Een harde waarheid niet zeggen kan ook heel hard zijn. Nog harder zelfs dan het de bewimpelen.Refojongere schreef: ↑08 mei 2026, 22:54Mooie vragen Arja, behulpzaam. Maar vaak is het antwoord: dat is altijd al zo geweest. Maar ik hoorde ook diversen zeggen dat ze die refo's niet snappen die dat cadeau niet gewoon aannemen en zo zwaar doen over de zonde en regels.Arja schreef: ↑08 mei 2026, 14:33Volgens mij moeten je dieper kijken dan cultuurreflexen. Niet meteen denken: “te licht.” Als iemand zegt: “Ik weet dat God mijn Vader is en dat de Heere Jezus voor mij gestorven is,” dan kun je antwoorden met iets als: “Wat een wonder. Hoe is dat gegaan in jouw leven, met jouw achtergrond? Of was het er van af dat je klein was?”Refojongere schreef: ↑08 mei 2026, 08:10 Heel iets anders:
Hoe reageren jullie als mensen zeggen: Ik heb er nooit aan getwijfeld dat God mijn Vader is, dst Hij me liefheeft en dat Jezus voor mij gestorven is. Die uit volle overtuiging Nederland Zingt liederen zingen.
En dan heel praktisch dus: hoe zou jij op zo iemand in een gesprek reageren als je dat hoort?
Dus eerst luisteren vóór we gaan wegen.
De Bijbel kent geen geloof zonder bekering en heiliging. Maar soms reageren mensen binnen de Gereformeerde Gezindte alsof de grootste tekenen van géén waar geloof niet zozeer Bijbelse dingen zijn, maar het ontbreken van wat binnen de reformatorische wereld als geestelijk “normaal” voelt. Dan kan ongemerkt de reformatorische subcultuur de meetlat worden in plaats van het Woord van God. Volgens mij kom je met eerlijke vragen dichter bij het hart van het evangelie dan met snelle etiketjes.
Ik snap ook Posthoorn wel die benadrukt dat als je Christus kent toch ook kan aangeven hoe Hij alles is geworden in je leven?
Juist omdat ik niet zomaar wil veroordelen ben ik verlegen in dit soort gesprekken. Tegelijkertijd denk ik ook: ik moet zo iemand niet bevestigen als hij op de brede weg loopt.
Zie ook hoe bv. ds. I. Kievit of ds. J. van Sliedregt daarover schreven.