Ambtskleding

[Posthoorn]

Als de Heere Jezus zegt dat we als we vasten, ons hoofd moeten zalven en ons aangezicht moeten wassen, om niet van de mensen gezien te worden, dan denk ik dat we naar analogie daarvan, niet in het zwart moeten gaan lopen om te laten zien dat we onze zonden en zondige aard betreuren. Dat is iets tussen God en jou. Dat je ingetogen leeft en je ook daarnaar kleedt, is uiteraard vanzelfsprekend, maar dat is wat anders dan met je kleding uitdragen wat er in je hart omgaat.
Wat ambtskleding betreft: in het NT is er het priesterschap van alle gelovigen, dus hoeft er geen speciale kledij meer te zijn voor een priesterklasse. Ik zie het liefst een predikant in een eenvoudig pak op de preekstoel. Het mag van mij dan nog wel zwart zijn.

[Martijn]

Verdorvenheid heeft niets te maken met zwarte kleding, maar is een zaak van het hart. Ik heb niets tegen zwarte kleding, maar de "kerk des Heeren" hoeft echt niet persé in het zwart te gaan.

En óf het een zaak van het hart is. Wanneer een mens wedergeboren wordt, verandert het leven. En dit komt openbaar in de daad, in het gepraat, in het gelaat, en ook in het gewaad. Wat er aan de buitenkant te zien en te horen is, is een vertolken van wat er in het hart heeft plaatsgevonden en plaatsvindt. Een kind des Heeren leert meer en meer de zwartheid en verdorvenheid van zijn ziel kennen (die lijn is duidelijk te zien in bijvoorbeeld het leven van Paulus). Dat komt dus ook naar buiten. Immers geldt ook: aan de vruchten herkent men de boom. En inderdaad, dan hoeft niet elk kledingstuk in de kledingkast zwart te zijn, maar dat is wel de meest logisch en voor de hand liggende kleur. Of tint, zo u wilt.

Waarom is dat het meest voor de hand liggend? Ik zie nergens in bijbel dat Paulus of Jezus zo praten als jij... Ze hadden er eerder een afkeer van

Dat het voor de hand liggend is, heb ik getracht uit te leggen. Ds. R. van de Kamp schreef er ergens eens het volgende over: "Het is goed dat wij onze gang en treden vast maken in het Woord (Ps 119: 133). Wij moeten dan echter niet vergeten de vertaalslag naar onze cultuur en onze tijd te maken. Dat de Heere Jezus een bepaald kledingstuk heeft gedragen in een bepaalde kleur, dat betekent nog niet dat wij daar ook in moeten gaan lopen. Ik heb wel eens horen suggereren dat Zacheüs de tollenaar, toen hij tot bekering kwam, andere kleren ging dragen. Maar dan begrijpen wij weinig van het leven in het oude Israël.

Zwart is de kleur van de rouw. Dat is een voluit Bijbels gegeven (zie o.a. Ps. 38, 42 en 43). Om bij een sterfgeval ons meeleven te betonen is het goed om in het zwart, of in ieder geval in het donker, naar een begrafenis of condoleance te gaan. Dat mensen, na hun bekering in het zwart gaan, heeft te maken met de droefheid over de zonde. Als wij op onze zonden zien, dan is er genoeg reden om in het zwart te gaan. Nu is dat ook weer sterk door de cultuur bepaald. En dan hoeven we niet eens buiten de landsgrenzen te kijken. Ook in ons land verschilt dat van streek tot streek. Maar fijn dat er een cultuur of traditie is! Dan hoeven we niet bij elk ding na te denken. Dat hebben de geslachten voor ons reeds gedaan en dat bespaart ons een hoop tijd en energie.

Dat wilde ik graag eerst zeggen. Maar nu de vraag: moet je in het zwart lopen als je bekeerd bent. In de eerste plaats is het de vraag of je dan nog behoefte hebt om je heel uitbundig te kleden. Welke betekenis heeft kleding voor je? Ik hoorde eens van een predikant, die tegen zijn vrouw zei dat de doopouders zo keurig in het zwart gekleed waren. Waarop zijn vrouw verontwaardigt reageerde: “Het was de mode van Parijs!” Dus we kunnen ons ook in het zwart uitbundig kleden. Of ons in het zwart kleden om een bepaalde indruk achter te laten. Aan de andere kant, als het bijvoorbeeld gebruikelijk is dat deelnemers van het Heilig Avondmaal zwart of donker gekleed gaan, dan zou ik mij daar van harte aan aanpassen. Als de HEERE in ons hart werkt met Zijn liefde, dan worden we bang om een ander te ergeren. Wat heb ik er voor over om mijn naaste niet te ergeren? Wat heb ik over voor Christus? En zou ik ook mijn naaste kunnen winnen voor Christus? Als ik mijn naaste ga ergeren, zal dat heel moeilijk worden. Dus laten wij, als het om onze kleding gaat, zo voorzichtig als de slangen en zo oprecht als de duiven zijn (Matt 10: 16).

Ik wil afsluiten met een vraag. Als wij Christus hebben mogen leren kennen als onze Borg en Middelaar en getrokken zijn uit de duisternis van de wereld, hoe zijn wij dan als dusdanig herkenbaar? Hoe kan men aan ons gewaad zien, dat wij een andere Koning toebehoren?"

Moeten we met onze kleding laten zien dat we Jezus toebehoren? Waar lees ik dat?

[BewaarhetPand]

O, ik verwacht het zeker niet van alle kinderen Gods. Hij heeft zijn Kerk over de gehele wereld, en Zijn kinderen in Afrika zullen echt geen driedelig zwart dragen.

Niet van alle zeg je. Van welke verwacht jij het wel?

Ik verwacht het niet van een bepaalde groep van Gods kinderen, alsof dat zo af te bakenen is. Wat ik bedoel is dit: waar de Heere werkt, daar komt in beginsel een zekere ingetogenheid en bescheidenheid openbaar, ook in het uiterlijk. Maar de concrete uitwerking daarvan kan verschillen naar cultuur.

Het dragen van zwart zie ik niet als een absoluut kenmerk waaraan je een kind des Heeren kunt herkennen. Het kan een uitdrukking zijn van ernst, ingetogenheid en afzondering, maar het is op zichzelf geen norm die de Schrift ons oplegt. Het wezen ligt in het hart: in de vreze des Heeren en de vernieuwing des levens.

Daarom verwacht ik geen uniform uiterlijk van al Gods kinderen, maar wel dat er iets zichtbaar wordt van een leven dat zich niet meer naar de wereld voegt. In onze cultuur is dat goed uit te beelden in de kleding.

Je zei eerder dit:
Dank voor deze bijdrage. Dit is namelijk precies de reden waarom men zwart draagt. De kerk des Heeren draagt hier beneden zwart, wijzend op de verdorvenheid van hun natuur. Maar, wanneer zij het tijdige met het eeuwige verwisselen, wordt tevens het zwart verwisselt voor wit, en mogen ze eeuwig roemen voor Gods troon.

Verwarring ontstond door dit denk ik..
Maar zoals je nu zegt denk ik dat je wel gelijk hebt..

Dan had u het wat anders geïnterpreteerd dan ik het had bedoeld denk ik. Ik bedoelde slechts dat dat vaak de reden is waarom Gods kinderen vaak in het zwart gaan; toegespitst dus op de Nederlandse reformatorische gezindte. Fijn dat de verwarring nu wat opgehelderd is.

[BewaarhetPand]

Ik begrijp wat je bedoelt. Echter is de gehele Bijbel Gods Woord. Daarnaast stel je dat wij vrij zijn van de ceremoniële wetten, dat is in zekere zin waar. Dat betekent echter natuurlijk niet dat er in het Oude Testament (of in de wetten die er te vinden zijn) niets meer van waarde van voor ons is, er zijn altijd lessen in terug te vinden. Want Jezus Christus is immers gisteren en heden Dezelfde en in der eeuwigheid, en het Woord onzes Gods bestaat in der eeuwigheid.

Het selectief omgaan met de ceremoniële wetten brengt de mens terug in het Jodendom en onder het werkverbond
Het Nieuwe Testament spreekt met betrekking tot kleding over eenvoud een eerzaamheid.
We kunnen nog zo degelijk in het zwart gaan, maar als het 2 x zo duur is dan bij de WE, dan doen we afbreuk aan de armen

Met het eerste ben ik het van harte eens, het tweede begrijp ik niet helemaal. Wat heeft dat van doen met het onderwerp?

Dat je met het rechtzinnig denken te zijn je andere geboden vanuit het nieuwe testament met hetzelfde gemak met voeten treed

Aha, op die manier. Dan kan ik niets anders dan u groot gelijk geven.

[BewaarhetPand]

En óf het een zaak van het hart is. Wanneer een mens wedergeboren wordt, verandert het leven. En dit komt openbaar in de daad, in het gepraat, in het gelaat, en ook in het gewaad. Wat er aan de buitenkant te zien en te horen is, is een vertolken van wat er in het hart heeft plaatsgevonden en plaatsvindt. Een kind des Heeren leert meer en meer de zwartheid en verdorvenheid van zijn ziel kennen (die lijn is duidelijk te zien in bijvoorbeeld het leven van Paulus). Dat komt dus ook naar buiten. Immers geldt ook: aan de vruchten herkent men de boom. En inderdaad, dan hoeft niet elk kledingstuk in de kledingkast zwart te zijn, maar dat is wel de meest logisch en voor de hand liggende kleur. Of tint, zo u wilt.

Waarom is dat het meest voor de hand liggend? Ik zie nergens in bijbel dat Paulus of Jezus zo praten als jij... Ze hadden er eerder een afkeer van

Dat het voor de hand liggend is, heb ik getracht uit te leggen. Ds. R. van de Kamp schreef er ergens eens het volgende over: "Het is goed dat wij onze gang en treden vast maken in het Woord (Ps 119: 133). Wij moeten dan echter niet vergeten de vertaalslag naar onze cultuur en onze tijd te maken. Dat de Heere Jezus een bepaald kledingstuk heeft gedragen in een bepaalde kleur, dat betekent nog niet dat wij daar ook in moeten gaan lopen. Ik heb wel eens horen suggereren dat Zacheüs de tollenaar, toen hij tot bekering kwam, andere kleren ging dragen. Maar dan begrijpen wij weinig van het leven in het oude Israël.

Zwart is de kleur van de rouw. Dat is een voluit Bijbels gegeven (zie o.a. Ps. 38, 42 en 43). Om bij een sterfgeval ons meeleven te betonen is het goed om in het zwart, of in ieder geval in het donker, naar een begrafenis of condoleance te gaan. Dat mensen, na hun bekering in het zwart gaan, heeft te maken met de droefheid over de zonde. Als wij op onze zonden zien, dan is er genoeg reden om in het zwart te gaan. Nu is dat ook weer sterk door de cultuur bepaald. En dan hoeven we niet eens buiten de landsgrenzen te kijken. Ook in ons land verschilt dat van streek tot streek. Maar fijn dat er een cultuur of traditie is! Dan hoeven we niet bij elk ding na te denken. Dat hebben de geslachten voor ons reeds gedaan en dat bespaart ons een hoop tijd en energie.

Dat wilde ik graag eerst zeggen. Maar nu de vraag: moet je in het zwart lopen als je bekeerd bent. In de eerste plaats is het de vraag of je dan nog behoefte hebt om je heel uitbundig te kleden. Welke betekenis heeft kleding voor je? Ik hoorde eens van een predikant, die tegen zijn vrouw zei dat de doopouders zo keurig in het zwart gekleed waren. Waarop zijn vrouw verontwaardigt reageerde: “Het was de mode van Parijs!” Dus we kunnen ons ook in het zwart uitbundig kleden. Of ons in het zwart kleden om een bepaalde indruk achter te laten. Aan de andere kant, als het bijvoorbeeld gebruikelijk is dat deelnemers van het Heilig Avondmaal zwart of donker gekleed gaan, dan zou ik mij daar van harte aan aanpassen. Als de HEERE in ons hart werkt met Zijn liefde, dan worden we bang om een ander te ergeren. Wat heb ik er voor over om mijn naaste niet te ergeren? Wat heb ik over voor Christus? En zou ik ook mijn naaste kunnen winnen voor Christus? Als ik mijn naaste ga ergeren, zal dat heel moeilijk worden. Dus laten wij, als het om onze kleding gaat, zo voorzichtig als de slangen en zo oprecht als de duiven zijn (Matt 10: 16).

Ik wil afsluiten met een vraag. Als wij Christus hebben mogen leren kennen als onze Borg en Middelaar en getrokken zijn uit de duisternis van de wereld, hoe zijn wij dan als dusdanig herkenbaar? Hoe kan men aan ons gewaad zien, dat wij een andere Koning toebehoren?"

Moeten we met onze kleding laten zien dat we Jezus toebehoren? Waar lees ik dat?

Het is geen moeten, daar gaat het juist fout. Het is een mogen. Maar we zijn het er toch over eens dat een vrucht van het ware zaligmakende geloof toch is dat men uit liefde tot Christus Hem in alles tracht te bedoelen? U kent vast de uitdrukking wel: de zondaar moet op het allerdiepst vernederd worden, en God op het allerhoogst verhoogd.

[De Rijssenaar]

Waarom is dat het meest voor de hand liggend? Ik zie nergens in bijbel dat Paulus of Jezus zo praten als jij... Ze hadden er eerder een afkeer van

Dat het voor de hand liggend is, heb ik getracht uit te leggen. Ds. R. van de Kamp schreef er ergens eens het volgende over: "Het is goed dat wij onze gang en treden vast maken in het Woord (Ps 119: 133). Wij moeten dan echter niet vergeten de vertaalslag naar onze cultuur en onze tijd te maken. Dat de Heere Jezus een bepaald kledingstuk heeft gedragen in een bepaalde kleur, dat betekent nog niet dat wij daar ook in moeten gaan lopen. Ik heb wel eens horen suggereren dat Zacheüs de tollenaar, toen hij tot bekering kwam, andere kleren ging dragen. Maar dan begrijpen wij weinig van het leven in het oude Israël.

Zwart is de kleur van de rouw. Dat is een voluit Bijbels gegeven (zie o.a. Ps. 38, 42 en 43). Om bij een sterfgeval ons meeleven te betonen is het goed om in het zwart, of in ieder geval in het donker, naar een begrafenis of condoleance te gaan. Dat mensen, na hun bekering in het zwart gaan, heeft te maken met de droefheid over de zonde. Als wij op onze zonden zien, dan is er genoeg reden om in het zwart te gaan. Nu is dat ook weer sterk door de cultuur bepaald. En dan hoeven we niet eens buiten de landsgrenzen te kijken. Ook in ons land verschilt dat van streek tot streek. Maar fijn dat er een cultuur of traditie is! Dan hoeven we niet bij elk ding na te denken. Dat hebben de geslachten voor ons reeds gedaan en dat bespaart ons een hoop tijd en energie.

Dat wilde ik graag eerst zeggen. Maar nu de vraag: moet je in het zwart lopen als je bekeerd bent. In de eerste plaats is het de vraag of je dan nog behoefte hebt om je heel uitbundig te kleden. Welke betekenis heeft kleding voor je? Ik hoorde eens van een predikant, die tegen zijn vrouw zei dat de doopouders zo keurig in het zwart gekleed waren. Waarop zijn vrouw verontwaardigt reageerde: “Het was de mode van Parijs!” Dus we kunnen ons ook in het zwart uitbundig kleden. Of ons in het zwart kleden om een bepaalde indruk achter te laten. Aan de andere kant, als het bijvoorbeeld gebruikelijk is dat deelnemers van het Heilig Avondmaal zwart of donker gekleed gaan, dan zou ik mij daar van harte aan aanpassen. Als de HEERE in ons hart werkt met Zijn liefde, dan worden we bang om een ander te ergeren. Wat heb ik er voor over om mijn naaste niet te ergeren? Wat heb ik over voor Christus? En zou ik ook mijn naaste kunnen winnen voor Christus? Als ik mijn naaste ga ergeren, zal dat heel moeilijk worden. Dus laten wij, als het om onze kleding gaat, zo voorzichtig als de slangen en zo oprecht als de duiven zijn (Matt 10: 16).

Ik wil afsluiten met een vraag. Als wij Christus hebben mogen leren kennen als onze Borg en Middelaar en getrokken zijn uit de duisternis van de wereld, hoe zijn wij dan als dusdanig herkenbaar? Hoe kan men aan ons gewaad zien, dat wij een andere Koning toebehoren?"

Moeten we met onze kleding laten zien dat we Jezus toebehoren? Waar lees ik dat?

Het is geen moeten, daar gaat het juist fout. Het is een mogen. Maar we zijn het er toch over eens dat een vrucht van het ware zaligmakende geloof toch is dat men uit liefde tot Christus Hem in alles tracht te bedoelen? U kent vast de uitdrukking wel: de zondaar moet op het allerdiepst vernederd worden, en God op het allerhoogst verhoogd.

Waarom moet de zondaar op z’n diepst vernederd worden? Zo handelt Jezus niet. Die heeft zichzelf het diepst vernederd om daarmee de zondaar op geweldige wijze te verhogen

[Martijn]

Waarom is dat het meest voor de hand liggend? Ik zie nergens in bijbel dat Paulus of Jezus zo praten als jij... Ze hadden er eerder een afkeer van

Dat het voor de hand liggend is, heb ik getracht uit te leggen. Ds. R. van de Kamp schreef er ergens eens het volgende over: "Het is goed dat wij onze gang en treden vast maken in het Woord (Ps 119: 133). Wij moeten dan echter niet vergeten de vertaalslag naar onze cultuur en onze tijd te maken. Dat de Heere Jezus een bepaald kledingstuk heeft gedragen in een bepaalde kleur, dat betekent nog niet dat wij daar ook in moeten gaan lopen. Ik heb wel eens horen suggereren dat Zacheüs de tollenaar, toen hij tot bekering kwam, andere kleren ging dragen. Maar dan begrijpen wij weinig van het leven in het oude Israël.

Zwart is de kleur van de rouw. Dat is een voluit Bijbels gegeven (zie o.a. Ps. 38, 42 en 43). Om bij een sterfgeval ons meeleven te betonen is het goed om in het zwart, of in ieder geval in het donker, naar een begrafenis of condoleance te gaan. Dat mensen, na hun bekering in het zwart gaan, heeft te maken met de droefheid over de zonde. Als wij op onze zonden zien, dan is er genoeg reden om in het zwart te gaan. Nu is dat ook weer sterk door de cultuur bepaald. En dan hoeven we niet eens buiten de landsgrenzen te kijken. Ook in ons land verschilt dat van streek tot streek. Maar fijn dat er een cultuur of traditie is! Dan hoeven we niet bij elk ding na te denken. Dat hebben de geslachten voor ons reeds gedaan en dat bespaart ons een hoop tijd en energie.

Dat wilde ik graag eerst zeggen. Maar nu de vraag: moet je in het zwart lopen als je bekeerd bent. In de eerste plaats is het de vraag of je dan nog behoefte hebt om je heel uitbundig te kleden. Welke betekenis heeft kleding voor je? Ik hoorde eens van een predikant, die tegen zijn vrouw zei dat de doopouders zo keurig in het zwart gekleed waren. Waarop zijn vrouw verontwaardigt reageerde: “Het was de mode van Parijs!” Dus we kunnen ons ook in het zwart uitbundig kleden. Of ons in het zwart kleden om een bepaalde indruk achter te laten. Aan de andere kant, als het bijvoorbeeld gebruikelijk is dat deelnemers van het Heilig Avondmaal zwart of donker gekleed gaan, dan zou ik mij daar van harte aan aanpassen. Als de HEERE in ons hart werkt met Zijn liefde, dan worden we bang om een ander te ergeren. Wat heb ik er voor over om mijn naaste niet te ergeren? Wat heb ik over voor Christus? En zou ik ook mijn naaste kunnen winnen voor Christus? Als ik mijn naaste ga ergeren, zal dat heel moeilijk worden. Dus laten wij, als het om onze kleding gaat, zo voorzichtig als de slangen en zo oprecht als de duiven zijn (Matt 10: 16).

Ik wil afsluiten met een vraag. Als wij Christus hebben mogen leren kennen als onze Borg en Middelaar en getrokken zijn uit de duisternis van de wereld, hoe zijn wij dan als dusdanig herkenbaar? Hoe kan men aan ons gewaad zien, dat wij een andere Koning toebehoren?"

Moeten we met onze kleding laten zien dat we Jezus toebehoren? Waar lees ik dat?

Het is geen moeten, daar gaat het juist fout. Het is een mogen. Maar we zijn het er toch over eens dat een vrucht van het ware zaligmakende geloof toch is dat men uit liefde tot Christus Hem in alles tracht te bedoelen? U kent vast de uitdrukking wel: de zondaar moet op het allerdiepst vernederd worden, en God op het allerhoogst verhoogd.

Fijn dat je duidelijk maakt dat het geen moeten is.
Maar dan nog ik lees nergens dat we met kleding moeten laten zien dat we Jezus toebehoren. Hij vraagt van ons geloof en het doen van het goede voor de naaste. En dat is iets anders dan voor een ander bepaalde kleding dragen omdat die zich daar aan kan storen.

[DDD]

Dat het voor de hand liggend is, heb ik getracht uit te leggen. Ds. R. van de Kamp schreef er ergens eens het volgende over: "Het is goed dat wij onze gang en treden vast maken in het Woord (Ps 119: 133). Wij moeten dan echter niet vergeten de vertaalslag naar onze cultuur en onze tijd te maken. Dat de Heere Jezus een bepaald kledingstuk heeft gedragen in een bepaalde kleur, dat betekent nog niet dat wij daar ook in moeten gaan lopen. Ik heb wel eens horen suggereren dat Zacheüs de tollenaar, toen hij tot bekering kwam, andere kleren ging dragen. Maar dan begrijpen wij weinig van het leven in het oude Israël.

Zwart is de kleur van de rouw. Dat is een voluit Bijbels gegeven (zie o.a. Ps. 38, 42 en 43). Om bij een sterfgeval ons meeleven te betonen is het goed om in het zwart, of in ieder geval in het donker, naar een begrafenis of condoleance te gaan. Dat mensen, na hun bekering in het zwart gaan, heeft te maken met de droefheid over de zonde. Als wij op onze zonden zien, dan is er genoeg reden om in het zwart te gaan. Nu is dat ook weer sterk door de cultuur bepaald. En dan hoeven we niet eens buiten de landsgrenzen te kijken. Ook in ons land verschilt dat van streek tot streek. Maar fijn dat er een cultuur of traditie is! Dan hoeven we niet bij elk ding na te denken. Dat hebben de geslachten voor ons reeds gedaan en dat bespaart ons een hoop tijd en energie.

Dat wilde ik graag eerst zeggen. Maar nu de vraag: moet je in het zwart lopen als je bekeerd bent. In de eerste plaats is het de vraag of je dan nog behoefte hebt om je heel uitbundig te kleden. Welke betekenis heeft kleding voor je? Ik hoorde eens van een predikant, die tegen zijn vrouw zei dat de doopouders zo keurig in het zwart gekleed waren. Waarop zijn vrouw verontwaardigt reageerde: “Het was de mode van Parijs!” Dus we kunnen ons ook in het zwart uitbundig kleden. Of ons in het zwart kleden om een bepaalde indruk achter te laten. Aan de andere kant, als het bijvoorbeeld gebruikelijk is dat deelnemers van het Heilig Avondmaal zwart of donker gekleed gaan, dan zou ik mij daar van harte aan aanpassen. Als de HEERE in ons hart werkt met Zijn liefde, dan worden we bang om een ander te ergeren. Wat heb ik er voor over om mijn naaste niet te ergeren? Wat heb ik over voor Christus? En zou ik ook mijn naaste kunnen winnen voor Christus? Als ik mijn naaste ga ergeren, zal dat heel moeilijk worden. Dus laten wij, als het om onze kleding gaat, zo voorzichtig als de slangen en zo oprecht als de duiven zijn (Matt 10: 16).

Ik wil afsluiten met een vraag. Als wij Christus hebben mogen leren kennen als onze Borg en Middelaar en getrokken zijn uit de duisternis van de wereld, hoe zijn wij dan als dusdanig herkenbaar? Hoe kan men aan ons gewaad zien, dat wij een andere Koning toebehoren?"

Moeten we met onze kleding laten zien dat we Jezus toebehoren? Waar lees ik dat?

Het is geen moeten, daar gaat het juist fout. Het is een mogen. Maar we zijn het er toch over eens dat een vrucht van het ware zaligmakende geloof toch is dat men uit liefde tot Christus Hem in alles tracht te bedoelen? U kent vast de uitdrukking wel: de zondaar moet op het allerdiepst vernederd worden, en God op het allerhoogst verhoogd.

Waarom moet de zondaar op z’n diepst vernederd worden? Zo handelt Jezus niet. Die heeft zichzelf het diepst vernederd om daarmee de zondaar op geweldige wijze te verhogen

Het gaat niet los van nederige gedachten van jezelf. Maar inderdaad. Gods kinderen hoeven geen minderwaardigheidscomplex te hebben, zich niet als erger dan de Satan in te leven, mogen blij zijn met de vrucht van de Geest die ze in hun leven opmerken. En ze hoeven vooral andere gelovigen niet op het diepst te vernederen.

Wie dat ooit verzonnen heeft, vraag ik me nog steeds af.

[alepha]

Zo deden de eerste christenen het:

"De christenen onderscheiden zich niet van andere mensen door taal, vaderland of kledij. Zij wonen immers nergens in eigen steden, gebruiken geen afwijkend dialect en leven geen uitzonderlijk leven. Hun leer is niet uitgevonden door de vindingrijkheid of het overleg van mensen die zich met nutteloze problemen bezighouden en zij zijn niet, zoals sommigen, de verdedigers van een menselijke leer. Zij wonen in steden van Grieken en barbaren, zoals aan ieder het lot beschoren was en zij leven volgens de zeden van het land, wat betreft kledij, voeding en andere levensomstandigheden, en geven zo blijk van een verwonderlijk en naar aller mening paradoxaal burgerschap.
Zij wonen in hun eigen vaderland, maar als vreemdeling;
zij kwijten zich van hun burgerplichten en verdragen als vreemdeling alles.
Ieder vreemd land is hun vaderland en ieder vaderland is een vreemd land. ...."

Brief aan Diognetes ong. 150 na Christus

[BewaarhetPand]

Dat het voor de hand liggend is, heb ik getracht uit te leggen. Ds. R. van de Kamp schreef er ergens eens het volgende over: "Het is goed dat wij onze gang en treden vast maken in het Woord (Ps 119: 133). Wij moeten dan echter niet vergeten de vertaalslag naar onze cultuur en onze tijd te maken. Dat de Heere Jezus een bepaald kledingstuk heeft gedragen in een bepaalde kleur, dat betekent nog niet dat wij daar ook in moeten gaan lopen. Ik heb wel eens horen suggereren dat Zacheüs de tollenaar, toen hij tot bekering kwam, andere kleren ging dragen. Maar dan begrijpen wij weinig van het leven in het oude Israël.

Zwart is de kleur van de rouw. Dat is een voluit Bijbels gegeven (zie o.a. Ps. 38, 42 en 43). Om bij een sterfgeval ons meeleven te betonen is het goed om in het zwart, of in ieder geval in het donker, naar een begrafenis of condoleance te gaan. Dat mensen, na hun bekering in het zwart gaan, heeft te maken met de droefheid over de zonde. Als wij op onze zonden zien, dan is er genoeg reden om in het zwart te gaan. Nu is dat ook weer sterk door de cultuur bepaald. En dan hoeven we niet eens buiten de landsgrenzen te kijken. Ook in ons land verschilt dat van streek tot streek. Maar fijn dat er een cultuur of traditie is! Dan hoeven we niet bij elk ding na te denken. Dat hebben de geslachten voor ons reeds gedaan en dat bespaart ons een hoop tijd en energie.

Dat wilde ik graag eerst zeggen. Maar nu de vraag: moet je in het zwart lopen als je bekeerd bent. In de eerste plaats is het de vraag of je dan nog behoefte hebt om je heel uitbundig te kleden. Welke betekenis heeft kleding voor je? Ik hoorde eens van een predikant, die tegen zijn vrouw zei dat de doopouders zo keurig in het zwart gekleed waren. Waarop zijn vrouw verontwaardigt reageerde: “Het was de mode van Parijs!” Dus we kunnen ons ook in het zwart uitbundig kleden. Of ons in het zwart kleden om een bepaalde indruk achter te laten. Aan de andere kant, als het bijvoorbeeld gebruikelijk is dat deelnemers van het Heilig Avondmaal zwart of donker gekleed gaan, dan zou ik mij daar van harte aan aanpassen. Als de HEERE in ons hart werkt met Zijn liefde, dan worden we bang om een ander te ergeren. Wat heb ik er voor over om mijn naaste niet te ergeren? Wat heb ik over voor Christus? En zou ik ook mijn naaste kunnen winnen voor Christus? Als ik mijn naaste ga ergeren, zal dat heel moeilijk worden. Dus laten wij, als het om onze kleding gaat, zo voorzichtig als de slangen en zo oprecht als de duiven zijn (Matt 10: 16).

Ik wil afsluiten met een vraag. Als wij Christus hebben mogen leren kennen als onze Borg en Middelaar en getrokken zijn uit de duisternis van de wereld, hoe zijn wij dan als dusdanig herkenbaar? Hoe kan men aan ons gewaad zien, dat wij een andere Koning toebehoren?"

Moeten we met onze kleding laten zien dat we Jezus toebehoren? Waar lees ik dat?

Het is geen moeten, daar gaat het juist fout. Het is een mogen. Maar we zijn het er toch over eens dat een vrucht van het ware zaligmakende geloof toch is dat men uit liefde tot Christus Hem in alles tracht te bedoelen? U kent vast de uitdrukking wel: de zondaar moet op het allerdiepst vernederd worden, en God op het allerhoogst verhoogd.

Fijn dat je duidelijk maakt dat het geen moeten is.
Maar dan nog ik lees nergens dat we met kleding moeten laten zien dat we Jezus toebehoren. Hij vraagt van ons geloof en het doen van het goede voor de naaste. En dat is iets anders dan voor een ander bepaalde kleding dragen omdat die zich daar aan kan storen.

Wederom, het is geen moeten.
Dat laatste ben ik met u eens, zij het niet onverstandig een ook aangeraden om daar wel op bedacht te zijn (om de naaste broeder niet te storen).

[BewaarhetPand]

Dat het voor de hand liggend is, heb ik getracht uit te leggen. Ds. R. van de Kamp schreef er ergens eens het volgende over: "Het is goed dat wij onze gang en treden vast maken in het Woord (Ps 119: 133). Wij moeten dan echter niet vergeten de vertaalslag naar onze cultuur en onze tijd te maken. Dat de Heere Jezus een bepaald kledingstuk heeft gedragen in een bepaalde kleur, dat betekent nog niet dat wij daar ook in moeten gaan lopen. Ik heb wel eens horen suggereren dat Zacheüs de tollenaar, toen hij tot bekering kwam, andere kleren ging dragen. Maar dan begrijpen wij weinig van het leven in het oude Israël.

Zwart is de kleur van de rouw. Dat is een voluit Bijbels gegeven (zie o.a. Ps. 38, 42 en 43). Om bij een sterfgeval ons meeleven te betonen is het goed om in het zwart, of in ieder geval in het donker, naar een begrafenis of condoleance te gaan. Dat mensen, na hun bekering in het zwart gaan, heeft te maken met de droefheid over de zonde. Als wij op onze zonden zien, dan is er genoeg reden om in het zwart te gaan. Nu is dat ook weer sterk door de cultuur bepaald. En dan hoeven we niet eens buiten de landsgrenzen te kijken. Ook in ons land verschilt dat van streek tot streek. Maar fijn dat er een cultuur of traditie is! Dan hoeven we niet bij elk ding na te denken. Dat hebben de geslachten voor ons reeds gedaan en dat bespaart ons een hoop tijd en energie.

Dat wilde ik graag eerst zeggen. Maar nu de vraag: moet je in het zwart lopen als je bekeerd bent. In de eerste plaats is het de vraag of je dan nog behoefte hebt om je heel uitbundig te kleden. Welke betekenis heeft kleding voor je? Ik hoorde eens van een predikant, die tegen zijn vrouw zei dat de doopouders zo keurig in het zwart gekleed waren. Waarop zijn vrouw verontwaardigt reageerde: “Het was de mode van Parijs!” Dus we kunnen ons ook in het zwart uitbundig kleden. Of ons in het zwart kleden om een bepaalde indruk achter te laten. Aan de andere kant, als het bijvoorbeeld gebruikelijk is dat deelnemers van het Heilig Avondmaal zwart of donker gekleed gaan, dan zou ik mij daar van harte aan aanpassen. Als de HEERE in ons hart werkt met Zijn liefde, dan worden we bang om een ander te ergeren. Wat heb ik er voor over om mijn naaste niet te ergeren? Wat heb ik over voor Christus? En zou ik ook mijn naaste kunnen winnen voor Christus? Als ik mijn naaste ga ergeren, zal dat heel moeilijk worden. Dus laten wij, als het om onze kleding gaat, zo voorzichtig als de slangen en zo oprecht als de duiven zijn (Matt 10: 16).

Ik wil afsluiten met een vraag. Als wij Christus hebben mogen leren kennen als onze Borg en Middelaar en getrokken zijn uit de duisternis van de wereld, hoe zijn wij dan als dusdanig herkenbaar? Hoe kan men aan ons gewaad zien, dat wij een andere Koning toebehoren?"

Moeten we met onze kleding laten zien dat we Jezus toebehoren? Waar lees ik dat?

Het is geen moeten, daar gaat het juist fout. Het is een mogen. Maar we zijn het er toch over eens dat een vrucht van het ware zaligmakende geloof toch is dat men uit liefde tot Christus Hem in alles tracht te bedoelen? U kent vast de uitdrukking wel: de zondaar moet op het allerdiepst vernederd worden, en God op het allerhoogst verhoogd.

Waarom moet de zondaar op z’n diepst vernederd worden? Zo handelt Jezus niet. Die heeft zichzelf het diepst vernederd om daarmee de zondaar op geweldige wijze te verhogen

Dat zie ik toch echt fundamenteel anders. Maar daar zou een geheel afzonderlijk forum aan te wijden kunnen zijn, en is niet het onderwerp van dit forum.

[Ambtenaar]

Dan had u het wat anders geïnterpreteerd dan ik het had bedoeld denk ik. Ik bedoelde slechts dat dat vaak de reden is waarom Gods kinderen vaak in het zwart gaan; toegespitst dus op de Nederlandse reformatorische gezindte. Fijn dat de verwarring nu wat opgehelderd is.

Dat is slechts in bepaalde delen van reformatorisch Nederland zo.

[Martijn]

Wederom, het is geen moeten.
Dat laatste ben ik met u eens, zij het niet onverstandig een ook aangeraden om daar wel op bedacht te zijn (om de naaste broeder niet te storen).

Kun je mij eens uitleggen waaraan en waarom een ander zich aan mijn kleding zou kunnen storen?

[DDD]

Moeten we met onze kleding laten zien dat we Jezus toebehoren? Waar lees ik dat?

Het is geen moeten, daar gaat het juist fout. Het is een mogen. Maar we zijn het er toch over eens dat een vrucht van het ware zaligmakende geloof toch is dat men uit liefde tot Christus Hem in alles tracht te bedoelen? U kent vast de uitdrukking wel: de zondaar moet op het allerdiepst vernederd worden, en God op het allerhoogst verhoogd.

Fijn dat je duidelijk maakt dat het geen moeten is.
Maar dan nog ik lees nergens dat we met kleding moeten laten zien dat we Jezus toebehoren. Hij vraagt van ons geloof en het doen van het goede voor de naaste. En dat is iets anders dan voor een ander bepaalde kleding dragen omdat die zich daar aan kan storen.

Wederom, het is geen moeten.
Dat laatste ben ik met u eens, zij het niet onverstandig een ook aangeraden om daar wel op bedacht te zijn (om de naaste broeder niet te storen).

In ieder geval verklaart dit wellicht waarom veel predikanten in de Gereformeerde Gemeenten ook in hun vrije tijd in een zwart pak lopen en zelfs op de diakenen bijeenkomst dat gebeurt.

[BewaarhetPand]

Het is geen moeten, daar gaat het juist fout. Het is een mogen. Maar we zijn het er toch over eens dat een vrucht van het ware zaligmakende geloof toch is dat men uit liefde tot Christus Hem in alles tracht te bedoelen? U kent vast de uitdrukking wel: de zondaar moet op het allerdiepst vernederd worden, en God op het allerhoogst verhoogd.

Fijn dat je duidelijk maakt dat het geen moeten is.
Maar dan nog ik lees nergens dat we met kleding moeten laten zien dat we Jezus toebehoren. Hij vraagt van ons geloof en het doen van het goede voor de naaste. En dat is iets anders dan voor een ander bepaalde kleding dragen omdat die zich daar aan kan storen.

Wederom, het is geen moeten.
Dat laatste ben ik met u eens, zij het niet onverstandig een ook aangeraden om daar wel op bedacht te zijn (om de naaste broeder niet te storen).

In ieder geval verklaart dit wellicht waarom veel predikanten in de Gereformeerde Gemeenten ook in hun vrije tijd in een zwart pak lopen en zelfs op de diakenen bijeenkomst dat gebeurt.

Dat is niet alleen binnen de Gereformeerde Gemeenten het geval hoor.