Christine & Gerjanne

[merel]

Ik heb het wel van huis uit meegekregen om her en der pannen eten te brengen en gastvrij te zijn. Dat betekent niet dat ik het ook niet vermoeiend kan vinden. Ik heb namelijk best veel rust nodig. Ik ben alleen van mening dat gastvrijheid ook wel zelfopoffering mag vragen en ook wat mag kosten. @maanenschijn stelde ook de vraag in hoeverre we onze kinderen dit nog leren.

[Eloesje]

Ik begrijp jullie standpunten, ik zie ook verloedering op dat gebied.

Maar ik zie en spreek heel veel mensen die, om wat voor reden dan ook, het gewoon echt niet kunnen. En om dan te zeggen dat het mogelijk bijbels gezien geen goed keuzes zijn om iets niet te doen, daar vind ik nogal wat van.

En dat geldt niet voor mezelf, ik voel me nml niet aangesproken, maar ik merk dat deze strijd wel in veel mensen woed. En dan vind ik dit een vrij pijnlijke stelling.

Tja, weten dat je niet volmaakt bent - en wie is dat? - betekent niet dat de norm zich aanpast.

Ten diepste is het het excuus van het niet kunen dus hoezo moet het dan? Maar doet dan God de mens geen onrecht....

Pijnlijk? Ja. Maar daarmee niet onwaar.

(Zonder over de casus te oordelen, ik heb er niet zo'n mening over. Maar de argumentatie vind ik onjuist)

Voorbeeld

Je bent een uurtje geleden thuis gekomen na een intensieve behandeling in het ziekenhuis. Er wordt aangebeld terwijl je net op het punt staat om naar bed te gaan.

Mag je door lopen en in bed duiken?
Of moet je dan je volgens de bijbel open doen om te vragen of iemand misschien een luisterend oor nodig heeft?

Ik weet zeker dat God op dat moment niet van je vraagt dat je jezelf moet wegcijferen om gastvrij te zijn.

[merel]

Een deur open doen is niet jezelf wegcijferen, maar gewoon fatsoenlijk Je kan ook de deur open doen en aangeven dat je zoveel pijn hebt en een afspraak maken voor een paar dagen later. Wellicht staat degene dan met een pannetje eten op de stoep.

Daarbij kan je allerlei bezwaren opwerpen om niet gastvrij te hoeven zijn. Het uitgangspunt behoort de Bijvel te zijn en die is daarover duidelijk.

[merel]

Maar jij vindt dat ook leuk volgens mij.
Als je dat niet hebt is het wel een opgave.

Ik zat er nog eens over na te denken. Nee ik vind het niet altijd leuk als mijn huis vol zit met pubers en er 6-10 man blijft logeren en ik ‘‘s nachts ruik dat ze of pannenkoeken bakken of de frituur hebben aangezet. Wel glimlach ik als ik bemerk dat ze alle rommel in de vaatwasser hebben gedaan en zoveel mogelijk hebben opgeruimd. Als het dan ook een fijne avond is geweest voor mijn kinderen ben ik helemaal blij. Dan neem ik slaaptekort voor lief en ga de avond daarna om 20.00 uur naar bed.

[Eloesje]

Een deur open doen is niet jezelf wegcijferen, maar gewoon fatsoenlijk Je kan ook de deur open doen en aangeven dat je zoveel pijn hebt en een afspraak maken voor een paar dagen later. Wellicht staat degene dan met een pannetje eten op de stoep.

Dat doe ik inderdaad als het mij niet uitkomt, omdat het teveel is of ik net op het punt sta om te gaan werken. (komt gelukkig niet vaak voor dat ik echt iemand moet weigeren, maar ik heb het hier ook over mensen die ik als lotgenoten tref of op mijn werk waar veel lichamelijke problematiek speelt)
Maar toen ik dat schreef kreeg ik de opmerking dat het erg gesteld was met de samenleving als een simpel kopje koffie er niet eens afkan.

[Eloesje]

Daarbij kan je allerlei bezwaren opwerpen om niet gastvrij te hoeven zijn. Het uitgangspunt behoort de Bijvel te zijn en die is daarover duidelijk.

Volgens mij kun je prima voldoen aan de bijbelse normen en tegelijkertijd je grenzen aangeven.
Gastvrijheid bestaat uit meer dan gasten in je huis ontvangen.

[merel]

Een deur open doen is niet jezelf wegcijferen, maar gewoon fatsoenlijk Je kan ook de deur open doen en aangeven dat je zoveel pijn hebt en een afspraak maken voor een paar dagen later. Wellicht staat degene dan met een pannetje eten op de stoep.

Dat doe ik inderdaad als het mij niet uitkomt, omdat het teveel is of ik net op het punt sta om te gaan werken. (komt gelukkig niet vaak voor dat ik echt iemand moet weigeren, maar ik heb het hier ook over mensen die ik als lotgenoten tref of op mijn werk waar veel lichamelijke problematiek speelt)
Maar toen ik dat schreef kreeg ik de opmerking dat het erg gesteld was met de samenleving als een simpel kopje koffie er niet eens afkan.

Ik reageerde toen op een post van DDD en niet een post van jou

Daarbij vind ik nog steeds dat veel uitvluchten worden gedacht om niet te voldoen aan de Bijbelse opdracht ‘gastvrij zijn’ .Allerlei factoren worden door meerdere mensen opgeworpen om het niet te hoeven doen; drukte in het hoofd, autisme, andere fysieke en psychische kwalen etc.

Ik stond een keer bij een vriendin op de stoep met een pannetje eten. Zij had net chemo gehad en was best ziek. Zelfs zij deed de deur open in alle ellende en was gastvrij en belangstellend.

Daarnaast valt het mij op dat zodra het ingewikkeld wordt of buiten onze eigen comfort zone is, de Bijbelse opdracht wel heel makkelijk terzijde geschoven wordt.

[Eloesje]

Ik ga steeds beter begrijpen wat mensen mij delen over onbegrip en vooroordelen. Ik zie het nu dus ook gebeuren. Op basis van één eigen ervaring voor een ander invullen dat een bijbelse opdracht makkelijk wordt afgeschreven.

Heeft men enig idee hoe zwaar het leven kan zijn met lyme, me, NAH of psychische problemen? En dan dit soort opmerkingen, vind het echt bizar en zeker onbijbels.

[Terri]

Ik lees met wat verbazing deze discussie. Er wordt gehamerd op christen zijn en dat uit je i.i.g. door gastvrijheid. Daar zit een kern van waarheid in. Toch staat als 2e gebod ook; je naaste liefhebben als jezelf. Dus zorg dragen voor jezelf is minstens zo belangrijk. Zo zie je maar hoe je uit verschillende kanten tegen deze dingen aan kunt kijken. Ik proef weinig begrip voor elkaars situatie. Maar dat kan ik mis hebben.

Ik moest bv juist leren om nee te zeggen, want veel ging ten koste van mijn gezondheid.

En even een berichtje van te voren, komt het uit? kan al zo helpen, voorkomt teleurstelling aan beide kanten.
En ik merk dat we geneigd zijn situaties te beoordelen vanuit onze eigen ervaringen/capaciteiten en dat we het lastig vinden ons te verplaatsen in iemand anders zijn omstandigheden.

Maar goed, egoïsme, egocentrisme, ik-gerichtheid, is natuurlijk niet goed, alhoewel.. de therapeutische sessies je links en rechts aangeboden worden, om in je kracht te komen, bij jezelf te blijven, assertief te zijn enz., en dat natuurlijk op christelijke gronden. Zo tegenstrijdig. Ik weet niet, ben een beetje verdwaald in ons moderne christendom.

Overigens kan ik het meest meegaan met de voor mij realistische kijk van Eloesje.

[Eloesje]

Ik denk dat het goed is als we 2 dingen scheiden.

Je hebt mensen die alles gebruiken om zelf niets te hoeven doen. Die het wel fijn vinden dat ze last hebben van hun grote teen en daardoor niets kunnen betekenen voor anderen, het komt hen wel goed uit.

Maar je hebt ook mensen die juist heel graag voor anderen klaar staan, maar dit echt gewoon niet meer kunnen door omstandigheden. Of omdat ze er zelf aan onderdoor zijn gegaan, of omdat ze lichamelijke/psychische klachten hebben. Zij zoeken naar mogelijkheden om te voldoen aan wat God van hen vraagt. Maar ze lopen tegen muren aan van hun eigen kunnen.

Ik merk dat mensen die in de tweede groep thuishoren al snel worden weggezet bij de mensen uit de eerste groep. Laten wij daar niet over oordelen, je kunt vanaf de buitenkant echt niet altijd zien hoe zwak iemand is.

[merel]

Ik lees met wat verbazing deze discussie. Er wordt gehamerd op christen zijn en dat uit je i.i.g. door gastvrijheid. Daar zit een kern van waarheid in. Toch staat als 2e gebod ook; je naaste liefhebben als jezelf. Dus zorg dragen voor jezelf is minstens zo belangrijk. Zo zie je maar hoe je uit verschillende kanten tegen deze dingen aan kunt kijken. Ik proef weinig begrip voor elkaars situatie. Maar dat kan ik mis hebben.

Ik moest bv juist leren om nee te zeggen, want veel ging ten koste van mijn gezondheid.

En even een berichtje van te voren, komt het uit? kan al zo helpen, voorkomt teleurstelling aan beide kanten.
En ik merk dat we geneigd zijn situaties te beoordelen vanuit onze eigen ervaringen/capaciteiten en dat we het lastig vinden ons te verplaatsen in iemand anders zijn omstandigheden.

Maar goed, egoïsme, egocentrisme, ik-gerichtheid, is natuurlijk niet goed, alhoewel.. de therapeutische sessies je links en rechts aangeboden worden, om in je kracht te komen, bij jezelf te blijven, assertief te zijn enz., en dat natuurlijk op christelijke gronden. Zo tegenstrijdig. Ik weet niet, ben een beetje verdwaald in ons moderne christendom.

Overigens kan ik het meest meegaan met de voor mij realistische kijk van Eloesje.

Ook jij gaat eraan voorbij dat de discussie begon met de podcast van C&G die bewust de deur niet open deden als er bezoek kwam. Daarover heb ik aangegeven dat dit van een weinig christelijk houding getuigde, omdat een van de kernwaarden van een christelijk leven gastvrijheid is, ook als dat wat kost.

Eloesje persoonlijkte dit met psychische en fysieke voorbeelden die voor meer dan 95% van de mensen, en zeker voor C&G, niet van toepassing zijn. Daarbij merkte @maanenschijn mijn inziens terecht op dat ook bij bepaalde aandoeningen, zoals autisme, gastvrijheid aangeleerd kan worden en dat de Nederlandse maatschappij hierin ernstig tekort schiet.

Ik ben en blijf daarom van mening dat een deur altijd open moet staan voor een ander, ook als dit zelfopoffering kost.

[merel]

Ik denk dat het goed is als we 2 dingen scheiden.

Je hebt mensen die alles gebruiken om zelf niets te hoeven doen. Die het wel fijn vinden dat ze last hebben van hun grote teen en daardoor niets kunnen betekenen voor anderen, het komt hen wel goed uit.

Maar je hebt ook mensen die juist heel graag voor anderen klaar staan, maar dit echt gewoon niet meer kunnen door omstandigheden. Of omdat ze er zelf aan onderdoor zijn gegaan, of omdat ze lichamelijke/psychische klachten hebben. Zij zoeken naar mogelijkheden om te voldoen aan wat God van hen vraagt. Maar ze lopen tegen muren aan van hun eigen kunnen.

Ik merk dat mensen die in de tweede groep thuishoren al snel worden weggezet bij de mensen uit de eerste groep. Laten wij daar niet over oordelen, je kunt vanaf de buitenkant echt niet altijd zien hoe zwak iemand is.

Ik bemerk helemaal niet dat de tweede groep wordt weggezet. Ik ken namelijk diverse mensen van de tweede groep waar niemand van verwacht dat zij dit doen. Door het steeds noemen van die (kleine) groep ontstaat ruis in de discussie die afleidt van waar het over ging. Dat gezonde mensen de deur dichthouden bij onverwacht bezoek en dat ergens volkomen normaal vinden. Ook in dit topic is meerdere malen opgemerkt dat het toch normaal is om te bellen voordat je komt.

[DDD]

Ik las trouwens juist gisteren in Visie dat onverwachtse ervaringen ook voor veel mensen die deze ingewikkeld vinden, juist het meeste bijdragen aan levensgeluk, in ieder geval op de langere termijn.

Maar goed, ik ben het met merel eens dat het soms lijkt of van de uitzondering een regel gemaakt wordt.

[merel]

Juist en gastvrijheid kan echt aangeleerd worden door gewoon eens een stap naar voren te doen.

Vanmorgen werd ik hier nog bij bepaald. Vannacht is een vriendin opgeroepen om te waken bij een ouder. Zij zit daarnaast in een grote verbouwing. Dan is het toch een kleine moeite om wat extra te koken en een pan eten te brengen? Komt het mij vandaag uit? Nee, eigenlijk niet. Ik heb behoorlijk moeten schuiven in mijn eigen planning en had ook alleen sterkte en biddende handjes kunnen appen. Dan is het een bewuste keuze om dit niet te doen en op deze wijze een ander bij te staan. Ook als het niet gepland is.

[DDD]

Ik ben dat wel met je eens, maar sommige mensen raken al overspannen van een niet goed gestemd orgel.

De ene persoon is de andere niet.