Christelijke Gereformeerde Kerken

[MidMid]

Ten aanzien van de CRC. Hebben zij gemeenten buiten het verband gezet met predikant en al? Gaat zoiets via een kerkorde aanpassing en 2/3 meerderheid? Geen idee hoe zoiets werkt.

'k Zou zeggen Google (of mogelijk AI) is in dezen je beste vriend...

[Refojongere]

Ten aanzien van de CRC. Hebben zij gemeenten buiten het verband gezet met predikant en al? Gaat zoiets via een kerkorde aanpassing en 2/3 meerderheid? Geen idee hoe zoiets werkt.

'k Zou zeggen Google (of mogelijk AI) is in dezen je beste vriend...

Het is niet handig geformuleerd van mij. Ik bedoelde twee vragen in 1. Hoe hebben ze dat in de CRC gedaan (kan ik googlen) en hoe zou dat in de CGK gaan?

Google zegt:
Binnen de Amerikaanse Christian Reformed Church (CRC) leidde een aanscherping van de kerkorde in 2022 en 2024 rond homoseksualiteit (een verbod op homorelaties) tot een uittocht. Tientallen progressieve en ontevreden gemeenten besloten hierdoor de kerk te verlaten, mede omdat homoseksualiteit statutair als 'zondig' werd bestempeld.

1 ding: ze zijn er niet uitgezet en men trekt consequenties. Iets wat CGK gemeenten ook hadden moeten doen die dit hebben..

[Middenrefo]

Ten aanzien van de CRC. Hebben zij gemeenten buiten het verband gezet met predikant en al? Gaat zoiets via een kerkorde aanpassing en 2/3 meerderheid? Geen idee hoe zoiets werkt.

'k Zou zeggen Google (of mogelijk AI) is in dezen je beste vriend...

Het is niet handig geformuleerd van mij. Ik bedoelde twee vragen in 1. Hoe hebben ze dat in de CRC gedaan (kan ik googlen) en hoe zou dat in de CGK gaan?

Google zegt:
Binnen de Amerikaanse Christian Reformed Church (CRC) leidde een aanscherping van de kerkorde in 2022 en 2024 rond homoseksualiteit (een verbod op homorelaties) tot een uittocht. Tientallen progressieve en ontevreden gemeenten besloten hierdoor de kerk te verlaten, mede omdat homoseksualiteit statutair als 'zondig' werd bestempeld.

1 ding: ze zijn er niet uitgezet en men trekt consequenties. Iets wat CGK gemeenten ook hadden moeten doen die dit hebben..

Bij de CRC ging het niet om vrouwelijke ambtsdragers maar om homorelaties. En er is een synodebesluit genomen waarin staat dat de betreffende kerken zich moeten bekeren of anders uit het kerkverband stappen. Zo'n expliciet besluit is in de CGK nooit genomen.

[Refojongere]

Ten aanzien van de CRC. Hebben zij gemeenten buiten het verband gezet met predikant en al? Gaat zoiets via een kerkorde aanpassing en 2/3 meerderheid? Geen idee hoe zoiets werkt.

'k Zou zeggen Google (of mogelijk AI) is in dezen je beste vriend...

Het is niet handig geformuleerd van mij. Ik bedoelde twee vragen in 1. Hoe hebben ze dat in de CRC gedaan (kan ik googlen) en hoe zou dat in de CGK gaan?

Google zegt:
Binnen de Amerikaanse Christian Reformed Church (CRC) leidde een aanscherping van de kerkorde in 2022 en 2024 rond homoseksualiteit (een verbod op homorelaties) tot een uittocht. Tientallen progressieve en ontevreden gemeenten besloten hierdoor de kerk te verlaten, mede omdat homoseksualiteit statutair als 'zondig' werd bestempeld.

1 ding: ze zijn er niet uitgezet en men trekt consequenties. Iets wat CGK gemeenten ook hadden moeten doen die dit hebben..

Bij de CRC ging het niet om vrouwelijke ambtsdragers maar om homorelaties. En er is een synodebesluit genomen waarin staat dat de betreffende kerken zich moeten bekeren of anders uit het kerkverband stappen. Zo'n expliciet besluit is in de CGK nooit genomen.

Dank voor je antwoord. Maar als in de CGK zo'n besluit zou genomen worden dan zou dat zeker revisie krijgen en ik denk ook niet dat de kerkorde hierin voorziet.

[MidMid]

'k Zou zeggen Google (of mogelijk AI) is in dezen je beste vriend...

Het is niet handig geformuleerd van mij. Ik bedoelde twee vragen in 1. Hoe hebben ze dat in de CRC gedaan (kan ik googlen) en hoe zou dat in de CGK gaan?

Google zegt:
Binnen de Amerikaanse Christian Reformed Church (CRC) leidde een aanscherping van de kerkorde in 2022 en 2024 rond homoseksualiteit (een verbod op homorelaties) tot een uittocht. Tientallen progressieve en ontevreden gemeenten besloten hierdoor de kerk te verlaten, mede omdat homoseksualiteit statutair als 'zondig' werd bestempeld.

1 ding: ze zijn er niet uitgezet en men trekt consequenties. Iets wat CGK gemeenten ook hadden moeten doen die dit hebben..

Bij de CRC ging het niet om vrouwelijke ambtsdragers maar om homorelaties. En er is een synodebesluit genomen waarin staat dat de betreffende kerken zich moeten bekeren of anders uit het kerkverband stappen. Zo'n expliciet besluit is in de CGK nooit genomen.

Dank voor je antwoord. Maar als in de CGK zo'n besluit zou genomen worden dan zou dat zeker revisie krijgen en ik denk ook niet dat de kerkorde hierin voorziet.

Dat men revisie kan aanvragen, is een goed gereformeerd gebruik. Dus snap dat punt niet. Dat het daarom wat langer duurt en tijd neemt, ja. Maar geduld is volgens mij nog altijd vrucht van de Geest.

In de CRC heb je én ruimte voor het dienen van vrouwen in de ambten én een heldere uitspraak rondom homoseksuele romantische relaties.

Hoe dit in een CGK zou gaan of zou vallen, geen idee. Dat kan ik niet overzien. Maar bij goede besluitvorming lijkt mij het een wezenlijk punt voor een GS om te peilen wat dit betekent in het geheel van de kerken. Dus de voorziene consultatierondes - bij welk besluit dan ook - zijn wat mij betreft zeer nodig komende GS.

Via de zoekfunctie van het ND is er overigens voldoende te vinden over de CRC en de besluiten rondom homoseksuele relaties: https://www.nd.nl/zoek?zoekterm=crc waarbij het opiniërend schrijven van Dolf te Velde wat mij betreft wel een waarschuwing is tot op welk niveau uitspraken worden opgetrokken.

[Evangelist]

Maar geduld is volgens mij nog altijd vrucht van de Geest.

Maar hoe zie je in dat licht dan…:
a. …het voortdurend (en steeds sneller!) afwijken van genomen besluiten, o.a. met het argument: We hebben nu dertig jaar geduld gehad, wij zijn het niet eens met de besluiten rond vrouw en ambt (en een deel niet rond homoseksualiteit), ons geduld is nu op?
b. …het schier eindeloze geduld van behoudende gemeenten in het gaan van de kerkelijke weg de afgelopen negen jaar?
c. …het volstrekt ontbrekende geduld dat men plots heeft met gemeente van de Algemene Vergadering? (Concreet: notitie deputaten Kerkorde; enkele passages uit de brief van deputaten Vertegenwoordiging?)
d. …de notie in de Bijbel dat geduld zich richt op de zondaar en niet op de zonde?

[MidMid]

Maar geduld is volgens mij nog altijd vrucht van de Geest.

Maar hoe zie je in dat licht dan…:
a. …het voortdurend (en steeds sneller!) afwijken van genomen besluiten, o.a. met het argument: We hebben nu dertig jaar geduld gehad, wij zijn het niet eens met de besluiten rond vrouw en ambt (en een deel niet rond homoseksualiteit), ons geduld is nu op?
b. …het schier eindeloze geduld van behoudende gemeenten in het gaan van de kerkelijke weg de afgelopen negen jaar?
c. …het volstrekt ontbrekende geduld dat men plots heeft met gemeente van de Algemene Vergadering? (Concreet: notitie deputaten Kerkorde; enkele passages uit de brief van deputaten Vertegenwoordiging?)
d. …de notie in de Bijbel dat geduld zich richt op de zondaar en niet op de zonde?

Mijn persoonlijke visie op de achtereenvolgende punten is:
a. Het afwijken is op geen enkele manier een oplossing in de huidige impasse. Het had niet gemogen en kan ook niet. Daarbij wil ik toch ook de vinger leggen bij het gegeven dat de GS in mijn optiek verzuimd heeft om na te denken hoe besluiten in de kerken zouden landen. Er is vooral vanachter de tafel besloten. Daarbij is er telkens weer (on)bedoeld ruimte gelaten. Er is immers leervrijheid over dit punt binnen onze kerken. Vanaf het begin in 1998 is die ruimte expliciet benoemd en aanwezig in de kerken. Door daar geen heldere grens in te stellen, was wat gebeurde haast onvermijdelijk. Rondom homoseksualiteit ligt dat voor mij in ieder geval geheel anders.
b. Wat ik in de afgelopen negen jaar vooral heb zien gebeuren, is dat appels zich meer en meer gingen richten op de procedures. Dus het kan niet, het mag niet en jullie hebben het toch gedaan. Dus er is woordbreuk gepleegd. Jullie hebben je niet aan je handtekening gehouden. Wat echter niet is gebeurd is dat er duidelijk Schrift gegronde begrenzingen kwamen middels heldere besluiten. Over en weer is het dus van inhoud naar proces verschoven.
c. Als ik het zo van de zijlijn beschouw komt dit ongeduld voort vanuit een diepe overtuiging dat dít niet dé gewezen weg kan en mag zijn. Je zou kunnen zeggen dat net als dat de behoudende gemeente direct bij ieder afwijkend besluit in verweer kwamen, dit ook nu naar de AV toe is gebeurd. En dat kan door de AV als net zo onterecht voelen als dat gevoelen er is in de afwijkende kerken.
d. Daarachter ligt een visie die inhoudelijk het standpunt van vrouw en ambt tot zonde maakt; een visie die ik persoonlijk niet deel en die de kerken als geheel ook nooit zo heeft gehad.

[Evangelist]

Maar geduld is volgens mij nog altijd vrucht van de Geest.

Maar hoe zie je in dat licht dan…:
a. …het voortdurend (en steeds sneller!) afwijken van genomen besluiten, o.a. met het argument: We hebben nu dertig jaar geduld gehad, wij zijn het niet eens met de besluiten rond vrouw en ambt (en een deel niet rond homoseksualiteit), ons geduld is nu op?
b. …het schier eindeloze geduld van behoudende gemeenten in het gaan van de kerkelijke weg de afgelopen negen jaar?
c. …het volstrekt ontbrekende geduld dat men plots heeft met gemeente van de Algemene Vergadering? (Concreet: notitie deputaten Kerkorde; enkele passages uit de brief van deputaten Vertegenwoordiging?)
d. …de notie in de Bijbel dat geduld zich richt op de zondaar en niet op de zonde?

Mijn persoonlijke visie op de achtereenvolgende punten is:
a. Het afwijken is op geen enkele manier een oplossing in de huidige impasse. Het had niet gemogen en kan ook niet. Daarbij wil ik toch ook de vinger leggen bij het gegeven dat de GS in mijn optiek verzuimd heeft om na te denken hoe besluiten in de kerken zouden landen. Er is vooral vanachter de tafel besloten. Daarbij is er telkens weer onbedoeld ruimte gelaten. Er is immers leervrijheid over dit punt binnen onze kerken. Vanaf het begin in 1998 is die ruimte expliciet benoemd en aanwezig in de kerken. Door daar geen heldere grens in te stellen, was wat gebeurde haast onvermijdelijk. Rondom homoseksualiteit ligt dat voor mij in ieder geval geheel anders.
b. Wat ik in de afgelopen negen jaar vooral heb zien gebeuren, is dat appels zich meer en meer gingen richten op de procedures. Dus het kan niet, het mag niet en jullie hebben het toch gedaan. Dus er is woordbreuk gepleegd. Jullie hebben je niet aan je handtekening gehouden. Wat echter niet is gebeurd is dat er duidelijk Schrift gegronde begrenzingen kwamen middels heldere besluiten. Over en weer is het dus van inhoud naar proces verschoven.
c. Als ik het zo van de zijlijn beschouw komt dit ongeduld voort vanuit een diepe overtuiging dat dít niet dé gewezen weg kan en mag zijn. Je zou kunnen zeggen dat net als dat de behoudende gemeente direct bij ieder afwijkend besluit in verweer kwamen, dit ook nu naar de AV toe is gebeurd. En dat kan door de AV als net zo onterecht voelen als dat gevoelen er is in de afwijkende kerken.
d. Daarachter ligt een visie die inhoudelijk het standpunt van vrouw en ambt tot zonde maakt; een visie die ik persoonlijk niet deel en die de kerken als geheel ook nooit zo heeft gehad.

Dank voor je antwoorden!
Korte reactie nog:

Ad a) Je kunt toch geen besluiten nemen waarbij je als (beperkend) kader neemt: maar het moet wel kunnen landen in de kerken. In 1998 wilde men pastoraal handelen met ambtsdragers die een andere opvatting hadden. Maar het is beslist onjuist dat er tot leervrijheid is besloten. De ruimte die gelaten is, betrof gewetensvrijheid. In het openbaar mocht geen enkele ambtsdrager zijn persoonlijke opvattingen actief gaan uitdragen. Dat is weliswaar niet zo streng opgeschreven als ik het nu doe, maar de besluittekst in 1998, die in 2001 is blijven staan, is absoluut niet onduidelijk over de status van het minderheidsstandpunt. Dat geldt ook van het steeds terugkerende mantra: het minderheidsstandpunt is niet als 'onschriftuurlijk' afgewezen. Het is allemaal (achteraf gezien) veel te vriendelijk opgeschreven, maar het was duidelijk dat volgende synode het minderheidsstandpunt geen deugdelijk exegetische / schriftuurlijke basis had. Je hangt nogal wat op aan deze 'leervrijheid' die er dus niet is.
Ad b) Nee, want als de Schriftuurlijke lijnen helder zijn (en dat waren ze in 1998 al, maar dat waren ze helemaal vanaf 2022), kun je die discussie wel opnieuw voeren, maar dat kan alleen wanneer iedereen zich er eerst aan houdt. Als dat was gebeurd, dan waren al die procedurele appelschriften niet ingediend. Je wordt namelijk als geheel medeverantwoordelijk voor besluiten van een deel, wanneer je dat laat gaan. (Daar is de breuk nu ook op geslagen.) Bovendien: ook die procedurele kant is nooit weerlegd. Want als je 'ja' zegt, dan bedoel je toch ook 'ja'. En dan ook 'ja' in alles? En als je dan bezwaren hebt en houdt, dan breng je die toch ordelijk ter tafel, en niet door alvast maar te gaan doen wat je toch al vindt dat moet gebeuren? (Daarom heb ik er 0.0 vertrouwen in dat in Hoogeveen de besluiten rond vrouw in ambt overeind blijven. En ook niet ten aanzien van homoseksualiteit. In een substantieel aantal gemeenten gaan die beide besluiten namelijk samen op.
Ad c) Ik begrijp dat helemaal, maar het is wel erg hypocriet natuurlijk. Eerst jarenlang de gemeenten die grote bezwaren hadden tegen vrouw in ambt, en ook afwijkend beleid op het punt van homoseksuele relaties te verstaan geven dan men geduld moet hebben, nog meer spreken, niet vermaningen, of hooguit een beetje, dat nu het puntje bij het paaltje komt tegen gemeenten rond de AV zeggen: en nu is het direct afgelopen. Nogmaals: ik begrijp hoe het werkt, ik accepteer het ook, maar het is zo hypocriet.
Ad d) Er is synodaal gesproken over 'zonde' m.b.t. afwijkend beleid rond homoseksualiteit. Daarop is de classis Zwolle compleet vastgelopen. Zelfs op zo'n manier dat er nooit meer een gewone classisvergadering zou kunnen (!) plaatsvinden. Wat vrouw in ambt betreft heeft de synode uitgesproken (via het rapport kerk-zijn) dat eigen plaatselijk beleid op dit soort landelijke thema's en tegelijk uitspreken volop CG te willen zijn, iets onmogelijks is. In dat verband is er gesproken over zonde tegen de liefde. (En ja, persoonlijk vind ik dat het laatste meerderheidsrapport rond vrouw in ambt helder maakt dat in verschillende gevallen het Schriftgezag is aangetast. Dat staat voor mij gelijk aan zonde.)

[MidMid]

Maar geduld is volgens mij nog altijd vrucht van de Geest.

Maar hoe zie je in dat licht dan…:
a. …het voortdurend (en steeds sneller!) afwijken van genomen besluiten, o.a. met het argument: We hebben nu dertig jaar geduld gehad, wij zijn het niet eens met de besluiten rond vrouw en ambt (en een deel niet rond homoseksualiteit), ons geduld is nu op?
b. …het schier eindeloze geduld van behoudende gemeenten in het gaan van de kerkelijke weg de afgelopen negen jaar?
c. …het volstrekt ontbrekende geduld dat men plots heeft met gemeente van de Algemene Vergadering? (Concreet: notitie deputaten Kerkorde; enkele passages uit de brief van deputaten Vertegenwoordiging?)
d. …de notie in de Bijbel dat geduld zich richt op de zondaar en niet op de zonde?

Mijn persoonlijke visie op de achtereenvolgende punten is:
a. Het afwijken is op geen enkele manier een oplossing in de huidige impasse. Het had niet gemogen en kan ook niet. Daarbij wil ik toch ook de vinger leggen bij het gegeven dat de GS in mijn optiek verzuimd heeft om na te denken hoe besluiten in de kerken zouden landen. Er is vooral vanachter de tafel besloten. Daarbij is er telkens weer onbedoeld ruimte gelaten. Er is immers leervrijheid over dit punt binnen onze kerken. Vanaf het begin in 1998 is die ruimte expliciet benoemd en aanwezig in de kerken. Door daar geen heldere grens in te stellen, was wat gebeurde haast onvermijdelijk. Rondom homoseksualiteit ligt dat voor mij in ieder geval geheel anders.
b. Wat ik in de afgelopen negen jaar vooral heb zien gebeuren, is dat appels zich meer en meer gingen richten op de procedures. Dus het kan niet, het mag niet en jullie hebben het toch gedaan. Dus er is woordbreuk gepleegd. Jullie hebben je niet aan je handtekening gehouden. Wat echter niet is gebeurd is dat er duidelijk Schrift gegronde begrenzingen kwamen middels heldere besluiten. Over en weer is het dus van inhoud naar proces verschoven.
c. Als ik het zo van de zijlijn beschouw komt dit ongeduld voort vanuit een diepe overtuiging dat dít niet dé gewezen weg kan en mag zijn. Je zou kunnen zeggen dat net als dat de behoudende gemeente direct bij ieder afwijkend besluit in verweer kwamen, dit ook nu naar de AV toe is gebeurd. En dat kan door de AV als net zo onterecht voelen als dat gevoelen er is in de afwijkende kerken.
d. Daarachter ligt een visie die inhoudelijk het standpunt van vrouw en ambt tot zonde maakt; een visie die ik persoonlijk niet deel en die de kerken als geheel ook nooit zo heeft gehad.

Dank voor je antwoorden!
Korte reactie nog:

Ad a) Je kunt toch geen besluiten nemen waarbij je als (beperkend) kader neemt: maar het moet wel kunnen landen in de kerken. In 1998 wilde men pastoraal handelen met ambtsdragers die een andere opvatting hadden. Maar het is beslist onjuist dat er tot leervrijheid is besloten. De ruimte die gelaten is, betrof gewetensvrijheid. In het openbaar mocht geen enkele ambtsdrager zijn persoonlijke opvattingen actief gaan uitdragen. Dat is weliswaar niet zo streng opgeschreven als ik het nu doe, maar de besluittekst in 1998, die in 2001 is blijven staan, is absoluut niet onduidelijk over de status van het minderheidsstandpunt. Dat geldt ook van het steeds terugkerende mantra: het minderheidsstandpunt is niet als 'onschriftuurlijk' afgewezen. Het is allemaal (achteraf gezien) veel te vriendelijk opgeschreven, maar het was duidelijk dat volgende synode het minderheidsstandpunt geen deugdelijk exegetische / schriftuurlijke basis had. Je hangt nogal wat op aan deze 'leervrijheid' die er dus niet is.
Ad b) Nee, want als de Schriftuurlijke lijnen helder zijn (en dat waren ze in 1998 al, maar dat waren ze helemaal vanaf 2022), kun je die discussie wel opnieuw voeren, maar dat kan alleen wanneer iedereen zich er eerst aan houdt. Als dat was gebeurd, dan waren al die procedurele appelschriften niet ingediend. Je wordt namelijk als geheel medeverantwoordelijk voor besluiten van een deel, wanneer je dat laat gaan. (Daar is de breuk nu ook op geslagen.) Bovendien: ook die procedurele kant is nooit weerlegd. Want als je 'ja' zegt, dan bedoel je toch ook 'ja'. En dan ook 'ja' in alles? En als je dan bezwaren hebt en houdt, dan breng je die toch ordelijk ter tafel, en niet door alvast maar te gaan doen wat je toch al vindt dat moet gebeuren? (Daarom heb ik er 0.0 vertrouwen in dat in Hoogeveen de besluiten rond vrouw in ambt overeind blijven. En ook niet ten aanzien van homoseksualiteit. In een substantieel aantal gemeenten gaan die beide besluiten namelijk samen op.
Ad c) Ik begrijp dat helemaal, maar het is wel erg hypocriet natuurlijk. Eerst jarenlang de gemeenten die grote bezwaren hadden tegen vrouw in ambt, en ook afwijkend beleid op het punt van homoseksuele relaties te verstaan geven dan men geduld moet hebben, nog meer spreken, niet vermaningen, of hooguit een beetje, dat nu het puntje bij het paaltje komt tegen gemeenten rond de AV zeggen: en nu is het direct afgelopen. Nogmaals: ik begrijp hoe het werkt, ik accepteer het ook, maar het is zo hypocriet.
Ad d) Er is synodaal gesproken over 'zonde' m.b.t. afwijkend beleid rond homoseksualiteit. Daarop is de classis Zwolle compleet vastgelopen. Zelfs op zo'n manier dat er nooit meer een gewone classisvergadering zou kunnen (!) plaatsvinden. Wat vrouw in ambt betreft heeft de synode uitgesproken (via het rapport kerk-zijn) dat eigen plaatselijk beleid op dit soort landelijke thema's en tegelijk uitspreken volop CG te willen zijn, iets onmogelijks is. In dat verband is er gesproken over zonde tegen de liefde. (En ja, persoonlijk vind ik dat het laatste meerderheidsrapport rond vrouw in ambt helder maakt dat in verschillende gevallen het Schriftgezag is aangetast. Dat staat voor mij gelijk aan zonde.)

Voor een deel is ons verschil in antwoord denk ik terug te voeren op persoonlijke overtuigingen.
Maar zelf denk ik dat je qua 'leervrijheid' mis zit. Helemaal in het doortrekken hiervan met woorden als 'In het openbaar mocht geen enkele ambtsdrager zijn persoonlijke opvattingen actief gaan uitdragen.' Denk maar even aan het laatste boek van dr. Steensma of het schrijven van dr. Loonstra.
Kan jij mij laten zien hoe jij vanuit de besluitteksten of ACTA tot deze bewering komt?

[Refojongere]

Dat men revisie kan aanvragen, is een goed gereformeerd gebruik. Dus snap dat punt niet. Dat het daarom wat langer duurt en tijd neemt, ja. Maar geduld is volgens mij nog altijd vrucht van de Geest.

In de CRC heb je én ruimte voor het dienen van vrouwen in de ambten én een heldere uitspraak rondom homoseksuele romantische relaties.

Hoe dit in een CGK zou gaan of zou vallen, geen idee. Dat kan ik niet overzien. Maar bij goede besluitvorming lijkt mij het een wezenlijk punt voor een GS om te peilen wat dit betekent in het geheel van de kerken. Dus de voorziene consultatierondes - bij welk besluit dan ook - zijn wat mij betreft zeer nodig komende GS.

Via de zoekfunctie van het ND is er overigens voldoende te vinden over de CRC en de besluiten rondom homoseksuele relaties: https://www.nd.nl/zoek?zoekterm=crc waarbij het opiniërend schrijven van Dolf te Velde wat mij betreft wel een waarschuwing is tot op welk niveau uitspraken worden opgetrokken.

Ik zal mezelf verduidelijken:
1. Ik lees dat:
"Een groot aantal kerken gaat zich afscheiden van de Christian Reformed Churches. Tijdens de synode afgelopen juni nam het kerkverband het besluit dat kerken die homorelaties accepteren, zich moeten bekeren of uit het kerkverband moeten stappen. Dat laatste gebeurt nu."

Dat klinkt niet dat ze via kerkordelijke procedures eruit gezet zijn, maar zich onder morele druk zich afscheiden. Dat zie ik in de CGK niet gebeuren. Daar gaat men eindeloos met de kerkorde aan de slag.

2. Geduld is een Geestesgave. Maar bij de CRC zijn ze er op een gegeven moment klaar mee en veel sneller dan bij de CGK. Hoe taxeer jij dan het geestelijk gehalte van de CRC uitspraak?

3. Het artikel van Dolf te Velde vond ik vaag. Waarom mag je de Catechismus niet toepassen op homoseksualiteit? Omdat het anders uitsluiten wordt. Dat is typisch toch ook juist een functie van de belijdenis. Een staf om mee te gaan en een stok om mee te slaan?