Alleengaand (single) zijn is een keuze?

[Johann Gottfried Walther]

Soms is er meer aandacht voor, maar in pastoraat minder is mijn persoonlijke ervaring en hoor ik soms ook wel van anderen.

[huisman]

Wat betreft het laatste: ik let er altijd op, maar ik heb het idee dat er tegenwoordig meer dominees zijn die hebben bedacht dat alleenstaanden ook geen kinderen hebben en daar verdriet van kunnen hebben.

Het viel mij dertig jaar geleden niet op dat daar afzonderlijk voor gebeden werd. Het ging meestal over kinderloze echtparen. Maar ik heb het idee dat dat in de GG wel veel beter op het netvlies is, en dat de inperking tot echtparen vaak niet gebruikt wordt, of dat het zelfs allebei genoemd wordt.

Ik vind eerlijk gezegd ook: er zijn zoveel soorten kruisen. We moeten niet van de dominee vragen om die van onszelf enorm uit te vergroten, want op die manier ben je nooit meer uitgebeden, en in de kerk sticht dat niet.

Dat laatste ben ik met jou eens en vind ik een nuchtere houding. Ik ken een pastoraal zeer betrokken predikant die regelmatig in de valkuil valt om tijdens het gebed geen enkel kruis te willen vergeten. Dat is vermoeiend voor hem en voor de gemeente maar het komt wel voort uit oprechte betrokkenheid.

[merel]

Soms is er meer aandacht voor, maar in pastoraat minder is mijn persoonlijke ervaring en hoor ik soms ook wel van anderen.

Wat zou jij anders willen hebben in het pastoraat?

[Posthoorn]

Ik weet ook nog een paar leuke:
"Als je geen kinderen hebt, heb je geen zorgen."
"Je bent te kritisch (in partnerkeuze)."

[DDD]

Ik heb ook de indruk dat er meer voor gebeden wordt dan voorheen.

@DDD wat bedoel jij met de situatie van eerste en tweede kerstdag? Om en om vieren of om de beurt gastheer zijn?

Om en om vieren.

Waarom vind jij dat ingewikkeld? Ik ken namelijk ouders die tweede kerstdag als tweede keus zien en dat daar weer gedoe over ontstaat.

Dit topic is voor mij trouwens wel een aanscherping om mij daar meer bewust van te zijn

Oeps. Dat leek mij dus heel evident. Ik begrijp dat er mensen zijn die tweede kerstdag als tweede keus zien. Maar dat gaat dan soms om mensen die het niet erg vinden om één kerstdag voornamelijk thuis door te brengen en dat dus afwisselend op eerste en tweede kerstdag doen. Of om ouders met een berg kinderen die de andere dag gewoon bij een van de kinderen of vrienden op bezoek gaan en altijd ergens welkom zijn.

Als je alleen bent, is het gewoon niet leuk om op een kerstdag thuis te zitten. Maar je moet dan wel afspraken maken.

Veel mensen die ik ken, hebben met Kerst een vaste routine. Ik ben bijvoorbeeld wel twee keer uitgenodigd op een tweede kerstdag bij vrienden waar ik niet heel vaak kom, maar wel alle verjaardagen van kinderen en ouders en dan nog twee keer per jaar ofzo, maar op dat moment kon ik niet want wij hadden altijd dan familie-bijeenkomst. Dus die uitnodigingen stoppen dan, wat logisch is. Vervolgens komt er door scheiding een soort rooster van om en om. Ik vind dat dan weinig inlevend naar mensen die alleen zijn.

Ik zou zonder meer alsnog mogen komen (bij meerdere gezinnen), als ik mijzelf uitnodig, maar dat voelt toch wat ingewikkeld. Los daarvan: familie- en kerstvieringen bouwen ook voort op wat je in eerdere jaren deed. Mensen doen jarenlang dezelfde dingen: eten, naar de kerk, kerstnachtdienst of kerstconcert, wandeling, of wat dan ook. Met Pasen heb ik precies hetzelfde. Dan is het leuk als de setting ook jaarlijks gelijk is. Anders mis je onderdelen van de gesprekken en van het groepsproces. Dat zal niemand je verder kwalijk nemen, maar dat is gewoon niet leuk, vind ik zelf.

[DDD]

Dat alleen zijn een eigen keuze is heb ik nog nooit om me heen vernomen. Ik denk dat iedereen wel voorbeelden kent van mensen die alleen zijn tegen wil en dank.

Maar mijn zusje is heel bewust single. Dat is dan ook de slimste uit ons gezin zeg ik altijd

Besef JGW dat er achter huwelijken ook heel veel leed zit. Persoonlijk ken ik geen huwelijken die ik als 'goed' zou durven bestempelen.

Hier ben ik het wel mee eens, al ken ik ook wel huwelijken die overwegend erg geslaagd zijn. Er is ook veel verdriet, vooral als één van de partners er bezwaar tegen heeft om problemen in de huwelijksrelatie met vrienden te bespreken. Mensen zijn nu eenmaal moeilijke vertroosters en hebben elk zulke verschillende behoeften. Als alleenstaande kun je veel gemakkelijker leven met de beperkingen in een vriendschap, omdat je voor sociale steun vaak meer diepe vriendschappen hebt dan gehuwde mensen. Althans, dat is mijn ervaring.

[merel]

@DDD Ah, op die manier. Ik moet wel een beetje lachen om de zin ‘vrienden waar ik niet veel kom, maar wel op alle verjaardagen + 2 keer’. Dat is minimaal 6 keer op jaarbasis. Dat is mijns inziens best heel vaak. Ik zie veel familie en ook mijn beste vrienden minder frequent. En toch zijn die vriendschappen diepgaand. We zijn vrijwel continu over de app in gesprek, maar zien elkaar minder.

[DDD]

@DDD Ah, op die manier. Ik moet wel een beetje lachen om de zin ‘vrienden waar ik niet veel kom, maar wel op alle verjaardagen + 2 keer’. Dat is minimaal 6 keer op jaarbasis. Dat is mijns inziens best heel vaak. Ik zie veel familie en ook mijn beste vrienden minder frequent. En toch zijn die vriendschappen diepgaand. We zijn vrijwel continu over de app in gesprek, maar zien elkaar minder.

Goed, maar er zijn ook vrienden waar ik normaal gesproken iedere twee weken kom, of in bijzondere gevallen, om de drie weken. En daarnaast vieren ze sommige verjaardagen samen;-)

Ik vind maandelijks of toch minstens om de zes weken de grens tussen vaak en minder vaak. Wat kan er in zes weken al niet gebeuren.

Overigens app ik niet met alle vrienden uitvoerig. Zeker niet met drukke gezinnen die ik gemiddeld eens in de twee weken zie.

Maar dit terzijde, want het moet niet afleiden van het punt van JGW.

[merel]

Ik denk dat dit wel degelijk over het onderwerp gaat. Voor mij is iemand elke twee weken zien namelijk heel erg vaak. Dat red ik echt niet. Voor iemand zonder partner en/of kinderen is dat waarschijnlijk anders. Daar moet ik meer rekening mee houden.

[DDD]

Ik denk dat dit wel degelijk over het onderwerp gaat. Voor mij is iemand elke twee weken zien sowieso heel erg vaak. Dat red ik echt niet. Voor iemand zonder partner en/of kinderen is dat waarschijnlijk anders. Daar moet ik meer rekening mee houden.

Nou, het is niet zo dat we afwisselend bij mij en hen zijn. Het komt er op neer dat mijn verjaardag plus één keer bij mij is, en de rest sluit ik gewoon aan bij de gewone routine. En dan kan ik ook gewoon een boek lezen of in gesprek zijn met de kinderen terwijl er gestofzuigd wordt natuurlijk. Het is geen opzitten en pootjes geven.

Als kind vond ik het ook altijd leuk als mensen wekelijks of maandelijks langskwamen. Dus ik ben het ook altijd gewend geweest.

[Johann Gottfried Walther]

Ik merk dat veel mensen geen tijd hebben.
En pas ook wel bespreekbaar gemaakt dat ik soms eenzaam ben, en ene week zie ik in 4 dagen 3x mensen die op bezoek komen of waar ik op bezoek kom, en dan weer 3 weken niemand.

Maar ik merkte dat ze het niet direct door hadden, ik moest er best over uitweiden voor ze het echt door hadden.

[DDD]

Ik merk dat veel mensen geen tijd hebben.
En pas ook wel bespreekbaar gemaakt dat ik soms eenzaam ben, en ene week zie ik in 4 dagen 3x mensen die op bezoek komen of waar ik op bezoek kom, en dan weer 3 weken niemand.

Maar ik merkte dat ze het niet direct door hadden, ik moest er best over uitweiden voor ze het echt door hadden.

Wat erg dat mensen dan zo slecht luisteren. Dat lijkt me heel pijnlijk. Want zo ingewikkeld is het probleem niet om uit te leggen, technisch gezien. Maar het is een kwetsbaar onderwerp.

Ik zou het echt afgrijselijk vinden om drie weken geen persoonlijke bezoeken af te leggen of bezoek te krijgen. Dan zou ik adviseren om toch op zoek te gaan naar aanvullende vriendschappen. Mijn ervaring is dat vooral gezinnen het fijn vinden als iemand regelmatig komt. Wel afhankelijk van de vraag of je ook werkelijk in de kinderen geïnteresseerd bent, wellicht.

Verder snap ik niet wat het nou voor tijd kost om bezoek te krijgen. Ik heb niet het idee dat zoiets in de gevallen die ik voor ogen heb meer dan een kwartier tijd kost. Koken moet je toch. Een paar keer een glas drinken extra regelen misschien (hoewel ik ook prima zelf wat kan pakken). Maar daar staat tegenover dat je ook even kunt helpen bij het afruimen van de tafel of een spelletje doet met de kinderen zodat de ouders zelf even vrij hebben.

En als ouders hoor je nog eens wat. Want als je de hele week bij elkaar in huis bent, is het moeilijk om een juist moment te vinden om te vragen hoe het met iemand gaat. Maar als ik net kom binnenlopen, is dat een heel normale vraag en vaak is het ook een moment waarop iemand ook wel zin heeft om iets terug te zeggen.

[Edelweiss]

Geen partner hebben is niet altijd louter een keuze, en hoewel er zeker mensen zijn die oog hebben voor het verborgen leed, zijn er, althans in mijn ervaring, nog veel meer mensen die heel goed weten hoe het zit - zonder het, uiteraard, te weten. Dat uit zich in, zoals ook genoemd wordt, het noemen van voordelen van single zijn, of 'grappige' pogingen tot koppelen.
Op een verjaardag: 'Ga jij maar naast Kees zitten, die is ook single'; 'als je 30 wordt zetten we je telefoonnummer in de krant'; 'wordt het voor jou ook niet eens tijd?' bij de zoveelste bruiloft of doop van vrienden of familieleden; 'die&die is zeker niet goed genoeg'; 'ja, als je zooooo kritisch bent dan begrijp ik wel waarom je alleen bent'; 'als je zo doorgaat, eindig je nog eens als een kattenvrouwtje'.

Een dame die heel dicht bij mij staat, kon de sociale druk niet aan en leed daar heel erg onder. Zij trouwde uiteindelijk met een man die het net zo ervoer - of ze werkelijk gelukkig zijn, weet ik niet (en is, uiteraard, ook niet mijn zaak).
Het heeft mijzelf nooit zo geraakt, ik vond het altijd meer zeggen over degenen die zulke dingen zeggen, dan over mij. Ik vond het alleen zijn ook wel prettig juist, omdat ik mij op die manier op mijn werk kon storten en naar het buitenland kon gaan zonder iemand tijdelijk achter te laten met alle zorgen en emoties van dien.
Ook dat werd overigens vakkundig weggezet: 'je loopt weg voor het single zijn' en meer aanverwante opmerkingen. Nogmaals, mensen weten het zo goed voor je in te vullen.

Ik trouwde uiteindelijk 'pas' op mijn 34e. Op diverse kaartjes die vanuit Nederland binnen kwamen stond naast felicitaties ook heel leuk geschreven: 'hèhè, eindelijk, we waren al bang dat je overbleef'. Ook heb ik opmerkingen gehoord dat ik zo kritisch was dat ik 'toen maar' met een buitenlander ben getrouwd. Tja.

Ik geloof niet in 'overblijven'. De Heere heeft een plan voor ons allemaal, en alles op Zijn tijd.
Mijn eigen ervaring heeft mij wel scherp gemaakt op alleenstaanden: die zijn altijd hartelijk welkom. Niet, omdat ik hetzelf zo ervaren heb, wel, omdat ik van dichtbij gezien heb wat eenzaamheid en sociale druk, elk in de eigen mate, met iemand kan doen.

Ik wens jou, JGW, en een ieder die hier mee worstelt, veel kracht toe.

[DDD]

Ik kijk mijn ogen uit. Ik mag wel blij zijn met mijn sociale omgeving. Mijn ouders zouden zulke dwaasheden nooit in hun huis toelaten.

[Maanenschijn]

Ik vind het een moeilijk onderwerp. Ik vind het ook moeilijk om over te praten. Ik heb verschillende mensen die erg dicht bij mij staan die alleen zijn. Die vanwege hun homoseksuele geaardheid alleen zijn, soms ook door hun (autistische) karakterkenmerken. Eenzaamheid is voor hen (en wie voor wie niet?) een groot kruis. Ik merk dat eenzaamheid haast nog meer pijn doet dan bijvoorbeeld het omgaan met hun geaardheid. Ze voelen zich eenzaam tijdens verjaardagen, kunnen niet meepraten over hun kinderen, huisje-boompje-beestje.
Natuurlijk zal dit ook per persoon verschillen.

Maar ook mijn eigen worsteling. Ik ben niet zo heel goed in het onderhouden van vriendschappen of bezoeken. Daar legt JGW terecht de vinger bij: ik ben te druk. Dat is geen excuus, maar denk vaak: ik had even hier langs gemoeten of daarheen moeten gaan. Of even bellen. Het komt er vaak niet van, wat door de ander dan terecht ervaren kan worden als: ik ben blijkbaar zijn aandacht niet waard.

Wat ik probeer is om contact te onderhouden rondom een gezamenlijk thema: Eén keer in de zoveel tijd met elkaar een orgelconcert bezoeken en even wat drinken daarna, met elkaar op een gezette tijd op een mooie locatie (waar we beide van genieten) koffie drinken. Met elkaar spreken rondom een thema of boek. Dat helpt mij om gestructureerd contacten te onderhouden. Ik vergeet dan nog steeds de verjaardagen of belletjes tussendoor, maar merk dat ze me dat wel willen vergeven gelukkig…. Dat hoort dan weer een beetje bij mijn karakter .