De boeken van Theodorus van Thuynen, zijn korte uitlegging van het gereformeerd geloof (ook hier te vinden:
https://www.dewoesteweg.nl/wp-content/u ... GELOOF.pdf), en de boeken die hij daarna ter verdediging schreef. Ik vind dat hij nuttige dingen schrijft over de leer van de reformatie, die ook vandaag nog relevant zijn.
Theodorus van Thuynen schreef:
Om er dan een vertrouwen bij te krijgen zegt men dat die toestemming, als ze oprecht is, een ernstige begeerte voortbrengt, een toevlucht, een honger en dorst naar Jezus en Zijn gerechtigheid, en dat daar, waar deze gemoedsbewegingen zijn, ook het oprechte geloof is. En zo werpt men in één adem opnieuw omver wat men zojuist gezegd heeft: dat de wezenlijke daad van het geloof de toestemming is. Want hiermee plaatst men haar in die gemoedsbeweging, in die ernstige begeerte, in die toevlucht, in die honger en dorst naar Jezus en Zijn gerechtigheid. Maar is er dan vertrouwen, nadat de toestemming zulke gemoedsbewegingen voortgebracht heeft? Ja, zegt men, dan is er vertrouwen in het geloof.
En hoezo? Omdat daaruit blijkt dat men Jezus het werk volkomen toevertrouwt. Ja zelfs zeggen wij dat dit doorgaans gepaard gaat met een bijzonder vertrouwen, wat hierin bestaat: niet alleen dat zij haar zaligheid in Hem zoekt, en Hem dat als genoegzaam zijnde toevertrouwt, en dan ook Gods belofte in Christus voor zeker houdt, maar daarboven dat ze ook, als zij Gods goede werk in acht neemt, wat Hij reeds in haar begonnen is, moed schept dat Christus ook voor haar is.
Maar, ei lieve, wat voor vertrouwen is dit toch? Is dit vertrouwen van u wel iets anders dan ten eerste dat algemene vertrouwen dat de verlossing van de zondaar alleen in Christus Jezus te vinden is? En ten tweede dan dat bijzondere vertrouwen dat Hij, die nu begonnen is u te heiligen, u voortaan verder zal heiligen, en zo het goede werk wat in u aangevangen is ook verder voleindigen? Nee… dit vertrouwen is niet dat vertrouwen wat onze catechismus voor het geloof nodig acht.
Dit is de vraag niet: of men moet vertrouwen dat er geen zaligheid is dan alleen door Christus Jezus, en of een gelovige moet vertrouwen dat God het goede werk, dat Hij in hem begonnen is, verder zal volmaken en voleindigen tot op de dag van Christus. Wij moeten elkaar hier geen blinde paarden voor de deur leiden. Maar de vraag is of er behalve en boven dat algemene vertrouwen, waardoor ik alles voor waarachtig houd, wat God ons in Zijn woord geopenbaard heeft, voor het geloof ook dat bijzondere vertrouwen vereist wordt: dat niet alleen anderen, maar ook mij, vergeving van zonden, eeuwige gerechtigheid en zaligheid van God geschonken is uit loutere genade, alleen omwille van de verdiensten van Christus, zoals onze catechismus leert in vraag 21. Als het enige waaruit onze troost in leven en sterven, onze vrede van de consciëntie, ja onze dankbaarheid en verheerlijking van God moet voortkomen…
En of men nu al wil aantonen dat men een vertrouwen erkent en stelt in het geloof, als het niet dit vertrouwen is waar onze catechismus over spreekt, dan is het niets, dan zijn het woorden zonder zaken, en dan dient het er alleen maar toe om de mensen met het woord ‘vertrouwen’ wat zand in de ogen te werpen. Dit vertrouwen waar onze onderwijzer over spreekt moet er zijn. Zo’n algemeen vertrouwen is niet genoeg, het bijzondere vertrouwen moet er zijn. Niet dat dit bijzondere vertrouwen nu juist vast en zeker zonder de minste twijfel moet wezen, dat heeft de gereformeerde kerk nooit geëist, maar een mens moet het daar echter niet volledig aan ontbreken, want dan kan hij geen troost hebben door het geloof in Christus Jezus.
