Als de lijn van de Marrow-men Bijbels gefundeerd is, dan is-ie dat. Dat betekent niet dat je alle uitspraken van elke individuele Marrow-man voor je rekening hoeft te nemen. Maar de punten die Valcke noemt, zijn essentieel. Ovrigens, toen zij niet in het gelijk werden gesteld door de synode, hebben ze kerk om die reden níét verlaten.Adagio schreef: ↑Gisteren, 16:48 Op Digibron vind ik in de Saambinder van 28 aug 2014:
Vanzelf moeten we ook een man als Boston zien in de context van zijn tijd. Hij behoorde tot de zogenaamde Marrow-men, die streden voor een onvoorwaardelijke evangelieprediking tegenover hen die een voorwaardelijke prediking brachten, waarin men leerde dat een zekere vernedering van het hart vooraf vereist is om het Evangelie te ontvangen.
Hoe Bijbels gefundeerd de lijn van de Marrow-men ook is, toch lijkt men soms niet helemaal vrij gebleven te zijn van reactie-denken en van reactieprediking. De Schotse prediker John Duncan (1796-1870) heeft eens gezegd: ‘Als ik een Marrow-man zou ontmoeten, zou ik zeggen: lees eens iets van de New Engeland-man (Hooker, Shepard e.a., de zgn. pre-parationisten). En als ik een New Engelandman zou ontmoeten, zou ik zeggen: lees eens iets van de Marrow-man’.
Dit lijkt me een goed uitgangspunt bij een evenwichtige beoordeling van Bostons visie op de bediening van het genadeverbond, en de conclusies die wij daaruit moeten trekken voor onze prediking.