Gereformeerde Gemeenten

[Arja]

Precies. Daar ben ik het met je eens. Als je onder een gezonde prediking zit, waarin Christus werkelijk wordt verkondigd, wordt het geloof als het ware gewekt door de woorden die gehoord worden. Dat zie je ook in Handelingen: het Woord wordt gepredikt, de Heilige Geest opent harten, en mensen vragen: “Wat moeten wij doen?”

Dat gebeurt nog steeds waar Christus duidelijk wordt verkondigd. Daarom zegt het wel iets wanneer onder prediking steeds de vraag ontstaat hoe men moet komen, of men wel kán komen. In het Nieuwe Testament zie je die vraag eigenlijk niet ontstaan; daar vragen mensen eerder wat God van hen vraagt.

Het is niet zo dat onder een duidelijke prediking mensen altijd meteen tot geloof komen. Daar kan zeker wel een proces aan voorafgaan. Denk eens aan de opwekkingen die er geweest zijn in de kerkgeschiedenis. Mensen werden door schuld verslagen en kwamen niet altijd meteen tot ruimte. Die mensen konden Christus niet in het geloof aangrijpen vóórdat hun ogen daarvoor geopend werden. Dit komt zo expliciet in de Bijbel niet voor, maar het komt wel in de kerkgeschiedenis voor en is daar vele malen voorgekomen.

Dat er in het leven van een mens een voorbereiding kan zijn, ontken ik niet. In de Bijbel zie je dat ook: bij de stokbewaarder gaat er een aardbeving aan vooraf, en Lydia zocht al bij de Joden als heidense, en kwam bij de rivier om te bidden. Maar wat opvalt is dat in het Nieuwe Testament het beslissende moment samenvalt met het horen van het evangelie. Van Lydia staat: “welker hart de Heere heeft geopend, dat zij acht nam op hetgeen van Paulus gesproken werd.” (Hand. 16:14). En tegen de stokbewaarder wordt direct gezegd: “Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden.” (Hand. 16:31).

Daarom ben ik voorzichtig om uit de kerkgeschiedenis een vaste orde te maken die je zo niet expliciet in de Schrift terugziet. In Handelingen zie je dat wanneer Christus wordt verkondigd er harten geraakt worden, mensen juist tot Hem worden geroepen en tot Hem komen.

Soms lijkt het alsof geloof wordt gedefinieerd vanuit een innerlijke mogelijkheid, alsof iemand eerst een bepaalde toestand moet bereiken voordat hij kan geloven. Maar de Schrift zegt: “Bij de mensen is dat onmogelijk, maar bij God zijn alle dingen mogelijk.” (Matt. 19:26). De onmogelijkheid ligt bij de mens. Maar God... schept de mogelijkheid om te geloven.

---

Over opwekkingen (waar je het over hebt)

In Handelingen ligt de nadruk vooral op de verkondiging van Christus en wat daarop volgt. Het Woord wordt gepredikt, mensen worden geraakt in het hart en worden tot Christus gewezen. De Bijbel beschrijft nauwelijks de innerlijke fases die mensen daarbij doormaken. In veel latere opwekkingsbeschrijvingen, bijvoorbeeld in Amerika bij Jonathan Edwards, komt juist veel aandacht voor de innerlijke ervaringen en gevoelens van mensen tijdens zo’n opwekking. Edwards schreef zelfs een heel boek om te onderzoeken welke gevoelens echt geestelijk waren en welke niet. In de kerkgeschiedenis zie je gewoon ook dat niet alle opwekkingen dezelfde emotionele verschijnselen hadden. Dat verschil is historisch goed gedocumenteerd. Bepaalde Schotse en Ierse opwekkingen komen dichter bij Handelingen dan de Amerikaanse heb ik me laten vertellen.

Misschien dat iemand daar meer over weet. Hoop ik.

Maar ik ben ik voorzichtig om uit zulke beschrijvingen een vaste geestelijke orde af te leiden.

Je schrijft ‘mensen worden geraakt in het hart’ . Denk dat wij hier proberen onder woorden te brengen wat er dan gebeurd. Je ziet in ieder geval schuldverslagenheid. (Handelingen 2, stokbewaarder, moordenaar aan het kruis, Saulus enz.) Zoals David is Psalm 51 zegt een gebroken geest, een gebroken en verslagen hart. zult Gij o God niet verachten. (Tollenaar achter in de tempel)

Dit wordt ‘opgelost’ met het zien op Jezus. Deze Jezus dien gij gekruist hebt. Het zien op de gekruisigde Christus is het werk van Gods Geest. Die opent onze ogen (openbaart Hem) om Hem te zien als de enige Borg en Middelaar. Hij brengt je ook bij de Vader. Ik vaar op tot Mijn Vader en tot Uw Vader. Klopt het dat ik dit laatste nog weleens mis in deze gesprekken? Met eerbied gesproken maar dan stopt het bij Jezus en dat is niet waar Hij voor gekomen is,

Huisman, dat is mooi onder woorden gebracht.
Maar dat over teruggebracht tot de Vader, dat maken maar enkelen mee.
Zei men tegen mij.

[Arja]

Mensen, maken we nu niet een karikatuur van hoe dominees een gesprek voeren? Dat is toch niet nodig?

Ik kan me er niks bij voorstellen, dat is niet de pastorale benadering die in de praktijk plaats vindt of ik ken.

Dat sluit niet uit dat het op andere plekken, dan jouw plekje, wel plaatst vindt.
En als je zo iets meemaakt, reageer je vanuit je dat wat zelf ondervonden hebt.
Gelukkig dat het bijna nergens meer voorkomt.

[huisman]

Het is niet zo dat onder een duidelijke prediking mensen altijd meteen tot geloof komen. Daar kan zeker wel een proces aan voorafgaan. Denk eens aan de opwekkingen die er geweest zijn in de kerkgeschiedenis. Mensen werden door schuld verslagen en kwamen niet altijd meteen tot ruimte. Die mensen konden Christus niet in het geloof aangrijpen vóórdat hun ogen daarvoor geopend werden. Dit komt zo expliciet in de Bijbel niet voor, maar het komt wel in de kerkgeschiedenis voor en is daar vele malen voorgekomen.

Dat er in het leven van een mens een voorbereiding kan zijn, ontken ik niet. In de Bijbel zie je dat ook: bij de stokbewaarder gaat er een aardbeving aan vooraf, en Lydia zocht al bij de Joden als heidense, en kwam bij de rivier om te bidden. Maar wat opvalt is dat in het Nieuwe Testament het beslissende moment samenvalt met het horen van het evangelie. Van Lydia staat: “welker hart de Heere heeft geopend, dat zij acht nam op hetgeen van Paulus gesproken werd.” (Hand. 16:14). En tegen de stokbewaarder wordt direct gezegd: “Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden.” (Hand. 16:31).

Daarom ben ik voorzichtig om uit de kerkgeschiedenis een vaste orde te maken die je zo niet expliciet in de Schrift terugziet. In Handelingen zie je dat wanneer Christus wordt verkondigd er harten geraakt worden, mensen juist tot Hem worden geroepen en tot Hem komen.

Soms lijkt het alsof geloof wordt gedefinieerd vanuit een innerlijke mogelijkheid, alsof iemand eerst een bepaalde toestand moet bereiken voordat hij kan geloven. Maar de Schrift zegt: “Bij de mensen is dat onmogelijk, maar bij God zijn alle dingen mogelijk.” (Matt. 19:26). De onmogelijkheid ligt bij de mens. Maar God... schept de mogelijkheid om te geloven.

---

Over opwekkingen (waar je het over hebt)

In Handelingen ligt de nadruk vooral op de verkondiging van Christus en wat daarop volgt. Het Woord wordt gepredikt, mensen worden geraakt in het hart en worden tot Christus gewezen. De Bijbel beschrijft nauwelijks de innerlijke fases die mensen daarbij doormaken. In veel latere opwekkingsbeschrijvingen, bijvoorbeeld in Amerika bij Jonathan Edwards, komt juist veel aandacht voor de innerlijke ervaringen en gevoelens van mensen tijdens zo’n opwekking. Edwards schreef zelfs een heel boek om te onderzoeken welke gevoelens echt geestelijk waren en welke niet. In de kerkgeschiedenis zie je gewoon ook dat niet alle opwekkingen dezelfde emotionele verschijnselen hadden. Dat verschil is historisch goed gedocumenteerd. Bepaalde Schotse en Ierse opwekkingen komen dichter bij Handelingen dan de Amerikaanse heb ik me laten vertellen.

Misschien dat iemand daar meer over weet. Hoop ik.

Maar ik ben ik voorzichtig om uit zulke beschrijvingen een vaste geestelijke orde af te leiden.

Je schrijft ‘mensen worden geraakt in het hart’ . Denk dat wij hier proberen onder woorden te brengen wat er dan gebeurd. Je ziet in ieder geval schuldverslagenheid. (Handelingen 2, stokbewaarder, moordenaar aan het kruis, Saulus enz.) Zoals David is Psalm 51 zegt een gebroken geest, een gebroken en verslagen hart. zult Gij o God niet verachten. (Tollenaar achter in de tempel)

Dit wordt ‘opgelost’ met het zien op Jezus. Deze Jezus dien gij gekruist hebt. Het zien op de gekruisigde Christus is het werk van Gods Geest. Die opent onze ogen (openbaart Hem) om Hem te zien als de enige Borg en Middelaar. Hij brengt je ook bij de Vader. Ik vaar op tot Mijn Vader en tot Uw Vader. Klopt het dat ik dit laatste nog weleens mis in deze gesprekken? Met eerbied gesproken maar dan stopt het bij Jezus en dat is niet waar Hij voor gekomen is,

Huisman, dat is mooi onder woorden gebracht.
Maar dat over teruggebracht tot de Vader, dat maken maar enkelen mee.
Zei men tegen mij.

Ik weet dat dit gezegd werd/wordt. Dat is dan toch echt geestelijke armoede. Hoe ervaar jij dit zelf? Als het te persoonlijk is hoef je natuurlijk niet te antwoorden.

[Arja]

Dat er in het leven van een mens een voorbereiding kan zijn, ontken ik niet. In de Bijbel zie je dat ook: bij de stokbewaarder gaat er een aardbeving aan vooraf, en Lydia zocht al bij de Joden als heidense, en kwam bij de rivier om te bidden. Maar wat opvalt is dat in het Nieuwe Testament het beslissende moment samenvalt met het horen van het evangelie. Van Lydia staat: “welker hart de Heere heeft geopend, dat zij acht nam op hetgeen van Paulus gesproken werd.” (Hand. 16:14). En tegen de stokbewaarder wordt direct gezegd: “Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden.” (Hand. 16:31).

Daarom ben ik voorzichtig om uit de kerkgeschiedenis een vaste orde te maken die je zo niet expliciet in de Schrift terugziet. In Handelingen zie je dat wanneer Christus wordt verkondigd er harten geraakt worden, mensen juist tot Hem worden geroepen en tot Hem komen.

Soms lijkt het alsof geloof wordt gedefinieerd vanuit een innerlijke mogelijkheid, alsof iemand eerst een bepaalde toestand moet bereiken voordat hij kan geloven. Maar de Schrift zegt: “Bij de mensen is dat onmogelijk, maar bij God zijn alle dingen mogelijk.” (Matt. 19:26). De onmogelijkheid ligt bij de mens. Maar God... schept de mogelijkheid om te geloven.

---

Over opwekkingen (waar je het over hebt)

In Handelingen ligt de nadruk vooral op de verkondiging van Christus en wat daarop volgt. Het Woord wordt gepredikt, mensen worden geraakt in het hart en worden tot Christus gewezen. De Bijbel beschrijft nauwelijks de innerlijke fases die mensen daarbij doormaken. In veel latere opwekkingsbeschrijvingen, bijvoorbeeld in Amerika bij Jonathan Edwards, komt juist veel aandacht voor de innerlijke ervaringen en gevoelens van mensen tijdens zo’n opwekking. Edwards schreef zelfs een heel boek om te onderzoeken welke gevoelens echt geestelijk waren en welke niet. In de kerkgeschiedenis zie je gewoon ook dat niet alle opwekkingen dezelfde emotionele verschijnselen hadden. Dat verschil is historisch goed gedocumenteerd. Bepaalde Schotse en Ierse opwekkingen komen dichter bij Handelingen dan de Amerikaanse heb ik me laten vertellen.

Misschien dat iemand daar meer over weet. Hoop ik.

Maar ik ben ik voorzichtig om uit zulke beschrijvingen een vaste geestelijke orde af te leiden.

Je schrijft ‘mensen worden geraakt in het hart’ . Denk dat wij hier proberen onder woorden te brengen wat er dan gebeurd. Je ziet in ieder geval schuldverslagenheid. (Handelingen 2, stokbewaarder, moordenaar aan het kruis, Saulus enz.) Zoals David is Psalm 51 zegt een gebroken geest, een gebroken en verslagen hart. zult Gij o God niet verachten. (Tollenaar achter in de tempel)

Dit wordt ‘opgelost’ met het zien op Jezus. Deze Jezus dien gij gekruist hebt. Het zien op de gekruisigde Christus is het werk van Gods Geest. Die opent onze ogen (openbaart Hem) om Hem te zien als de enige Borg en Middelaar. Hij brengt je ook bij de Vader. Ik vaar op tot Mijn Vader en tot Uw Vader. Klopt het dat ik dit laatste nog weleens mis in deze gesprekken? Met eerbied gesproken maar dan stopt het bij Jezus en dat is niet waar Hij voor gekomen is,

Huisman, dat is mooi onder woorden gebracht.
Maar dat over teruggebracht tot de Vader, dat maken maar enkelen mee.
Zei men tegen mij.

Ik weet dat dit gezegd werd/wordt. Dat is dan toch echt geestelijke armoede. Hoe ervaar jij dit zelf? Als het te persoonlijk is hoef je natuurlijk niet te antwoorden.

Het duurde erg lang voordat ik daar helderheid over kreeg. Ik wist dat het onbijbels was maar niet het "hoe dan wel" zat.

30 oktober, 2014 schreef ik dit op in mijn dagboek: "U kunt de Vader geen groter verdriet aandoen, geen zwaardere last opleggen en niet ongenamer treffen dan door niet te geloven dat Hij u liefheeft. In de woorden erom heen, stonden al mijn niet-bijbels gedachten over God de Vader zomaar zwart op wit! Het leek het net of het licht werd aangedaan. Ik leerde niet iets nieuws maar het leek of er een verblindende sluier weggetrokken werd. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Bijbelteksten die ik nooit begreep, vielen opeens keurig op hun plek. De Vader Zelf had mij lief. En dat andere, wat ik ooit leerde, was niet naar Gods Woord. Zoals Johannes 16 vers 26 en 27: In dien dag zult gij in Mijn Naam bidden; en Ik zeg u niet, dat Ik den Vader voor u bidden zal; Want de Vader Zelf heeft u lief, dewijl gij Mij liefgehad hebt, en hebt geloofd, dat Ik van God ben uitgegaan." Het stond in het boek over Psalm 130 van John Owen.

Een ander citaat is ook heel verhelderend geweest:
"Zoals wij door Christus tot de liefde van de Vader komen, zo komt de liefde van de Vader door Christus tot ons. Het licht van de zon bereikt ons door haar stralen. De stralen maken dat wij de zon zien en met de stralen raakt de zon ons aan. Jezus Christus is de straal van Gods Vaderliefde; door Hem reikt de liefde van de Vader naar omlaag en raakt zij ons aan."

Deze twee citaten en wat erom heen stond hebben me meer onderwijs gegeven, over wat ik al had in Christus.
Laatste citaat komt uit "Gemeenschap met God" van John Owen.

Beetje simpel.
Maar zo ging het ongeveer.

[Eloesje]

Mensen, maken we nu niet een karikatuur van hoe dominees een gesprek voeren? Dat is toch niet nodig?

Ik kan me er niks bij voorstellen, dat is niet de pastorale benadering die in de praktijk plaats vindt of ik ken.

Helaas wordt dit nog steeds gezegd tijdens huisbezoeken door ouderlingen uit de gergem.
Ik heb zelfs vanaf de kansel zulke uitspraken gehoord. En dat is zo'n 5 jaar geleden, wij zijn daar weggegaan, maar ik ben bang dat de kerkenraad nog steeds hetzelfde zegt.
Gelukkig weet ik ook dat er veel gergem dominees en andere kerkenraden het hier niet mee eens zijn!
Het lastige van dit hele plaatje wat geschetst wordt is dat je dit je leven lang niet kwijt raakt. Wat als ik me toch bedrieg, je kunt het niet overdoen hè. Maar wat is het mooi als God Zijn eigen Woord dan weer bevestigt!

[huisman]

Je schrijft ‘mensen worden geraakt in het hart’ . Denk dat wij hier proberen onder woorden te brengen wat er dan gebeurd. Je ziet in ieder geval schuldverslagenheid. (Handelingen 2, stokbewaarder, moordenaar aan het kruis, Saulus enz.) Zoals David is Psalm 51 zegt een gebroken geest, een gebroken en verslagen hart. zult Gij o God niet verachten. (Tollenaar achter in de tempel)

Dit wordt ‘opgelost’ met het zien op Jezus. Deze Jezus dien gij gekruist hebt. Het zien op de gekruisigde Christus is het werk van Gods Geest. Die opent onze ogen (openbaart Hem) om Hem te zien als de enige Borg en Middelaar. Hij brengt je ook bij de Vader. Ik vaar op tot Mijn Vader en tot Uw Vader. Klopt het dat ik dit laatste nog weleens mis in deze gesprekken? Met eerbied gesproken maar dan stopt het bij Jezus en dat is niet waar Hij voor gekomen is,

Huisman, dat is mooi onder woorden gebracht.
Maar dat over teruggebracht tot de Vader, dat maken maar enkelen mee.
Zei men tegen mij.

Ik weet dat dit gezegd werd/wordt. Dat is dan toch echt geestelijke armoede. Hoe ervaar jij dit zelf? Als het te persoonlijk is hoef je natuurlijk niet te antwoorden.

Het duurde erg lang voordat ik daar helderheid over kreeg. Ik wist dat het onbijbels was maar niet het "hoe dan wel" zat.

30 oktober, 2014 schreef ik dit op in mijn dagboek: "U kunt de Vader geen groter verdriet aandoen, geen zwaardere last opleggen en niet ongenamer treffen dan door niet te geloven dat Hij u liefheeft. In de woorden erom heen, stonden al mijn niet-bijbels gedachten over God de Vader zomaar zwart op wit! Het leek het net of het licht werd aangedaan. Ik leerde niet iets nieuws maar het leek of er een verblindende sluier weggetrokken werd. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Bijbelteksten die ik nooit begreep, vielen opeens keurig op hun plek. De Vader Zelf had mij lief. En dat andere, wat ik ooit leerde, was niet naar Gods Woord. Zoals Johannes 16 vers 26 en 27: In dien dag zult gij in Mijn Naam bidden; en Ik zeg u niet, dat Ik den Vader voor u bidden zal; Want de Vader Zelf heeft u lief, dewijl gij Mij liefgehad hebt, en hebt geloofd, dat Ik van God ben uitgegaan." Het stond in het boek over Psalm 130 van John Owen.

Een ander citaat is ook heel verhelderend geweest:
"Zoals wij door Christus tot de liefde van de Vader komen, zo komt de liefde van de Vader door Christus tot ons. Het licht van de zon bereikt ons door haar stralen. De stralen maken dat wij de zon zien en met de stralen raakt de zon ons aan. Jezus Christus is de straal van Gods Vaderliefde; door Hem reikt de liefde van de Vader naar omlaag en raakt zij ons aan."

Deze twee citaten en wat erom heen stond hebben me meer onderwijs gegeven, over wat ik al had in Christus.
Laatste citaat komt uit "Gemeenschap met God" van John Owen.

Beetje simpel.
Maar zo ging het ongeveer.

Bedankt. Ik lees het met instemming, herkenning en ontroering. Ik heb ooit over Johannes 16 : 26 en 27 een mooi gesprek gehad met de vader van @helma. Daar was ook die ontroering. Want de Vader zelf heeft u lief. Dat is het grootste wonder.
(Psalm 116 : 1 berijmd)

[helma]

Huisman, dat is mooi onder woorden gebracht.
Maar dat over teruggebracht tot de Vader, dat maken maar enkelen mee.
Zei men tegen mij.

Ik weet dat dit gezegd werd/wordt. Dat is dan toch echt geestelijke armoede. Hoe ervaar jij dit zelf? Als het te persoonlijk is hoef je natuurlijk niet te antwoorden.

Het duurde erg lang voordat ik daar helderheid over kreeg. Ik wist dat het onbijbels was maar niet het "hoe dan wel" zat.

30 oktober, 2014 schreef ik dit op in mijn dagboek: "U kunt de Vader geen groter verdriet aandoen, geen zwaardere last opleggen en niet ongenamer treffen dan door niet te geloven dat Hij u liefheeft. In de woorden erom heen, stonden al mijn niet-bijbels gedachten over God de Vader zomaar zwart op wit! Het leek het net of het licht werd aangedaan. Ik leerde niet iets nieuws maar het leek of er een verblindende sluier weggetrokken werd. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Bijbelteksten die ik nooit begreep, vielen opeens keurig op hun plek. De Vader Zelf had mij lief. En dat andere, wat ik ooit leerde, was niet naar Gods Woord. Zoals Johannes 16 vers 26 en 27: In dien dag zult gij in Mijn Naam bidden; en Ik zeg u niet, dat Ik den Vader voor u bidden zal; Want de Vader Zelf heeft u lief, dewijl gij Mij liefgehad hebt, en hebt geloofd, dat Ik van God ben uitgegaan." Het stond in het boek over Psalm 130 van John Owen.

Een ander citaat is ook heel verhelderend geweest:
"Zoals wij door Christus tot de liefde van de Vader komen, zo komt de liefde van de Vader door Christus tot ons. Het licht van de zon bereikt ons door haar stralen. De stralen maken dat wij de zon zien en met de stralen raakt de zon ons aan. Jezus Christus is de straal van Gods Vaderliefde; door Hem reikt de liefde van de Vader naar omlaag en raakt zij ons aan."

Deze twee citaten en wat erom heen stond hebben me meer onderwijs gegeven, over wat ik al had in Christus.
Laatste citaat komt uit "Gemeenschap met God" van John Owen.

Beetje simpel.
Maar zo ging het ongeveer.

Bedankt. Ik lees het met instemming, herkenning en ontroering. Ik heb ooit over Johannes 16 : 26 en 27 een mooi gesprek gehad met de vader van @helma. Daar was ook die ontroering. Want de Vader zelf heeft u lief. Dat is het grootste wonder.
(Psalm 116 : 1 berijmd)

Ik moest ook meteen aan mijn vader denken toen ik het stukje van Arja las...

[De Rijssenaar]

De Heere Jezus vraagt: “Maar gij, wie zegt gij dat Ik ben?” En Petrus antwoordt eenvoudig: “Gij zijt de Christus, de Zoon des levenden Gods.” Daarop zegt de Heere Jezus:
“Vlees en bloed heeft u dat niet geopenbaard, maar Mijn Vader, Die in de hemelen is.”

Petrus is daar niet bezig te bedenken: dit, wat ik nu ervaar is een openbaring van de Vader, door de Geest. Hij belijdt gewoon wie Christus is. Vanuit zijn hart.
Toch zegt de Heere dat dit van de Vader komt.

Precies dit. Bij veel mensen in Gergem zou het gesprek zo verlopen:

De dominee vraagt: “Maar gij, wie zegt gij dat Jezus is?”

De gelovige: “Hij is de Christus, de Zoon van de levende God.”

De dominee zegt: “Ja, maar dat moet u niet door vlees en bloed geopenbaard zijn, maar door God, door de bevindelijke zielsopenbaring. Ken je dat wel?"

Dat is een heel groot verschil..

En jij bent het er niet mee eens dat God degene is die het aan onze ziel moet openbaren?

Dat zeg ik niet.. Het gaat er meer op dat als je uit het geloof mag spreken dat er direct zulke vraagtekens/oordeel bij geplaatst worden..