DDD schreef:Ik wacht met belangstelling op Helma. Die weet, althans, stelt, dat het boek autobiografisch is, als het gaat om de pijnlijke onderwerpen. Dat betwijfel ik sterk, volgens mij heeft de auteur dat in alle interviews ontkend, maar goed, misschien heb ik een bron over het hoofd gezien.
Ik weet wel dat het boek niet één op één autobiografisch is; maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat ze haar eigen jeugdervaringen en -mijmeringen in het boek heeft verwerkt.
Ik ben daar te stellig in geweest; ik kan dat niet met stelligheid zeggen natuurlijk. Maar toen ik las over Katelijne dacht ik aan Franca zelf.
De worstelingen op geestelijk gebied zijn denk ik haar eigen worstelingen geweest als kind.
Misschien ben ik een gevoelsmens, maar als mijn dochter zo'n boek zou schrijven zou ik daar verdriet van hebben. Zeker (vooral...) als dezelfde dochter met alles gebroken zou hebben. Dat zou ik dan niet los van elkaar kunnen zien.
Ik heb nergens een reactie van familieleden gezien; niet positief en niet negatief.
Maar dat betekent niet dat ze 'geen problemen hadden' met het boek zoals Pimpelmees stelt.
Daarom blijf ik bij mijn vorige uitspraak:
Dit moet voor de ouders een hele verdrietige situatie zijn. En dan niet in de eerste plaats het boek maar wel dat ze zó duidelijk afstand neemt van alles wat zij haar hebben bijgebracht.
Ze hebben met haar bij het doopvont gestaan. Ze hebben haar eigen ja-woord gehoord toen ze belijdenis deed. En toch God en Zijn Woord de rug toegekeerd. Hóe kan je daar als ouders geen verdriet van hebben?
