Christine & Gerjanne

[Edelweiss]

Ik denk dat het goed is als we 2 dingen scheiden.

Je hebt mensen die alles gebruiken om zelf niets te hoeven doen. Die het wel fijn vinden dat ze last hebben van hun grote teen en daardoor niets kunnen betekenen voor anderen, het komt hen wel goed uit.

Maar je hebt ook mensen die juist heel graag voor anderen klaar staan, maar dit echt gewoon niet meer kunnen door omstandigheden. Of omdat ze er zelf aan onderdoor zijn gegaan, of omdat ze lichamelijke/psychische klachten hebben. Zij zoeken naar mogelijkheden om te voldoen aan wat God van hen vraagt. Maar ze lopen tegen muren aan van hun eigen kunnen.

Ik merk dat mensen die in de tweede groep thuishoren al snel worden weggezet bij de mensen uit de eerste groep. Laten wij daar niet over oordelen, je kunt vanaf de buitenkant echt niet altijd zien hoe zwak iemand is.

Ik bemerk helemaal niet dat de tweede groep wordt weggezet. Ik ken namelijk diverse mensen van de tweede groep waar niemand van verwacht dat zij dit doen. Door het steeds noemen van die (kleine) groep ontstaat ruis in de discussie die afleidt van waar het over ging. Dat gezonde mensen de deur dichthouden bij onverwacht bezoek en dat ergens volkomen normaal vinden. Ook in dit topic is meerdere malen opgemerkt dat het toch normaal is om te bellen voordat je komt.

De deur niet opendoen bij onverwacht bezoek is, bij gezondheid van lichaam en geest, echt onbehoorlijk gedrag. Maar goed, Nederlanders staan niet bekend om de gastvrijheid, dat is gewoon een feit.
Mijn persoonlijke ervaring (dat is dus zeker niet de norm) is overigens inderdaad hetzelfde bij mensen die beperkt zijn in hun kunnen: zij worden juist met begrip tegemoet getreden.
Wel vind ik het persoonlijk erg lastig als daar niet duidelijk over wordt gecommuniceerd, of uitermate tegenstrijdig. Je weet dan namelijk niet meer waar je goed aan doet.

Voorbeeld.
Ik heb een volwassen familielid met autisme. Die stel ik altijd van tevoren op de hoogte wanneer ik in NL ben, en omdat zij dat prettig vindt, bel ik altijd ruim van tevoren wanneer ik dan precies langs hoop te komen. Nu kwam het dus voor dat zij de telefoon niet opnam terwijl ik meerdere keren opbelde. Dat kan, en ik ben niet langs ben gegaan, rekening houdend met haar gevoelens hierin. Resultaat was echter dat ik later bij terugkeer in CH haast door de telefoon getrokken werd waarom ik niet langskwam.
Een paar maanden later gebeurde toevallig precies hetzelfde, en, met het oog op het onprettige telefoongesprek eerder, ging ik wél langs - waarop zij extreem boos werd want 'je weet toch dat ik autisme heb'. Dat vond ik extreem onprettig en ben weggegaan.
Rekening houden met elkaar werkt echt twee kanten op wat mij betreft.

[merel]

Dat zou voor mij reden zijn om niet meer te gaan en als je daar weer op aangesproken wordt, beide punten te communiceren. Ergens houdt het ook wel op.

Ik ben dat wel met je eens, maar sommige mensen raken al overspannen van een niet goed gestemd orgel.

De ene persoon is de andere niet.

Klopt, alleen is er wel verschil tussen berusting hierin en bewustwording /wil om het anders te doen.

[DDD]

Ik vind dat je altijd mild moet zijn. Ik ben superflexibel in de planning, maar ik kan heel slecht tegen nare geluiden. Zo ben ik schijnbaar de enige die er last van heeft dat in onze kerk geregeld de geluidsinstallatie rondzingt omdat de microfoon het geluid uit de luidsprekers opvangt. Dat is alleen als de dominee zijn microfoon niet goed heeft, maar ook bij een heel zacht sprekende spreker. Ik kan daar echt hoofdpijn van krijgen, maar als je de enige bent die het hoort, dan is het kiezen of delen, al ben je nog zo overgevoelig.

Zo hebben veel mensen wat, en dat kan ook best heftig zijn. Ik geloof niet dat het goed is om dan te zeggen: je stelt je maar gewoon niet aan.

[merel]

Ik vind dat je altijd mild moet zijn. Ik ben superflexibel in de planning, maar ik kan heel slecht tegen nare geluiden. Zo ben ik schijnbaar de enige die er last van heeft dat in onze kerk geregeld de geluidsinstallatie rondzingt omdat de microfoon het geluid uit de luidsprekers opvangt. Dat is alleen als de dominee zijn microfoon niet goed heeft, maar ook bij een heel zacht sprekende spreker. Ik kan daar echt hoofdpijn van krijgen, maar als je de enige bent die het hoort, dan is het kiezen of delen, al ben je nog zo overgevoelig.

Zo hebben veel mensen wat, en dat kan ook best heftig zijn. Ik geloof niet dat het goed is om dan te zeggen: je stelt je maar gewoon niet aan.

Daarmee interpreteer jij mijn weergave verkeerd en daarnaast ga jij ook weer uit van de uitzondering die daadwerkelijk hiertoe niet in staat zou zijn. Dat geeft ruis in de discussie Zoals ook edelweis aangaf staan Nederlanders niet bekend om hun gastvrijheid. Bij het merendeel van de mensen die de deur niet open doet speelt eerder ongemak/onwil een rol in plaats van onvermogen.

[DDD]

Ik ben het daarmee eens. Het is toch logisch dat een gesprek over te algemene stellingen zich toespitst op de uitzonderingen.

[merel]

Ik ben het daarmee eens. Het is toch logisch dat een gesprek over te algemene stellingen zich toespitst op de uitzonderingen.

Eerlijk gezegd vind ik dat niet logisch. Bij C&G bleef het ook hierin hangen. De tendens van het gesprek was dat men gastvrijheid ongemakkelijk vindt, maar zich senang voelt bij de ongemakkelijkheid. Daardoor ontbreekt de wil om het te veranderen. Ik had het meer kunnen waarderen als zij over hun eigen schaduw heen zouden stappen en een open gesprek zouden voeren hoe dit te veranderen om hiermee te voldoen aan de Bijbelse norm. Dan leer je daadwerkelijk van fouten.

Idem met kringverjaardagen. Het gaat er niet om wat ik persoonlijk vind van de zin/onzin van dit gebruik. Een ander vindt het waardevol dat jij komt. Dan is het toch onbehoorlijk en ook niet Bijbels om verstek te laten gaan? Moet je dan overal aan mee doen? Zeker niet. Dan zou een reactie kunnen zijn ‘het is nogal druk voor mij op dit moment. Vind je het goed om binnenkort bv samen te lunchen om dit toch te vieren?. Dat is mijns inziens christelijker dan het lachen van C&G over een kringverjaardag en hoe achterlijk dit fenomeen is.

[Bourdon16]

Ik heb dat met goede doelen en verkopers die aan de deur komen.
In het verleden wachtte ik beleefd het praatje af waarna ik aangaf geen interesse te hebben.
Nu zeg ik direct voordat ze wat zeggen dat ik geen interesse heb.

Een collectebus krijgt wel wat.

[Edelweiss]

Ik ben het daarmee eens. Het is toch logisch dat een gesprek over te algemene stellingen zich toespitst op de uitzonderingen.

Eerlijk gezegd vind ik dat niet logisch. Bij C&G bleef het ook hierin hangen. De tendens van het gesprek was dat men gastvrijheid ongemakkelijk vindt, maar zich senang voelt bij de ongemakkelijkheid. Daardoor ontbreekt de wil om het te veranderen. Ik had het meer kunnen waarderen dat zij over hun eigen schaduw heen zouden stappen en een open gesprek zouden voeren hoe dit te veranderen om hiermee te voldoen aan de Bijbelse norm. Dan leer je daadwerkelijk van fouten.

Daarmee zou m.i. zo'n podcast ook veel waardevoller worden.

Idem met kringverjaardagen. Het gaat er niet om wat ik persoonlijk vind van de zin/onzin van dit gebruik. Een ander vindt het waardevol dat jij komt. Dan is het toch onbehoorlijk en ook niet Bijbels om verstek te laten gaan? Moet je dan overal aan mee doen? Zeker niet. Dan zou een reactie kunnen zijn ‘het is nogal druk voor mij op dit moment. Vind je het goed om binnenkort bv samen te lunchen om dit toch te vieren?. Dat is mijns inziens christelijker dan het lachen van C&G over een kringverjaardag en hoe achterlijk dit fenomeen is.

Ik heb zojuist het stukje hierover teruggeluisterd. Ik vind het ook wel opmerkelijk dat er werd geschuild achter het niet hebben van een auto en het hebben van kleine kinderen om niet te gaan. Die factoren zullen ongetwijfeld een rol spelen maar het lijkt mij dat als je als volwassen vrouw prettig wegkletst in een podcast en je mening in het openbaar ventileert, je dan ook tegen de jarige zelf durft te zeggen dat je niet wil komen. Dat lijkt mij uiteindelijk de eerlijkste mijdingstip.

[Zita]

Iemand die onverwacht komt, moet er ergens ook wel voor openstaan dat zijn bezoekadres zegt: 'sorry, het komt nu echt niet uit'. Dat is het risico van onaangekondigd bezoek. Niet opendoen is vrij bar. Maar tegelijkertijd begrijp ik het wel: als 'hoi, wat aardig dat je er bent, maar het komt nu echt niet uit, zullen we afspreken voor volgende week?' de relatie onder druk zet, kan niet-opendoen soms de wat rare, maar minder beschadigende keuze zijn.
(ik heb de podcast niet geluisterd trouwens)

Al kan ik het mij ook herinneren (jaja, hier komen de uitzonderingssituaties weer): na het (enigszins) jong overlijden van mijn vader stond er zowat iedere dag onverwacht bezoek in huis (achterdeur was alleen 's nachts op slot). Maandenlang dachten naasten en minder naasten dat ze ons enorm hielpen als ze binnenstapten, zwijgend aan de keukentafel gingen zitten en dan verwachtten dat we ons hart zouden uitstorten. Kierewiet werden we er van. Want het was dus ook als je eens een keer na het werk 's avonds om 19u een douche nam en alvast in je pyjama ging. Of als ik mijn moeders haar net in de verf had gezet. Of als de keuken ontploft was. Waar we behoefte hadden aan het huis als veilige plek om jezelf te zijn, was het huis dat niet, met al die binnenlopers. Ja, we hebben toen weleens op de trap gezeten met elkaar, want dat was niet zichtbaar van buitenaf, tot het bezoek rechtsomkeert had gemaakt omdat we blijkbaar niet thuis waren.

De allerbeste was de vriendin die niet wist wat ze moest zeggen. Maar iedere zaterdagmiddag reed haar autootje voor, en bracht ze zelfgebakken koek of een taartje voor bij de zondagse koffie, met een lief kaartje erbij. Want we zouden vast geen energie hebben om zelf iets te bakken, en de koffie na de kerkdienst moest wel een prettig gezinsmoment blijven. Ze zette het op de stoep en maakte meteen rechtsomkeert. Een jaar lang heeft ze dit volgehouden.
Leuk zou ook zijn geweest als één van die tafelzittende ooms had gezegd: 'geen man meer in huis, hè. Maak maar een klusjeslijst, dan ga ik voor jullie aan de slag, als je dat wilt.'

Dus ja: ik ben voorstander van gastvrijheid. Maar de gasten mogen ook even nadenken. Jij kunt het op je hart hebben om even bij iemand langs te gaan, maar die iemand had ongetwijfeld plannen voor dat moment. En dan komt het soms gewoon echt niet uit. (En zogenaamde troosters moeten ook nadenken welke manier en welke hoeveelheid van troost welkom is.)

Maar goed, het ging over verjaardagen. Zaterdag weer eentje gehad. De jarige heb ik ongeveer twintig seconden gezien, want de mannen zaten buiten bij een vuurtje, biertje en peuk, en de vrouwen zaten binnen. En verder was ik de hele avond het gesprek met zijn verwarde moeder aan het voeren, want verder hield iedereen meters afstand van haar. Súperleuke avond. Ik heb voorlopig weer genoeg verjaardag gevierd.

[Gemeentelid]

Voel wat gastvrijheid betreft me wel erg thuis bij merel en maanenschijn. De afstand is wat ver anders was ik graag even langsgekomen...

Wij hebben zelf ook die instelling: iedereen is altijd welkom. We zien wel hoe we het oplossen als het niet goed uitkomt.

[merel]

Iemand die onverwacht komt, moet er ergens ook wel voor openstaan dat zijn bezoekadres zegt: 'sorry, het komt nu echt niet uit'. Dat is het risico van onaangekondigd bezoek. Niet opendoen is vrij bar. Maar tegelijkertijd begrijp ik het wel: als 'hoi, wat aardig dat je er bent, maar het komt nu echt niet uit, zullen we afspreken voor volgende week?' de relatie onder druk zet, kan niet-opendoen soms de wat rare, maar minder beschadigende keuze zijn.(ik heb de podcast niet geluisterd trouwens)

Al kan ik het mij ook herinneren (jaja, hier komen de uitzonderingssituaties weer): na het (enigszins) jong overlijden van mijn vader stond er zowat iedere dag onverwacht bezoek in huis (achterdeur was alleen 's nachts op slot). Maandenlang dachten naasten en minder naasten dat ze ons enorm hielpen als ze binnenstapten, zwijgend aan de keukentafel gingen zitten en dan verwachtten dat we ons hart zouden uitstorten. Kierewiet werden we er van. Want het was dus ook als je eens een keer na het werk 's avonds om 19u een douche nam en alvast in je pyjama ging. Of als ik mijn moeders haar net in de verf had gezet. Of als de keuken ontploft was. Waar we behoefte hadden aan het huis als veilige plek om jezelf te zijn, was het huis dat niet, met al die binnenlopers. Ja, we hebben toen weleens op de trap gezeten met elkaar, want dat was niet zichtbaar van buitenaf, tot het bezoek rechtsomkeert had gemaakt omdat we blijkbaar niet thuis waren.

Dus ja: ik ben voorstander van gastvrijheid. Maar de gasten mogen ook even nadenken. Jij kunt het op je hart hebben om even bij iemand langs te gaan, maar die iemand had ongetwijfeld plannen voor dat moment. En dan komt het soms gewoon echt niet uit. (En zogenaamde troosters moeten ook nadenken welke manier en welke hoeveelheid van troost welkom is.)

Eerlijk gezegd denk ik dat deze wijze van communiceren vooral in een dorp/kleine gemeenschap voorkomt, waar men te dicht op elkaar zit en alles van elkaar wil weten en overal wat van moet vinden. Ik herken dat ook wel bij bepaalde familieleden. Dat is in ieder geval niet de wijze waarop ik denk dat gastvrijheid werkt.

[Edelweiss]

Iemand die onverwacht komt, moet er ergens ook wel voor openstaan dat zijn bezoekadres zegt: 'sorry, het komt nu echt niet uit'. Dat is het risico van onaangekondigd bezoek. Niet opendoen is vrij bar. Maar tegelijkertijd begrijp ik het wel: als 'hoi, wat aardig dat je er bent, maar het komt nu echt niet uit, zullen we afspreken voor volgende week?' de relatie onder druk zet, kan niet-opendoen soms de wat rare, maar minder beschadigende keuze zijn.
(ik heb de podcast niet geluisterd trouwens)
(...)
Dus ja: ik ben voorstander van gastvrijheid. Maar de gasten mogen ook even nadenken. Jij kunt het op je hart hebben om even bij iemand langs te gaan, maar die iemand had ongetwijfeld plannen voor dat moment. En dan komt het soms gewoon echt niet uit. (En zogenaamde troosters moeten ook nadenken welke manier en welke hoeveelheid van troost welkom is.)
(...)

Dat is exact wat ik bedoelde in mijn eerdere post: rekening houden met elkaar werkt twee kanten op.
Een negatief antwoord krijgen op een onverwacht bezoek hoort inderdaad bij het risico van onverwacht aan komen waaien, en zo'n antwoord dient men dan ook gewoon te respecteren. Het meest onaardigste wat je als bezoeker in zo'n geval kunt doen is gaan 'ja-maren' en toch naar binnen proberen te komen. Dat is hoogst onbeleefd ook.

En voor wat betreft de situatie destijds rondom het overlijden van je vader: dat lijkt me een heel goede spiegel voor troosters.
(Hoewel ikzelf nooit zou durven om door iemands achterdeur naar binnen te gaan, maar dat is nog het stadse in mij denk ik.)

[Eloesje]

Eloesje persoonlijkte dit met psychische en fysieke voorbeelden die voor meer dan 95% van de mensen, en zeker voor C&G, niet van toepassing zijn. Daarbij merkte @maanenschijn mijn inziens terecht op dat ook bij bepaalde aandoeningen, zoals autisme, gastvrijheid aangeleerd kan worden en dat de Nederlandse maatschappij hierin ernstig tekort schiet.

Ik ben en blijf daarom van mening dat een deur altijd open moet staan voor een ander, ook als dit zelfopoffering kost.

Het is geen 95% van de samenleving meer. Maar of dat ook geldt voor C&G vermoed ik inderdaad ook niet want dan hadden ze dat waarschijnlijk wel benoemd. Het ging mij erom dat jij meteen roept dat het zelfopoffering mag kosten maar niet in de gaten lijkt te hebben dat dit voor heel veel mensen juist een ontzettend moeilijk strijdpunt is.
Maar tis denk wel duidelijk genoeg, dus laten we terug gaan naar het onderwerp en omdat ik niet luister kan ik er verder weinig inhoudelijks over zeggen.