Christine & Gerjanne

[Arja]

Oh voor ontspanning vind ik het best leuk om de podcast tijdens een huishoudelijk klusje te luisteren. Sommige dingen zetten je tot nadenken; andere dingen neem ik voor kennisgeving aan.
Ik heb wel meer affiniteit met G dan met C.

Die verjaardagenaflevering heeft denk ik alles te maken met persoonlijkheid en karakter.
Ik vind verjaardagen belangrijk om de band vast te houden; soms zijn het de enige momenten dat je iemand (nog) ontmoet.
En de gesprekken zijn inderdaad niet op elke verjaardag even interessant (noch op elke podcast ) maar ik heb toch regelmatig echt waardevolle verjaardagen.

Buiten dat je er zelf soms niet zoveel aan of mee hebt is een verjaardagsbezoek wel een blijk van betrokkenheid en moet je er misschien meer aan denken dat het voor de jarige belangrijk is dat je komt; anders was je wellicht niet uitgenodigd.


En wat het kabbelende babbelen van de dames betreft is het niet veel anders dan dat hier met grote regelmaat gebeurt. Wat gevonden wordt van deze podcast kan met gelijke argumenten van dit forum gezegd worden.
Met het verschil dat de dames van de podcast altijd vriendelijk zijn

Heerlijk reactie.
Vooral omdat jouw verjaardag de leukste/fijnste is van alle verjaardagen om te vieren.
Ik zie er elk jaar naar uit. En dat meen ik.

De podcast is gewoon leuk.
Af en toe luister ik er eentje.
Idd tijdens een huishoudelijk klusje.

[DDD]

Zegt de Bijbel iets over verjaardagen? Ik kan alleen Job 1 vers 4 bedenken, waarvan meerderen vermoeden dat het daar over verjaardagen gaat.

De verjaardag van Herodes, waar zijn stiefdochter danste.

Kortom: met het vieren van verjaardagen loopt het in de Bijbel niet zo goed af…

Dat Farao en Herodes op hun verjaardag slechte dingen deden, bewijst niet dat een verjaardag vieren verkeerd is. De Bijbel veroordeelt machtsmisbruik, dronkenschap, wellust, moord en hoogmoed... niet het eenvoudige feit dat iemand zijn geboortedag markeert.

Een rabbijn gaf een mooie uitleg over verjaardagen. Hij zei: wanneer iemand op een bepaalde dag uit groot gevaar is gered, dan is het passend om God ieder jaar op die ene dag opnieuw te danken voor het grote wonder. Zo’n dag wordt dan geen dag van zelfverheerlijking, maar een dag van dankbaarheid: God heeft mijn leven bewaard. Daarna legde hij de link naar iemands geboortedag. Een geboorte is óók een wonder. Dat een mens leeft, adem krijgt en een plaats ontvangt in Gods wereld, is niet vanzelfsprekend. Daarom kun je een verjaardag zien als een dag om God te danken voor het wonder van het leven. Hij moedigde mensen aan om hun verjaardag niet achteloos voorbij te laten gaan, maar die dag te gebruiken voor een samenkomst met familie of vrienden, om elkaar l’chaim te wensen en goede voornemens te maken voor het nieuwe jaar.

Dank voor het delen! Op die manier zou ik iedereen twee keer per jaar kunnen optrommelen

Dat zal ik maar niet doen. Maar ik neem wel een dag vrij en ga een dagje uit op de datum dat ik een dodelijk ongeval overleefde. Dat kan ook een mooie manier zijn om bij belangrijke gebeurtenissen stil te staan.

Maar wat vind je van de bijbelse onderbouwingen in de podcast? Aangezien je daar zelf op dit forum meestal wel het goede voorbeeld in geeft, ben ik wel verbaasd dat je daar niets over schrijft.

[DDD]

Luister gewoon niet naar die flauwekul.

Deze dames.- en hun luisteraars - besteedden hun tijd aan niets anders dan om wat nieuws te zeggen en te horen.

Nou dit dus.
Ik verdien mijn tijd niet met die onzin.

Hoe weet je nu dat het onzin is als je er niet naar luistert?

Los daarvan: de aflevering van vandaag (of 3 juni jl., dat is een beetje onduidelijk) sprak mij meer aan, vooral het laatste verhaal. Waar ik van schrok, is de uitspraak dat ouders zo gelukkig zijn als hun ongelukkigste kind. Als ik mijn ouders spreek, vertel ik altijd eerlijk hoe het gaat, en dat is niet altijd alleen maar geweldig. Maar als ik dit zo hoor, dan voel ik mij er wel schuldig over om hen met de zorgen van alle kinderen op te schepen. Ik ben benieuwd hoe andere ouders van volwassen kinderen hier dat ervaren.

[Job]

Dat Farao en Herodes op hun verjaardag slechte dingen deden, bewijst niet dat een verjaardag vieren verkeerd is. De Bijbel veroordeelt machtsmisbruik, dronkenschap, wellust, moord en hoogmoed... niet het eenvoudige feit dat iemand zijn geboortedag markeert.

Een rabbijn gaf een mooie uitleg over verjaardagen. Hij zei: wanneer iemand op een bepaalde dag uit groot gevaar is gered, dan is het passend om God ieder jaar op die ene dag opnieuw te danken voor het grote wonder. Zo’n dag wordt dan geen dag van zelfverheerlijking, maar een dag van dankbaarheid: God heeft mijn leven bewaard. Daarna legde hij de link naar iemands geboortedag. Een geboorte is óók een wonder. Dat een mens leeft, adem krijgt en een plaats ontvangt in Gods wereld, is niet vanzelfsprekend. Daarom kun je een verjaardag zien als een dag om God te danken voor het wonder van het leven. Hij moedigde mensen aan om hun verjaardag niet achteloos voorbij te laten gaan, maar die dag te gebruiken voor een samenkomst met familie of vrienden, om elkaar l’chaim te wensen en goede voornemens te maken voor het nieuwe jaar.

Mooi! Zo zijn er ook mensen die de datum van hun kinderdoop markeren in de agenda en deze elk jaar gedenken.

[helma]

Oh voor ontspanning vind ik het best leuk om de podcast tijdens een huishoudelijk klusje te luisteren. Sommige dingen zetten je tot nadenken; andere dingen neem ik voor kennisgeving aan.
Ik heb wel meer affiniteit met G dan met C.

Die verjaardagenaflevering heeft denk ik alles te maken met persoonlijkheid en karakter.
Ik vind verjaardagen belangrijk om de band vast te houden; soms zijn het de enige momenten dat je iemand (nog) ontmoet.
En de gesprekken zijn inderdaad niet op elke verjaardag even interessant (noch op elke podcast ) maar ik heb toch regelmatig echt waardevolle verjaardagen.

Buiten dat je er zelf soms niet zoveel aan of mee hebt is een verjaardagsbezoek wel een blijk van betrokkenheid en moet je er misschien meer aan denken dat het voor de jarige belangrijk is dat je komt; anders was je wellicht niet uitgenodigd.


En wat het kabbelende babbelen van de dames betreft is het niet veel anders dan dat hier met grote regelmaat gebeurt. Wat gevonden wordt van deze podcast kan met gelijke argumenten van dit forum gezegd worden.
Met het verschil dat de dames van de podcast altijd vriendelijk zijn

Heerlijk reactie.
Vooral omdat jouw verjaardag de leukste/fijnste is van alle verjaardagen om te vieren.
Ik zie er elk jaar naar uit. En dat meen ik.

De podcast is gewoon leuk.
Af en toe luister ik er eentje.
Idd tijdens een huishoudelijk klusje.

Ah..dank je! Ik geniet er zelf ook altijd van!

[merel]

Hoe weet je nu dat het onzin is als je er niet naar luistert?

Los daarvan: de aflevering van vandaag (of 3 juni jl., dat is een beetje onduidelijk) sprak mij meer aan, vooral het laatste verhaal. Waar ik van schrok, is de uitspraak dat ouders zo gelukkig zijn als hun ongelukkigste kind. Als ik mijn ouders spreek, vertel ik altijd eerlijk hoe het gaat, en dat is niet altijd alleen maar geweldig. Maar als ik dit zo hoor, dan voel ik mij er wel schuldig over om hen met de zorgen van alle kinderen op te schepen. Ik ben benieuwd hoe andere ouders van volwassen kinderen hier dat ervaren.

Dat klopt denk ik wel. Op het moment dat je ouder wordt, komt er(bij wijze van spreken) een zenuw bloot te liggen in je hart die gaat nooit meer dicht. Dat betekent niet dat jij niets meer moet delen met ouders. Ik merk wel bij mijn ouders en schoonmoeder dat ze door het ouder worden dingen minder snel een plek kunnen geven en onder andere daarom bespreek ik geen problemen meer met mijn ouders. Mijn broer (sinds kort een partner, geen kinderen) daarentegen doet het nog wel. Misschien kan je dit onderwerp ook met jouw ouders bespreken?

[helma]

Het klopt wel dat de zorgen van je kinderen zwaar op je hart wegen. En als je kind ongelukkig is lijd je zelf mee. Toch zou ik het erg vinden als mijn kinderen dan alleen zouden worstelen, om mij te sparen.

Als je weet van de moeilijke dingen waar ze mee lopen kan je er voor bidden. (Dat is waarin ik trouwens mijn eigen vader erg mis...)

Als je merkt dat het voor je ouders te zwaar wordt kan je daarin afwegen wat je wel en niet deelt. Maar zolang die mogelijkheid er is is het heel waardevol.

[merel]

Het klopt wel dat de zorgen van je kinderen zwaar op je hart wegen. En als je kind ongelukkig is lijd je zelf mee. Toch zou ik het erg vinden als mijn kinderen dan alleen zouden worstelen, om mij te sparen.

Als je weet van de moeilijke dingen waar ze mee lopen kan je er voor bidden. (Dat is waarin ik trouwens mijn eigen vader erg mis...)

Als je merkt dat het voor je ouders te zwaar wordt kan je daarin afwegen wat je wel en niet deelt. Maar zolang die mogelijkheid er is is het heel waardevol.

Dat laatste zie ik dus niet. Op het moment dat je kinderen krijgt, verschuiven toch de kaders. Ik ken iemand (40+) die zelfs overlegd bij welk bedrijf ze wel/niet moet solliciteren. Als papa het er niet mee eens is, wordt er niet gesolliciteerd. Of een ander waar ouders bij alles bijspringen; financieel, opvang kinderen, elk opstakel wordt weggeswifferd. Dan blijf je mijns inziens te veel in de 'kind- ouderrol' hangen. Ik heb ooit een boekje over het huwelijk gelezen van prof Velema die vond dat je daarmee niet voldeed aan de Bijbelse opdracht van een huwelijk.

[Eloesje]

Het lijkt me niet gezond als je dat soort beslissingen van je ouders laat afhangen.

Ik zou het erg vinden als mijn kinderen mij willen sparen en daardoor iets opkroppen. Maar als ze iemand anders hebben om mee te praten ook prima. Het is geen 'je moet het me vertellen' maar ook zeker niet 'je mag het niet vertellen want ik wordt er verdrietig van'

Maar als je zelf oud bent, en lichamelijk/psychisch uitgeput, wordt dat misschien anders. Mijn ouders vertel ik mijn zorgen wel. Mijn schoonouders daarintegen maar heel summier. Die hebben genoeg aan zichzelf en wil ik verder niet belasten.
Ik merk dat een scheiding in de familie bijvoorbeeld wel heel veel doet met ouders. Maar tegelijkertijd ook de nuchterheid hebben om hiermee goed om te gaan.

[Edelweiss]

(...)
Een rabbijn gaf een mooie uitleg over verjaardagen. Hij zei: wanneer iemand op een bepaalde dag uit groot gevaar is gered, dan is het passend om God ieder jaar op die ene dag opnieuw te danken voor het grote wonder. Zo’n dag wordt dan geen dag van zelfverheerlijking, maar een dag van dankbaarheid: God heeft mijn leven bewaard. Daarna legde hij de link naar iemands geboortedag. Een geboorte is óók een wonder. Dat een mens leeft, adem krijgt en een plaats ontvangt in Gods wereld, is niet vanzelfsprekend. Daarom kun je een verjaardag zien als een dag om God te danken voor het wonder van het leven. Hij moedigde mensen aan om hun verjaardag niet achteloos voorbij te laten gaan, maar die dag te gebruiken voor een samenkomst met familie of vrienden, om elkaar l’chaim te wensen en goede voornemens te maken voor het nieuwe jaar.

Ik kan me helemaal in deze uitleg vinden.
Naast onze verjaardagen herdenken we ook elk jaar de dag waarop ik een levensgevaarlijke en ingrijpende operatie mocht overleven. Mijn ouders zijn daar ook altijd bij via een videoverbinding, de rest stuurt altijd even een berichtje. Dat vind ik heel waardevol.

En verder mag een Hollandse kringverjaardag met een bitterballetje aan een prikkertje van mij best immaterieel werelderfgoed worden

[merel]

Het lijkt me niet gezond als je dat soort beslissingen van je ouders laat afhangen.

Ik zou het erg vinden als mijn kinderen mij willen sparen en daardoor iets opkroppen. Maar als ze iemand anders hebben om mee te praten ook prima. Het is geen 'je moet het me vertellen' maar ook zeker niet 'je mag het niet vertellen want ik wordt er verdrietig van'

Maar als je zelf oud bent, en lichamelijk/psychisch uitgeput, wordt dat misschien anders. Mijn ouders vertel ik mijn zorgen wel. Mijn schoonouders daarintegen maar heel summier. Die hebben genoeg aan zichzelf en wil ik verder niet belasten.
Ik merk dat een scheiding in de familie bijvoorbeeld wel heel veel doet met ouders. Maar tegelijkertijd ook de nuchterheid hebben om hiermee goed om te gaan.

Ik vertel de huis- tuin en keuken zorgen. De rest deel ik met mijn man en goede vrienden. Daar val ik onze ouders niet mee lastig.

[Terri]

Ook al zouden ze het niet willen vertellen, je merkt het toch als moeder. En vooral voor degenen die nog single zijn is een meelevend en biddende moeder van groot belang. Daar komt overigens ook het gezegde vandaan; kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen.
En ja, dan slaap ik inderdaad wat slechter. Maar ik mag weten waar ik met verdriet en zorgen terecht kan en mag ze bij God brengen.
Ieder kind heeft een biddende moeder/ouder nodig, of ze nu jong zijn of oud.

[Arja]

Dat Farao en Herodes op hun verjaardag slechte dingen deden, bewijst niet dat een verjaardag vieren verkeerd is. De Bijbel veroordeelt machtsmisbruik, dronkenschap, wellust, moord en hoogmoed... niet het eenvoudige feit dat iemand zijn geboortedag markeert.

Een rabbijn gaf een mooie uitleg over verjaardagen. Hij zei: wanneer iemand op een bepaalde dag uit groot gevaar is gered, dan is het passend om God ieder jaar op die ene dag opnieuw te danken voor het grote wonder. Zo’n dag wordt dan geen dag van zelfverheerlijking, maar een dag van dankbaarheid: God heeft mijn leven bewaard. Daarna legde hij de link naar iemands geboortedag. Een geboorte is óók een wonder. Dat een mens leeft, adem krijgt en een plaats ontvangt in Gods wereld, is niet vanzelfsprekend. Daarom kun je een verjaardag zien als een dag om God te danken voor het wonder van het leven. Hij moedigde mensen aan om hun verjaardag niet achteloos voorbij te laten gaan, maar die dag te gebruiken voor een samenkomst met familie of vrienden, om elkaar l’chaim te wensen en goede voornemens te maken voor het nieuwe jaar.

Mooi! Zo zijn er ook mensen die de datum van hun kinderdoop markeren in de agenda en deze elk jaar gedenken.

Klopt, deed ik ook jaren