NLprotestant schreef: ↑Gisteren, 14:33We zitten in de loopgraven in onze houding naar elkaar toe. Hoewel ik besef dat jij de onderwerpen waar dit allemaal over begonnen is nooit als bijzaken zal beschouwen, blijf ik hopen dat we alle moeite doen om een vorm te vinden om elkaar vast te houden. Het blijft voor mij zo dat we oneindig meer delen dan verschillen. Bovendien vind ik het zwaar wegen dat het gemeenteleven plaatselijk niet of nauwelijks beïnvloed wordt door deze discussies en drama's. Dat zeiden de mensen in veel PKN- en HHK-gemeenten ook in 2004: eigenlijk is er niets of vrijwel niets veranderd. Dezelfde dominee houdt in zijn eigen stijl en met zijn eigen kundigheid en kennis van de Schrift nog steeds een preek n.a.v. een tekstgedeelte. Voor het gemiddelde kerklid is de synode, de discussies daar iets van ver weg, veel ervan volgen het hoogstens op hoofdlijnen en krijgen er hoofdpijn van. Een meerdere vergadering spreekt zaken uit die voor velen van ons absoluut fout zijn. Maar moet je daarom het kerkverband op zijn kop zetten? De meeste gemeenteleden worden geconfronteerd met discussies en verhitte debatten die in hun eigen gemeenteleven geen betekenis hebben. Daar gaat het over andere zaken, daar worden ouderen naar de kerk gebracht, daar geeft en krijgt men catechisatie, daar krijgen zieken steun door bezoek van gemeenteleden etc. etc. Dat is waar de kerk leeft, waar God wil wonen. Ik hoop dat we dat we uit de loopgraven durven te komen, ik bid ervoor.
Maar juist omdat het in de meeste plaatselijke gemeenten (niet alle!) geen grote gevolgen heeft, is het pleidooi van Huisman voor enige nuchterheid toch juist een goede weg? Ik citeer hem nog even:
huisman schreef:Daarom pleit ik voor een stuk nuchterheid.
1.Er is een deel binnen de CGK die de openstelling van de ambten voor vrouwen niet kan dragen.
2.Er is een deel binnen de CGK die zich niet kan/wil houden aan de synodale besluiten omtrent v&a.
3.Er is een deel binnen de CGK die zich verwant voelt met het eerste deel maar het niet ziet als scheiding makend.
4.Er is een deel binnen de CGK die zich verwant voelt met het tweede deel maar zich (nog) wil houden aan de CGK besluiten.
5.Er is een deel die denkt dat we de eerste vier delen nog bij elkaar kunnen houden. Dit deel wordt wel steeds kleiner.
Laten deze 5 delen die ook nog overlap kunnen hebben hun verantwoordelijkheid nemen. Geen ruzie of de besprekingen via Hoogeveen of Rijnsburg moeten plaatsvinden maar dat gewoon uit alle delen wat verstandige mensen opstaan om nuchter en zakelijk te bezien wat noodzakelijk is voor een zorgvuldige ontvlechting. Deputaten vertegenwoordiging kunnen samen met moderamen Rijnsburg deze mensen benoemen.
Als we dat niet doen en wachten op een machteloos en stroperig proces via GS/AV wordt de kans steeds groter dat we gaan versplinteren. Doen we het in overleg en zorgvuldig dan beperk je de schade tot twee delen.
Verder eens met Refojongere: de redenering die je volgt, past heel goed in de hervormde traditie, maar raakt nu juist aan het bestaansrecht en de bestaansreden van de CGK als afgescheiden kerk naast de vaderlandse kerk. De vergelijking met de PKN/HHK in 2004 gaat ook voor een behoorlijk deel niet op: toen liep de breuk dwars door kerkleden, predikanten en ambtsdragers heen die het op het punt van de Schrift en het Schriftgezag geheel met elkaar eens waren. Zij gingen uiteen op het punt van de kerkvisie.
Dat is in de CGK van nu echt anders; dat is ook terug te lezen in je eigen post. Je zegt tegen Huisman: "Hoewel ik besef dat jij de onderwerpen waar dit allemaal over begonnen is nooit als bijzaken zal beschouwen..." Maar dat is nu juist het punt waar alles om draait. Voor een derde deel van de CGK zijn de zaken die nu spelen helemaal verbonden met met het Schriftgezag. De wegen gaan daar zo uiteen, dat het zelfs heeft geleid tot op grote schaal invoeren van zaken waarvan de synode op grond van Gods Woord heeft uitgesproken dat die niet kunnen. Dat heeft het kerkelijke vertrouwen in elkaar geruïneerd.
Verder lees ik dat je blijft "hopen dat we alle moeite doen om een vorm te vinden om elkaar vast te houden." Als dat kan via de een nuchtere ontvlechting in twee kerkverbanden die gezamenlijk een aantal zaken blijven behartigen of ondersteunen, dan is dat zeker mogelijk. Als het gaat om de modellen die op de synode zijn gepasseerd, dan is dat precies wat het is: gepasseerd. Het interimmodel kreeg onvoldoende steun, omdat het een officiële plek zou inruimen voor dat wat de synode zonde heeft genoemd (rechtstreeks, of zonde tegen de liefde); aan de andere zijde vonden afgevaardigden dat men niet als volwaardig werd gezien binnen het kerkverband. Het A/B-model kreeg eveneens onvoldoende steun vanwege de laatste reden. Kortom: waar je op hoopt, is al geprobeerd. (En dan nog alle tussenvarianten die op de synode zijn besproken: zie de livestream.)
Je schrijft ook: "Het blijft voor mij zo dat we oneindig meer delen dan verschillen." Ik vermoed dat we het daarover ook niet eens worden. En dat heeft met veel meer te maken dan de twee heikele thema's waardoor de kerkelijke impasse is ontstaan. Dan gaat het over de religie van de belijdenis, of - anders geformuleerd - om de inhoud van de prediking. (Kortheidshalve verwijs ik op dat punt naar de discussie tussen Huisman enerzijds en rhadders / MidMid anderzijds over de gemeentebeschouwing.) Ieder die de schriftelijke christelijke gereformeerde preken bijvoorbeeld uit de serie de Levensbron van de achterliggende honderd jaar met elkaar vergelijkt, die kan gewoon objectief vaststellen dat Huisman meer de aloude christelijke gereformeerde prediking vertegenwoordigt. Er is altijd verschil geweest tussen de meer verbondsmatige en de meer bevindelijke lijn, maar over die vferschillen gaat het tegenwoordig al lang niet meer.
