Gereformeerde Gemeenten

[Groepscirkel]

<> Als je op zoek gaat dan is dat gewerkt door de Heilige Geest. Er is niemand die God zoekt, dat staat duidelijk in de bijbel, zoek je wel dan is dat Gods Eigen werk.
Als je mag geloven dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, dan is dat toch niet van jezelf? Tegelijkertijd wel een opdracht om dat te geloven voor iedereen, dus het blijft een soort spanningsveld. Maar als het woord zo krachtig spreekt mag je toch geloven dat het Gods werk is?

Ik denk niet dat je dit zo kan stellen. Zoekers moeten vinders worden. Echte zoekers vinden geen rust met 'dan is dat Gods eigen werk'. Primair gaat het niet om te weten dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, maar gaat het om de Persoon van Jezus Christus. Het echte Evangelie kan alleen troosten als het spreekt van dat Christus' verzoening volkomen toereikend is en dat Hij beantwoord aan wat een zondaar nodig heeft om gered te worden van Gods rechtvaardige toorn. De Heilige Geest werkt dit in het hart van de zondaar, dan komt er een hongeren en dorsten naar de gerechtigheid. Als de Geest werkt dan staan Gods genadegaven van wedergeboorte en geloof altijd in relatie tot Christus. Verzoening en vrede is buiten Christus niet te vinden en daarom kan en mag en volgens mij ook geen rust verkondigd worden buiten Hem.

[Eloesje]

<> Als je op zoek gaat dan is dat gewerkt door de Heilige Geest. Er is niemand die God zoekt, dat staat duidelijk in de bijbel, zoek je wel dan is dat Gods Eigen werk.
Als je mag geloven dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, dan is dat toch niet van jezelf? Tegelijkertijd wel een opdracht om dat te geloven voor iedereen, dus het blijft een soort spanningsveld. Maar als het woord zo krachtig spreekt mag je toch geloven dat het Gods werk is?

Ik denk niet dat je dit zo kan stellen. Zoekers moeten vinders worden. Echte zoekers vinden geen rust met 'dan is dat Gods eigen werk'. Primair gaat het niet om te weten dat Jezus Christus ook voor jou gestorven is, maar gaat het om de Persoon van Jezus Christus. Het echte Evangelie kan alleen troosten als het spreekt van dat Christus' verzoening volkomen toereikend is en dat Hij beantwoord aan wat een zondaar nodig heeft om gered te worden van Gods rechtvaardige toorn. De Heilige Geest werkt dit in het hart van de zondaar, dan komt er een hongeren en dorsten naar de gerechtigheid. Als de Geest werkt dan staan Gods genadegaven van wedergeboorte en geloof altijd in relatie tot Christus. Verzoening en vrede is buiten Christus niet te vinden en daarom kan en mag en volgens mij ook geen rust verkondigd worden buiten Hem.

Eens. Maar daarvoor hoeft er geen bijzondere gebeurtenis te zijn geweest zoals een donderslag bij heldere hemel. Geloof, gewerkt door de Heilige Geest is voldoende. En je hoeft niet te graven en te graven en nog verder te graven en dan nog verder te graven om te weten of dat geloof van God is. Kan een Paulus bekering zijn maar ook een Daniel bekering.

Geloof in de Heere Jezus Christus en gij zult zalig worden.
Kun je dat dan zelf? Nee, maar daarom durf ik wel te stellen dat, als je dit daadwerkelijk gelooft het ook Gods werk is. En dat zal Hij ook iedere keer weer bevestigen vanuit Zijn Woord.

[huisman]

Over de gelijkenis kun je uren spreken. Dat ga ik niet doen. Ik vind het een bijzaak en ik vind het ook een moeilijke gelijkenis om over te preken, gezien de vele verschillende uitleggingen die er zijn.

Het ging er nu om dat in de gelijkenissen iedereen die niet blind is het probleem van mijlenver ziet aankomen. Dat is het punt. Iemand die gaat bouwen in een zandverstuiving of die geen reserveolie meeneemt voor een lampje is oliedom bezig.

Dat is dus niet een verrassing achteraf. Wel voor de domme meisjes, dat geef ik onmiddelijk toe. Dat is ook de waarschuwing.

Het is volstrekt uit je duim gezogen als je stelt dat ontdekkende prediking en waarschuwing voor oppervlakkig geloof mijns inziens niet nodig zouden zijn. Ik durf wel met een grote mate van zekerheid te zeggen dat ik hier nog nooit zoiets heb geschreven. Je vult dat allemaal maar wat in.

Maar ik vind deze hele discussie een zijpad dat afleidt van mijn bijdrage over de opvattingen van Posthoorn en de DL.

Mattheüs 13 : 10 - 17 staat waarom de Heere Jezus gelijkenissen gebruikte. Om te onthullen en te verbergen. Past niet bij jouw zinnen die ik vetgedrukt heb. We zijn blind en zien het niet van mijlenver aankomen.

[huisman]

Ik las geen Bijbelse onderbouwing voor het massieve zoals het nu wordt behandeld

Op wie of wat is dit een reactie? Je bent iets te snel voor mijn kleine denkraam.

In het stuk van van der Tang. Ook wordt er niet ingegaan op de zaken die dr. van Vlastuin aandraagt en enkel ingegaan op een losse kreet die boven een artikel is gekomen die de lading van het helebetoog absoluut niet dekt

Denk dat jij het verkeerd leest. Het gaat helemaal niet over het boek. Dat zegt van der Tang er zelfs uitdrukkelijk bij. Wat daarna volgt is evenwichtig en ook dr. W van Vlastuin zal dit stuk kunnen onderschrijven verwacht ik..

[DDD]

Wat mij betreft, leg je ook deze passage verkeerd uit, maar voor de hoofdlijn van mijn betoog doet dat niets ter zake.

De farizeen begrepen het prima, maar ze wilden het niet zien, dat was het probleem en dat is precies wat Jezus zegt.

[Arja]

Kweet niet wat ik met zulke stukjes aan moet . Dus niet meer geloven en vertrouwen in Jezus? Is dat het doel?

Als iemands geloof door God gewerkt is, dan kan hij daar niet meer mee stoppen. Vanuit zichzelf wel, echter God voleindigt wat Zijn hand begon. Dat is dus het doel niet.

Het doel is:
* Zodat een ieder zichzelf kan beproeven om te zien of hij in het geloof is
* Niet genoeg te hebben aan een conclusiegeloof, of mechanisch geloof zonder leven, waar Gods Geest niet aan te pas is gekomen. En om geen gronden of geschiktheden meer in zichzelf te hebben. Het geloof is slechts een lege hand die Christus aangrijpt. In het geloof zelf is geen enkele waardigheid of verdienste.
* Om door een levend geloof dat door Gods Geest gewerkt is, als hulpeloze en goddeloze zondaar tot Christus te vluchten, Hem aan te lopen als een waterstroom, Hem aan te nemen, en aan Hem genoeg te hebben. Zo iemand brengt vruchten van dankbaarheid voort, en is door Gods onwederstandelijke genade overgegaan vanuit de dood in het leven. Vlees en bloed hebben hem namelijk dit niet geopenbaard, maar de Heilige Geest.
* Niets aan de mens, zijn wil en zijn werkzaamheden toe te schrijven, maar God alle eer te geven die Hij toekomt. Hij is de alfa en de omega van onze zaligheid, een God van volkomen zaligheid, die zowel het willen als het werken bewerkt naar Zijn welbehagen. Wie roemt, roeme in de Heere.

Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

[Terri]

Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

Dank je wel @Arja. Ik geloof en weet dat het zo gaat/is.

[KDD]

Ik lees deze hele topic met superveel interesse natuurlijk
Wat heb ik hier mee geworsteld.

Ik ben er van overtuigd dat geloof ontstaat door het horen van het Woord. Soms raakt dat iemand heel krachtig, soms gaat het eenvoudiger, zoals bij Lydia. Maar het Evangelie zelf is de openbaring van Christus. Daarom hoeft niemand te wachten op een bijzondere innerlijke ervaring... voordat hij tot Hem mag komen; de oproep blijft gewoon: kom en geloof. Ja, ik geloof dat de Geest verborgen werkt in het hart. Dat kan iemand in het begin zelf niet eens doorhebben. Die verborgen werking hoef je ook niet bij jezelf uit te pluizen; de Schrift richt onze aandacht daar helemaal niet op. Als de Geest werkt, ontstaat er verlangen om te doen wat God wil. En Jezus zegt wat die wil is: "En dit is de wil Desgenen, Die Mij gezonden heeft, dat een iegelijk, die den Zoon aanschouwt, en in Hem gelooft, het eeuwige leven hebbe; en Ik zal hem opwekken ten uitersten dage.”Daarom kan een bijzondere openbaring nooit een voorwaarde zijn om tot Hem te komen."

Dat is eigenlijk de eenvoudige lijn van de Bijbel. Dat wij er vaak anders over praten, heeft ook iets met onze kerkgeschiedenis te maken. In de tijd van de Nadere Reformatie ging men veel aandacht geven aan de innerlijke weg van de mens: wat gebeurt er precies in het hart, welke stappen of ervaringen horen bij bekering. Dat was op zichzelf bedoeld om oppervlakkig geloof te voorkomen, maar daardoor ging men wel steeds meer letten op bepaalde innerlijke kenmerken. In Schotland speelde later iets vergelijkbaars in de zogeheten Marrow-discussie, rond mensen als Thomas Boston. Daar ging het juist weer over de vraag of Christus wel vrij aan zondaren mocht worden aangeboden. De “Marrow-men” wilden terug naar de eenvoudige evangelielijn: Christus wordt verkondigd en zondaren mogen tot Hem komen.

Door die hele geschiedenis zijn we soms gewend geraakt om sterk naar binnen te kijken: wat gebeurt er precies in mij, heb ik wel de juiste ervaring gehad? Op den duur ben ik dat navelstaren gaan noemen. Terwijl de Bijbel het eenvoudiger houdt. Christus wordt verkondigd, mensen worden geroepen te geloven, en als iemand ècht gelooft blijkt dat God het hart heeft geopend.

Dus eh... in die zin doet De Rijssenaar volgens mij eigenlijk iets heel bijbels: hij wijst gewoon weer terug naar de open oproep van het Evangelie. De Geest werkt zeker in het hart, maar de Schrift leert ons niet dat we eerst onze ervaringen moeten analyseren voordat we tot Christus mogen komen. Persoonlijk vind ik ook niet dat we iemand moeten terugduwen in een soort geestelijke constructie die in de loop van de kerkgeschiedenis is ontstaan. Timothy Keller zei eens dat het grootste probleem in het christelijke leven vaak is dat we steeds iets aan het Evangelie proberen toe te voegen. Misschien doen we dat hier soms ook een beetje.

Een paar gedachte hierover:

- een bijzondere openbaring is geen voorwaarde maar dat wordt beleefd en ik zou niemand rust te durven geven buiten een bewuste geschonken Christus. Dat neemt niet weg dat als dat er niet is dat een mens buiten genade ligt. Dat zeg ik ook niet. Maar als er dat wel is dan begrijpen ze wat geschreven is in artikelen 11-13 van de Dordtse leerregels Hoofdstuk 3/4

- Thomas Boston kon Christus vrij aan zondaren aanbieden maar hij heeft ook geschreven wat er gebeurt als een zondaar tot Christus komt. Zie de twaalf bijlslagen van hem in LongReads.

[Bertiel]

Ik las geen Bijbelse onderbouwing voor het massieve zoals het nu wordt behandeld

Op wie of wat is dit een reactie? Je bent iets te snel voor mijn kleine denkraam.

In het stuk van van der Tang. Ook wordt er niet ingegaan op de zaken die dr. van Vlastuin aandraagt en enkel ingegaan op een losse kreet die boven een artikel is gekomen die de lading van het helebetoog absoluut niet dekt

Denk dat jij het verkeerd leest. Het gaat helemaal niet over het boek. Dat zegt van der Tang er zelfs uitdrukkelijk bij. Wat daarna volgt is evenwichtig en ook dr. W van Vlastuin zal dit stuk kunnen onderschrijven verwacht ik..

Dat zegikook niet. De kop stond wel boven een rapportage van het symposium