Ik deel het sentiment, maar het is met Iran natuurlijk wel een stukje anders dan met Gaza. Israel wordt als fatsoenlijk land gezien dat aanspreekbaar is op mensenrechten. Tegen Iran zijn er al allerlei sancties. Er zijn bijvoorbeeld al behoorlijk wat beperkingen voor samenwerkingen met universiteiten. Er zijn al sancties voor Iran en Iran wordt al als vijandige staat gezien.
Situatie Iran (Uit: Waar denk je op dit moment aan?)
Re: Situatie Iran (Uit: Waar denk je op dit moment aan?)
"Then he isn't safe?" said Lucy.
"Safe?" said Mr. Beaver. "Don't you hear what Mrs. Beaver tells you? Who said anything about safe? "Course he isn't safe. But he's good. He's the King, I tell you."
"Safe?" said Mr. Beaver. "Don't you hear what Mrs. Beaver tells you? Who said anything about safe? "Course he isn't safe. But he's good. He's the King, I tell you."
Re: Situatie Iran (Uit: Waar denk je op dit moment aan?)
Dit kan ook riskant zijn. Een nieuwe regering blijft dan het stempel hebben van (mede) neergezet door vreemde macht. Misschien dat de zoon van de Sjah genoeg historische onderbouwing van zijn positie. Ik denk dat het nog beter is als de Iraanse oppositie zelf de regering laat vallen daar. Maar ja, dit is allemaal heel onzeker en het is echt moeilijk te bepalen wat beste keus is.
"Then he isn't safe?" said Lucy.
"Safe?" said Mr. Beaver. "Don't you hear what Mrs. Beaver tells you? Who said anything about safe? "Course he isn't safe. But he's good. He's the King, I tell you."
"Safe?" said Mr. Beaver. "Don't you hear what Mrs. Beaver tells you? Who said anything about safe? "Course he isn't safe. But he's good. He's the King, I tell you."
Re: Waar denk je op dit moment aan? [4]
Een week later alweer.Arja schreef: ↑06 jan 2026, 13:06Spannend allemaalEdelweiss schreef: ↑05 jan 2026, 12:58Inmiddels al 8 dagen, op 222 locaties in 78 steden in 26 provincies (bron). Wat een dappere mensen.
Het gerucht (geen feit dus) gaat rond dat de ayatollah een vluchtplan klaar heeft voor hemzelf en 20 getrouwen. Uiteraard naar Moskou, want dat is toch wel the place to be voor terror boomers.
Zulke plannen bestaan in elk autoritair systeem. Dat op zichzelf zegt weinig. Wat wel bijzonder is: dat deze specifiek informatie naar buiten lekt met meerdere details. Zulke informatie komt alleen naar buiten als er interne stress of verdeeldheid is. Echt een signaal dus.
Ik las dit net: Militair gezien staat Iran op drie lagen, met één dominante kern:
1. Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) – de ruggengraat van het regime
2. Basij – binnenlandse repressie / straatniveau
3. Artesh – klassiek leger, defensief, niet ideologisch
Zolang laag 1 intact is, valt het regime niet. Protesten kunnen groot zijn, landelijk, lang duren... maar zonder een breuk in de IRGC verandert dat niets fundamenteels.
Waar je op moet letten: breekt de IRGC intern? (commandoketen, loyaliteit, coördinatie), Houdt het reguliere leger zich opeens afzijdig? (nummertje 2 hierboven). Dáár zit het kantelpunt. Niet in aantallen demonstranten, maar in wat er binnen het veiligheidsapparaat gebeurt.
Er is nog geen duidelijke Arabische berichtgeving over daadwerkelijke interne splitsingen. Misschien Israëlisch? Ik las dat de Israëlische inlichtingendiensten hun beoordeling van de situatie bijgesteld hebben nu. Volgens experts vormen deze demonstraties en opstanden nu wèl echt een reële bedreiging voor de stabiliteit van het regime in de Islamitische Republiek. En zouden ze kunnen leiden tot de val van Opperste Leider Ali Khamenei. Als Israël dat zegt, heb ik zo iets... misschien weten zij meer.
Lees dat Hier: https://caliber.az/en/post/iran-mass-pr ... tervention
Ik hoop zo dat...
Laag 1 – IRGC
Deze kernlaag functioneert nog. Geen zichtbare breuk. Tegelijk zie je dat bijna alles hier samenkomt: optreden op straat, harde dreiging, internet afsluiten. Deze laag moet het systeem nu vrijwel alleen dragen.
Laag 2 – straatniveau
De onrust is breder geworden (!) en houdt aan. Niet alleen vaste actievoerders, maar ook groepen die normaal buiten protest blijven, zoals bazaar-handelaren, kiezen nu positie en bewegen richting de straat.
Laag 3 – regulier leger
Blijft afzijdig en mengt zich niet. Kiest geen partij nog.
Wat betekent dit?
Zolang laag 1 intact blijft, valt er niets om. Maar hoe meer groepen op straat positie kiezen, hoe meer druk bovenin samenkomt (in laag 1). Dat maakt de situatie merkbaar instabieler dan een week geleden. Iran-kenners wijzen erop dat langdurige repressie in combinatie met economische chaos het risico vergroot dat laag 1 zichzelf uitput, ook zonder directe breuk of intern tegen elkaar opstaan. Internationale druk verandert niet veel in de eerste laag, maar versterkt wel die spanning: extra druk op precies die ene pijler die nu alles moet opvangen omdat laag 2 is uitgevallen.
(dit deel ik - is gewoon mijn eigen vergelijking, aanvulling welkom)
Re: Situatie Iran (Uit: Waar denk je op dit moment aan?)
Maar de oppositie in Iran is niet één partij of één leider, als ik het goe begrepen heb. Het opduiken van leuzen als "Noch de sjah, noch de geestelijkheid" laat zien dat veel Iraniërs zowel de Islamitische Republiek als de restauratie van het Pahlavi-regime afwijzen. Als de Islamitische Republiek ten val komt, zal dat gebeuren doordat Iraniërs in het land zich organiseren én doordat delen van het veiligheidsapparaat, met name uit laag 1 en laag 3, hun steun aan het regime intrekken.parsifal schreef: ↑Gisteren, 20:29Dit kan ook riskant zijn. Een nieuwe regering blijft dan het stempel hebben van (mede) neergezet door vreemde macht. Misschien dat de zoon van de Sjah genoeg historische onderbouwing van zijn positie. Ik denk dat het nog beter is als de Iraanse oppositie zelf de regering laat vallen daar. Maar ja, dit is allemaal heel onzeker en het is echt moeilijk te bepalen wat beste keus is.
Wie weet hoe gauw dat gaat gebeuren.
Re: Situatie Iran (Uit: Waar denk je op dit moment aan?)
Volgens chatgpt:
Het idee dat het regime in Iran op korte termijn zal instorten, klinkt aannemelijk zolang men vooral kijkt naar straatprotesten, economische malaise en internationale druk. Toch leert zowel politieke theorie als historische ervaring dat dit soort signalen zelden voldoende is voor een snelle regime-val.
De kern van de macht in Iran ligt niet bij publieke steun, maar bij institutionele controle. Het regime steunt op een robuust en ideologisch gemotiveerd veiligheidsapparaat — met name de Revolutionaire Garde en daaraan gelieerde milities — dat niet alleen de orde handhaaft, maar ook diep verankerd is in economie, bestuur en rechtspraak. Zolang deze structuren loyaal blijven en geen zichtbare interne breuk vertonen, is de kans op een abrupte ineenstorting klein. Historisch gezien vallen autoritaire regimes vrijwel nooit door protesten alleen, maar pas wanneer elites onderling verdeeld raken en veiligheidstroepen weigeren bevelen uit te voeren. Dat moment is in Iran op dit moment niet zichtbaar.
Daarnaast ontbreekt een gecentraliseerd en geloofwaardig alternatief. De oppositie is gefragmenteerd, ideologisch verdeeld en grotendeels in ballingschap. Er is geen nationale leider, geen gezamenlijke strategie en geen helder post-regime-scenario dat zowel de bevolking als twijfelende machtsdragers overtuigt. Voor veel Iraniërs — en zeker voor insiders binnen het systeem — weegt de angst voor chaos, burgeroorlog of buitenlandse inmenging zwaarder dan de frustratie over het huidige bestuur. In zulke omstandigheden kiezen elites bijna altijd voor stabiliteit boven onzekerheid.
Ook de economische crisis, hoe ernstig ook, werkt op korte termijn paradoxaal stabiliserend. Inflatie, sancties en werkloosheid ondermijnen de legitimiteit, maar ze verzwakken tegelijkertijd de organisatorische capaciteit van de samenleving. Mensen zijn bezig met overleven, niet met langdurige mobilisatie. Zonder langdurige, gecoördineerde stakingen in strategische sectoren — zoals olie, gas en transport — vertaalt economische druk zich zelden in directe regime-val.
Ten slotte is de internationale context geen doorslaggevende versneller. Buitenlandse druk vergroot de spanning, maar versterkt tegelijk het narratief van belegering en nationale soevereiniteit, wat het regime gebruikt om repressie te rechtvaardigen en interne rijen te sluiten. Zolang er geen directe, beslissende externe interventie is — en die is geopolitiek uiterst onwaarschijnlijk — blijft de impact beperkt tot verzwakking, niet tot onmiddellijke omverwerping.
Samengevat: het regime in Iran staat onder zware druk en kampt met structurele legitimiteitsproblemen, maar bezit nog steeds de twee cruciale voorwaarden om op korte termijn te overleven: elite-cohesie en controle over geweldsmiddelen. Zonder interne machtsbreuk, zonder nationale oppositie en zonder massale economische stilstand is een snelle regime-val geen waarschijnlijk scenario, maar eerder een uitzondering op wat politieke geschiedenis doorgaans laat zien.
Het idee dat het regime in Iran op korte termijn zal instorten, klinkt aannemelijk zolang men vooral kijkt naar straatprotesten, economische malaise en internationale druk. Toch leert zowel politieke theorie als historische ervaring dat dit soort signalen zelden voldoende is voor een snelle regime-val.
De kern van de macht in Iran ligt niet bij publieke steun, maar bij institutionele controle. Het regime steunt op een robuust en ideologisch gemotiveerd veiligheidsapparaat — met name de Revolutionaire Garde en daaraan gelieerde milities — dat niet alleen de orde handhaaft, maar ook diep verankerd is in economie, bestuur en rechtspraak. Zolang deze structuren loyaal blijven en geen zichtbare interne breuk vertonen, is de kans op een abrupte ineenstorting klein. Historisch gezien vallen autoritaire regimes vrijwel nooit door protesten alleen, maar pas wanneer elites onderling verdeeld raken en veiligheidstroepen weigeren bevelen uit te voeren. Dat moment is in Iran op dit moment niet zichtbaar.
Daarnaast ontbreekt een gecentraliseerd en geloofwaardig alternatief. De oppositie is gefragmenteerd, ideologisch verdeeld en grotendeels in ballingschap. Er is geen nationale leider, geen gezamenlijke strategie en geen helder post-regime-scenario dat zowel de bevolking als twijfelende machtsdragers overtuigt. Voor veel Iraniërs — en zeker voor insiders binnen het systeem — weegt de angst voor chaos, burgeroorlog of buitenlandse inmenging zwaarder dan de frustratie over het huidige bestuur. In zulke omstandigheden kiezen elites bijna altijd voor stabiliteit boven onzekerheid.
Ook de economische crisis, hoe ernstig ook, werkt op korte termijn paradoxaal stabiliserend. Inflatie, sancties en werkloosheid ondermijnen de legitimiteit, maar ze verzwakken tegelijkertijd de organisatorische capaciteit van de samenleving. Mensen zijn bezig met overleven, niet met langdurige mobilisatie. Zonder langdurige, gecoördineerde stakingen in strategische sectoren — zoals olie, gas en transport — vertaalt economische druk zich zelden in directe regime-val.
Ten slotte is de internationale context geen doorslaggevende versneller. Buitenlandse druk vergroot de spanning, maar versterkt tegelijk het narratief van belegering en nationale soevereiniteit, wat het regime gebruikt om repressie te rechtvaardigen en interne rijen te sluiten. Zolang er geen directe, beslissende externe interventie is — en die is geopolitiek uiterst onwaarschijnlijk — blijft de impact beperkt tot verzwakking, niet tot onmiddellijke omverwerping.
Samengevat: het regime in Iran staat onder zware druk en kampt met structurele legitimiteitsproblemen, maar bezit nog steeds de twee cruciale voorwaarden om op korte termijn te overleven: elite-cohesie en controle over geweldsmiddelen. Zonder interne machtsbreuk, zonder nationale oppositie en zonder massale economische stilstand is een snelle regime-val geen waarschijnlijk scenario, maar eerder een uitzondering op wat politieke geschiedenis doorgaans laat zien.