Nieuw boek over dr. C. Steenblok

[helma]

haal je het verbond weg, dan valt op een gegeven moment alles onderuit.
net zo'n dominospel. Ik zie het om me heen gebeuren.

[Luther]

Als je dat laatste stelt, doe je Gods Woord tekort. Want zelfs aan niet-ontdekte, verharde zondaren, die geheel in hun doodstaat liggen zonder enig leven, biedt God welmenend Zijn genade aan. Lees Jesaja 46: 12-13 bijvoorbeeld maar. (En ja, ik heb alle GGiN-predikanten meerdere keren beluisterd.)

Tja, wat bedoel je met welmenend aanbieden. Dat is denk ik de onduidelijke vraag, zie het gesprek tussen ds. Verhagen en dr. Steenblok in het begin van dit topic. De tekst die jij aangeeft komt overeen met wat de Heere Jezus zelf zegt in Johannes 5:25: Doden zullen horen... Maar dat wordt voluit gepredikt hoor, in de GGiN. Dus niet: verbondskinderen, kinderen die ergens recht op hebben maar doden, rechtelozen, goddelozen, ja díe zullen horen. Als dat aanbod is, dan ben ik falikant voor aanbod, en dr. Steenblok en zijn 'volgelingen' met mij.

Maar het kan niet allebei waar zijn: Of er wordt heil aangeboden aan doden met bevel van bekering en geloof. Of het heil wordt aangeboden aan levendgemaakten. In de Bijbel komt "voorstellen" in dat verband niet voor. A;s je in de preek zegt dat doden zullen horen de stem van de Zone Gods en die ze gehoord heeft, zal leven", dan is het noemen van deze tekst nog geen aanbieding van de genade. Dat is een voorstelling van hoe het zal gaan.

[Jongere]

Ik geloof, beste Jongere, dat je nog niet helemaal snapt welke onmisbare plaats het verbond inneemt in de calvinistische theologie. Haal je het verbond weg, dat valt de hele theologie om.

Maar, zeg je, het evangelie komt toch toch allen, met bevel van geloof en bekering? Dat klopt. Wat is dan de meerwaarde van het verbond? Dat is dat God tegen mij persoonlijk zegt: Ik wil jou tot een God zijn, en zeg jou toe dat Mijn Geest gewillig is in jou alles te werken wat nodig is. Dat is niet zomaar een algemeen aanbod, niet een welgemeend aanbod, maar ook een persoonlijk aanbod, wat dwars door onze onmogelijkheid heendringt, en ons persoonlijk bevestigd dat God ook ons zalig maken wil. In de doop geeft God een antwoord op de vraag: Kan het ook voor mij? In de doop laat God zien dat Hij de eerste is, als een prachtig beeld van hoe genade werkt: Nog voor ik roepen kon, antwoorde Gij.

M.i. ligt bij het verbond het begin van de problemen. Doordat de GG in lijn van Smijtegelt en Comrie stond, plaatste ze prediking (en in praktijk van prediking en pastoraat ook vaak het verbond) onder de beheersing van de uitverkiezing, en moest gekomen worden tot een andere verbondsvisie. Steenblok (die als geschoold theoloog dit probleem in de theologie aanvoelde) trekt dit door, en stelt dat het verbond onder beheersing van de uitverkiezing valt, en dus de verbondsbeloften alleen tot de uitverkorenen komen (logisch gevolg van Smijtegeld, Comrie en 1931). Hij is dus praktisch een baptist die kinderen doopt. Met het verschil, dat de baptisten vaak de beloften uit de Schrift van het verbond loskoppelen, en zo wél kunnen komen tot een welgemeend en onvoorwaardelijk aanbod van genade.

Daarom: Kunnen we Steenblok kwalijk nemen, dat hij de theologische lijnen die in zijn kerkgenootschap nadrukkelijk aanwezig waren (en zijn), consequent doortrekt?

Ik wil graag aannemen dat het verbond deze voorrechten met zich meebrengt. En dat het verbond consequenties heeft voor de prediking. Maar daar gaat ten diepste de vraag niet over, lijkt me. De vraag gaat over de inhoud van de prediking en de plaats van het aanbod daarin. Volgens mij moet dat allereerst gefundeerd worden in het evangelie zelf, waarin een boodschap komt tot alle mensen. Daar moet een (theologisch) antwoord op gegeven kunnen worden, zonder direct vanuit het verbond te beginnen! Het is te hopen dat er in onze kerken geregeld ongedoopte mensen zitten die in aanraking komen met het evangelie, toch? Dan moet je over de prediking als zodanig iets te zeggen hebben.

Nu kom jij op de gekke positie, geachte Jongere, dat je bijna God tot auteur der zonde maakt. Want jij lijkt hier te zeggen dat God de zonde wilde, dergenen die Hem gekruisigd hebben...

Bert, het is makkelijk om te schieten op alles wat je niet gereformeerd lijkt, zonder verder op mijn argumenten in te gaan. Vraag je dan eens af wáárom ik zoiets lijkt te zeggen en bedenk wat je wèl met zo'n tekst aan zou moeten.
Ik word wat moe van voortdurend een zin repliek waarin me een dwaling voor de voeten wordt geworpen, zonder dat er wordt ingegaan op de argumenten.

[Ander]

http://www.refdag.nl/artikel/1475731/Au ... nblok.html
Interessant.

[memento]

Ik geloof, beste Jongere, dat je nog niet helemaal snapt welke onmisbare plaats het verbond inneemt in de calvinistische theologie. Haal je het verbond weg, dat valt de hele theologie om.

Maar, zeg je, het evangelie komt toch toch allen, met bevel van geloof en bekering? Dat klopt. Wat is dan de meerwaarde van het verbond? Dat is dat God tegen mij persoonlijk zegt: Ik wil jou tot een God zijn, en zeg jou toe dat Mijn Geest gewillig is in jou alles te werken wat nodig is. Dat is niet zomaar een algemeen aanbod, niet een welgemeend aanbod, maar ook een persoonlijk aanbod, wat dwars door onze onmogelijkheid heendringt, en ons persoonlijk bevestigd dat God ook ons zalig maken wil. In de doop geeft God een antwoord op de vraag: Kan het ook voor mij? In de doop laat God zien dat Hij de eerste is, als een prachtig beeld van hoe genade werkt: Nog voor ik roepen kon, antwoorde Gij.

M.i. ligt bij het verbond het begin van de problemen. Doordat de GG in lijn van Smijtegelt en Comrie stond, plaatste ze prediking (en in praktijk van prediking en pastoraat ook vaak het verbond) onder de beheersing van de uitverkiezing, en moest gekomen worden tot een andere verbondsvisie. Steenblok (die als geschoold theoloog dit probleem in de theologie aanvoelde) trekt dit door, en stelt dat het verbond onder beheersing van de uitverkiezing valt, en dus de verbondsbeloften alleen tot de uitverkorenen komen (logisch gevolg van Smijtegeld, Comrie en 1931). Hij is dus praktisch een baptist die kinderen doopt. Met het verschil, dat de baptisten vaak de beloften uit de Schrift van het verbond loskoppelen, en zo wél kunnen komen tot een welgemeend en onvoorwaardelijk aanbod van genade.

Daarom: Kunnen we Steenblok kwalijk nemen, dat hij de theologische lijnen die in zijn kerkgenootschap nadrukkelijk aanwezig waren (en zijn), consequent doortrekt?

Ik wil graag aannemen dat het verbond deze voorrechten met zich meebrengt. En dat het verbond consequenties heeft voor de prediking. Maar daar gaat ten diepste de vraag niet over, lijkt me. De vraag gaat over de inhoud van de prediking en de plaats van het aanbod daarin. Volgens mij moet dat allereerst gefundeerd worden in het evangelie zelf, waarin een boodschap komt tot alle mensen. Daar moet een (theologisch) antwoord op gegeven kunnen worden, zonder direct vanuit het verbond te beginnen! Het is te hopen dat er in onze kerken geregeld ongedoopte mensen zitten die in aanraking komen met het evangelie, toch? Dan moet je over de prediking als zodanig iets te zeggen hebben.

Jongere, mee eens. Maar daar ging mijn posting niet over. Mijn stelling is, dat de theologie van Steenblok een logisch gevolg is van de theologie van Smijtegelt, Comrie en 1931. Dus: vanuit Steenbloks visie op het verbond (alleen voor uitverkorenen) kwam het afwijzen van een algemeen en welmenend aanbod van genade voort.

Niet voor niets claimde Steenblok, en nu nog steeds veel GGiN-ers, dat ze in de lijn van de GG stonden. Niet voor niets zagen ze zich als zuivere voortzetting van de GG. Als ik theologisch kijk (de lijn Smijtegelt, Comrie en 1931), en naar de praktijk, hoe veel predikanten verbond en aanbod lieten functioneren in de prediking, denk ik dat ze wel eens gelijk kunnen hebben.

Dat roept 2 vragen op:
1. Voor de Steenblok-aanhangers: Wat is de waarde van de doop voor de dopeling, wanneer je de verbondsvisie van Steenblok als uitgangspunt neemt?
2. Voor de Smijtegelt/Comrie/1931-aanhangers: Is een gereformeerde visie op verbond en aanbod wel mogelijk in deze lijn? Of had Steenblok gelijk, toen hij de consequenties trok voor zijn verbondsleer en aanbodsleer? Of, anders gesteld: Is dit niet de oorzaak, dat sommige rechtse GG-predikanten in de praktijk der prediking zeer dicht tegen hun GGiN-collega's aanliggen (zodat er in prediking en uitleg geen wezenlijk verschil te noemen valt)?

[Afgewezen]

Maar, zeg je, het evangelie komt toch toch allen, met bevel van geloof en bekering? Dat klopt. Wat is dan de meerwaarde van het verbond? Dat is dat God tegen mij persoonlijk zegt: Ik wil jou tot een God zijn, en zeg jou toe dat Mijn Geest gewillig is in jou alles te werken wat nodig is. Dat is niet zomaar een algemeen aanbod, niet een welgemeend aanbod, maar ook een persoonlijk aanbod, wat dwars door onze onmogelijkheid heendringt, en ons persoonlijk bevestigd dat God ook ons zalig maken wil. In de doop geeft God een antwoord op de vraag: Kan het ook voor mij? In de doop laat God zien dat Hij de eerste is, als een prachtig beeld van hoe genade werkt: Nog voor ik roepen kon, antwoorde Gij.

Kijk, en daar geloof ik nou niet in, in die 'meerwaarde' van het verbond. Ik zie in het NT geen twee groepen, de ene groep van mensen die het Evangelie 'persoonlijk' aangeboden krijgt, en een andere groep die het 'maar algemeen' aangeboden krijgt. Daarom staat dat gefilosofeer vanuit het verbond me zo ontzettend tegen. Het is niet des Nieuwen Testaments om zo'n onderscheid te maken. Het Evangelie is de bediening van het verbond (jazeker!) en dat is bestemd voor iedereen die het hoort. Klaar!

[Democritus]

Maar, zeg je, het evangelie komt toch toch allen, met bevel van geloof en bekering? Dat klopt. Wat is dan de meerwaarde van het verbond? Dat is dat God tegen mij persoonlijk zegt: Ik wil jou tot een God zijn, en zeg jou toe dat Mijn Geest gewillig is in jou alles te werken wat nodig is. Dat is niet zomaar een algemeen aanbod, niet een welgemeend aanbod, maar ook een persoonlijk aanbod, wat dwars door onze onmogelijkheid heendringt, en ons persoonlijk bevestigd dat God ook ons zalig maken wil. In de doop geeft God een antwoord op de vraag: Kan het ook voor mij? In de doop laat God zien dat Hij de eerste is, als een prachtig beeld van hoe genade werkt: Nog voor ik roepen kon, antwoorde Gij.

Kijk, en daar geloof ik nou niet in, in die 'meerwaarde' van het verbond. Ik zie in het NT geen twee groepen, de ene groep van mensen die het Evangelie 'persoonlijk' aangeboden krijgt, en een andere groep die het 'maar algemeen' aangeboden krijgt. Daarom staat dat gefilosofeer vanuit het verbond me zo ontzettend tegen. Het is niet des Nieuwen Testaments om zo'n onderscheid te maken. Het Evangelie is de bediening van het verbond (jazeker!) en dat is bestemd voor iedereen die het hoort. Klaar!

M.i. zijn de prediking en het verbond één. Oftewel zodra de prediking tot een mens komt dan richt God Zijn verbond namelijk: Ik zal U tot een God zijn en jullie zullen Mijn volk zijn. Het verbond wordt niet opgericht door de doop maar door de prediking. De doop is het teken en zegel er van.

Wat is dan het nut van het teken en zegel? m.i. dat het een zichtbaar teken is (om onze zwakheid zijn er nl de sacramenten) van hetgeen God ons beloofd heeft, reeds aanwezig is in Christus en God door de Heilige Geest wil werken. Als een mens twijfelt of aangevochten wordt of het ook voor hem/haar is dan mag deze zijn hand leggen op zijn eigen doop en het bij iedere doopbediening opnieuw zien.

[huisman]

Dan is 1 tim. 2:4 zeker een kerntekst, de tekst die Bert hieronder vakkundig negeert. God wil dat alle mensen zalig worden. Ik weet dat we over de uitleg van die tekst van mening verschillen (zie eerdere discussies), maar ik blijf erbij dat hierin een kern staat van de evangelieverkondiging. Zonderling heeft eerder aangetoond dat ook op de Dordtse Synode deze mening vertegenwoordigd was.
We mogen hier de Bijbel eenvoudigweg laten zeggen wat er staat. God wil dat allen zalig worden, al besluit Zijn raad anders. Net zoals God wil dat allen Zijn geboden houden, al besluit Zijn raad anders. Geen mens die durft te beweren dat God slechts wil dat allerlei mensen Zijn geboden houden. Of we dit met ons denkvermogen rond kunnen krijgen, mag niet bepalend zijn voor de prediking. Wat bepalend moet zijn is dat zowel Gods soevereiniteit en eeuwige besluiten moeten klinken, als Zijn diepe bewogenheid met de schepping en verlangen dat die schepping - die hele kosmos, ieder mens - gered zal worden. En als verlangen te sterk klinkt, zeg dan maar dat het Hem aangenaam is dat allen zalig worden: 'Want God betoont ernstig en waarachtig in Zijn Woord wat Hem aangenaam is, namelijk dat de geroepenen tot Hem komen.' (Dordtse Leerregels)

We lezen nooit in de Schrift, dat God zegt dat bepaalde mensen Zijn wet niet hoeven te onderhouden.

We lezen wel in de Schrift, dat God zegt dat Hij niet wil dat bepaalde mensen zalig worden.

Ik ben het wel met jongere eens maar vind wel dat je zo een groot verschil maakt tussen de geopenbaarde wil en de verborgen wil van God . Die kunnen niet in tegenspraak met elkaar zijn . Hoe het dan zit? Wij zijn maar kleine mensjes met een door de zonde verduisterd verstand die van de HEERE Zijn geopenbaarde wil in de Schrift hebben gekregen.
Laten wij dan ook niet meer willen weten.

[huisman]

Maar, zeg je, het evangelie komt toch toch allen, met bevel van geloof en bekering? Dat klopt. Wat is dan de meerwaarde van het verbond? Dat is dat God tegen mij persoonlijk zegt: Ik wil jou tot een God zijn, en zeg jou toe dat Mijn Geest gewillig is in jou alles te werken wat nodig is. Dat is niet zomaar een algemeen aanbod, niet een welgemeend aanbod, maar ook een persoonlijk aanbod, wat dwars door onze onmogelijkheid heendringt, en ons persoonlijk bevestigd dat God ook ons zalig maken wil. In de doop geeft God een antwoord op de vraag: Kan het ook voor mij? In de doop laat God zien dat Hij de eerste is, als een prachtig beeld van hoe genade werkt: Nog voor ik roepen kon, antwoorde Gij.

Kijk, en daar geloof ik nou niet in, in die 'meerwaarde' van het verbond. Ik zie in het NT geen twee groepen, de ene groep van mensen die het Evangelie 'persoonlijk' aangeboden krijgt, en een andere groep die het 'maar algemeen' aangeboden krijgt. Daarom staat dat gefilosofeer vanuit het verbond me zo ontzettend tegen. Het is niet des Nieuwen Testaments om zo'n onderscheid te maken. Het Evangelie is de bediening van het verbond (jazeker!) en dat is bestemd voor iedereen die het hoort. Klaar!

Heeft het niet te maken met de geest van individualisering dat het verbond zo onder druk staat? De Heere openbaard zich in de hele Schrift als verbonds God zo spreekt de confessie en de formulieren achter in ons Psalmboek erover. Hoe gereformeerd ben je nog als je het verbond van zo weinig waarde acht.

[Afgewezen]

Heeft het niet te maken met de geest van individualisering dat het verbond zo onder druk staat?

Een wat wonderlijke vraag. Welk antwoord verwacht je van mij nu hierop?
En wat is 'onder druk staan'? In het NT is de verbondsgedachte ten opzichte van het OT veel meer naar de achtergrond getreden, dat wel.

De Heere openbaart zich in de hele Schrift als verbonds God zo spreekt de confessie en de formulieren achter in ons Psalmboek erover. Hoe gereformeerd ben je nog als je het verbond van zo weinig waarde acht.

Ook hier geldt: in het NT staat de verbondsgedachte veel minder op de voorgrond dan in het OT. Ik bespeur echter bij een aantal forummers een tamelijk 'overspannen' verbondstheologie'. Daar wilde ik maar niet aan meedoen.

[Afgewezen]

Ik geloof, beste Jongere, dat je nog niet helemaal snapt welke onmisbare plaats het verbond inneemt in de calvinistische theologie. Haal je het verbond weg, dat valt de hele theologie om.

Ik hou me maar liever aan het onderschrift van Josephus:

Ik wantrouw iedereen die een theologie heeft. Ware theologie ademt en loopt* . (Willem Barnard)

* en valt dus ook niet zo gauw om

[Luther]

http://www.refdag.nl/artikel/1475731/Au ... nblok.html
Interessant.

Inderdaad, maar dat werd hier ook door niemand betwist.

[Luther]

Hoe is het toch mogelijk dat er na al die decennia nog steeds onduidelijkheid is over de vraag of er een algemeen welmenend aanbod van genade is en zo ja, hoe dat dient te worden verstaan in relatie tot de verkiezing. Ik denk nog steeds dat de oude onderscheiding ons kan helpen: Ieder die onder het Woord verkeert, heeft "recht van toegang tot Christus", alleen diegenen die door Gods Geest worden levend gemaakt hebben "recht van bezit van Christus". Voor die laatsten is het offer van Christus effectief. Hij is voor hen gestorven.

Achterliggende vraag is natuurlijk, of het mogelijk is dat iemand die na zijn dood verworpen blijkt te zijn, bij leven welmenend geroepen is. Dan zou God liegen. In reactie op die vraag heb ik wel eens eerder de volgende punten genoemd:

- Nee, God liegt niet, want die Zaligmaker is er. Maar die wordt niet aanvaard door de verworpene. Er is geen schuld aan Gods zijde. Lees de DL 3/4: art. 8-11 er nog maar eens op na.

- De vraag is: 'Worden zij wel werkelijk geroepen, die uiteindelijk verloren zullen gaan? Of worden alleen de uitverkorenen welmenend geroepen?' Mijn antwoord daarop is: Nee, allen die onder de prediking verkeren worden werkelijk, welmenend en zonder voorwaarden geroepen tot het heil in Christus, ook de verworpenen. Er is een algemene roeping zonder voorwaarden. De vermaning en opdracht tot geloof geldt evenzeer als de plicht tot bekering.

- Aan ieder die onder de prediking verkeert, wordt Christus aangeboden. Ieder mag of moet tot Christus komen. Alleen dit recht van toegang is nog niet het geloof zelf.

- Achterliggende vraag is: Beoogt God de zaligheid van allen die geroepen zijn? Dan zeg ik: Wij kunnen niet anders dan op het Woord afgaan en mogen ons nooit kwellen met de vraag of we wel welmenend geroepen worden. Er is geen voorwaarde om de toevlucht tot Jezus te nemen. De verkiezing is voor de algemene roeping niet relevant.

- Als God de verworpenen niet welmenend roept, zijn zij immers te verontschuldigen. Dan kunnen ze in het oordeel zeggen met eerbied gesproken: "Heere, U hebt ons nooit tot het heil geroepen. Hoe kunt u ons dan kwalijk nemen dat we niet gekomen zijn?"

- Nog enkele passages uit de Redelijke Godsdienst van Wilhelmus à Brakel. Brakel definieert de roeping als volgt: De Roeping is een genadewerk Gods, de zondaar door het Evangelie nodigende, uit de staat der zonde en toorn over te gaan tot Christus, om door Hem verzoening met God, Godzaligheid en zaligheid te verkrijgen; en de Zijnen door de Heilige Geest krachtdadig tot die staat overbrengende.

Tot slot een wat langer citaat van Brakel. Lees het even aandachtig en lees dan nog een keer je antwoord:

XII. Nu komt in bedenking: Of God ook roept allen, die onder de bediening des
Evangelies zijn, en niet zalig worden, dan of God alleen de uitverkorenen roept?
Ik antwoord: God roept allen en een ieder, die onder de bediening des Evangelies
leven. Dit dient wel opgemerkt, opdat men vrijmoedigheid heeft om Christus aan te
nemen. 't welk men niet zou doen, indien 't Evangelie niet aangeboden werd, en opdat
men erkent de rechtvaardigheid Gods in 't straffen van degenen, die op zo groot een
zaligheid geen acht geven, en het Evangelie niet gehoorzaam zijn.
Opdat een iegelijk van deze zaak overtuigd worde, zo merkt:
1. Vergelijkt u met de wilde Indianen, die noch Christus, noch zaligheid kennen. Ziet
u niet dat God aan u wat anders doet dan aan hen? Zoudt u met hun staat wel willen
wisselen? Waarom niet? Is 't niet omdat hier meerder hoop is om zalig te worden als
daar? Zal niet de verdoemenis degenen, die onder de bediening geleefd hebben, en
onbekeerd gebleven zijn, zwaarder zijn dan van de woeste heidenen? En waarom toch,
indien de zaligheid hun niet was aangeboden geweest? Waaruit dan blijkt, dat zij allen
geroepen worden, die het Evangelie horen.
2. Een ieder, die onder de bediening is, hoort de stem van den leraar, lerende,
vermanende en bestraffende, zo geschiedt het aan hem, die het hoort; en de leraar is
een dienaar van Christus en uitdeler der verborgenheden Gods, 1 Kor. 4:1. Gezanten
van Christus' wege, 2 Kor. 5:20. Zodat die hen hoort, die hoort Christus, en die hen
verwerpt, die verwerpt Hem, Luk. 10:16. Hierbij, u hoort de eigene woorden Gods in
de Schrift vervat; dewijl dan een ieder de stem der leraren en de woorden Gods in
zijne oren hoort klinken, zo worden al die zaken tot hem gesproken, en hij wordt door
het Evangelie geroepen.
3. De Schrift zegt duidelijk dat velen, die verloren gaan, geroepen waren:
Matth. 20:16 ... velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren.
Luk. 14:16-18... . hij noodde er velen En hij zond zijn dienstknecht uit... om te
zeggen: Komt, want alle dingen zijn nu gereed, en zij begonnen allen zich
eendrachtelijk te ontschuldigen.
Matth. 22:3. En zond zijne dienstknechten uit om de genooden ter bruiloft te
roepen; en zij wilden niet komen.
Was de gast zonder bruiloftskleed niet genodigd? Ja hij toch, dat was zijn misdaad
niet dat hij kwam. maar dat hij niet recht kwam, zonder bruiloftskleed. Zo is het klaar
dat een iegelijk, die onder de bediening is, tot Christus geroepen en genodigd wordt.

[caprice]

Maar, zeg je, het evangelie komt toch toch allen, met bevel van geloof en bekering? Dat klopt. Wat is dan de meerwaarde van het verbond? Dat is dat God tegen mij persoonlijk zegt: Ik wil jou tot een God zijn, en zeg jou toe dat Mijn Geest gewillig is in jou alles te werken wat nodig is. Dat is niet zomaar een algemeen aanbod, niet een welgemeend aanbod, maar ook een persoonlijk aanbod, wat dwars door onze onmogelijkheid heendringt, en ons persoonlijk bevestigd dat God ook ons zalig maken wil. In de doop geeft God een antwoord op de vraag: Kan het ook voor mij? In de doop laat God zien dat Hij de eerste is, als een prachtig beeld van hoe genade werkt: Nog voor ik roepen kon, antwoorde Gij.

Kijk, en daar geloof ik nou niet in, in die 'meerwaarde' van het verbond. Ik zie in het NT geen twee groepen, de ene groep van mensen die het Evangelie 'persoonlijk' aangeboden krijgt, en een andere groep die het 'maar algemeen' aangeboden krijgt. Daarom staat dat gefilosofeer vanuit het verbond me zo ontzettend tegen. Het is niet des Nieuwen Testaments om zo'n onderscheid te maken. Het Evangelie is de bediening van het verbond (jazeker!) en dat is bestemd voor iedereen die het hoort. Klaar!

Heeft het niet te maken met de geest van individualisering dat het verbond zo onder druk staat? De Heere openbaard zich in de hele Schrift als verbonds God zo spreekt de confessie en de formulieren achter in ons Psalmboek erover. Hoe gereformeerd ben je nog als je het verbond van zo weinig waarde acht.

Het verbond is van zeer groot belang. Dat is reeds genoegzaam aangegeven.

Echter het volgende wat afgewezen naar voren brengt;

Ik zie in het NT geen twee groepen, de ene groep van mensen die het Evangelie 'persoonlijk' aangeboden krijgt, en een andere groep die het 'maar algemeen' aangeboden krijgt.

doet geen recht aan de werkelijkheid, want het onderscheid tussen de uitwendige en inwendige roeping kan niet over het hoofd gezien worden. Het is te zien uit de vruchten. Als we de vrucht op de toespraak van Petrus bezien uit Handelingen 2, op de dag van het Pinksterfeest, zien we daar dat er velen waren die toegebracht werden, zoals we in vers 37 lezen kunnen:

37 En als zij dit hoorden, werden zij 74verslagen in het hart, en zeiden tot Petrus en de andere apostelen: Wat zullen wij 75doen, mannen broeders?

74 Gr. werden doorstoken of doorprikkeld, namelijk door het leedwezen hunner zonde aan Hem begaan.
75 Namelijk om de verdiende straf te ontvlieden, vergeving onzer zonden te verkrijgen en zalig te worden.

We lezen hier duidelijk dat hen eerst de zonden ordentelijk voor ogen gesteld werden in de prediking, en die doorwerkte in het hart (kanttekening 74) door Gods Geest, Die de wereld overtuigen zal van zonde, gerechtigheid en oordeel, van zonde dat zij niet in Hem geloofd hadden (Johannes 16 vs 8-9), ja, dat het zo was zoals in dit schriftwoord de kanttekeningen te kennen geven: niet in Mij geloofd, namelijk als in den waren Messias, maar Mij als een goddeloze gedood hebben.

En deze door schuldbesef getroffen en verslagen zondaren gaat Petrus de weg voorstellen waarlangs zij in het reine met God kunnen komen, ofwel om met dr. Steenblok te spreken: Bekeert u, en gelooft het Evangelie.
Zij nemen alzo dat woord van Petrus gaarne aan (vers 41). Dat aannemen geschiedt overigens wel daartoe door de genade Gods gewillig gemaakt zijnde, zoals de kanttekeningen bij dat vers ons leren.

Er moet plaats gemaakt worden voor Jezus als Zaligmaker. Hij is immers een Zaligmaker voor verloren zondaren? Dan zullen we ook kennis moeten krijgen aan die zielekwaal, opdat we het Medicijn dat ons bekendgemaakt wordt niet zullen verachten, maar nodig leren krijgen.

Als we verder lezen in Handelingen 4, lezen we ook dat zij die uitwendig geroepen worden, niet altijd ook inwendig geroepen worden. Dat blijkt ook uit de vrucht. De priesters, hoofdman des tempels en de sadduceeen stelden hen in bewaring, zeer ontevreden zijnde dat zij het volk leerden en in Jezus de opstanding uit de doden predikten.


Huisman, is mijn vorige bericht een antwoord op je vraag?

[Afgewezen]

En deze door schuldbesef getroffen en verslagen zondaren gaat Petrus de weg voorstellen waarlangs zij in het reine met God kunnen komen, ofwel om met dr. Steenblok te spreken: Bekeert u, en gelooft het Evangelie.
Zij nemen alzo dat woord van Petrus gaarne aan (vers 41). Dat aannemen geschiedt overigens wel daartoe door de genade Gods gewillig gemaakt zijnde, zoals de kanttekeningen bij dat vers ons leren.

Je moet goed lezen: er staat niet dat 'ze zijn woord gaarne aannamen', maar 'die dan zijn woord gaarne aannamen'. Kennelijk waren er ook - onder die overtuigde - mensen die zijn woord níét gaarne aannamen.

Er moet plaats gemaakt worden voor Jezus als Zaligmaker.

Dat ontkent niemand. Dit is geen punt van verschil, al willen de 'Steenblokaanhangers' ons dat nog zo graag doen geloven.

Als we verder lezen in Handelingen 4, lezen we ook dat zij die uitwendig geroepen worden, niet altijd ook inwendig geroepen worden. Dat blijkt ook uit de vrucht. De priesters, hoofdman des tempels en de sadduceeen stelden hen in bewaring, zeer ontevreden zijnde dat zij het volk leerden en in Jezus de opstanding uit de doden predikten.

Ook dit is niet het punt in geschil.

*Voor de goede orde, ik bedoelde met die twee groepen wat anders. En uit de context van mijn post had je kunnen opmaken wat ik ermee bedoelde. Ik heb liever niet dat je aan mijn woorden een andere betekenis toekent dan zoals ik ze oorspronkelijk bedoelde.