Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[Evangelist]

Het verbaast me dat ik hier weinig reactie op zie. Wie het verslag in de Wekker (2026,8) leest ervaart ook hoe hoe inconsistent hier wordt gehandeld. Geen enkele inhoudelijke reden om de classes te verlaten, maar dat toch doen. Ik ken veel mensen uit gemeenten in deze classis, ook daar is het een vreemde ervaring. Gaat het hier nog om geestelijke keuzes - zoals het steeds klonk - , of is het meer een politiek-strategische keuze? ik vind het geen prettige vraag om te stellen, maar wat mij betreft maken de 2 betrokken gemeenten hiermee wel heel erg duidelijk dat ze echt uit het kerkverband stappen, ik kan het moeilijk anders zien.

Ik had bewust niet gereageerd omdat ik het verslag nog een keer wilde lezen, nadat ik iemand uit die classis had gesproken. Die was in eerste instantie teleurgesteld en verdrietig, maar later boos. En dat begrijp ik heel goed. Het voortdurende argument dat je steeds hoort dat de kerkelijke vergaderingen niet meer functioneren komt voor mij steeds verder onder druk te staan. Dat blijkt uit deze classis, die wel functioneerde. Er waren geen ingewikkelde discussies, er hoefde geen vermaan te worden uitgesproken, er werd goed vergaderd, en ineens is dat voorbij. Dan is het blijkbaar een keuze die wordt ingegeven door wat er op de GS gebeurd is en een soort solidariteit met gemeenten in andere classes. Met andere woorden; ze zijn solidair met een groep. Dat het een ander kerkverband is, daarvan was ik ook al overtuigd voordat dit gebeurde in de classis Dordrecht.

Er stappen geen mensen uit een kerkverband, maar het kerkverband bestaat niet alleen uit de classis Dordrecht. Ook in de classis Dordrecht is het niet meer mogelijk om een bindend vermaan uit te spreken; dat komt heel eenvoudig omdat het in andere (meerdere) delen van het kerkverband is stukgelopen of stukgemaakt. Op die basis ben je dus in geen enkele classis meer veilig als het gaat om Bijbelse en bindende besluiten. (Waarbij ik overigens niet ontken dat het in de classis Dordrecht tot voor kort nog wel aardig ging. Maar dat was dan ook een uitzondering in het kerkverband.)
Toen op de synode in maart 2025 (en definitief in juni 2025) feitelijk de conclusie werd getrokken dat het synodale deel van het kerkverband in haar essentie ophield te bestaan, had dit inderdaad ook consequenties voor alle onderliggende delen.

Maar @Middenrefo heeft hier ook al eens betoogd dat er gewoon geen meerderheid in het kerkverband te vinden is die op het punt van vrouw in ambt en/of homoseksualiteit gemeenten buiten het kerkverband wil plaatsen. Tegelijk is er zo'n 30-40% van het kerkverband die dit onverdraaglijk vindt. Ik denk dat dit een juiste constatering is, en tegelijk zeer strijdig met het karakter van de CGK in de achterliggende decennia. Dit hele denken is in de loop van een jaar of acht behoorlijk snel omgeslagen. Ook middenpredikanten van voorheen konden zich nooit een kerkverband voorstellen waar de vrouw in het ambt toegestaan dan wel gedoogd zou worden. Lees de verschillende getuigenissen hierover van ds. J.H. Velema, ds. J. Westerink, etc. Ik ken verschillende leden uit gemeenten die nog wel naar de synode van Hoogeveen gaan, die met groot verdriet de snelle (geestelijke) ontwikkelingen in hun eigen gemeente zien. Zij spreken trouwens niet zozeer over de vrouw in het ambt, maar over de vervlakking in de prediking. Waarbij van ieder of verondersteld wordt dat hij/zij een kind van God is, of waarbij gemeenteleden dat van zichzelf denken, terwijl de bijbehorende levenswandel niet op te merken is. Of zoals iemand tegen me zei: 'De HA-tafels worden in de loop van de jaren steeds voller, terwijl de middagdiensten steeds leger worden.'
Ik denk dat @huisman de spijker op de kop sloeg, toen hij zei dat het gesprek over het belijdenis doen een jaar of veertig geleden gevoerd had moeten worden. Je ziet in de achterliggende dagen dat dit gesprek gevoerd wordt op een heel verschillende golflengte die elkaar maar nauwelijks meer raakt. Daar ligt de echte crisis in de CGK, en de schuld van het ontbrekende gesprek daarover ligt er kerkbreed. En nu zijn we in een stadium dat dit te laat is.

[rhadders]

Het verbaast me dat ik hier weinig reactie op zie. Wie het verslag in de Wekker (2026,8) leest ervaart ook hoe hoe inconsistent hier wordt gehandeld. Geen enkele inhoudelijke reden om de classes te verlaten, maar dat toch doen. Ik ken veel mensen uit gemeenten in deze classis, ook daar is het een vreemde ervaring. Gaat het hier nog om geestelijke keuzes - zoals het steeds klonk - , of is het meer een politiek-strategische keuze? ik vind het geen prettige vraag om te stellen, maar wat mij betreft maken de 2 betrokken gemeenten hiermee wel heel erg duidelijk dat ze echt uit het kerkverband stappen, ik kan het moeilijk anders zien.

Ik had bewust niet gereageerd omdat ik het verslag nog een keer wilde lezen, nadat ik iemand uit die classis had gesproken. Die was in eerste instantie teleurgesteld en verdrietig, maar later boos. En dat begrijp ik heel goed. Het voortdurende argument dat je steeds hoort dat de kerkelijke vergaderingen niet meer functioneren komt voor mij steeds verder onder druk te staan. Dat blijkt uit deze classis, die wel functioneerde. Er waren geen ingewikkelde discussies, er hoefde geen vermaan te worden uitgesproken, er werd goed vergaderd, en ineens is dat voorbij. Dan is het blijkbaar een keuze die wordt ingegeven door wat er op de GS gebeurd is en een soort solidariteit met gemeenten in andere classes. Met andere woorden; ze zijn solidair met een groep. Dat het een ander kerkverband is, daarvan was ik ook al overtuigd voordat dit gebeurde in de classis Dordrecht.

Er stappen geen mensen uit een kerkverband, maar het kerkverband bestaat niet alleen uit de classis Dordrecht. Ook in de classis Dordrecht is het niet meer mogelijk om een bindend vermaan uit te spreken; dat komt heel eenvoudig omdat het in andere (meerdere) delen van het kerkverband is stukgelopen of stukgemaakt. Op die basis ben je dus in geen enkele classis meer veilig als het gaat om Bijbelse en bindende besluiten. (Waarbij ik overigens niet ontken dat het in de classis Dordrecht tot voor kort nog wel aardig ging. Maar dat was dan ook een uitzondering in het kerkverband.)
Toen op de synode in maart 2025 (en definitief in juni 2025) feitelijk de conclusie werd getrokken dat het synodale deel van het kerkverband in haar essentie ophield te bestaan, had dit inderdaad ook consequenties voor alle onderliggende delen.

Maar @Middenrefo heeft hier ook al eens betoogd dat er gewoon geen meerderheid in het kerkverband te vinden is die op het punt van vrouw in ambt en/of homoseksualiteit gemeenten buiten het kerkverband wil plaatsen. Tegelijk is er zo'n 30-40% van het kerkverband die dit onverdraaglijk vindt. Ik denk dat dit een juiste constatering is, en tegelijk zeer strijdig met het karakter van de CGK in de achterliggende decennia. Dit hele denken is in de loop van een jaar of acht behoorlijk snel omgeslagen. Ook middenpredikanten van voorheen konden zich nooit een kerkverband voorstellen waar de vrouw in het ambt toegestaan dan wel gedoogd zou worden. Lees de verschillende getuigenissen hierover van ds. J.H. Velema, ds. J. Westerink, etc. Ik ken verschillende leden uit gemeenten die nog wel naar de synode van Hoogeveen gaan, die met groot verdriet de snelle (geestelijke) ontwikkelingen in hun eigen gemeente zien. Zij spreken trouwens niet zozeer over de vrouw in het ambt, maar over de vervlakking in de prediking. Waarbij van ieder of verondersteld wordt dat hij/zij een kind van God is, of waarbij gemeenteleden dat van zichzelf denken, terwijl de bijbehorende levenswandel niet op te merken is. Of zoals iemand tegen me zei: 'De HA-tafels worden in de loop van de jaren steeds voller, terwijl de middagdiensten steeds leger worden.'
Ik denk dat @huisman de spijker op de kop sloeg, toen hij zei dat het gesprek over het belijdenis doen een jaar of veertig geleden gevoerd had moeten worden. Je ziet in de achterliggende dagen dat dit gesprek gevoerd wordt op een heel verschillende golflengte die elkaar maar nauwelijks meer raakt. Daar ligt de echte crisis in de CGK, en de schuld van het ontbrekende gesprek daarover ligt er kerkbreed. En nu zijn we in een stadium dat dit te laat is.

Ik veronderstel - op bijbelse gronden - dat belijdende leden, waaruit de gemeente grotendeels bestaat, inderdaad kinderen van God zijn. Daarom noemen we elkaar ook broeders en zusters. We zijn aangenomen tot zonen, mede-erfgenamen met Christus. Heel belangrijk ook dat gemeenteleden dat van zichzelf denken: Paulus maakt in al zijn brieven duidelijk hoe essentieel het is om te weten wat onze positie is in Christus.

[Bewaar het Pand]

Een (h)eerlijk gesprek, broeders!

Je neemt me de woorden uit de mond. Ik open elke keer met grote nieuwsgierigheid dit onderwerp.

[Bewaar het Pand]

Het verbaast me dat ik hier weinig reactie op zie. Wie het verslag in de Wekker (2026,8) leest ervaart ook hoe hoe inconsistent hier wordt gehandeld. Geen enkele inhoudelijke reden om de classes te verlaten, maar dat toch doen. Ik ken veel mensen uit gemeenten in deze classis, ook daar is het een vreemde ervaring. Gaat het hier nog om geestelijke keuzes - zoals het steeds klonk - , of is het meer een politiek-strategische keuze? ik vind het geen prettige vraag om te stellen, maar wat mij betreft maken de 2 betrokken gemeenten hiermee wel heel erg duidelijk dat ze echt uit het kerkverband stappen, ik kan het moeilijk anders zien.

Ik had bewust niet gereageerd omdat ik het verslag nog een keer wilde lezen, nadat ik iemand uit die classis had gesproken. Die was in eerste instantie teleurgesteld en verdrietig, maar later boos. En dat begrijp ik heel goed. Het voortdurende argument dat je steeds hoort dat de kerkelijke vergaderingen niet meer functioneren komt voor mij steeds verder onder druk te staan. Dat blijkt uit deze classis, die wel functioneerde. Er waren geen ingewikkelde discussies, er hoefde geen vermaan te worden uitgesproken, er werd goed vergaderd, en ineens is dat voorbij. Dan is het blijkbaar een keuze die wordt ingegeven door wat er op de GS gebeurd is en een soort solidariteit met gemeenten in andere classes. Met andere woorden; ze zijn solidair met een groep. Dat het een ander kerkverband is, daarvan was ik ook al overtuigd voordat dit gebeurde in de classis Dordrecht.

Er stappen geen mensen uit een kerkverband, maar het kerkverband bestaat niet alleen uit de classis Dordrecht. Ook in de classis Dordrecht is het niet meer mogelijk om een bindend vermaan uit te spreken; dat komt heel eenvoudig omdat het in andere (meerdere) delen van het kerkverband is stukgelopen of stukgemaakt. Op die basis ben je dus in geen enkele classis meer veilig als het gaat om Bijbelse en bindende besluiten. (Waarbij ik overigens niet ontken dat het in de classis Dordrecht tot voor kort nog wel aardig ging. Maar dat was dan ook een uitzondering in het kerkverband.)
Toen op de synode in maart 2025 (en definitief in juni 2025) feitelijk de conclusie werd getrokken dat het synodale deel van het kerkverband in haar essentie ophield te bestaan, had dit inderdaad ook consequenties voor alle onderliggende delen.

Maar @Middenrefo heeft hier ook al eens betoogd dat er gewoon geen meerderheid in het kerkverband te vinden is die op het punt van vrouw in ambt en/of homoseksualiteit gemeenten buiten het kerkverband wil plaatsen. Tegelijk is er zo'n 30-40% van het kerkverband die dit onverdraaglijk vindt. Ik denk dat dit een juiste constatering is, en tegelijk zeer strijdig met het karakter van de CGK in de achterliggende decennia. Dit hele denken is in de loop van een jaar of acht behoorlijk snel omgeslagen. Ook middenpredikanten van voorheen konden zich nooit een kerkverband voorstellen waar de vrouw in het ambt toegestaan dan wel gedoogd zou worden. Lees de verschillende getuigenissen hierover van ds. J.H. Velema, ds. J. Westerink, etc. Ik ken verschillende leden uit gemeenten die nog wel naar de synode van Hoogeveen gaan, die met groot verdriet de snelle (geestelijke) ontwikkelingen in hun eigen gemeente zien. Zij spreken trouwens niet zozeer over de vrouw in het ambt, maar over de vervlakking in de prediking. Waarbij van ieder of verondersteld wordt dat hij/zij een kind van God is, of waarbij gemeenteleden dat van zichzelf denken, terwijl de bijbehorende levenswandel niet op te merken is. Of zoals iemand tegen me zei: 'De HA-tafels worden in de loop van de jaren steeds voller, terwijl de middagdiensten steeds leger worden.'
Ik denk dat @huisman de spijker op de kop sloeg, toen hij zei dat het gesprek over het belijdenis doen een jaar of veertig geleden gevoerd had moeten worden. Je ziet in de achterliggende dagen dat dit gesprek gevoerd wordt op een heel verschillende golflengte die elkaar maar nauwelijks meer raakt. Daar ligt de echte crisis in de CGK, en de schuld van het ontbrekende gesprek daarover ligt er kerkbreed. En nu zijn we in een stadium dat dit te laat is.

Ik veronderstel - op bijbelse gronden - dat belijdende leden, waaruit de gemeente grotendeels bestaat, inderdaad kinderen van God zijn. Daarom noemen we elkaar ook broeders en zusters. We zijn aangenomen tot zonen, mede-erfgenamen met Christus. Heel belangrijk ook dat gemeenteleden dat van zichzelf denken: Paulus maakt in al zijn brieven duidelijk hoe essentieel het is om te weten wat onze positie is in Christus.

Het uitgangspunt om de gemeente als overwegend 'gelovige' gemeente te zien lijkt mij gevaarlijk en bovendien blind optimistisch. De praktijk - wat @Evangelist ook zei - wijst iets anders uit, en dat met name in de levenswandel van mensen. Een goed voorbeeld - wat voor mij (helaas) herkenbaar is - is die van het aantal avondmaalsgangers wat maar toeneemt, en het aantal bezoekers van de middagdiensten wat maar afneemt. Dat strookt niet met elkaar.

Wel onderschrijf ik dat het belangrijk is voor de leden om zichzelf te zien als Gods kind. Daarmee bedoel ik zoals jij zei: het is belangrijk te weten het eigendom van Christus te wezen, en daar ook met bezig te zijn, zoals John Newton dat was en beleefde:
"Daar is een grote vraag, die ’k brandend ben te weten;
Een vraag, die mij zo vaak beangstigt en verdriet;
Mag ik met enig recht een kind des Heeren heten?
Ben ik Zijn eigendom, of ach! ben ik het niet?"

[Owen]

Het verbaast me dat ik hier weinig reactie op zie. Wie het verslag in de Wekker (2026,8) leest ervaart ook hoe hoe inconsistent hier wordt gehandeld. Geen enkele inhoudelijke reden om de classes te verlaten, maar dat toch doen. Ik ken veel mensen uit gemeenten in deze classis, ook daar is het een vreemde ervaring. Gaat het hier nog om geestelijke keuzes - zoals het steeds klonk - , of is het meer een politiek-strategische keuze? ik vind het geen prettige vraag om te stellen, maar wat mij betreft maken de 2 betrokken gemeenten hiermee wel heel erg duidelijk dat ze echt uit het kerkverband stappen, ik kan het moeilijk anders zien.

Ik had bewust niet gereageerd omdat ik het verslag nog een keer wilde lezen, nadat ik iemand uit die classis had gesproken. Die was in eerste instantie teleurgesteld en verdrietig, maar later boos. En dat begrijp ik heel goed. Het voortdurende argument dat je steeds hoort dat de kerkelijke vergaderingen niet meer functioneren komt voor mij steeds verder onder druk te staan. Dat blijkt uit deze classis, die wel functioneerde. Er waren geen ingewikkelde discussies, er hoefde geen vermaan te worden uitgesproken, er werd goed vergaderd, en ineens is dat voorbij. Dan is het blijkbaar een keuze die wordt ingegeven door wat er op de GS gebeurd is en een soort solidariteit met gemeenten in andere classes. Met andere woorden; ze zijn solidair met een groep. Dat het een ander kerkverband is, daarvan was ik ook al overtuigd voordat dit gebeurde in de classis Dordrecht.

Er stappen geen mensen uit een kerkverband, maar het kerkverband bestaat niet alleen uit de classis Dordrecht. Ook in de classis Dordrecht is het niet meer mogelijk om een bindend vermaan uit te spreken; dat komt heel eenvoudig omdat het in andere (meerdere) delen van het kerkverband is stukgelopen of stukgemaakt. Op die basis ben je dus in geen enkele classis meer veilig als het gaat om Bijbelse en bindende besluiten. (Waarbij ik overigens niet ontken dat het in de classis Dordrecht tot voor kort nog wel aardig ging. Maar dat was dan ook een uitzondering in het kerkverband.)
Toen op de synode in maart 2025 (en definitief in juni 2025) feitelijk de conclusie werd getrokken dat het synodale deel van het kerkverband in haar essentie ophield te bestaan, had dit inderdaad ook consequenties voor alle onderliggende delen.

Maar @Middenrefo heeft hier ook al eens betoogd dat er gewoon geen meerderheid in het kerkverband te vinden is die op het punt van vrouw in ambt en/of homoseksualiteit gemeenten buiten het kerkverband wil plaatsen. Tegelijk is er zo'n 30-40% van het kerkverband die dit onverdraaglijk vindt. Ik denk dat dit een juiste constatering is, en tegelijk zeer strijdig met het karakter van de CGK in de achterliggende decennia. Dit hele denken is in de loop van een jaar of acht behoorlijk snel omgeslagen. Ook middenpredikanten van voorheen konden zich nooit een kerkverband voorstellen waar de vrouw in het ambt toegestaan dan wel gedoogd zou worden. Lees de verschillende getuigenissen hierover van ds. J.H. Velema, ds. J. Westerink, etc. Ik ken verschillende leden uit gemeenten die nog wel naar de synode van Hoogeveen gaan, die met groot verdriet de snelle (geestelijke) ontwikkelingen in hun eigen gemeente zien. Zij spreken trouwens niet zozeer over de vrouw in het ambt, maar over de vervlakking in de prediking. Waarbij van ieder of verondersteld wordt dat hij/zij een kind van God is, of waarbij gemeenteleden dat van zichzelf denken, terwijl de bijbehorende levenswandel niet op te merken is. Of zoals iemand tegen me zei: 'De HA-tafels worden in de loop van de jaren steeds voller, terwijl de middagdiensten steeds leger worden.'
Ik denk dat @huisman de spijker op de kop sloeg, toen hij zei dat het gesprek over het belijdenis doen een jaar of veertig geleden gevoerd had moeten worden. Je ziet in de achterliggende dagen dat dit gesprek gevoerd wordt op een heel verschillende golflengte die elkaar maar nauwelijks meer raakt. Daar ligt de echte crisis in de CGK, en de schuld van het ontbrekende gesprek daarover ligt er kerkbreed. En nu zijn we in een stadium dat dit te laat is.

Ik veronderstel - op bijbelse gronden - dat belijdende leden, waaruit de gemeente grotendeels bestaat, inderdaad kinderen van God zijn. Daarom noemen we elkaar ook broeders en zusters. We zijn aangenomen tot zonen, mede-erfgenamen met Christus. Heel belangrijk ook dat gemeenteleden dat van zichzelf denken: Paulus maakt in al zijn brieven duidelijk hoe essentieel het is om te weten wat onze positie is in Christus.

Jij veronderstelt op Bijbelse gronden dat belijdende leden kinderen van God zijn? Dat lijkt me een zeer gevaarlijke veronderstelling. Voorbeeld: ik groeide op in een grote, relatief progressieve kerk (NGK). Veel belijdende leden uit die tijd komen niet meer naar de kerk of zeggen zelfs toe helemaal niet meer te geloven. In mijn belijdenisgroep zat tien man, van wie de helft volledig is afgehaakt. Zulke mensen zijn er toch ook in de gemeente waar jij bent geplaatst?

Ik veronderstel juist op Bijbelse gronden dat er veel kaf tussen het koren is. En op basis daarvan denk ik dat de prediking vorm moet krijgen - niet per in ouderwetse uitdrukkingen als 'schijn en zijn', maar achter deze uitdrukkingen zit vaak wel een Bijbelse en geestelijke werkelijkheid. Als die ontkend wordt ontstaat een heel massieve gemeentebeschouwing waarin de vormen (belijdenis doen, kerkgang) gekoppeld worden aan het veronderstellen van het ware geestelijke leven.

Dat is een heel gevaarlijk spoor. Ik geloof dat veel belijdende leden met een ingebeelde hemel de hel ingaan, om nog maar eem ouderwetse uitdrukking te gebruiken. Ben jij dan helemaal niet alert op zulke gevaren?