De informatiecontrole van het regime heeft tot massale verwarring geleid. Internetblokkades en communicatiestoringen zijn herhaaldelijk gebruikt om de bevolking te isoleren, dissidenten te onderdrukken en georganiseerde reacties te voorkomen. De bevolking heeft geen gemakkelijke toegang tot informatie in realtime en de angst voor het onbekende heeft tot massapaniek geleid. Niemand wil oorlog. De bevolking is verteld dat de VS de Iraanse bevolking aanvalt in plaats van de regering.merel schreef: ↑Gisteren, 13:34Dat programma heb ik gezien. Je hoeft mij niet te overtuigen van de slechtheid van het regime van Iran. Ik betwijfel alleen of zij er bij het vallen van het huidige regime wel op vooruit gaan. De bevolking in veel andere landen is er in ieder geval niet op vooruitgegaan nadat de westerse wereld zich ermee ging bemoeien.huisman schreef: ↑Gisteren, 13:32merel schreef: ↑Gisteren, 11:57Dat is onjuist. Ook in interviews zie je wisselende beelden.huisman schreef: ↑Gisteren, 10:52
De inschatting is dat ongeveer 10/15 % achter dit regime staat. Dit vanwege banden met het de overheid/politie/leger. Als je een beetje het nieuws in januari had gevolgd dan weet je dat minimaal 30.000 demonstranten zijn gedood tijdens vreedzame demonstraties.
Dat de bevolking dit regime in overgrote meerderheid weg wil hebben is overduidelijk. Je bent de eerste die dat betwijfeld.
Mijn getallen zijn juist en worden ook in alle betrouwbare bronnen genoemd.
Tip: Volgens Thomas Erdbrink. Kijk ook zijn documentaire reeks van een aantal jaren geleden :' Onze man in Teheran ' .
Hij is getrouwd met een Iraanse en woont al decennia in Iran.
Er zijn gevallen van burgers die de aanvallen toejuichten en zelfs symbolen van het regime omverwierpen. Tegelijkertijd zijn er echter ook pro-regeringsdemonstraties en -bijeenkomsten gemeld, wat aantoont dat ideologische loyaliteit, nationalisme en angst voor buitenlandse interventie nog steeds bestaan. Mensen kunnen hun regering haten en tegelijkertijd buitenlandse interventie afwijzen. Analisten merken al op dat, hoewel sommige Iraniërs voorzichtig hoopvol zijn over verandering, velen vrezen voor hardere repressie of langdurige instabiliteit als het conflict escaleert.
De kern van de zaak is niet dat het Iraanse volk eensgezind feestviert of rouwt. Ze zijn verdeeld. Sommigen zien een mogelijk einde aan decennia van autoritair bewind. Anderen zien het begin van oorlog, economische ineenstorting en nationale destabilisatie. De meeste gewone burgers denken helemaal niet in ideologische termen. De meerderheid is gewoon bang en denkt aan veiligheid, voedsel, familie en overleven.
Een verdeelde bevolking die onder druk staat, leidt niet direct tot een revolutie. Het brengt onzekerheid, angst en een tijdelijke consolidatie van interne machtsstructuren met zich mee. En dat is precies het patroon dat zich nu in Iran aftekent.
