• Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Ambtenaar schreef: ↑Gisteren, 21:39
Refojongere schreef: ↑Gisteren, 21:36
Wat een vreemde conclusie. Belijden betekent letterlijk "hetzelfde zeggen". Dat kan inderdaad ook met een handtekening onder een belijdenis. Maar Jezus heeft het over belijdenis met mond en hart. De vorm doet er dus toe. Maar dat staat los van de betekenis van de belijdenis.
Er wordt gesproken over instemmen met. Daar sla ik op aan. Als je ergens mee instemt, kun je dat schriftelijk afdoen. Je geloof belijden is actief.

En de betekenis van belijden is niet 'hetzelfde zeggen'.

Interessant, wat betekent volgens jou dan belijden? Instemmen dat Jezus de Heere is lijkt me niet iets wat je schriftelijk kan afdoen toch?

huisman schreef: ↑Gisteren, 19:05
MidMid schreef: ↑Gisteren, 17:48
huisman schreef: ↑Gisteren, 16:17
MidMid schreef: ↑Gisteren, 15:52

Of het daar echt in is gelegen, vraag ik mij af. Zou het ook kunnen dat wij binnen onze traditie niet zulke goede 'vierders' zijn? En dat jongeren daar meer mee hebben. Dat ze dus hang hebben naar iets van de vreugde die in Lukas 15 meermaals beschreven wordt.
Die vreugde komt in Lukas 15 wel na diepe droefheid. Het is uiterst belangrijk om bij het licht van de Schrift te onderzoeken waar de vreugde uit voorkomt. De Heere Jezus spreekt immers ook over de blijdschap van degenen waar het zaad valt op steenachtige plaatsen. Christelijke blijdschap heeft een verdieping in de droefheid. Ons klassieke avondmaalsformulier geeft genoeg woorden aan het evenwicht tussen droefheid en vreugde.
'k Zal er geen exegetisch epistel van maken. Maar je observatie deel ik niet. In 5-7 en 9-10 is er enkel sprake van blijdschap waarin iedereen delen mag. Bij de verloren zoon zie je een vermenging. Je uitspraak dat 'christelijke blijdschap een verdieping in de droefheid heeft' deel ik simpelweg niet. Wat dat betreft denk ik inderdaad dat wij theologisch verschillen. De vreugde over en van het geloven mis ik met regelmaat binnen een deel van de kerken.
In de verzen die jij noemt is de spits van de gelijkenis de blijdschap in de hemel bij de engelen over één zondaar die zich bekeert.
Het gaat daar niet over de blijdschap van een gelovige.

Wat zegt jou Romeinen 7 , de Zaligsprekingen in Mattheüs 5 , de teksten die ik noemde uit Jesaja, Zefanja 3 : 12- 20 waar je ook de afwisseling van droefheid en blijdschap ziet. De Psalmen enz enz.?
Gebroken harten verslagen geesten is toch het werk van Gods Geest? Hoe onderscheid jij de blijdschap van een tijdgelovige van de ware blijdschap?
Die blijdschap vanuit een gebroken hart en een verslagen geest mis ik binnen een deel van de kerken.

Dit gesprek had 50/40 jaar geleden diepgravend gevoerd moeten worden in de CGK. Dan waren we misschien minder uit elkaar gegroeid.

Eerlijk gezegd heb ik pas voor het eerst gezien wat vreugde is in Bijbels perspectief toen ik in aanraking kwam met het Jodendom. Simchat Thora bij de klaagmuur heeft een onuitwisbare indruk gemaakt op mij. Daar kennen ze geen verschil tussen de blijdschap van de ene of de andere gelovige. Wel is het een blijdschap die voorafgegaan wordt door introspectie, inkeer, berouw en het belijden van zonden van Rosh Hashanna en Jom Kippoer. De reformatorische traditie kent die volgorde nog wel (vreugde na droefheid en inkeer), maar de echte, uitwendige vreugde is op zijn zachtst gezegd nogal karig. Blijkbaar wordt dat als tijd- en cultuurgebonden beschouwd

Refojongere schreef: ↑Gisteren, 21:52
Interessant, wat betekent volgens jou dan belijden? Instemmen dat Jezus de Heere is lijkt me niet iets wat je schriftelijk kan afdoen toch?

Belijden in deze context is uitspreken dat je iets gelooft. En dat is direct een antwoord op je tweede vraag. Met het doen van belijdenis stem je niet ergens mee in, je spreekt uit dat je X, Y, Z gelooft.

huisman schreef: ↑Gisteren, 19:05
MidMid schreef: ↑Gisteren, 17:48
huisman schreef: ↑Gisteren, 16:17
MidMid schreef: ↑Gisteren, 15:52

Of het daar echt in is gelegen, vraag ik mij af. Zou het ook kunnen dat wij binnen onze traditie niet zulke goede 'vierders' zijn? En dat jongeren daar meer mee hebben. Dat ze dus hang hebben naar iets van de vreugde die in Lukas 15 meermaals beschreven wordt.
Die vreugde komt in Lukas 15 wel na diepe droefheid. Het is uiterst belangrijk om bij het licht van de Schrift te onderzoeken waar de vreugde uit voorkomt. De Heere Jezus spreekt immers ook over de blijdschap van degenen waar het zaad valt op steenachtige plaatsen. Christelijke blijdschap heeft een verdieping in de droefheid. Ons klassieke avondmaalsformulier geeft genoeg woorden aan het evenwicht tussen droefheid en vreugde.
'k Zal er geen exegetisch epistel van maken. Maar je observatie deel ik niet. In 5-7 en 9-10 is er enkel sprake van blijdschap waarin iedereen delen mag. Bij de verloren zoon zie je een vermenging. Je uitspraak dat 'christelijke blijdschap een verdieping in de droefheid heeft' deel ik simpelweg niet. Wat dat betreft denk ik inderdaad dat wij theologisch verschillen. De vreugde over en van het geloven mis ik met regelmaat binnen een deel van de kerken.
In de verzen die jij noemt is de spits van de gelijkenis de blijdschap in de hemel bij de engelen over één zondaar die zich bekeert.
Het gaat daar niet over de blijdschap van een gelovige.

Wat zegt jou Romeinen 7 , de Zaligsprekingen in Mattheüs 5 , de teksten die ik noemde uit Jesaja, Zefanja 3 : 12- 20 waar je ook de afwisseling van droefheid en blijdschap ziet. De Psalmen enz enz.?
Gebroken harten verslagen geesten is toch het werk van Gods Geest? Hoe onderscheid jij de blijdschap van een tijdgelovige van de ware blijdschap?
Die blijdschap vanuit een gebroken hart en een verslagen geest mis ik binnen een deel van de kerken.

Dit gesprek had 50/40 jaar geleden diepgravend gevoerd moeten worden in de CGK. Dan waren we misschien minder uit elkaar gegroeid.

Er is een mooi boekje van de puritein Thomas Watson: The Godly Man's Picture. Hij laat in hoofdstuk acht mooi zien welke plek de 'droefheid naar God' heeft in het christelijke leven. Dan noemt hij zes redenen waarom de gelovige bedroefd zou zijn:
1. Vanwege de zonde die hij doet
2. Vanwege de verdorvenheid van zijn natuur
3. Vanwege de zwakheid van zijn geloof
4. Vanwege zijn onvermogen om heilig te leven
5. Vanwege het gevoelen van Gods liefde
6. Vanwege de ernst van zijn zonde (hij zondigt tegen de liefde van God)

Ik ben ervan overtuigd, dat als deze noties ontbreken in de geloofsbeleving, er iets misgaat. Aan de andere kant lezen we in de Schrift nóg vaker over de vreugde van de gelovige. Er is volheid van vreugde in Zijn nabijheid (Ps. 16:11). Het is de Heilige Geest, die deze vreugde als een vrucht laat opbloeien in het hart van de gelovige. Dan verheug je je weleens met onuitsprekelijke vreugde (1 Pet. 1:8). Als deze notie ontbreekt in de geloofsbeleving, gaat er evenzeer iets mis.

Ambtenaar schreef: ↑Gisteren, 21:25
Evangelist schreef: ↑Gisteren, 19:16 Je doet ook geen belijdenis van aanwezig geloof, maar van het geloof. Dat wil zeggen dat je instemt met het belijden van de kerk der eeuwen.
Als het zo zou zijn, kun je het ook schriftelijk afdoen.

Belijden is: hetzelfde zeggen. Je van harte scharen in die eeuwenlange rij voor je die ook het geloof der vaderen beleden hebben.
Maar vind je echt dat je mij recht doet door maar een half citaat te pakken?

Evangelist schreef: ↑Gisteren, 22:14
Maar vind je echt dat je mij recht doet door maar een half citaat te pakken?

Zeker, omdat ik reageer op het gebruik van het woord instemmen.

Ambtenaar schreef: ↑Gisteren, 22:15
Evangelist schreef: ↑Gisteren, 22:14
Maar vind je echt dat je mij recht doet door maar een half citaat te pakken?
Zeker, omdat ik reageer op het gebruik van het woord instemmen.

Ja, net zoals je als ouders instemt met je ja-woord bij de doop van je kind; net zoals je instemt met je ja-woord bij je huwelijk.

huisman schreef: ↑Gisteren, 19:05
MidMid schreef: ↑Gisteren, 17:48
huisman schreef: ↑Gisteren, 16:17
MidMid schreef: ↑Gisteren, 15:52 Of het daar echt in is gelegen, vraag ik mij af. Zou het ook kunnen dat wij binnen onze traditie niet zulke goede 'vierders' zijn? En dat jongeren daar meer mee hebben. Dat ze dus hang hebben naar iets van de vreugde die in Lukas 15 meermaals beschreven wordt.
Die vreugde komt in Lukas 15 wel na diepe droefheid. Het is uiterst belangrijk om bij het licht van de Schrift te onderzoeken waar de vreugde uit voorkomt. De Heere Jezus spreekt immers ook over de blijdschap van degenen waar het zaad valt op steenachtige plaatsen. Christelijke blijdschap heeft een verdieping in de droefheid. Ons klassieke avondmaalsformulier geeft genoeg woorden aan het evenwicht tussen droefheid en vreugde.
'k Zal er geen exegetisch epistel van maken. Maar je observatie deel ik niet. In 5-7 en 9-10 is er enkel sprake van blijdschap waarin iedereen delen mag. Bij de verloren zoon zie je een vermenging. Je uitspraak dat 'christelijke blijdschap een verdieping in de droefheid heeft' deel ik simpelweg niet. Wat dat betreft denk ik inderdaad dat wij theologisch verschillen. De vreugde over en van het geloven mis ik met regelmaat binnen een deel van de kerken.
In de verzen die jij noemt is de spits van de gelijkenis de blijdschap in de hemel bij de engelen over één zondaar die zich bekeert.
Het gaat daar niet over de blijdschap van een gelovige.

Wat zegt jou Romeinen 7 , de Zaligsprekingen in Mattheüs 5 , de teksten die ik noemde uit Jesaja, Zefanja 3 : 12- 20 waar je ook de afwisseling van droefheid en blijdschap ziet. De Psalmen enz enz.?
Gebroken harten verslagen geesten is toch het werk van Gods Geest? Hoe onderscheid jij de blijdschap van een tijdgelovige van de ware blijdschap?
Die blijdschap vanuit een gebroken hart en een verslagen geest mis ik binnen een deel van de kerken.

Dit gesprek had 50/40 jaar geleden diepgravend gevoerd moeten worden in de CGK. Dan waren we misschien minder uit elkaar gegroeid.

Vers 6 en 9... Volgens mij is de spits juist dat die blijdschap bij de Farizeeën en Schriftgeleerden ontbreekt. Als spiegel wordt de blijdschap in de hemel voorgehouden, met daarin opgesloten - 'doet gij dan evenzo...'

Juist op dat onderscheidende zou mijn antwoord zijn 'ik ben geen hartenkenner en doe het dus met wat ik hoor en zie' (in lijn met artikel 61, want daar lag immers de start van dit gesprek). De weging over de waarachtigheid laat ik maar daar waar die hoort; bij Hem!

'Gebroken harten verslagen geesten is toch het werk van Gods Geest?' Ja, maar niet het hele werk en zekere niet het einddoel. Als ik lees over de vrucht van de Geest hoor ik andere tonen. Omdat het een ander maar te laten uitleggen: 'Het is volkomen waar dat de Geest van God droefheid werkt, want een van Zijn eerste werkingen in de ziel is een heilige droefheid. Hij verlicht ons wat betreft onze verloren staat, overtuigt ons van zonde, van gerechtigheid en van oordeel, en de eerste uitwerkingen op het hart zijn de verbazing en de klacht. Zelfs wanneer we door het werk van de Geest op Christus zien, is een van de eerste vruchten de smart: Zij zullen Hem zien, Die zij doorstoken hebben, en zij zullen over Hem rouwklagen als iemand die in bitterheid is over zijn eerstgeborene. Het gaat de Heilige Geest echter in Zijn werk uiteindelijk niet om de droefheid: die is een middel tot een doel. Zoals de barensweeën van de moeder leiden tot de vreugde van de geboorte, leiden ook de smarten van het berouw tot de blijdschap van de vergeving en de aanneming. De droefheid is, om een beeld uit de Schrift te gebruiken, de halm, maar het volle koren in de aar is de blijdschap. De droefheid bevordert de vrucht, maar de vrucht zelf is de blijdschap. De tranen van de droefheid naar God vanwege de zonde zijn bedoeld om als diamanten van blijdschap te schitteren in vergevende liefde.' (Spurgeon)

Vreugde en blijdschap is het doel, de volle aar! Droefheid tot kenmerk verheffen vind ik lastig. In de zes redenen die hierboven genoemd worden bij de puritein Thomas Watson zit wel heel veel het woordje 'ik' (verpakt in woorden als 'hij', 'zijn'). Maar is onze roeping niet juist het 'ik' inwisselen voor 'Hij'. Hij meer, ik minder. 'Niet meer ik, maar Christus leeft in mij.' Gaat dat zonder gevoelens van falen en van droefheid, ed.? 'Nee.' En toch, toch is dat niet hét leven van een christen. Ik mag weten te leven ná het open graf en ná de Paasmorgen.

Evangelist schreef: ↑Gisteren, 19:16
MidMid schreef: ↑Gisteren, 12:16
huisman schreef: ↑Gisteren, 11:54
MidMid schreef: ↑Gisteren, 11:39 Waarom het meteen in het persoonlijke trekken? En hoezo ben ik nu opeens een buitenstaander die spreekt over?
Laat ik het bij mijzelf houden, dat mijn persoonlijke ervaring is (ook binnen de kerk en groep waarin ik belijdenis gedaan heb) dat kerkenraden in dit artikel en de koppeling met het avondmaal ruimte zien en zoeken die volgens mij niet strookt met de gesprekken waarnaar de jaartallen in sub 3 verwijzen.

En v.w.b. de kanselboodschap. Wanneer die zo één op één vandaag de dag opgesteld zou worden, zou ik mij daar niet in kunnen vinden. Maar dat vind ik ook niet verwonderlijk na 73 jaar.

Waar het voor mij misgaat in je opsomming is dat ik de opvatting huldig dat zonder het wederbarende werk van Gods Geest geen belijdenis afgelegd kan worden. 'Vanwege het verbondsautomatisme dat doop, belijdenis, avondmaal vanzelfsprekend op elkaar volgen zonder het wederbarende werk van Gods Geest.'
En als een jongere zegt dat hij/zij ‘lust heeft om de Heere te vrezen’. Zijn/haar leven wil inrichten naar Gods Woord maar nog niet kan zeggen dat hij/zij de vergeving der zonden heeft gesmaakt maar daar naar uitziet en verlangd om belijdenis voor God en Zijn gemeente af te leggen. Begrijp ik het dan goed dat jij zo’n jongere zou weigeren?
Het gaat er niet zozeer om dat ik zo'n jongere zou weigeren. Ik snap niet hoe je het toelaten van zo'n jongere in lijn kan zien met Artikel 61 KO. Daar is dan toch geen belijdenis van aanwezig geloof?
Je doet ook geen belijdenis van aanwezig geloof, maar van het geloof. Dat wil zeggen dat je instemt met het belijden van de kerk der eeuwen.
Dat gezegd hebbend: Nee, dat kan niet oprecht zonder persoonlijk geloof. Maar zoals huisman sl zei: Wij zien aan wat voor ofen is. Ik mag toch hopen dat niemand een jongere die hunkert naar de zekerheid van de zaligheid, die zoekt, en de genademiddelen gebruikt, en in dat worstelende verlangen leeft, zou weigeren om belijdenis af te leggen.

Het automatisme van belijdenis <> HA kan er nooit zijn, ook niet als je al jaren deelneemt aan het HA. Iedere keer kan het niet anders dan een wonder zijn, ziende op wat wij er weer van gemaakt hebben.

Het ging om de vraag of een jongere die niet weet van het vergeven zijn in Christus toegelaten kan worden. En dan is mijn antwoord: 'nee'. Want dan hanteer je voor belijdenis doen een andere maatstaf als bij de voorbereiding voor het heilig avondmaal. En nee, het is geen automatisme tussen belijdenis en het heilig avondmaal. Dat beweer ik ook niet. Maar wanneer je dezelfde maatstaf hanteert zou ieder belijdend lid ook vierend lid zijn.

MidMid schreef: ↑Gisteren, 22:36Het ging om de vraag of een jongere die niet weet van het vergeven zijn in Christus toegelaten kan worden. En dan is mijn antwoord: 'nee'. Want dan hanteer je voor belijdenis doen een andere maatstaf als bij de voorbereiding voor het heilig avondmaal. En nee, het is geen automatisme tussen belijdenis en het heilig avondmaal. Dat beweer ik ook niet. Maar wanneer je dezelfde maatstaf hanteert zou ieder belijdend lid ook vierend lid zijn.

De vraag is, of de weldaad van de vergeving der zonden in het begin van het geestelijke leven wel zo helder is. Inderdaad, dat geldt ook voor het HA. Maar ook dat blijft soms gesloten. Maar de vraag is of een kerkenraad dit alles kan toetsen. Dat denk ik niet. Er zijn wat dat betreft ook in de Bijbel veel mondbelijders. Kortom: uiteindelijk is het de verantwoordelijkheid van de persoon zelf.

Maar nu even de andere kant: wat zou je als kerkenraad/predikant moeten doen als niemand van de jongeren durft te zeggen: ‘Mijn zonden zijn vergeven, ik heb de Heere Jezus door het zaligmakende werk van de Heilige Geest leren kennen als ook mijn Zaligmaker?’
En vervolgens vragen enkele van deze jongeren huwelijksbevestiging aan? En er worden kinderen geboren; ze zitten trouw iedere zondag onder de Woordbediening, zijn serieus, zitten op een Bijbelkring, maar kunnen toch niet zover komen om te bevestigen dat ze Christus met hun hart kennen.
Moet dan zo’n huwelijk ook niet kerkelijk bevestigd worden? Moeten hun kinderen daarom ongedoopt blijven?

Evangelist schreef: ↑Gisteren, 22:17 Ja, net zoals je als ouders instemt met je ja-woord bij de doop van je kind; net zoals je instemt met je ja-woord bij je huwelijk.

Misschien de vragen van de verschillende formulieren nog eens bestuderen?

Evangelist schreef: ↑Gisteren, 22:56
MidMid schreef: ↑Gisteren, 22:36Het ging om de vraag of een jongere die niet weet van het vergeven zijn in Christus toegelaten kan worden. En dan is mijn antwoord: 'nee'. Want dan hanteer je voor belijdenis doen een andere maatstaf als bij de voorbereiding voor het heilig avondmaal. En nee, het is geen automatisme tussen belijdenis en het heilig avondmaal. Dat beweer ik ook niet. Maar wanneer je dezelfde maatstaf hanteert zou ieder belijdend lid ook vierend lid zijn.
De vraag is, of de weldaad van de vergeving der zonden in het begin van het geestelijke leven wel zo helder is. Inderdaad, dat geldt ook voor het HA. Maar ook dat blijft soms gesloten. Maar de vraag is of een kerkenraad dit alles kan toetsen. Dat denk ik niet. Er zijn wat dat betreft ook in de Bijbel veel mondbelijders. Kortom: uiteindelijk is het de verantwoordelijkheid van de persoon zelf.

Maar nu even de andere kant: wat zou je als kerkenraad/predikant moeten doen als niemand van de jongeren durft te zeggen: ‘Mijn zonden zijn vergeven, ik heb de Heere Jezus door het zaligmakende werk van de Heilige Geest leren kennen als ook mijn Zaligmaker?’
En vervolgens vragen enkele van deze jongeren huwelijksbevestiging aan? En er worden kinderen geboren; ze zitten trouw iedere zondag onder de Woordbediening, zijn serieus, zitten op een Bijbelkring, maar kunnen toch niet zover komen om te bevestigen dat ze Christus met hun hart kennen.
Moet dan zo’n huwelijk ook niet kerkelijk bevestigd worden? Moeten hun kinderen daarom ongedoopt blijven?

Voor zover ik weet is bij ons in de kerken het huwelijk geen sacrament. Dus ja, dat kan je kerkelijk bevestigen.
Als God Zijn verbond sluit met de gelovigen en het zaad na hun, dan blijven de kinderen dus inderdaad ongedoopt.

Trouwen, kinderen ontvangen, kerkbezoek, serieus zijn, Bijbelstudie doen, etc. zijn in zichzelf waardevolle zaken, maar geen van allen zaligmakend. Dat doet enkel het werk van Christus. Waar ik mijn vragen vooral bij zou hebben, is bij een prediking die leidt tot zulke situaties. Als men massaal niet komt tot zekerheid, tot een belijden van de Heere als mijn Heere en mijn God, dan gaat er iets heel mis in de verkondiging!

MidMid schreef: ↑Gisteren, 23:15
Voor zover ik weet is bij ons in de kerken het huwelijk geen sacrament. Dus ja, dat kan je kerkelijk bevestigen.
Als God Zijn verbond sluit met de gelovigen en het zaad na hun, dan blijven de kinderen dus inderdaad ongedoopt.

Wat valt er te bevestigen? Het huwelijk is al gesloten.

Ambtenaar schreef: ↑Gisteren, 23:16
MidMid schreef: ↑Gisteren, 23:15
Voor zover ik weet is bij ons in de kerken het huwelijk geen sacrament. Dus ja, dat kan je kerkelijk bevestigen.
Als God Zijn verbond sluit met de gelovigen en het zaad na hun, dan blijven de kinderen dus inderdaad ongedoopt.
Wat valt er te bevestigen? Het huwelijk is al gesloten.

Dat is de gangbare terminologie: 'Voor de overheid, als dienares van God, is het huwelijk van …… en …… gesloten. Het is goed dat het huwelijk van de gelovigen ook in de samenkomst van de gemeente wordt bevestigd en dat Gods zegen erover wordt gevraagd. Daarom zijn we hier als gemeente bijeen.'

't Lijkt mij zinvoller het over de inhoud te hebben in plaats van er een semantische discussie van te maken...

huisman schreef: ↑Gisteren, 17:45
rhadders schreef: ↑Gisteren, 17:08
huisman schreef: ↑Gisteren, 16:17
MidMid schreef: ↑Gisteren, 15:52

Of het daar echt in is gelegen, vraag ik mij af. Zou het ook kunnen dat wij binnen onze traditie niet zulke goede 'vierders' zijn? En dat jongeren daar meer mee hebben. Dat ze dus hang hebben naar iets van de vreugde die in Lukas 15 meermaals beschreven wordt.
Die vreugde komt in Lukas 15 wel na diepe droefheid. Het is uiterst belangrijk om bij het licht van de Schrift te onderzoeken waar de vreugde uit voorkomt. De Heere Jezus spreekt immers ook over de blijdschap van degenen waar het zaad valt op steenachtige plaatsen. Christelijke blijdschap heeft een verdieping in de droefheid. Ons klassieke avondmaalsformulier geeft genoeg woorden aan het evenwicht tussen droefheid en vreugde.
Maar is het een probleem als de vreugde overheerst? ;-)
Bij tijden. Maar vanwege mijn zonde en de gevolgen van de zonde. De onvolmaaktheid in het dienen van de HEERE begrijp ik ook iets van de uitroep van Paulus. Ik ellendig mens.
Vanmorgen 2 teksten uit Jesaja aangehaald. 57 : 15 en 66 : 2 . Ik kan je ook verwijzen naar de Zaligsprekingen . Droefheid is toch echt een kenmerk van het ware geloof.

Ik doe het niet vaak, maar in dit verband verwijs ik graag naar twee boeken van ds. John Piper: De Vreugde van God en Verlangen naar God. Deze boeken maakten grote indruk op mij als jonge twintiger en hebben mijn interesse in theologie verder aangewakkerd. Ik schreef er destijds de volgende recensie over voor Uitdaging:

Ruben Hadders in Uitdaging schreef:
Verlangen naar God
Verlangen naar God is niet een nieuw boek, maar wel een goed boek. Toch zal de ondertitel menig christen de wenkbrauwen doen fronzen: overdenkingen van een christenhedonist. Hedonisme is, volgens Van Dale althans, 'de leer dat zinnelijk genot het richtsnoer van het menselijk handelen hoort te zijn en het hoogste goed is'. Gaat dat nu niet juist tegen de Bijbelse boodschap in?

Recensie door Ruben Hadders

Volgens de puriteinse prediker John Piper niet. Hij betoogt in dit boek dat elke christen eigenlijk een hedonist is. "Als je niet van God geniet", zo schrijft hij, "kun je Hem niet eren". Dat lijken vage woorden die, zoals veel boeken tegenwoordig, vooral op gevoel en beleving gericht zijn. Het tegendeel is waar. Piper brengt de lezer terug naar de kern van het christelijke geloof, zoals opgetekend in de Westminster Catechismus: 'Het hoogste doel van de mens is God te verheerlijken en eeuwig van Hem te genieten.'

Paulus riep ons op: 'Verblijdt u in de Here te allen tijde' (Fil. 4:4). Piper leert ons weer hoe we ons kunnen verheugen, eigenlijk door simpelweg ons oog op God te richten. En ja, vreugde is een gevoel. Maar waar de traditionele kerk eeuwenlang het gevoel genegeerd heeft en in de charismatische beweging soms te veel nadruk wordt gelegd op gevoel, weet Piper de Bijbelse balans te vinden. Hij schrijft: "Niet een te sterk verlangen naar vreugde, maar juist een te zwak verlangen naar vreugde is de vijand van aanbidding (...) Heel veel mensen kunnen zich nauwelijks voorstellen wat 'op vakantie naar zee' betekent: de levende God aanbidden!" Zoals kerkvader Augustinus ooit zei: "Wie naast U iets liefheeft dat hij niet om Uwentwil liefheeft, heeft U te weinig lief."

Aan de hand van citaten van geloofshelden als Jonathan Edwards en C.S. Lewis laat Piper zien waarom de vreugde in God zo belangrijk is voor ons leven. Door zijn toegankelijke manier van schrijven en grote overtuigingskracht zal elke christen van gereformeerd tot charismatisch het betoog van Piper met veel plezier en instemming lezen. Na het belang van 'christelijk hedonisme' te hebben aangetoond, vertelt Piper welke invloed deze 'nieuwe' manier van denken heeft op huwelijk, geld, zending, lijden en andere aspecten van het christenleven. Uiteindelijk is het niet Piper die hier spreekt, maar Piper die de Schrift laat spreken.

Verlangen naar God bevat het eeuwenoude evangelische gedachtegoed, maar is opvallend (en verheugend!) genoeg uitgegeven door de reformatorische uitgeverij De Banier. In een prachtige hardcover uitvoering die het boek absoluut verdient. Eigenlijk en dat meen ik oprecht zou elke christen dit boek gelezen moeten hebben. Om daarna ook het vervolg De Vreugde van God in huis te halen, waarin dieper wordt ingegaan op het Wezen van God. Want daarin legt Piper uit: "Wij verheugen ons het meest in God, als we weten waarom God Zich verheugt in Zichzelf." Warm aanbevolen!

Het is waar wat @MidMid schrijft: de vreugde van en in God is een onderbelicht aspect in een deel van onze kerken. En het onderstreept waarom het ook zo waardevol is om aan elkaar vast te houden. We kunnen veel van elkaar leren. Want natuurlijk is ook de erkenning van 'ik ellendig mens' een werk van God in ons. Maar ik durf wel te stellen dat als dit niet gevolgd wordt door de ervaring van die hemelse vrede en vreugde, men nog niet bevindelijk genoeg is ;-) En als die hemelse vrede en vreugde niet overheerst, men het Evangelie nog niet voldoende begrepen heeft.

Voor nu, weltrusten

Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

Re: Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024