhof in. Aan doolhof beschrijvingen geen gebrek. Met de waarschuwing dat het verder moet komen. Want dat Jezus (uiteindelijk) de enige vaste rots is.
Dat snap ik ook. Want in dat doolhof van gevoelige ervaringen vindt je nooit blijvende rust in de HEERE. Maar dat je er alleen uit kan komen door het leven des geloofs op de beloften zoals ze in het Woord tot de mensheid komen, wordt de mensen niet geleerd. En dat het doolhof een omweg is al helemaal niet..
En dat het (toevluchtnemend) geloof rechtvaardigend van aard is ook niet..
Ik hoop zo dat het ooit nog eens echt anders word. Dat er echt een terugkeer komt naar de Gereformeerde leer.
