Aanbod van Genade

[Marco]

Als je het niet met elkaar eens bent, vind je al snel dat de ander het niet begrijpt. Hoef je dus niet denigrerend over te doen.

Zullen we het verder maar weer over het onderwerp hebben?

[KDD]

Ik denk dat je het prima snapt, en Posthoorn niet. Maar waarom zou je zoiets niet mogen concluderen, al zou dat wel een stuk vriendelijker geformuleerd kunnen worden?

Ik denk dat jullie allebei het niet eens begrijpen.

Ik denk dat er nog een kloof is. Niet alleen die tussen een verstandsgeloof en een door de Geest gewerkt gelooft, maar ook een kloof tussen een ervaringsgeloof en geloofservaring.
Een ervaringsgeloof steunt op de eigen ervaring/bevinding of meent dat het daarin te vinden is. Geloofservaring steunt op Woord en Geest en ervaart/bevindt dat die waar zijn, ook voor zichzelf.
Ervaringsgeloof zoekt het binnen zichzelf en kan daarin alleen onzekerheid vinden, want de ene dag ervaar je weer wat anders dan de andere dag. Want wanneer is het dan goed genoeg gesteld met ons hart? Nooit.

Het is niet of of, maar en en. Zie de Verklaring van de Kleine Westminster Catechismus door de Erskines en James Fisher:

Vraag 8. Wat is het verschil tussen de zekerheid van het geloof en de zekerheid van het gevoel?

Antwoord: Het object van de zekerheid van het geloof is "Christus in de belofte", Jakobus 2:23; maar het object van de zekerheid van het gevoel is "Christus gevormd in de ziel", 2 Timoteüs 2:12; of, wat hetzelfde is, de zekerheid van het geloof is gebaseerd op het onfeilbare woord van God, die niet kan liegen; maar de zekerheid van het gevoel is gebaseerd op de huidige ervaring van de persoon van de openbaringen van de goddelijke liefde.

https://theologienet.nl/bestanden/erski ... hismus.pdf

[Posthoorn]

Je snapt het nog niet eens ook.

Het is niet aan jou om te bepalen of ik iets wel of niet snap. Graag dit soort sneren in het vervolg achterwege laten.

Sorry als mijn woordkeuze niet helemaal correct is geweest. Maar ik zie dat we echt langs elkaar heen praten. Op dezelfde manier als ik dat met DDD heb.
Als ik het heb over een 'openbaring' bedoel ik daar geen verzekering mee. Daarom hoort het ook helemaal niet in het 5e hoofdstuk van de DL thuis. Het gaat hier om de wijze van tot geloof komen. Dat gebeurt op een manier waarbij je ogen verlicht worden met een bovennatuurlijk licht, 2 Kor. 4:6. Dat is niet een visioen of zo, maar het betekent dat je ogen opengaan voor de boodschap van het Evangelie, zo dat je ziet dat Christus alles heeft voldaan! En daarom wordt het ook wel de openbaring van Christus aan de ziel genoemd.

[DDD]

Ik ben het in zoverre met je eens dat het heel erg afhangt van hoe je het noemt. Maar het is in ieder geval ongelukkig om termen te gebruiken die de DL nu juist specifiek afwijzen.

Los daarvan: er zijn ook bevindelijk gereformeerden die de openbaring van Christus aan de ziel veel later in de heilsbeleving plaatsen, omdat Christus de meest verborgen persoon zou zijn, en die dit onderscheiden van het eerste geloof van de wedergeborenen.

Los daarvan: vind je dat dr. Van den Brink de DL ook niet goed begrijpt? En dr. Verboom? Want dat kan natuurlijk, dan ben ik benieuwd wie het jouws inziens wel goed begrijpen en ook een ter zake doende opleiding hebben.

Want ik ben de eerste om toe te geven dat ik nauwelijks theologie heb gestudeerd, al heb ik toevallig wel les gehad van dr. Verboom.

[Posthoorn]

Ik zou voor mijn visie graag willen verwijzen naar de visie van de Marrow men, zoals verwoord in 'WET EN EVANGELIE; twaalf vragen, gesteld door de Commissie van de Synode der Schotse Kerk van 1719, beantwoord door: James Hog, Thomas Boston, Ebenezer Erskine, Ralph Erskine en acht andere dienaren des Woords'. Een citaat hieruit laat ik volgen (de onderstreping is door mij aangebracht P).

Vr. 8 Is de kennis en zekerheid dat Christus voor mij stierf en dat Hij de mijne is, en dat wat Hij deed en leed, Hij voor mij deed en leed, de directe geloofsdaad, waar door een zondaar met Christus verenigd wordt, deel aan Hem krijgt en waardoor hij ingelijfd wordt in Gods genadeverbond? Of is die kennis een zekerheid, welke ingesloten is in het eigenlijke wezen van de rechtvaardigende geloofsdaad?
(…)
In deze beschrijving van het zaligmakend geloof hebben wij:
Ten eerste. De algemene natuur daarvan, namelijk een werkelijke overtuiging, hetwelk overeenstemt met alle soorten van geloof, welke deze ook moge zijn. Want het is zeker, dat, wat men ook gelooft, men er ten volle van overreed is. Meer in het bijzonder is het een overtuiging des harten, waardoor het onderscheiden wordt van een algemene, dode en blote toestemming in het hoofd, welke men geeft aan zaken die ons in het geheel niet raken, omdat wij menen, dat ze ons niet aangaan; hier is het: "Maar met het hart gelooft men", "indien gij van ganser harte gelooft" zoals de Schrift zegt, Hand. 8 : 37; Rom. 10 : 10. Als iemand van harte de verschrikkelijke tijdingen van de wet, of haar vloeken gelooft, dan wil dat niet alleen zeggen, dat hij dit als waarheid, toestemt, maar dan sluit dat ook een schrik in voor het kwaad. Zo ook hier: Als men in zijn hart overtuigd is van de blijde boodschap des Evangelies, dan is dat niet enkel een toestemming daarvan als waar, maar een smaken daarvan als goed.
Voorts hebben wij hier de bijzonderste aard van het geloof namelijk: een toe-eigenende zekerheid of een zekerheid met toepassing op onze persoon zelf, dat Christus de onze is. De grond van deze zekerheid is de aanbieding en schenking van Christus als een Zaligmaker in het Woord, waarin geloofd moet worden ter behoudenis door allen aan wie het Evangelie wordt verkondigd. Door dit aanbod en deze verkondiging van Christus als een Zaligmaker, welke aan ons geloof vooraf gaat, hebben wij nog geen daadwerkelijk of zaligmakend aandeel aan Hem, dewijl wij nog met Hem verenigd moeten worden. Toch is Hij in zekere zin de onze, namelijk zoals het een rechtmatige en wettige zaak is voor ons, niet voor gevallen engelen, om Hem en Zijn zaligheid door het geloof te omhelzen. Zonder dit zou ons algemeen deelhebben aan Hem als een Zaligmaker, uit kracht van de aanbieding en verkondiging in het Woord, voor ons geen betekenis hebben.
Maar hoewel de roeping en aanbieding van het Evangelie, welke werkelijk voor ieder in het bijzonder gelden, ook door ieder, zowel uit een oogpunt van verplichting als van belang voor zichzelf moet worden toegeëigend, zichzelf moet worden toegepast en aangenomen door te geloven, wijl men hiervoor een goede en voldoende grond en waarborg in het Woord heeft - evenwel wordt dit óf verwaarloosd en veracht, óf de waarheid en oprechtheid daarvan verdacht gehouden en in twijfel getrokken, totdat de Heilige Geest het woord des Evangelies aan het hart brengt met zulk een mate van klaarheid en kracht dat het doel treft, de overtuigde zondaar bevredigt, dat het met toepassing op hemzelf "een getrouw woord en alle aanneming waardig is, dat Jezus Christus in de wereld gekomen is om zondaren zalig te maken", en hem zo in staat stelt om te geloven. Zo ontstaat de verzekering des geloofs, waarvan de sterkte evenredig is aan de mate van de klaarheid en kracht van boven, welke vrijmachtige genade behaagt te geven, als ze wordt gewerkt.

Voor de complete tekst, zie: https://theologienet.nl/bestanden/hog-e ... aanbod.pdf

[DDD]

Dat is prima, natuurlijk. Maar dat is een verbijzondering van wat de DL leren, hoewel ik het tamelijk in één lijn vind liggen, en het hier niet gaat over het specifieke discussieonderwerp van een afzonderlijke openbaring.

[Marco]

Er lopen weer heerlijk wat dingen door elkaar hier
Een paar dingen:
@KDD: Ik kan moeilijk op je reageren, je post klopt niet - er zijn quotes door elkaar gehaald.
@Posthoorn: Ik ben het met je eens dat het geloof een openbaring aan de ziel betreft - en dat is een groot wonder. Maar dan snap ik je inderdaad niet, want je komt zelf met een citaat dat over de verzekering van het geloof gaat - en in lijn wil blijven met de DL, trouwens. Maar waarvan de opstellers echt niet hebben bedoeld, alleen de eerste hoofdstukken mee te nemen.

Punt blijft inderdaad dat, als we het uitsluitend over de verzekering van het geloof hebben, we heen stappen over de vraag of er een beperking zit op het aanbod van genade (en zo ja, hoe dan).
Mijns inziens kan die er niet zijn. Was die er wel, dan was God verantwoordelijk voor het verloren gaan van de mens. Maar het aanbod is voor iedereen, waarmee het afslaan van dat aanbod (dwz: niet geloven) de verantwoordelijkheid van de mens is. Ook al heeft God in tijd en eeuwigheid bepaald wie er wel of niet zou geloven.

[DDD]

God heeft niet in de eeuwigheid bepaald wie er niet zouden geloven. Althans, dat is niet wat de DL leren. Die leren alleen dat God in de eeuwigheid heeft bepaald wie er wel zouden geloven.

Er waren ook afgevaardigden die uitgingen van een dubbele predestinatie, net als trouwens Calvijn, maar dat is niet in de DL terecht gekomen, en trouwens ook niet te vinden in de HC of de NGB.