Gedicht gezocht

[Emme]

Evengoed leuk dat je de moeite hebt genomen. Ik heb het doorgestuurd naar de persoon die erover vertelde. Hij wist alleen de regel die ik stuurde nog. Maar het zal wel ongeveer die strekking als van jouw gedichtje gehad hebben, want er leek wat herkenning te zijn.

Zelf dicht ik ook graag, dus ik zou zelf ook kunnen proberen er een uitbreiding op te maken, maar dan hebben we alsnog het oude origineel niet.

Maar evengoed bedankt, heel creatief!

[Iemand]

Deze wellicht? Is te vinden in het Geuzenliedboek 40 - 45 onder de titel 'Concentratiekamp'

Een steenen vloer en kaal geschuurde wanden,
Een stank van schimmel, giftig-groen en zwart,
Het durend bloeden van zijn rauwe handen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een maal, dat hij met honderden moet deelen,
Een hongerpijn, die alle kwelling tart, -
De nooit gestilde eenzaamheid van velen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een zware taak in hitte, koude, regen,
Een stem, die in zijn slaap nog vloekt en sart, -
De wanhoop, onvoorwaardelijk verzwegen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een foltering, die niets ooit kan verzoenen,
Een niet-meer-weten, dat zijn ziel verwart......
En dan de dood in duizend visioenen
Op muren, muren, muren rond zijn hart.

[Wim Anker]

Deze wellicht? Is te vinden in het Geuzenliedboek 40 - 45 onder de titel 'Concentratiekamp'

Een steenen vloer en kaal geschuurde wanden,
Een stank van schimmel, giftig-groen en zwart,
Het durend bloeden van zijn rauwe handen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een maal, dat hij met honderden moet deelen,
Een hongerpijn, die alle kwelling tart, -
De nooit gestilde eenzaamheid van velen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een zware taak in hitte, koude, regen,
Een stem, die in zijn slaap nog vloekt en sart, -
De wanhoop, onvoorwaardelijk verzwegen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een foltering, die niets ooit kan verzoenen,
Een niet-meer-weten, dat zijn ziel verwart......
En dan de dood in duizend visioenen
Op muren, muren, muren rond zijn hart.

Knap gevonden!

[Emme]

:mod

Deze wellicht? Is te vinden in het Geuzenliedboek 40 - 45 onder de titel 'Concentratiekamp'

Een steenen vloer en kaal geschuurde wanden,
Een stank van schimmel, giftig-groen en zwart,
Het durend bloeden van zijn rauwe handen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een maal, dat hij met honderden moet deelen,
Een hongerpijn, die alle kwelling tart, -
De nooit gestilde eenzaamheid van velen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een zware taak in hitte, koude, regen,
Een stem, die in zijn slaap nog vloekt en sart, -
De wanhoop, onvoorwaardelijk verzwegen,
En muren, muren, muren rond zijn hart.

Een foltering, die niets ooit kan verzoenen,
Een niet-meer-weten, dat zijn ziel verwart......
En dan de dood in duizend visioenen
Op muren, muren, muren rond zijn hart.

Super! Dank je wel. Het was niet het gedicht dat de persoon voor wie ik het zoek bedoelde. Maar het is wel erg mooi

[-DIA-]

Wie weet in welk gedicht deze regels staan?
Mijn weg was een cirkel van louter gena ’
k Sla straks in t midden Gods heerlijkheid ga

Volgens mij moet het van Van Lodenstein zijn geweest.
Ik het op internet niet vinden

[margrietha]

Wie weet in welk gedicht deze regels staan?
Mijn weg was een cirkel van louter gena ’
k Sla straks in t midden Gods heerlijkheid ga

Volgens mij moet het van Van Lodenstein zijn geweest.
Ik het op internet niet vinden

Is het niet van John Newton soms?

[huisman]

Wie weet in welk gedicht deze regels staan?
Mijn weg was een cirkel van louter gena ’
k Sla straks in t midden Gods heerlijkheid ga

Volgens mij moet het van Van Lodenstein zijn geweest.
Ik het op internet niet vinden

Google AI zegt dat het van ds. W.C. Lamain is en dat hij het citeert in zijn bundel 'Een handvol koren' .

Dat laatste zal juist zijn maar of hij ook de oorspronkelijke dichter is weet ik niet.

[refo]

Het is een gedicht van de Nederlandse dichter en predikant Isaäc da Costa.

Nu zijn mij Gods wegen, waarheen hij ze richt,
Uit wonderen geweven, met starren belicht;
Mijn weg blijft een cirkel van louter genâ;
'k Sla juichend aan 't zingen en volg hem van na.

[Iemand]

Het is geen gedicht van da Costa, maar van J.P. Lange, vertaald door J.J.L. ten Kate.

Het is te vinden in de bundel ‘Christenharptonen’, hier te vinden op Google books: https://www.google.nl/books/edition/Chr ... =nl&gbpv=0

Mijn weg gaat van 't wiegje
Naar d' eeuwige kust,
Door lijden en strijden
Naar 't palmbos der rust;
Door dorstende hette
Naar 't klaat'ren der bron;
Door schemer en schaduw
Naar d' opgaande zon.

Mijn weg gaat langs randen
Van afgronden heen,
En davert van d' echo
Der golven beneên.
Hij zweeft tussen wolken
En schimmen der doôn,
Hij zinkt tot de helle
Hij blinkt voor Gods troon.

'k Verstom in ellende
'k Verstik in 't gedrang,
Maar God is mijn uittocht
En jubelgezang.
Ik treed tussen slangen
En leeuwengebroed:
Maar wie zou mij krenken,
Als God mij behoedt?

En kies ik halsstarrig
Mijzelven een baan,
Toch dwingt me d' Algoede,
Zijn wegen te gaan.
Dan blust Hij mijn fakkel,
Dan kruist Hij mijn pad,
En leidt m' aan Zijn vinger
Naar d' eeuwige stad.

Wel sta ik dan dikwerf
En ween als een kind,
Verdwaald in den vreemde,
Gezweept van den wind,
Maar reddend verschijnt Hij,
En draagt m' aan Zijn borst:
Zo zacht heeft geen moeder
Haar eerst'ling getorst!

Voor mij zijn Gods wegen,
Wáárheen Hij ze richt',
Uit wond'ren geweven,
Door starren verlicht!
En rijst er een slagboom,
Toch dreigt er geen nood:
Want Alpen zelfs deinzen,
Of oop'nen hun schoot!

De springvloed ontwaakte,
Maar bleef aan den rand,
De bliksem viel neder,
Maar doofd' in het zand;
De dood heeft geklapwiekt,
De hel heeft gespot...
Mijn weg is gebleven
En steigert tot God!

'k Begrijp wel mijn wand'ling
Van gisteren niet,
Noch gis wat op morgen
't Vooruitzicht mij biedt:
't Zijn scheem'rende raadsels
Mijn wegen op aard...
Maar heerlijk wordt alles,
Daar boven verklaard!

Eens blinddoekt een lijkfloers
Mijn schemerend oog,
Dan leidt mij een Engel
Al zacht naar omhoog.
Dáár neemt hij den sluier
Mij af van 't gezicht,
En toont mij Gods wegen
In 't zaligste licht.

Dan zie ik ter neder
In 't donkere dal:
Daar blinken mijn tranen
Als fonk'lend kristal;
Daar ruisen mijn rotsen,
Van beekjes doorvloeid,
Daar bloeien mijn doornen,
Tot rozen vergroeid!

Geen wending, geen wiss'ling,
Geen bocht op mijn paân,
Of 'k zal dan het wáárom,
En juichend, verstaan.
'k Begrijp van Gods leiding
Door water en vuur
En wens haar t' aanbidden,
Een eeuw voor elk uur!

Eerst dan wordt Gods liefde
Ten volle erkend:
Dan zwelt mij het harte
Van dank zonder end.
Mijn weg blijkt een cirkel
Van louter genâ:
'k Sla, zalig in 't midden,
Gods heerlijkheid gâ!

[DDD]

Een typische Ten Kate J.J.L., inderdaad. Dank voor het delen!

[Ad Anker]

En in een plaatje...

Verstuurd vanaf mijn SM-A356B met Tapatalk

[-DIA-]

Wie weet in welk gedicht deze regels staan?
Mijn weg was een cirkel van louter gena ’
k Sla straks in t midden Gods heerlijkheid ga

Volgens mij moet het van Van Lodenstein zijn geweest.
Ik het op internet niet vinden

Google AI zegt dat het van ds. W.C. Lamain is en dat hij het citeert in zijn bundel 'Een handvol koren' .

Dat laatste zal juist zijn maar of hij ook de oorspronkelijke dichter is weet ik niet.

En ds. Lamain noemt in een preek, die ook online staat, dat het van Van Lodenstein is.
Het zou een vergissing kunnen zijn.
Verder zijn de genoemde twee regels ook te vinden in een preek van ds. J. Vreugdenhil (die ook in Rijssen heeft gestaan).
Allen hartelijk dank voor de reacties en met name de mooie plaat!