Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[MidMid]

Ik zou zeggen kom eens spreken met onze belijdeniscatechisanten. Echt onherkenbaar zoals buitenstaanders spreken over geestelijke worstelingen van jonge mensen.

De CGK zit o.a. in deze crisis vanwege de vervlakking in de prediking. Vanwege de massieve gemeentebeschouwing dat alle belijdende leden ware gelovigen zijn. Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest. Ik kan doorgaan maar je hebt blijkbaar 1953 kanselboodschap gelezen. Herken en erken je die?

Waarom het meteen in het persoonlijke trekken? En hoezo ben ik nu opeens een buitenstaander die spreekt over?
Laat ik het bij mijzelf houden, dat mijn persoonlijke ervaring is (ook binnen de kerk en groep waarin ik belijdenis gedaan heb) dat kerkenraden in dit artikel en de koppeling met het avondmaal ruimte zien en zoeken die volgens mij niet strookt met de gesprekken waarnaar de jaartallen in sub 3 verwijzen.

En v.w.b. de kanselboodschap. Wanneer die zo één op één vandaag de dag opgesteld zou worden, zou ik mij daar niet in kunnen vinden. Maar dat vind ik ook niet verwonderlijk na 73 jaar.

Waar het voor mij misgaat in je opsomming is dat ik de opvatting huldig dat zonder het wederbarende werk van Gods Geest geen belijdenis afgelegd kan worden. 'Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest.'

[MidMid]

@Huisman en hoe reflecteer jij op het leggen van de synodale kanselboodschap van 1953 naast het initiatief van Rijnsburg c.s.?

Voorts brengen wij onder het oog, (het voorbeeld in de Handelingen der Apostelen vermeld) hoe de eerste gemeente zich kenmerkte niet door een drift om zo spoedig mogelijk de gelegenheid aan te grijpen tot onschriftuurlijke scheuring, maar door uit te gaan van het principe, dat Gods Kerk gesticht is om te vertonen het ongedeelde lichaam van Christus. En laten wij verstaan, dat ook het instituut der Kerk niet minder vrucht is van het functionerende werk van de Heilige Geest, dan de onzichtbare zijde der Kerk. Gelijk dan ook in de zendbrieven bij de toen reeds aanwezige botsingen en kwesties en afwijkingen nooit geadviseerd is om zonder Goddelijk bevel te scheiden.

Hier wordt expliciet gevraagd naar het 'Goddelijk bevel' om te scheiden...

Wij scheiden niet maar proberen trouw te blijven aan Schrift, belijdenis, kerkorde en synodale besluiten. De scheiding ligt bij degenen die het gezag van Gods Woord aantasten.

Daarmee deel je de kerken voor het gemak op in twee groepen. Maar net als mij weet je dat de scheidslijn veel ingewikkelder ligt. Rijnsburg c.s. beweegt zich ook weg bij allerlei andere kerken die binnen de vierslag handelen maar geen pad Rijnsburg verkiezen. Denk alleen maar even aan de classis Dordt. Het is werkelijk ongekend dat in een classis waar geen enkele gemeente vrouwelijke ambtsdragers heeft en het landelijke beleid rondom homoseksuele relaties gevolgd wordt, toch in tweeën scheurt. Voor mij is dat echt niet te rijmen met wat hierboven staat.

In deze kanselboodschap wordt trouwens een kerkvisie omschreven, die anders is dan hoe hierover door Rijnsburg c.s. gesproken wordt. Kerk en instituut (dus ook verband) worden redelijk dicht bij elkaar gehouden.

[huisman]

Ik zou zeggen kom eens spreken met onze belijdeniscatechisanten. Echt onherkenbaar zoals buitenstaanders spreken over geestelijke worstelingen van jonge mensen.

De CGK zit o.a. in deze crisis vanwege de vervlakking in de prediking. Vanwege de massieve gemeentebeschouwing dat alle belijdende leden ware gelovigen zijn. Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest. Ik kan doorgaan maar je hebt blijkbaar 1953 kanselboodschap gelezen. Herken en erken je die?

Waarom het meteen in het persoonlijke trekken? En hoezo ben ik nu opeens een buitenstaander die spreekt over?
Laat ik het bij mijzelf houden, dat mijn persoonlijke ervaring is (ook binnen de kerk en groep waarin ik belijdenis gedaan heb) dat kerkenraden in dit artikel en de koppeling met het avondmaal ruimte zien en zoeken die volgens mij niet strookt met de gesprekken waarnaar de jaartallen in sub 3 verwijzen.

En v.w.b. de kanselboodschap. Wanneer die zo één op één vandaag de dag opgesteld zou worden, zou ik mij daar niet in kunnen vinden. Maar dat vind ik ook niet verwonderlijk na 73 jaar.

Waar het voor mij misgaat in je opsomming is dat ik de opvatting huldig dat zonder het wederbarende werk van Gods Geest geen belijdenis afgelegd kan worden. 'Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest.'

En als een jongere zegt dat hij/zij ‘lust heeft om de Heere te vrezen’. Zijn/haar leven wil inrichten naar Gods Woord maar nog niet kan zeggen dat hij/zij de vergeving der zonden heeft gesmaakt maar daar naar uitziet en verlangd om belijdenis voor God en Zijn gemeente af te leggen. Begrijp ik het dan goed dat jij zo’n jongere zou weigeren?

[Owen]

Ik heb een keer een predikant horen zeggen dat voor het vieren van het Heilig Avondmaal meer nodig is dan voor het doen van openbare geloofsbelijdenis. Dat is in strijd met Schrift, belijdenis en kerkorde. Of dat van een andere orde is dan hermeneutiek? Volgens mij is dit gewoon hermeneutiek.

Daar is ook meer voor nodig dan alleen een openbare belijdenis.

Lees nog eens goed art. 61 van onze kerkorde. Daar wordt duidelijk gesteld dat voor het afleggen van openbare geloofsbelijdenis een levend geloof gevraagd moet worden. Dezelfde maatstaf dus als bij het deelnemen aan het Heilig Avondmaal. Wat jij hierboven doet is de twee loskoppelen van elkaar, alsof openbare geloofsbelijdenis minder is dan het Avondmaal. Dan sta je niet op de vierslag en heb je niets te zoeken bij Rijnsburg.

Er is ook geen kerkenraad binnen de CGK die een belijdend lid zal afhouden van het avondmaal als er geen sprake is van censuur. Dat noemen we het kerkelijke recht om aan te gaan. Denk wel dat in de authentieke CGK prediking aandacht is voor de tonen van Psalm 139 : 23 en 24. Voor de waarachtige voorbereiding op het avondmaal. Voor het Bijbelse feit dat er ook schijn kan
zijn bv zaad wat op steenachtige grond is gevallen. Dat er ook dwaze bouwers zijn en dwaze maagden. Art61 lid 2 zegt ook dat we erkennen dat we niet in het hart van de belijder kunnen zien en dus de mondbelijdenis houden voor waar als het leven zulks niet tegenspreekt. De prediking is er ook voor om zo te separeren dat schijn ontdekt wordt en gewezen wordt op haar gemis en op de enen Naam waardoor wij moeten zalig worden.


Misschien goed om de synodale kanselboodschap van 1953 naast Art 61 te leggen. Daar lees je o.a. wat een CGK prediking zou moeten zijn. Dat is in 2026 niet anders dan in 1953. Zie link.

https://www.bewaarhetpand.nl/PDF/Veenen ... diking.pdf

Verder heb ik jouw argument helaas ook een keer op een classisvergadering gehoord. Als dit het argument is om goed te praten dat gemeenten vrouwen hebben bevestigd in het ambt of sterk afwijken op het thema van homoseksualiteit zijn we toch echt door het ijs gezakt.

Ik ben het met je eens dat er in de klassieke Christelijke Gereformeerde prediking aandacht is voor twee wegen. Psalm 139 is echter duidelijk het gebed van een gelovige. En zulken moeten juist aan het Avondmaal gaan. Het zaad dat op steenachtige grond valt zou tijdens belijdeniscatechisatie gefilterd moeten worden. Het gaat hier volgens de Heiland om mensen die het evangelie terstond met vreugde aannemen maar bij wie het daarna geen vrucht draagt. Volgens mij is een jaar of twee jaar belijdeniscatechisatie voldoende om te doorzien hoe diep het geloof van de belijdeniscatechisanten is. Mocht hier nog twijfel over zijn, laat iemand dan nog een extra jaar catechisatie volgen.

Persoonlijk gebruik ik dit argument niet om vrouw en ambt en de praktijk van homoseksualiteit 'goed te praten'. Volgens mij spreekt Gods Woord duidelijk over deze zaken en moet dat geen plek hebben in de kerken. In die zin volg ik de lijn van de synode-uitspraken. Tegelijkertijd volg ik die ook als het gaat over art. 61. Daarin wordt aangedrongen op het onlosmakelijke verband tussen belijdenis en Avondmaal. Dit hoor ik zo niet terug in belijdenispreken aan de rechterflank van onze kerken. Daarmee spreek ik uit dat zij niet volledig op de vierslag staan. Dit maakt het tamelijk hypocriet om op grond van diezelfde vierslag het kerkelijk leven opnieuw te organiseren.

[Owen]

Er is ook geen kerkenraad binnen de CGK die een belijdend lid zal afhouden van het avondmaal als er geen sprake is van censuur. Dat noemen we het kerkelijke recht om aan te gaan. Denk wel dat in de authentieke CGK prediking aandacht is voor de tonen van Psalm 139 : 23 en 24. Voor de waarachtige voorbereiding op het avondmaal. Voor het Bijbelse feit dat er ook schijn kan
zijn bv zaad wat op steenachtige grond is gevallen. Dat er ook dwaze bouwers zijn en dwaze maagden. Art61 lid 2 zegt ook dat we erkennen dat we niet in het hart van de belijder kunnen zien en dus de mondbelijdenis houden voor waar als het leven zulks niet tegenspreekt. De prediking is er ook voor om zo te separeren dat schijn ontdekt wordt en gewezen wordt op haar gemis en op de enen Naam waardoor wij moeten zalig worden.


Misschien goed om de synodale kanselboodschap van 1953 naast Art 61 te leggen. Daar lees je o.a. wat een CGK prediking zou moeten zijn. Dat is in 2026 niet anders dan in 1953. Zie link.

https://www.bewaarhetpand.nl/PDF/Veenen ... diking.pdf

Verder heb ik jouw argument helaas ook een keer op een classisvergadering gehoord. Als dit het argument is om goed te praten dat gemeenten vrouwen hebben bevestigd in het ambt of sterk afwijken op het thema van homoseksualiteit zijn we toch echt door het ijs gezakt.

Ik heb deze discussie ook vaak gevoerd op de plek waar ik vroeger woonde en waar enkele BhP gemeenten waren. De samenhang tussen Belijdenis en Avondmaal daar is meer zoals het bij de Gereformeerde Gemeenten is. Soms gaat maar een heel klein deel van de belijdeniscatechisanten na hun belijdenis aan en dat wordt niet als verontrustend gezien. Ik besef heel goed dat belijdenis doen geen garantie is van een oprecht geloof, daar hebben wij als mens geen zicht op, maar om een deel van de belijdeniscatechisanten te vergelijken met dwaze maagden en dwaze bouwers is wel weer het andere uiterste. Ik vraag me dan wel af hoe diepgaand en openhartig de catechese is geweest die aan de Belijdenis voorafging.

Meerdere keren is - ook hier - al aangegeven dat het doen van belijdenis geen 'flauw argument is' of 'een door het ijs zak situatie'. De kerkorde spreekt juist bij dit thema expliciet uit dat het gaat om een zaak van Schrift en belijden. En nee, wij zijn geen kenners van harten, maar kerkenraden worden wel geroepen om enkel die toe te laten tot het afleggen van het doen van belijdenis, die een levend - een waar - geloof kennen: 'De synode spreekt uit dat op grond van Gods Woord en de belijdenisgeschriften van de kerk een levend geloof als eis van God bij het afleggen van geloofsbelijdenis gevorderd moet worden.' Dit schuurt enorm met de praktijk in een deel van onze kerken.

Artikel 61 sub 3. Belijdenis afleggen betekent belijdenis des geloofs doen en niet van de waarheid zonder meer. Daarom geldt bij het doen van belijdenis dezelfde maatstaf als bij de voorbereiding voor het heilig avondmaal. Een kerkenraad die bij het afnemen van en toelaten tot de openbare belijdenis tevreden is met de verklaring van een historisch geloof, is in strijd met de uitspraken van Gods Woord en de grondslagen van de gereformeerde leer. Met beslistheid verwijst de synode naar de uitspraken van 1574, 1836, 1879 en 1913. Zij dringt er bij de kerken ten ernstigste op aan dat beleefd worde het onlosmakelijk verband tussen het afleggen van belijdenis des geloofs en het gebruik van de sacramenten.

Ik zou zeggen kom eens spreken met onze belijdeniscatechisanten. Echt onherkenbaar zoals buitenstaanders spreken over geestelijke worstelingen van jonge mensen.

De CGK zit o.a. in deze crisis vanwege de vervlakking in de prediking. Vanwege de massieve gemeentebeschouwing dat alle belijdende leden ware gelovigen zijn. Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest. Ik kan doorgaan maar je hebt blijkbaar 1953 kanselboodschap gelezen. Herken en erken je die?

Ik ben het wel met je eens als het gaat over de vervlakking van de prediking. Ik kom oorspronkelijk uit een samenwerkingsgemeente met de Nederlands Gereformeerde Kerken, en daar herken ik wat je schrijft over een massieve gemeentebeschouwing. Een niet-erkennen van de noodzaak van de wedergeboorte, een algemene afwezigheid van de toorn van God en de vreze des Heeren. Dit erken ik allemaal, en ik erken ook dat deze noties meer aanwezig zijn in de groep die nu Rijnsburg heet.

Tegelijkertijd zie ik bij deze groep ook eenzijdigheden en zelfs onkerkordelijke zaken. Dit moet gewoon benoemd worden - laat deze kerken toch kritisch zijn op zichzelf, om Psalm 139;23 en 24 nog maar eens aan te halen.

[MidMid]

Ik zou zeggen kom eens spreken met onze belijdeniscatechisanten. Echt onherkenbaar zoals buitenstaanders spreken over geestelijke worstelingen van jonge mensen.

De CGK zit o.a. in deze crisis vanwege de vervlakking in de prediking. Vanwege de massieve gemeentebeschouwing dat alle belijdende leden ware gelovigen zijn. Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest. Ik kan doorgaan maar je hebt blijkbaar 1953 kanselboodschap gelezen. Herken en erken je die?

Waarom het meteen in het persoonlijke trekken? En hoezo ben ik nu opeens een buitenstaander die spreekt over?
Laat ik het bij mijzelf houden, dat mijn persoonlijke ervaring is (ook binnen de kerk en groep waarin ik belijdenis gedaan heb) dat kerkenraden in dit artikel en de koppeling met het avondmaal ruimte zien en zoeken die volgens mij niet strookt met de gesprekken waarnaar de jaartallen in sub 3 verwijzen.

En v.w.b. de kanselboodschap. Wanneer die zo één op één vandaag de dag opgesteld zou worden, zou ik mij daar niet in kunnen vinden. Maar dat vind ik ook niet verwonderlijk na 73 jaar.

Waar het voor mij misgaat in je opsomming is dat ik de opvatting huldig dat zonder het wederbarende werk van Gods Geest geen belijdenis afgelegd kan worden. 'Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest.'

En als een jongere zegt dat hij/zij ‘lust heeft om de Heere te vrezen’. Zijn/haar leven wil inrichten naar Gods Woord maar nog niet kan zeggen dat hij/zij de vergeving der zonden heeft gesmaakt maar daar naar uitziet en verlangd om belijdenis voor God en Zijn gemeente af te leggen. Begrijp ik het dan goed dat jij zo’n jongere zou weigeren?

Het gaat er niet zozeer om dat ik zo'n jongere zou weigeren. Ik snap niet hoe je het toelaten van zo'n jongere in lijn kan zien met Artikel 61 KO. Daar is dan toch geen belijdenis van aanwezig geloof?

[Owen]

Ik zou zeggen kom eens spreken met onze belijdeniscatechisanten. Echt onherkenbaar zoals buitenstaanders spreken over geestelijke worstelingen van jonge mensen.

De CGK zit o.a. in deze crisis vanwege de vervlakking in de prediking. Vanwege de massieve gemeentebeschouwing dat alle belijdende leden ware gelovigen zijn. Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest. Ik kan doorgaan maar je hebt blijkbaar 1953 kanselboodschap gelezen. Herken en erken je die?

Waarom het meteen in het persoonlijke trekken? En hoezo ben ik nu opeens een buitenstaander die spreekt over?
Laat ik het bij mijzelf houden, dat mijn persoonlijke ervaring is (ook binnen de kerk en groep waarin ik belijdenis gedaan heb) dat kerkenraden in dit artikel en de koppeling met het avondmaal ruimte zien en zoeken die volgens mij niet strookt met de gesprekken waarnaar de jaartallen in sub 3 verwijzen.

En v.w.b. de kanselboodschap. Wanneer die zo één op één vandaag de dag opgesteld zou worden, zou ik mij daar niet in kunnen vinden. Maar dat vind ik ook niet verwonderlijk na 73 jaar.

Waar het voor mij misgaat in je opsomming is dat ik de opvatting huldig dat zonder het wederbarende werk van Gods Geest geen belijdenis afgelegd kan worden. 'Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest.'

En als een jongere zegt dat hij/zij ‘lust heeft om de Heere te vrezen’. Zijn/haar leven wil inrichten naar Gods Woord maar nog niet kan zeggen dat hij/zij de vergeving der zonden heeft gesmaakt maar daar naar uitziet en verlangd om belijdenis voor God en Zijn gemeente af te leggen. Begrijp ik het dan goed dat jij zo’n jongere zou weigeren?

De vraag is: waar komt die 'lust om de Heere te vrezen' vandaan? Waar komt het verlangen om je leven in te richten naar Zijn Woord vandaan?

Ik bedoel, er zijn ook veel moslims die deze zaken herkennen. Zij willen graag ontzag hebben voor Allah. En ze willen graag naar de Koran leven. Ze gaan graag naar de moskee.

Dus op zichzelf zeggen deze zaken nog niets. Men moet bevraagd worden op het geloof in Jezus Christus en de bekering. Dus: heeft deze jongere de Heere Jezus Christus al aangenomen (Kol.2:6)?

Als het antwoord 'nee' is, dan is er geen levend geloof aanwezig. Als het antwoord 'weet ik niet' is, dan is dit nog de vraag. En dan zou ik iemand nog een jaar langer belijdenis laten doen. Er moet namelijk levend geloof gevorderd worden, lezen we in de kerkorde.

Ja, en dan kan zo'n jongere (nog) geen belijdenis van het geloof doen. Er moet een verbondenheid met de tweede Persoon van de Drieeenheid zijn. Als er alleen maar een verlangen naar deze verbondenheid is, is dat onvoldoende voor het doen van belijdenis. In dat geval moet men, om een klassiek woord te gebruiken, 'separeren' bij het doen van belijdenis.

[MidMid]

Ik zou zeggen kom eens spreken met onze belijdeniscatechisanten. Echt onherkenbaar zoals buitenstaanders spreken over geestelijke worstelingen van jonge mensen.

De CGK zit o.a. in deze crisis vanwege de vervlakking in de prediking. Vanwege de massieve gemeentebeschouwing dat alle belijdende leden ware gelovigen zijn. Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest. Ik kan doorgaan maar je hebt blijkbaar 1953 kanselboodschap gelezen. Herken en erken je die?

Waarom het meteen in het persoonlijke trekken? En hoezo ben ik nu opeens een buitenstaander die spreekt over?
Laat ik het bij mijzelf houden, dat mijn persoonlijke ervaring is (ook binnen de kerk en groep waarin ik belijdenis gedaan heb) dat kerkenraden in dit artikel en de koppeling met het avondmaal ruimte zien en zoeken die volgens mij niet strookt met de gesprekken waarnaar de jaartallen in sub 3 verwijzen.

En v.w.b. de kanselboodschap. Wanneer die zo één op één vandaag de dag opgesteld zou worden, zou ik mij daar niet in kunnen vinden. Maar dat vind ik ook niet verwonderlijk na 73 jaar.

Waar het voor mij misgaat in je opsomming is dat ik de opvatting huldig dat zonder het wederbarende werk van Gods Geest geen belijdenis afgelegd kan worden. 'Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest.'

En als een jongere zegt dat hij/zij ‘lust heeft om de Heere te vrezen’. Zijn/haar leven wil inrichten naar Gods Woord maar nog niet kan zeggen dat hij/zij de vergeving der zonden heeft gesmaakt maar daar naar uitziet en verlangd om belijdenis voor God en Zijn gemeente af te leggen. Begrijp ik het dan goed dat jij zo’n jongere zou weigeren?

De vraag is: waar komt die 'lust om de Heere te vrezen' vandaan? Waar komt het verlangen om je leven in te richten naar Zijn Woord vandaan?

Ik bedoel, er zijn ook veel moslims die deze zaken herkennen. Zij willen graag ontzag hebben voor Allah. En ze willen graag naar de Koran leven. Ze gaan graag naar de moskee.

Dus op zichzelf zeggen deze zaken nog niets. Men moet bevraagd worden op het geloof in Jezus Christus en de bekering. Dus: heeft deze jongere de Heere Jezus Christus al aangenomen (Kol.2:6)?

Als het antwoord 'nee' is, dan is er geen levend geloof aanwezig. Als het antwoord 'weet ik niet' is, dan is dit nog de vraag. En dan zou ik iemand nog een jaar langer belijdenis laten doen. Er moet namelijk levend geloof gevorderd worden, lezen we in de kerkorde.

Ja, en dan kan zo'n jongere (nog) geen belijdenis van het geloof doen. Er moet een verbondenheid met de tweede Persoon van de Drieeenheid zijn. Als er alleen maar een verlangen naar deze verbondenheid is, is dat onvoldoende voor het doen van belijdenis. In dat geval moet men, om een klassiek woord te gebruiken, 'separeren' bij het doen van belijdenis.

Wat uitgebreider omschreven dan ik hierboven, maar kan mij er volledig in vinden.

[huisman]

Ik zou zeggen kom eens spreken met onze belijdeniscatechisanten. Echt onherkenbaar zoals buitenstaanders spreken over geestelijke worstelingen van jonge mensen.

De CGK zit o.a. in deze crisis vanwege de vervlakking in de prediking. Vanwege de massieve gemeentebeschouwing dat alle belijdende leden ware gelovigen zijn. Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest. Ik kan doorgaan maar je hebt blijkbaar 1953 kanselboodschap gelezen. Herken en erken je die?

Waarom het meteen in het persoonlijke trekken? En hoezo ben ik nu opeens een buitenstaander die spreekt over?
Laat ik het bij mijzelf houden, dat mijn persoonlijke ervaring is (ook binnen de kerk en groep waarin ik belijdenis gedaan heb) dat kerkenraden in dit artikel en de koppeling met het avondmaal ruimte zien en zoeken die volgens mij niet strookt met de gesprekken waarnaar de jaartallen in sub 3 verwijzen.

En v.w.b. de kanselboodschap. Wanneer die zo één op één vandaag de dag opgesteld zou worden, zou ik mij daar niet in kunnen vinden. Maar dat vind ik ook niet verwonderlijk na 73 jaar.

Waar het voor mij misgaat in je opsomming is dat ik de opvatting huldig dat zonder het wederbarende werk van Gods Geest geen belijdenis afgelegd kan worden. 'Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest.'

En als een jongere zegt dat hij/zij ‘lust heeft om de Heere te vrezen’. Zijn/haar leven wil inrichten naar Gods Woord maar nog niet kan zeggen dat hij/zij de vergeving der zonden heeft gesmaakt maar daar naar uitziet en verlangd om belijdenis voor God en Zijn gemeente af te leggen. Begrijp ik het dan goed dat jij zo’n jongere zou weigeren?

Het gaat er niet zozeer om dat ik zo'n jongere zou weigeren. Ik snap niet hoe je het toelaten van zo'n jongere in lijn kan zien met Artikel 61 KO. Daar is dan toch geen belijdenis van aanwezig geloof?

Dat kan zeker omdat juist art 61 zegt dat wij het hart niet kennen letterlijk staat er: dat de mens niet kan zien wat in het hart van de belijder voor God is, zodat de kerk niet meer van de belijder eist dan wat de mond belijdt, indien het leven zulks niet tegenspreekt.

Ik ben weleens bang dat de tollenaar achter in de tempel, de bloedvloeiende vrouw, de vader van de maanzieke knaap in sommige ‘lichte’ CGK gemeenten tegenwoordig geen belijdenis mogen doen. Ze kunnen niet spreken uit de zekerheid des geloofs. Gelukkig is het Evangelie er juist voor verlorenen en niet voor rechtvaardigen. Voor geestelijke stumperds…. Jesaja 57 : 15 , 66 : 2

[MidMid]

Waarom het meteen in het persoonlijke trekken? En hoezo ben ik nu opeens een buitenstaander die spreekt over?
Laat ik het bij mijzelf houden, dat mijn persoonlijke ervaring is (ook binnen de kerk en groep waarin ik belijdenis gedaan heb) dat kerkenraden in dit artikel en de koppeling met het avondmaal ruimte zien en zoeken die volgens mij niet strookt met de gesprekken waarnaar de jaartallen in sub 3 verwijzen.

En v.w.b. de kanselboodschap. Wanneer die zo één op één vandaag de dag opgesteld zou worden, zou ik mij daar niet in kunnen vinden. Maar dat vind ik ook niet verwonderlijk na 73 jaar.

Waar het voor mij misgaat in je opsomming is dat ik de opvatting huldig dat zonder het wederbarende werk van Gods Geest geen belijdenis afgelegd kan worden. 'Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest.'

En als een jongere zegt dat hij/zij ‘lust heeft om de Heere te vrezen’. Zijn/haar leven wil inrichten naar Gods Woord maar nog niet kan zeggen dat hij/zij de vergeving der zonden heeft gesmaakt maar daar naar uitziet en verlangd om belijdenis voor God en Zijn gemeente af te leggen. Begrijp ik het dan goed dat jij zo’n jongere zou weigeren?

Het gaat er niet zozeer om dat ik zo'n jongere zou weigeren. Ik snap niet hoe je het toelaten van zo'n jongere in lijn kan zien met Artikel 61 KO. Daar is dan toch geen belijdenis van aanwezig geloof?

Dat kan zeker omdat juist art 61 zegt dat wij het hart niet kennen letterlijk staat er: dat de mens niet kan zien wat in het hart van de belijder voor God is, zodat de kerk niet meer van de belijder eist dan wat de mond belijdt, indien het leven zulks niet tegenspreekt.

Ik ben weleens bang dat de tollenaar achter in de tempel, de bloedvloeiende vrouw, de vader van de maanzieke knaap in sommige ‘lichte’ CGK gemeenten tegenwoordig geen belijdenis mogen doen. Ze kunnen niet spreken uit de zekerheid des geloofs. Gelukkig is het Evangelie er juist voor verlorenen en niet voor rechtvaardigen. Voor geestelijke stumperds…. Jesaja 57 : 15 , 66 : 2

Wat jij hier schrijft, daar neem ik echt afstand van. 'k Vind het ook niet fair dat je dit zo stelt. Wat degenen die jij hierboven opsomt bindt, is hun uitgedreven worden naar de Heer(e) van hun leven.

Je lezing van artikel 61 klopt niet. Daar gebruik jij eenzelfde creativiteit als men tegenwoordig doet rondom artikel 31. Wat daar bedoeld wordt, is dat wij het hart niet kennen - dus doen wij het met wat de mond belijdt en wat het leven niet weerspreekt. Oftewel wij nemen het getuigenis van de ander over. Maar daar staat dan wel de 'eis' van belijden bij: dat er een waar geloof gevorderd wordt. En ja, dat kan aangevochten zijn. Dat kan zeer klein zijn, aarzelend, tastend en zoekend en noem alles maar op. Maar dat kan niet een geloof zijn, dat niet steunt en leunt op de vergeving van onze zonden door het werk van Christus.

[huisman]

En als een jongere zegt dat hij/zij ‘lust heeft om de Heere te vrezen’. Zijn/haar leven wil inrichten naar Gods Woord maar nog niet kan zeggen dat hij/zij de vergeving der zonden heeft gesmaakt maar daar naar uitziet en verlangd om belijdenis voor God en Zijn gemeente af te leggen. Begrijp ik het dan goed dat jij zo’n jongere zou weigeren?

Het gaat er niet zozeer om dat ik zo'n jongere zou weigeren. Ik snap niet hoe je het toelaten van zo'n jongere in lijn kan zien met Artikel 61 KO. Daar is dan toch geen belijdenis van aanwezig geloof?

Dat kan zeker omdat juist art 61 zegt dat wij het hart niet kennen letterlijk staat er: dat de mens niet kan zien wat in het hart van de belijder voor God is, zodat de kerk niet meer van de belijder eist dan wat de mond belijdt, indien het leven zulks niet tegenspreekt.

Ik ben weleens bang dat de tollenaar achter in de tempel, de bloedvloeiende vrouw, de vader van de maanzieke knaap in sommige ‘lichte’ CGK gemeenten tegenwoordig geen belijdenis mogen doen. Ze kunnen niet spreken uit de zekerheid des geloofs. Gelukkig is het Evangelie er juist voor verlorenen en niet voor rechtvaardigen. Voor geestelijke stumperds…. Jesaja 57 : 15 , 66 : 2

Wat jij hier schrijft, daar neem ik echt afstand van. 'k Vind het ook niet fair dat je dit zo stelt. Wat degenen die jij hierboven opsomt bindt, is hun uitgedreven worden naar de Heer(e) van hun leven.

Je lezing van artikel 61 klopt niet. Daar gebruik jij eenzelfde creativiteit als men tegenwoordig doet rondom artikel 31. Wat daar bedoeld wordt, is dat wij het hart niet kennen - dus doen wij het met wat de mond belijdt en wat het leven niet weerspreekt. Oftewel wij nemen het getuigenis van de ander over. Maar daar staat dan wel de 'eis' van belijden bij: dat er een waar geloof gevorderd wordt. En ja, dat kan aangevochten zijn. Dat kan zeer klein zijn, aarzelend, tastend en zoekend en noem alles maar op. Maar dat kan niet een geloof zijn, dat niet steunt en leunt op de vergeving van onze zonden door het werk van Christus.

Mijn lezing van art 61 is in ieder geval in overeenstemming met kanselboodschap 1953. Verder is waar we nu over spreken helaas binnen de CGK één van de belangrijke oorzaken van geestelijke verwijdering en zelfs van gesloten kansels. Daar moeten we niet onduidelijk over zijn. Er werd afgelopen week bij ons een preek gelezen van wijlen ds. F. Bakker. Weet zeker dat deze preek niet in alle 180 gemeenten zou worden geaccepteerd. Dat was toen de preek werd uitgesproken waarschijnlijk al zo.
Dat heeft altijd de breedte van de CGK gestempeld. Helaas is die breedte links behoorlijk uit zijn oevers getreden. Rechts is echt niet rechtser geworden. Eerder meer naar het midden opgeschoven. Daar heb ik persoonlijk zorg over maar dat geheel terzijde,

[MidMid]

Mijn lezing van art 61 is in ieder geval in overeenstemming met kanselboodschap 1953. Verder is waar we nu over spreken helaas binnen de CGK één van de belangrijke oorzaken van geestelijke verwijdering en zelfs van gesloten kansels. Daar moeten we niet onduidelijk over zijn. Er werd afgelopen week bij ons een preek gelezen van wijlen ds. F. Bakker. Weet zeker dat deze preek niet in alle 180 gemeenten zou worden geaccepteerd. Dat was toen de preek werd uitgesproken waarschijnlijk al zo.
Dat heeft altijd de breedte van de CGK gestempeld. Helaas is die breedte links behoorlijk uit zijn oevers getreden. Rechts is echt niet rechtser geworden. Eerder meer naar het midden opgeschoven. Daar heb ik persoonlijk zorg over maar dat geheel terzijde,

Voor mij schuurt het denken dat ik hier proef aan tegen Sacramentisme. Daarover staat trouwens een stukje in de verklaring waar ik prima in mee kan komen.

'De sacramenten beide Doop en Avondmaal, behoren bij het Verbond als teken en zegel ervan. Verlaat men dit juiste standpunt en uitgangspunt dan loopt men het gevaar de Roomse kant uit te zeilen, dat wil zeggen dat men in de Christelijke religie het Sacramentisme gaat huldigen dat men het Sacrament en niet het Woord in het middelpunt plaatst. Reformatorisch, schriftuurlijk is het dan ook, om niet de Doop, maar het Woord, de belofte als inzet te stellen.
Houdt men dit niet goed in het oog dan dreigt de consequentie van de veronderstelde wedergeboorte-leer en praktijk voor de dag te komen; en men zou doorgeredeneerd, allicht bij het Avondmaal door de achterdeur weer binnen halen, wat men bij de Doopleer terecht ten voordeur had uitgewezen.'

Wat je schrijft over wijlen ds. F. Bakker zou prima waar kunnen zijn. Al vind ik je best stellig in je uitspraken over zekere delen van de kerken.

[huisman]

Mijn lezing van art 61 is in ieder geval in overeenstemming met kanselboodschap 1953. Verder is waar we nu over spreken helaas binnen de CGK één van de belangrijke oorzaken van geestelijke verwijdering en zelfs van gesloten kansels. Daar moeten we niet onduidelijk over zijn. Er werd afgelopen week bij ons een preek gelezen van wijlen ds. F. Bakker. Weet zeker dat deze preek niet in alle 180 gemeenten zou worden geaccepteerd. Dat was toen de preek werd uitgesproken waarschijnlijk al zo.
Dat heeft altijd de breedte van de CGK gestempeld. Helaas is die breedte links behoorlijk uit zijn oevers getreden. Rechts is echt niet rechtser geworden. Eerder meer naar het midden opgeschoven. Daar heb ik persoonlijk zorg over maar dat geheel terzijde,

Voor mij schuurt het denken dat ik hier proef aan tegen Sacramentisme. Daarover staat trouwens een stukje in de verklaring waar ik prima in mee kan komen.

'De sacramenten beide Doop en Avondmaal, behoren bij het Verbond als teken en zegel ervan. Verlaat men dit juiste standpunt en uitgangspunt dan loopt men het gevaar de Roomse kant uit te zeilen, dat wil zeggen dat men in de Christelijke religie het Sacramentisme gaat huldigen dat men het Sacrament en niet het Woord in het middelpunt plaatst. Reformatorisch, schriftuurlijk is het dan ook, om niet de Doop, maar het Woord, de belofte als inzet te stellen.
Houdt men dit niet goed in het oog dan dreigt de consequentie van de veronderstelde wedergeboorte-leer en praktijk voor de dag te komen; en men zou doorgeredeneerd, allicht bij het Avondmaal door de achterdeur weer binnen halen, wat men bij de Doopleer terecht ten voordeur had uitgewezen.'

Wat je schrijft over wijlen ds. F. Bakker zou prima waar kunnen zijn. Al vind ik je best stellig in je uitspraken over zekere delen van de kerken.

Je stukje uit de verklaring vind ik helder. Dit zijn inderdaad gevaren bij de twee sacramenten. Overschatting van doop en avondmaal. Het eerste zie je meer bij midden/links en het tweede bij midden/rechts. Ik maak het bewust te algemeen om duidelijk te zijn.
Aan mijn kant zie ik een soms ongezonde omgang met het avondmaal alsof dat bereiken de zaligheid is. McCheyne zei het al: Maak van de gang naar het avondmaal niet uw Christus.
Zie jij ook aan 'jouw kant' een overschatting van de doop ?

[MidMid]

Mijn lezing van art 61 is in ieder geval in overeenstemming met kanselboodschap 1953. Verder is waar we nu over spreken helaas binnen de CGK één van de belangrijke oorzaken van geestelijke verwijdering en zelfs van gesloten kansels. Daar moeten we niet onduidelijk over zijn. Er werd afgelopen week bij ons een preek gelezen van wijlen ds. F. Bakker. Weet zeker dat deze preek niet in alle 180 gemeenten zou worden geaccepteerd. Dat was toen de preek werd uitgesproken waarschijnlijk al zo.
Dat heeft altijd de breedte van de CGK gestempeld. Helaas is die breedte links behoorlijk uit zijn oevers getreden. Rechts is echt niet rechtser geworden. Eerder meer naar het midden opgeschoven. Daar heb ik persoonlijk zorg over maar dat geheel terzijde,

Voor mij schuurt het denken dat ik hier proef aan tegen Sacramentisme. Daarover staat trouwens een stukje in de verklaring waar ik prima in mee kan komen.

'De sacramenten beide Doop en Avondmaal, behoren bij het Verbond als teken en zegel ervan. Verlaat men dit juiste standpunt en uitgangspunt dan loopt men het gevaar de Roomse kant uit te zeilen, dat wil zeggen dat men in de Christelijke religie het Sacramentisme gaat huldigen dat men het Sacrament en niet het Woord in het middelpunt plaatst. Reformatorisch, schriftuurlijk is het dan ook, om niet de Doop, maar het Woord, de belofte als inzet te stellen.
Houdt men dit niet goed in het oog dan dreigt de consequentie van de veronderstelde wedergeboorte-leer en praktijk voor de dag te komen; en men zou doorgeredeneerd, allicht bij het Avondmaal door de achterdeur weer binnen halen, wat men bij de Doopleer terecht ten voordeur had uitgewezen.'

Wat je schrijft over wijlen ds. F. Bakker zou prima waar kunnen zijn. Al vind ik je best stellig in je uitspraken over zekere delen van de kerken.

Je stukje uit de verklaring vind ik helder. Dit zijn inderdaad gevaren bij de twee sacramenten. Overschatting van doop en avondmaal. Het eerste zie je meer bij midden/links en het tweede bij midden/rechts. Ik maak het bewust te algemeen om duidelijk te zijn.
Aan mijn kant zie ik een soms ongezonde omgang met het avondmaal alsof dat bereiken de zaligheid is. McCheyne zei het al: Maak van de gang naar het avondmaal niet uw Christus.
Zie jij ook aan 'jouw kant' een overschatting van de doop ?

Nog los van de vraag of mijn kant links/midden zou zijn, kom ik in de praktijk vooral een dopen tegen wat samengaat met de oproep tot geloof en wedergeboorte. Wat ik wel tegenkom is dat de doop als belangrijk wordt ervaren door ouders van wie (klein)kinderen niet langer in het spoor van het geloven gaan. Verbondsautomatisme of een veronderstelde leer kom ik eerlijk gezegd niet tegen.

[rhadders]

Dit soort gesprekken, waar naar de (theologische) nuance wordt gezocht, gaan we nog missen in de CGK. Gelukkig is er dan nog Refoforum ;-)