Hoe was je zondag [2]?

[Vrouwke]

Ik denk nog steeds na over de leerdienst van afgelopen zondag.

Uit de HC was zondag 6 aan de beurt. Waarin gevraagd wordt wie de juiste Middelaar is. En waaruit we dat weten. De catechismus wijst dan op onze Heere Jezus Christus en dat we dat weten uit het Evangelie.

Maar eigenlijk werd er in de preek toch iets anders van gemaakt.

Want dat weten zou voort moeten komen uit een bijzondere openbaring/schenking. Die dan achteraf moet worden getoetst aan het Woord of het een openbaring gewerkt door de Heilige Geest was..

En zo wordt de middelijke weg tot geloofszekerheid geblokkeerd door de “uitleg” van de Heidelbergse Catechismus en worden de mensen het doolhof richting onmiddellijk zekerheid ingestuurd.

Ik merk dat ik er soms wat moedeloos van word.

Want enerzijds lijkt het soms alsof men weer wat terugkeert naar de Gereformeerde leer. Dat het aanbod weer meer onvoorwaardelijk klinkt (iig in de “toepassing” aan het einde van de diensten). En komt er sporadisch zelfs een duidelijke uitleg over het tweeërlei kindschap IN het verbond.

Maar als het puntje bij het paalje komt, sturen ze de mensen een doolhof in. Aan doolhof beschrijvingen geen gebrek. Met de waarschuwing dat het verder moet komen. Want dat Jezus (uiteindelijk) de enige vaste rots is.

Dat snap ik ook. Want in dat doolhof van gevoelige ervaringen vindt je nooit blijvende rust in de HEERE. Maar dat je er alleen uit kan komen door het leven des geloofs op de beloften zoals ze in het Woord tot de mensheid komen, wordt de mensen niet geleerd. En dat het doolhof een omweg is al helemaal niet..

En dat het (toevluchtnemend) geloof rechtvaardigend van aard is ook niet..

Ik hoop zo dat het ooit nog eens echt anders word. Dat er echt een terugkeer komt naar de Gereformeerde leer.

[DDD]

Eens. Je ziet het ook in de GG, tot vér in het midden. Men is zo bang voor een verstandsgeloof, dat je een postdoctorale opleiding moet hebben om alle aanwijzingen in dat doolhof in hun onderlinge verband te kunnen plaatsen.

[Vrouwke]

Idd..

Als je mensen spreekt, merk je ook dat mensen allemaal vastlopen op dezelfde dingen. Alleen ze zien dan vaak zelf nog niet wat het is waar ze op vastlopen.

Zo verdrietig en niet tot opbouw van Gods Koninkrijk.

En zo zit je in de rechtse berm..

[Vrouwke]

Voor de duidelijkheid: ik ben ervan overtuigd dat dat doolhof geen onzin is en echt bestaat. En dat die ervaringen ook realiteit zijn. En dat je er ook onvergetelijke Godsontmoetingen kan hebben. Want ik heb het aan der lijve ondervonden.

Maar achteraf zie ik het als een onnodig doolhof. Want als de HEERE je er echt uithaalt, kom je gewoon op het simpele Woord uit.

Wendt U naar Mij toe, wordt behouden, alle gij einden der aarde!

Wij dan, gerechtvaardigd zijnde uit het geloof (niet uit onze gevoelige ervaringen), hebben vrede bij God, door onzen Heere Jezus Christus;

Van de “hoe-het-kan-weg” wordt een “hoe-het-moet-weg” gemaakt. Maar dat kan alleen door Gods gewone weg (middelijke weg) te blokkeren.

[Ouddorp]

Zondag 2x dominee van der Schans

In de ochtenddienst:
Lezen: Genesis 11:27 - 12:5
Tekst: Genesis 12: 1-5
Thema: De HEERE roept Abram en leidt hem uit
1) Bevel, belofte en geloof
2) Een halve gehoorzaamheid
3) Geloof en gehoorzaamheid

In de avonddienst:
Lezen: 1 Koningen 18: 16-39
Tekst: 1 Koningen 18: 21
Thema: Hoelang hinkt gij op twee gedachten?
1)Twee gedachten
2) één gedachte
3) Gods gedachte

Vooral de avonddienst was een indrukwekkende dienst

Inderdaad mooie diensten!

[JanRap]

Ik denk nog steeds na over de leerdienst van afgelopen zondag.

Uit de HC was zondag 6 aan de beurt. Waarin gevraagd wordt wie de juiste Middelaar is. En waaruit we dat weten. De catechismus wijst dan op onze Heere Jezus Christus en dat we dat weten uit het Evangelie.

Maar eigenlijk werd er in de preek toch iets anders van gemaakt.

Want dat weten zou voort moeten komen uit een bijzondere openbaring/schenking. Die dan achteraf moet worden getoetst aan het Woord of het een openbaring gewerkt door de Heilige Geest was..

En zo wordt de middelijke weg tot geloofszekerheid geblokkeerd door de “uitleg” van de Heidelbergse Catechismus en worden de mensen het doolhof richting onmiddellijk zekerheid ingestuurd.

Ik merk dat ik er soms wat moedeloos van word.

Want enerzijds lijkt het soms alsof men weer wat terugkeert naar de Gereformeerde leer. Dat het aanbod weer meer onvoorwaardelijk klinkt (iig in de “toepassing” aan het einde van de diensten). En komt er sporadisch zelfs een duidelijke uitleg over het tweeërlei kindschap IN het verbond.

Maar als het puntje bij het paalje komt, sturen ze de mensen een doolhof in. Aan doolhof beschrijvingen geen gebrek. Met de waarschuwing dat het verder moet komen. Want dat Jezus (uiteindelijk) de enige vaste rots is.

Dat snap ik ook. Want in dat doolhof van gevoelige ervaringen vindt je nooit blijvende rust in de HEERE. Maar dat je er alleen uit kan komen door het leven des geloofs op de beloften zoals ze in het Woord tot de mensheid komen, wordt de mensen niet geleerd. En dat het doolhof een omweg is al helemaal niet..

En dat het (toevluchtnemend) geloof rechtvaardigend van aard is ook niet..

Ik hoop zo dat het ooit nog eens echt anders word. Dat er echt een terugkeer komt naar de Gereformeerde leer.

@ Vrouwke, ik ben u erkentelijk voor uw eerlijkheid. Dat kom je zelden of nooit tegen in de kringen waar u in verkeert. Het moeilijkste is dat je er met niemand over kan praten.
Ze snappen je in de verste verten niet, of ze zien je als een vijand van de bevindelijke oude waarheid. Wat betreft die bijzondere openbaring: dat is voluit Rooms. Immers het Concilie van Trente stelt: vervloekt ( anathema) is een ieder die verzekerd is van zijn zaligheid ZONDER daarvoor een bijzondere openbaring gehad te hebben. U gebruikt het woord doolhof. Dat voelt u haarfijn aan. Men maakt er een ondoorzichtig ratjetoe van. Iemand ( een theoloog) legde mij eens uit dat dit uiteindelijk allemaal Barthiaanse dialektiek is. Met de ene hand geven en met de andere hand nemen. Volgens mij beschrijft u dat ook toch, dat tweeslachtige? Onder het mom van de aloude zuivere waarheid is men uiteindelijk heel erg modern. Wijlen ds. K. Exalto moet eens gezegd hebben: de Reformatie moet daar nog beginnen.

[De Rijssenaar]

Ik denk nog steeds na over de leerdienst van afgelopen zondag.

Uit de HC was zondag 6 aan de beurt. Waarin gevraagd wordt wie de juiste Middelaar is. En waaruit we dat weten. De catechismus wijst dan op onze Heere Jezus Christus en dat we dat weten uit het Evangelie.

Maar eigenlijk werd er in de preek toch iets anders van gemaakt.

Want dat weten zou voort moeten komen uit een bijzondere openbaring/schenking. Die dan achteraf moet worden getoetst aan het Woord of het een openbaring gewerkt door de Heilige Geest was..

En zo wordt de middelijke weg tot geloofszekerheid geblokkeerd door de “uitleg” van de Heidelbergse Catechismus en worden de mensen het doolhof richting onmiddellijk zekerheid ingestuurd.

Ik merk dat ik er soms wat moedeloos van word.

Want enerzijds lijkt het soms alsof men weer wat terugkeert naar de Gereformeerde leer. Dat het aanbod weer meer onvoorwaardelijk klinkt (iig in de “toepassing” aan het einde van de diensten). En komt er sporadisch zelfs een duidelijke uitleg over het tweeërlei kindschap IN het verbond.

Maar als het puntje bij het paalje komt, sturen ze de mensen een doolhof in. Aan doolhof beschrijvingen geen gebrek. Met de waarschuwing dat het verder moet komen. Want dat Jezus (uiteindelijk) de enige vaste rots is.

Dat snap ik ook. Want in dat doolhof van gevoelige ervaringen vindt je nooit blijvende rust in de HEERE. Maar dat je er alleen uit kan komen door het leven des geloofs op de beloften zoals ze in het Woord tot de mensheid komen, wordt de mensen niet geleerd. En dat het doolhof een omweg is al helemaal niet..

En dat het (toevluchtnemend) geloof rechtvaardigend van aard is ook niet..

Ik hoop zo dat het ooit nog eens echt anders word. Dat er echt een terugkeer komt naar de Gereformeerde leer.

Ja, en dan zeggen ze wel dat ze het aanbod preken. Hij wordt u hier volledig aangeboden. Maar in praktijk mag je hem dan niet aannemen, want je moet eerst leren dat je dat niet kunt. En als je daar achter bent gekomen, komt er ineens een opening. Maar niet zelf lopen naar die opening, niet zelf pakken. Gods volk wil eerlijk bekeerd worden. Dus je moet dan wachten op de opening en het punt dat het onmogelijk is. Alleen wanneer bereik je dat punt? Want als je dat punt bereikt, is het ineens weer mogelijk, omdat dit blijkbaar de weg is. Dan denk je dat je weer op goeie weg bent.. en dan heb je dat punt dus weer bereikt. Want dan is het mogelijk, maar het moet juist onmogelijk worden…

[DDD]

Dat klopt. Daar moet je maar niet naar luisteren. Maar een onzorgvuldige evangelieprediking houdt veel mensen in het donker.

Het is punt is in hypercalvinistische kringen niet alleen dat het evangelie niet wordt aangeboden, dat komt ook voor, maar ook dat soms er gedaan wordt of God het ook weer niet echt meent, of, subtieler nog, dat God het wel meent maar jij er niets mee kunt. Dan dient het vriendelijke aanbod alleen tot verzwaring van je eigen verantwoordelijkheid.

Dat is een gruwelijke en misleidende voorstelling van een willekeurig Godsbeeld, dat echt niet past bij Gods eigen openbaring. Daarom is door bijbelse gereformeerden ook altijd gezegd dat het Evangelie-aanbod een welgemeend aanbod is. Dat is een cruciaal onderdeel van het geheel.

[De Rijssenaar]

Dat klopt. Daar moet je maar niet naar luisteren. Maar een onzorgvuldige evangelieprediking houdt veel mensen in het donker.

Het is punt is in hypercalvinistische kringen niet alleen dat het evangelie niet wordt aangeboden, dat komt ook voor, maar ook dat soms er gedaan wordt of God het ook weer niet echt meent, of, subtieler nog, dat God het wel meent maar jij er niets mee kunt. Dan dient het vriendelijke aanbod alleen tot verzwaring van je eigen verantwoordelijkheid.

Dat is een gruwelijke en misleidende voorstelling van een willekeurig Godsbeeld, dat echt niet past bij Gods eigen openbaring. Daarom is door bijbelse gereformeerden ook altijd gezegd dat het Evangelie-aanbod een welgemeend aanbod is. Dat is een cruciaal onderdeel van het geheel.

Ja, ze zeggen met woorden dat ze het aanbod prediken. Dat doen we dan wel, zeggen ze. Maar het komt echt over als met frisse tegenzin. Omdat het moet, doen we het. Het probleem ligt dan niet bij God, maar bij u als mens dat u dat niet wilt aannemen. En omdat u dat niet wilt, kunt u dat ook niet. Dus daar moet je dan achter komen: Het niet te kunnen, onmachtig te zijn. Ja, er zijn heel veel mensen die het wel denken te kunnen, maar dat zijn de doe het zelfers. Het ware volk dat loopt tegen haar onmacht aan. En leert: ik wil niet en kan dus niet. Dat volk begint dan te roepen vanuit de ellende of God het een keertje zou willen doen. Dat komt trouw op naar de kerkdiensten en weekdiensten. Dat is een trouw volk. Een volk dat kermt of God nog een keer naar hen om wil om zien. Oh nee, dat volk loopt niet vanuit zichzelf hoor. Nee dat blijft zitten en smeken totdat het onmogelijk is geworden. Todat het echt niet meer kan.. Dat je niet meer zalig kan worden. Dan en dan alleen komt God met zijn heil over. Dan openbaart christus zich aan de ziel. Maar dat moment heeft het volk niet in de hand, dat kan komen, maar kan ook niet komen.. Zolang jij trouw bent en de weekdiensten bezoekt maak je meer "kans" dat het gebeurt. En als het gebeurt is, dan is dat heel mooi. Maar je bent Jezus dan natuurlijk wel snel weer kwijt. Dat zijn momenten. Korte momenten dat je het even mag zien. Want daarna moet het volk met alles de dood in. De doe hetzelfers hebben het, die kunnen het geloven. Maar de ware kinderen van God, die kunnen het niet geloven. Die mogen het heel af en toe eens zien...

En zo kan ik nog wel ff doorgaan..

Probleem is dat je op een gegeven moment ook niet meer weet wat je moet denken. Want wanneer is het dan onmogelijk geworden. Want als je dat punt bereikt hebt, en ff zo denkt, dan komt meteen de hoop weer op dat je dan in het schema past en dus de goede kant op gaat. Met dat de hoop dan weer opkomt, ben je die hoop ook weer kwijt, want dan is het niet meer onmogelijk. Dus heb je blijkbaar dat punt niet bereikt... Dus is christus ook niet aan je geopendbaard. En als christus niet aan je geopenbaard is, dan is het nog voorbereidend werk...

Of wanneer is christus aan je geopenbaard? Is dat als je iets van zijn genade mag zien? Nee dat kan niet, want je moet eerst de onmogelijkheid hebben ervaren. Etc..

Dit is maar ff kort gezegd hoe je het kunt ervaren. Maar kan wel heel boek gaan schrijven onderhand...

[Vrouwke]

Ik denk nog steeds na over de leerdienst van afgelopen zondag.

Uit de HC was zondag 6 aan de beurt. Waarin gevraagd wordt wie de juiste Middelaar is. En waaruit we dat weten. De catechismus wijst dan op onze Heere Jezus Christus en dat we dat weten uit het Evangelie.

Maar eigenlijk werd er in de preek toch iets anders van gemaakt.

Want dat weten zou voort moeten komen uit een bijzondere openbaring/schenking. Die dan achteraf moet worden getoetst aan het Woord of het een openbaring gewerkt door de Heilige Geest was..

En zo wordt de middelijke weg tot geloofszekerheid geblokkeerd door de “uitleg” van de Heidelbergse Catechismus en worden de mensen het doolhof richting onmiddellijk zekerheid ingestuurd.

Ik merk dat ik er soms wat moedeloos van word.

Want enerzijds lijkt het soms alsof men weer wat terugkeert naar de Gereformeerde leer. Dat het aanbod weer meer onvoorwaardelijk klinkt (iig in de “toepassing” aan het einde van de diensten). En komt er sporadisch zelfs een duidelijke uitleg over het tweeërlei kindschap IN het verbond.

Maar als het puntje bij het paalje komt, sturen ze de mensen een doolhof in. Aan doolhof beschrijvingen geen gebrek. Met de waarschuwing dat het verder moet komen. Want dat Jezus (uiteindelijk) de enige vaste rots is.

Dat snap ik ook. Want in dat doolhof van gevoelige ervaringen vindt je nooit blijvende rust in de HEERE. Maar dat je er alleen uit kan komen door het leven des geloofs op de beloften zoals ze in het Woord tot de mensheid komen, wordt de mensen niet geleerd. En dat het doolhof een omweg is al helemaal niet..

En dat het (toevluchtnemend) geloof rechtvaardigend van aard is ook niet..

Ik hoop zo dat het ooit nog eens echt anders word. Dat er echt een terugkeer komt naar de Gereformeerde leer.

@ Vrouwke, ik ben u erkentelijk voor uw eerlijkheid. Dat kom je zelden of nooit tegen in de kringen waar u in verkeert. Het moeilijkste is dat je er met niemand over kan praten.
Ze snappen je in de verste verten niet, of ze zien je als een vijand van de bevindelijke oude waarheid. Wat betreft die bijzondere openbaring: dat is voluit Rooms. Immers het Concilie van Trente stelt: vervloekt ( anathema) is een ieder die verzekerd is van zijn zaligheid ZONDER daarvoor een bijzondere openbaring gehad te hebben. U gebruikt het woord doolhof. Dat voelt u haarfijn aan. Men maakt er een ondoorzichtig ratjetoe van. Iemand ( een theoloog) legde mij eens uit dat dit uiteindelijk allemaal Barthiaanse dialektiek is. Met de ene hand geven en met de andere hand nemen. Volgens mij beschrijft u dat ook toch, dat tweeslachtige? Onder het mom van de aloude zuivere waarheid is men uiteindelijk heel erg modern. Wijlen ds. K. Exalto moet eens gezegd hebben: de Reformatie moet daar nog beginnen.

Ja, het is heel ingewikkeld geworden. Als het op 1 punt gaat schuiven, schuift er al snel vanalles mee. En voor je het weet is het een ondoorzichtige kluwen geworden waarin mensen verstrikt raken.

We hebben het hier ook uitgebreid over gehad toen ik hier net binnenkwam.
In het topic middelijke en onmiddellijke geloofszekerheid: viewtopic.php?t=15522.
Toen was ik hier onder de naam Gr. Blankenstein.

Maar we moeten de hoop niet opgeven. We hebben een God van wonderen..!

[JanRap]

Dat klopt. Daar moet je maar niet naar luisteren. Maar een onzorgvuldige evangelieprediking houdt veel mensen in het donker.

Het is punt is in hypercalvinistische kringen niet alleen dat het evangelie niet wordt aangeboden, dat komt ook voor, maar ook dat soms er gedaan wordt of God het ook weer niet echt meent, of, subtieler nog, dat God het wel meent maar jij er niets mee kunt. Dan dient het vriendelijke aanbod alleen tot verzwaring van je eigen verantwoordelijkheid.

Dat is een gruwelijke en misleidende voorstelling van een willekeurig Godsbeeld, dat echt niet past bij Gods eigen openbaring. Daarom is door bijbelse gereformeerden ook altijd gezegd dat het Evangelie-aanbod een welgemeend aanbod is. Dat is een cruciaal onderdeel van het geheel.

Ja, ze zeggen met woorden dat ze het aanbod prediken. Dat doen we dan wel, zeggen ze. Maar het komt echt over als met frisse tegenzin. Omdat het moet, doen we het. Het probleem ligt dan niet bij God, maar bij u als mens dat u dat niet wilt aannemen. En omdat u dat niet wilt, kunt u dat ook niet. Dus daar moet je dan achter komen: Het niet te kunnen, onmachtig te zijn. Ja, er zijn heel veel mensen die het wel denken te kunnen, maar dat zijn de doe het zelfers. Het ware volk dat loopt tegen haar onmacht aan. En leert: ik wil niet en kan dus niet. Dat volk begint dan te roepen vanuit de ellende of God het een keertje zou willen doen. Dat komt trouw op naar de kerkdiensten en weekdiensten. Dat is een trouw volk. Een volk dat kermt of God nog een keer naar hen om wil om zien. Oh nee, dat volk loopt niet vanuit zichzelf hoor. Nee dat blijft zitten en smeken totdat het onmogelijk is geworden. Todat het echt niet meer kan.. Dat je niet meer zalig kan worden. Dan en dan alleen komt God met zijn heil over. Dan openbaart christus zich aan de ziel. Maar dat moment heeft het volk niet in de hand, dat kan komen, maar kan ook niet komen.. Zolang jij trouw bent en de weekdiensten bezoekt maak je meer "kans" dat het gebeurt. En als het gebeurt is, dan is dat heel mooi. Maar je bent Jezus dan natuurlijk wel snel weer kwijt. Dat zijn momenten. Korte momenten dat je het even mag zien. Want daarna moet het volk met alles de dood in. De doe hetzelfers hebben het, die kunnen het geloven. Maar de ware kinderen van God, die kunnen het niet geloven. Die mogen het heel af en toe eens zien...

En zo kan ik nog wel ff doorgaan..

Probleem is dat je op een gegeven moment ook niet meer weet wat je moet denken. Want wanneer is het dan onmogelijk geworden. Want als je dat punt bereikt hebt, en ff zo denkt, dan komt meteen de hoop weer op dat je dan in het schema past en dus de goede kant op gaat. Met dat de hoop dan weer opkomt, ben je die hoop ook weer kwijt, want dan is het niet meer onmogelijk. Dus heb je blijkbaar dat punt niet bereikt... Dus is christus ook niet aan je geopendbaard. En als christus niet aan je geopenbaard is, dan is het nog voorbereidend werk...

Of wanneer is christus aan je geopenbaard? Is dat als je iets van zijn genade mag zien? Nee dat kan niet, want je moet eerst de onmogelijkheid hebben ervaren. Etc..

Dit is maar ff kort gezegd hoe je het kunt ervaren. Maar kan wel heel boek gaan schrijven onderhand...

@ DE Rijssenaar, Helaas is het nog iets ingewikkelder. Zie een citaat uit een Catechismusverklaring van ds. G.H. Kersten: 'Mogelijk zijn er onder ons, die gebogen onder hun schuld, bij al hun vertroostingen de grond zich zien ontvallen als de eis van Gods recht telkens weer op hun hart gebonden wordt. Hun tranen, hun smeken en hun kermen, hun bemoedigingen en vertroostingen, alles, alles is in de weegschaal van Gods recht te licht bevonden. Het laat hun ziel geen rust. Zelfs hun aanschouwen van Christus als de weg des levens, hun geloofsomgangen met Hem, Die de hemel-Advocaat is, doet hen zichzelf kennen als schuldig, verloren; hun schuld staat in Gods recht nog open en dat verontrust hen en doet hen haken naar die vrede Gods, die alle verstand te boven gaat'
Ds. Kersten leert dus: men kan Christus aanschouwen, geloofsomgangen met Hem hebben, maar toch een openstaande schuld hebben.

[De Rijssenaar]

Ja, maar met zo’n houding kun je toch nooit zeker zijn? Probleem is dat onze tranen en heiligheid ons niet vrijspreken van schuld. Dat is alleen wat de Heere Jezus gedaan heeft. En dat wordt in evangelie aangeboden. En als je dat gelovig aanneemt mag je ook vrij zijn van schuld.. dat staat zo in catechismus. Het ware geloof kijkt naar beloften en Jezus werk …

Maar probleem is dat veel mensen weer gaan kijken naar de golven. En zekerheid zoeken naar andere dingen. Heb ik dit , heb ik dat enz… Daar worden ze ook toe aangemoedigd. Ze willen het werk van heilige geest helemaal begrijpen om zo te zeggen: ja tis bij mij waar..

Alleen je komt er dan nooit. Want stiekem rust je dan op andere dingen dan op Jezus. Eigenlijk vertrouw je Jezus dan niet. Zijn woorden en zijn beloften niet.. je wilt meer. En wilt denk dan dingen begrijpen die ons niet toekomen.. dat geeft juist weer veel meer twijfel en onzekerheid. Want als je op golven ziet, zak je er in en gaat het dus helemaal mis

[KDD]

Dat klopt. Daar moet je maar niet naar luisteren. Maar een onzorgvuldige evangelieprediking houdt veel mensen in het donker.

Het is punt is in hypercalvinistische kringen niet alleen dat het evangelie niet wordt aangeboden, dat komt ook voor, maar ook dat soms er gedaan wordt of God het ook weer niet echt meent, of, subtieler nog, dat God het wel meent maar jij er niets mee kunt. Dan dient het vriendelijke aanbod alleen tot verzwaring van je eigen verantwoordelijkheid.

Dat is een gruwelijke en misleidende voorstelling van een willekeurig Godsbeeld, dat echt niet past bij Gods eigen openbaring. Daarom is door bijbelse gereformeerden ook altijd gezegd dat het Evangelie-aanbod een welgemeend aanbod is. Dat is een cruciaal onderdeel van het geheel.

Ja, ze zeggen met woorden dat ze het aanbod prediken. Dat doen we dan wel, zeggen ze. Maar het komt echt over als met frisse tegenzin. Omdat het moet, doen we het. Het probleem ligt dan niet bij God, maar bij u als mens dat u dat niet wilt aannemen. En omdat u dat niet wilt, kunt u dat ook niet. Dus daar moet je dan achter komen: Het niet te kunnen, onmachtig te zijn. Ja, er zijn heel veel mensen die het wel denken te kunnen, maar dat zijn de doe het zelfers. Het ware volk dat loopt tegen haar onmacht aan. En leert: ik wil niet en kan dus niet. Dat volk begint dan te roepen vanuit de ellende of God het een keertje zou willen doen. Dat komt trouw op naar de kerkdiensten en weekdiensten. Dat is een trouw volk. Een volk dat kermt of God nog een keer naar hen om wil om zien. Oh nee, dat volk loopt niet vanuit zichzelf hoor. Nee dat blijft zitten en smeken totdat het onmogelijk is geworden. Todat het echt niet meer kan.. Dat je niet meer zalig kan worden. Dan en dan alleen komt God met zijn heil over. Dan openbaart christus zich aan de ziel. Maar dat moment heeft het volk niet in de hand, dat kan komen, maar kan ook niet komen.. Zolang jij trouw bent en de weekdiensten bezoekt maak je meer "kans" dat het gebeurt. En als het gebeurt is, dan is dat heel mooi. Maar je bent Jezus dan natuurlijk wel snel weer kwijt. Dat zijn momenten. Korte momenten dat je het even mag zien. Want daarna moet het volk met alles de dood in. De doe hetzelfers hebben het, die kunnen het geloven. Maar de ware kinderen van God, die kunnen het niet geloven. Die mogen het heel af en toe eens zien...

En zo kan ik nog wel ff doorgaan..

Probleem is dat je op een gegeven moment ook niet meer weet wat je moet denken. Want wanneer is het dan onmogelijk geworden. Want als je dat punt bereikt hebt, en ff zo denkt, dan komt meteen de hoop weer op dat je dan in het schema past en dus de goede kant op gaat. Met dat de hoop dan weer opkomt, ben je die hoop ook weer kwijt, want dan is het niet meer onmogelijk. Dus heb je blijkbaar dat punt niet bereikt... Dus is christus ook niet aan je geopendbaard. En als christus niet aan je geopenbaard is, dan is het nog voorbereidend werk...

Of wanneer is christus aan je geopenbaard? Is dat als je iets van zijn genade mag zien? Nee dat kan niet, want je moet eerst de onmogelijkheid hebben ervaren. Etc..

Dit is maar ff kort gezegd hoe je het kunt ervaren. Maar kan wel heel boek gaan schrijven onderhand...

@ DE Rijssenaar, Helaas is het nog iets ingewikkelder. Zie een citaat uit een Catechismusverklaring van ds. G.H. Kersten: 'Mogelijk zijn er onder ons, die gebogen onder hun schuld, bij al hun vertroostingen de grond zich zien ontvallen als de eis van Gods recht telkens weer op hun hart gebonden wordt. Hun tranen, hun smeken en hun kermen, hun bemoedigingen en vertroostingen, alles, alles is in de weegschaal van Gods recht te licht bevonden. Het laat hun ziel geen rust. Zelfs hun aanschouwen van Christus als de weg des levens, hun geloofsomgangen met Hem, Die de hemel-Advocaat is, doet hen zichzelf kennen als schuldig, verloren; hun schuld staat in Gods recht nog open en dat verontrust hen en doet hen haken naar die vrede Gods, die alle verstand te boven gaat'
Ds. Kersten leert dus: men kan Christus aanschouwen, geloofsomgangen met Hem hebben, maar toch een openstaande schuld hebben.

Wat ds. Kersten schrijft is niet zo vreemd. Ik raad jullie aan om de twaalf bijslagen van Boston door te lezen die in LongReads staat. Hier is er een van die toepasselijk is:

9. Wat kan nu iemand doen, die wel moet betalen en toch geen geld genoeg van zichzelf heeft om zich uit de schuld te halen en ook niet zoveel kan lenen en die "zich schaamt om te bedelen?" Zeg eens, wat kan zo iemand anders doen dan "zichzelf verkopen", zoals de man onder de wet die verarmd was"? (Lev. 25:47). Daarom tracht de zondaar die van zoveel houvasten is afgeslagen, een overeenkomst met Christus te sluiten en, als ik het zo eens mag zeggen, zichzelf aan de Zoon van God te verkopen, terwijl hij plechtig belooft en verklaart dat hij een dienstknecht van Christus wil zijn zo lang als hij leeft, indien Hij zijn ziel wil redden.
En hier maakt de zondaar dikwijls een persoonlijk verbond met Christus en geeft zichzelf op deze voorwaarden aan Hem over. Ja, hij gebruikt zelfs het sacrament om de koop zeker te maken. Daarop is de grote zorg van die mens hoe hij Christus moet gehoorzamen, hoe hij Zijn geboden moet onderhouden om zo aan zijn overeenkomst te voldoen. En hierin vindt de ziel gedurende enige tijd een valse en ongezonde vrede, totdat de Geest des Heeren weer een slag toebrengt om de mens eveneens af te snijden van deze toevlucht der leugen.
En dat gebeurt op deze manier: wanneer hij er niet in slaagt om de plichten te vervullen die hij op zich genomen heeft en wanneer hij weer in de zonde valt waartegen hij een verbond had gemaakt, dan wordt de ziel er op krachtige wijze van doordrongen dat zijn verbond verbroken is. Zo verdwijnt al zijn troost en verschrikkingen maken zich opnieuw meester van zijn ziel, omdat hij iemand is die het verbond met Christus verbroken heeft. Gewoonlijk vernieuwt de mens het verbond om zich¬zelf te helpen, maar hij verbreekt het weer zoals daarvoor. En hoe is het mogelijk dat het anders zou zijn, aangezien hij nog steeds aan de oude stam vastzit? Zo is het werk van velen aangaande hun ziel heel hun leven niets anders dan het maken en verbreken van zulke verbonden, telkens en telkens weer.

[Vrouwke]

@ Rijssenaar

Precies..

En al geeft de HEERE je heel veel gevoelige zekerheid, dan kan je dat nog niet als grond gebruiken om op verder te leven.

Het zal je als zand tussen je vingers door weg glijden.

Je zult uiteindelijk alsnog moeten leren leven door het geloof op de beloften van het Evangelie. Zo kaal als je in jezelf bent en blijft.

Wendt u naar Mij toe, wordt behouden, alle gij einden der aarde; want Ik ben God en niemand meer…!

Jes. 45:22

https://charlesspurgeon.nl/wendt-u-naar ... der-aarde/

[Posthoorn]

Ja, als de notie van de openbaring van Christus aan het hart weggehoond wordt... Dat is wel heel triest. Het is heel Bijbels hoor dat je ogen geopend worden en je getrokken wordt uit de duisternis tot Gods wonderbaar licht. En dát is die openbaring van Christus aan het hart, een zaligmakend licht in de ziel ontstoken. En dat gebeurt inderdaad als er van onze kant geen verwachting meer is en alles van onze kant is 'afgesneden'.
Wie hier mee wil spotten of het als iets onbijbels of onreformatorisch wegzetten, moet wél weten wat hij doet!