Bidden om de dood van een ander

[helma]

Wat ik altijd treffend vind in Psalm 139 dat de psalmist nadat hij gebeden heeft of God de goddelozen ombrengt (omdat hij hen haat die God haten) toch ook zijn eigen hart niet vertrouwt. En ik denk dat dat in elk geval aan elkaar gekoppeld moet worden áls we bidden voor de ondergang van de goddelozen.

De Psalmen 139:19-24
[19] O God! dat Gij den goddeloze ombracht! en gij, mannen des bloeds, wijkt van mij! [20] Die van U schandelijk spreken, en Uw vijanden ijdellijk verheffen. [21] Zou ik niet haten, HEERE! die U haten? en verdriet hebben in degenen, die tegen U opstaan? [22] Ik haat hen met volkomen haat, tot vijanden zijn zij mij.

[23] Doorgrond mij, o God! en ken mijn hart; beproef mij, en ken mijn gedachten.
[24] En zie, of bij mij een schadelijke weg zij; en leid mij op den eeuwigen weg.


Juist omdat ons hart niet betrouwbaar is en we ook moeten erkennen dat onze gedachten niet altijd per definitie juist hoeven te zijn; past voorzichtigheid.
En het belang van God moet altijd voorop staan.

Als we het onrecht zien wat zo tot oneer van God is; laat het ons des te meer uitzien naar en bidden om de komst van de Heere Jezus.

Uw koninkrijk koom toch, o Heer'
Ai werp de troon van satan neer.

[Adagio]

Onze burgerlijke overheid draagt het zwaard niet tevergeefs.
Niet te verwarren met Gods genaderijk (zie geschiedenis van de overspelige vrouw).

Treffend is in het formulier van de ban of de afsnijding: niet het aanklagen van het betreffende lid bij God, maar het steken van de hand in eigen boezem:

O rechtvaardige God, barmhartige Vader, wij klagen onszelven aan vanwege onze zonden voor Uw hoge Majesteit, en bekennen wel verdiend te hebben de droefheid en smart die ons is aangedaan in de afsnijding van dezen onzen gewezen medelidmaat, ja, wij zijn allen waardig om van U afgesneden en verbannen te worden, om onzer grote overtreding wil, zo Gij met ons in het gericht wilt treden.

Maar, o Heere, wees ons genadig om Christus’ wil, vergeef ons onze misdaden, want zij zijn ons van harte leed, en werk in onze harten hoe langer hoe meer leedwezen daarover, opdat wij, Uw oordelen vrezende, die Gij laat gaan over de hardnekkigen, ons mogen benaarstigen om U te behagen. Geef dat wij ons wachten voor alle besmetting der wereld, en dergenen die van de gemeenschap der Kerk zijn afgesneden; opdat wij ons hunner zonden niet deelachtig maken, en dat de afgesnedene beschaamd worde over zijn zonden. En aangezien Gij geen lust hebt in den dood des zondaars, maar daarin dat hij zich bekere en leve; en de schoot Uwer Kerk altijd openstaat voor degenen die wederkeren; zo ontsteek ons toch met een goeden ijver, dat wij met goede christelijke vermaningen en voorbeelden zoeken wederom terecht te brengen dezen afgesneden persoon, mitsgaders al degenen die door ongeloof of roekeloosheid des levens afwijken.

[Henk J]

Kan me niet heugen ooit voor de dood van een ander te hebben gebeden. Wel bid ik of er recht en gerechtigheid mag komen op de wereld en of schuldigen hun straf niet zullen ontlopen. Om dat nu verder in te vullen met allerlei namen die opgepakt zouden moeten worden vind ik lastig. Op dit moment zou ik zeker niet bidden om de dood van Trump, ook niet om die van Poetin of om die van de ayatollah in Iran trouwens. Is het on-Bijbels om te bidden? Dat misschien niet maar het lijkt me wel goed om er zeer terughoudend in te zijn. En te weten dat waar 1 vinger wijst er 4 naar jezelf wijzen.

[Michaels]

Volgens de Bijbel is het niet passend om God te bidden om de dood van een ander als persoonlijke wens of wraak. De Bijbel wijst een andere weg. Jezus is hier heel helder over:
Heb uw vijanden lief en bid voor wie u vervolgen. (Mattheüs 5:44)
Wie naar het zwaard grijpt, zal door het zwaard omkomen. (Mattheüs 26:52)

Bidden om iemands dood staat haaks op de oproep tot liefde, vergeving en gebed om bekering. Ook Paulus zegt: “Wreek uzelf niet… laat de toorn aan God over.” (Romeinen 12:19) De mens mag niet vragen om het leven van een ander weg te nemen, dat behoort uitsluitend aan God toe.


In het Oude Testament (bijv. Psalm 69, 109) klinken gebeden waarin de dood van vijanden wordt genoemd. Dit zijn zogeheten imprecatoire (vervloeken / een oordeel afroepen) Psalmen.

Dit zijn geen persoonlijke wraakgebeden, maar noodkreten van mensen die onrecht lijden. Ze worden uitgesproken voor Gods rechterstoel, niet uitgevoerd door de bidder.

Ze laten zien hoe rauw en eerlijk het gebed mag zijn, maar ze geven geen vrijbrief om kwaad te wensen.
Het oordeel wordt volledig aan God overgelaten, en de mens wordt geroepen tot vergeving.
Bidden om recht en bescherming (Psalm 82:3–4)
Bidden om bekering van een goddeloze (Ezechiël 18:23; 1 Tim. 2:1–4)
Bidden dat God ingrijpt, zonder Hem te dicteren hoe (Romeinen 12:19)

Zelfs bidden om bevrijding uit ondraaglijk lijden, zonder de dood van de ander te verlangen. Zelfs Jezus bad aan het kruis: “Vader, vergeef het hun.” (Lukas 23:34)

Als iemand bidt om de dood van een ander, is dat vaak een teken van diep verdriet, onrecht of machteloosheid. De Bijbel nodigt uit om die pijn eerlijk bij God te brengen, maar tegelijk om het oordeel aan Hem over te laten. Vanuit de Bijbel zelf zijn belangrijke lijnen te noemen over wraakpsalmen:
Rechtspraak, geen persoonlijke wraak. De psalmdichter roept God aan als Rechter, niet zichzelf als uitvoerder.
Verbond en heilsgeschiedenis. Vijanden van Israël staan vaak symbool voor krachten die zich tegen Gods heilsplan keren.

In het Nieuwe Testament verschuift de nadruk naar de vervulling in Christus(Openbaring 19) de gelovige wordt geroepen tot liefde voor vijanden (Mattheüs 5)

[DDD]

Volgens de Bijbel is het niet passend om God te bidden om de dood van een ander als persoonlijke wens of wraak. De Bijbel wijst een andere weg. Jezus is hier heel helder over:
Heb uw vijanden lief en bid voor wie u vervolgen. (Mattheüs 5:44)
Wie naar het zwaard grijpt, zal door het zwaard omkomen. (Mattheüs 26:52)

Bidden om iemands dood staat haaks op de oproep tot liefde, vergeving en gebed om bekering. Ook Paulus zegt: “Wreek uzelf niet… laat de toorn aan God over.” (Romeinen 12:19) De mens mag niet vragen om het leven van een ander weg te nemen, dat behoort uitsluitend aan God toe.


In het Oude Testament (bijv. Psalm 69, 109) klinken gebeden waarin de dood van vijanden wordt genoemd. Dit zijn zogeheten imprecatoire (vervloeken / een oordeel afroepen) Psalmen.

Dit zijn geen persoonlijke wraakgebeden, maar noodkreten van mensen die onrecht lijden. Ze worden uitgesproken voor Gods rechterstoel, niet uitgevoerd door de bidder.

Ze laten zien hoe rauw en eerlijk het gebed mag zijn, maar ze geven geen vrijbrief om kwaad te wensen.
Het oordeel wordt volledig aan God overgelaten, en de mens wordt geroepen tot vergeving.
Bidden om recht en bescherming (Psalm 82:3–4)
Bidden om bekering van een goddeloze (Ezechiël 18:23; 1 Tim. 2:1–4)
Bidden dat God ingrijpt, zonder Hem te dicteren hoe (Romeinen 12:19)

Zelfs bidden om bevrijding uit ondraaglijk lijden, zonder de dood van de ander te verlangen. Zelfs Jezus bad aan het kruis: “Vader, vergeef het hun.” (Lukas 23:34)

Als iemand bidt om de dood van een ander, is dat vaak een teken van diep verdriet, onrecht of machteloosheid. De Bijbel nodigt uit om die pijn eerlijk bij God te brengen, maar tegelijk om het oordeel aan Hem over te laten. Vanuit de Bijbel zelf zijn belangrijke lijnen te noemen over wraakpsalmen:
Rechtspraak, geen persoonlijke wraak. De psalmdichter roept God aan als Rechter, niet zichzelf als uitvoerder.
Verbond en heilsgeschiedenis. Vijanden van Israël staan vaak symbool voor krachten die zich tegen Gods heilsplan keren.

In het Nieuwe Testament verschuift de nadruk naar de vervulling in Christus(Openbaring 19) de gelovige wordt geroepen tot liefde voor vijanden (Mattheüs 5)

In deze bijdrage staan minstens tien redeneerfouten. Ik beperk me even tot de eerste drie.

De eerste zin als conclusie wordt in de bijdrage niet onderbouwd. De tweede zin gaat over mensen die persoonlijk vervolgd worden. Daar moet je voor bidden. Overigens sluit dat elkaar niet uit, je kunt bidden voor persoonlijke bekering én het ingrijpen van God. De tweede bijbeltekst heeft hier helemaal niets mee te maken. Als je de wraak aan God overlaat (wat heel bijbels) dan hoef je niet zelf naar het zwaard te grijpen. Gek genoeg staat die tekst wel in de bijdrage, maar zonder goede uitleg. Want als God de wraak toekomt, dan kun je daar dus wel om bidden, maar het niet zelf doen. Dat is ook wat er vóór staat: Wreekt u zelf niet.

Overigens denk ik dat in sommige gevallen het wél geoorloofd is om naar het zwaard te grijpen en kun je dus de tweede bijbeltekst niet zomaar generaliseren. Je moet Schrift met Schrift vergelijken. Er staat ook in de Bijbel: de overheid draagt het zwaard niet voor niets.

Dat de gebeden niet uitgevoerd worden door de bidder is niet relevant op de manier waarop het hier wordt aangevoerd. Dat is namelijk precies de vraagstelling.