Jeremiah schreef: ↑Vandaag, 08:37

helma schreef: ↑24 apr 2026, 08:24 (Vertaald door Google. Mark Dubowitz on X)

Als je me een paar jaar geleden had verteld dat we hier zouden staan wat betreft Iran, dan had ik gezegd dat je high was:

Nucleair programma jarenlang teruggeworpen. Verrijking en opwerking gestopt, bewapeningslocaties vernietigd, Fordow onbruikbaar, Natanz in puin, een generatie van hooggeplaatste nucleaire wetenschappers uitgeschakeld.

Ballistisch raketprogramma verlamd. Maandelijkse productie gedaald van 100 naar bijna nul. Ruwweg de helft van de raketten en lanceerinrichtingen van het regime vernietigd. De commandant van de IRGC Aerospace Force die de raketonderneming leidde, is dood.

Luchtverdediging verwoest. Amerikaanse en Israëlische luchtmacht domineren het Iraanse luchtruim, waarbij gevechtsvliegtuigen met bijna straffeloosheid boven het land opereren.

Volledige economische oorlogsvoering. Niet langer alleen OFAC-sancties, maar militaire druk daarbovenop: maritieme blokkade, export van olie bijna nul, import verstikt, staal- en petrochemische sectoren vernield, driecijferige inflatie en een munteenheid die effectief waardeloos is.

Onthoofding van het regime. Khamenei dood. Larijani dood. Honderden hoge commandanten van de IRGC, inlichtingendiensten, leger en Basij dood, inclusief de opperbevelhebber van de IRGC, de stafchef van de strijdkrachten en de commandant van de Aerospace Force. Mojtaba Khamenei erft een uitgehold regime zonder opperste autoriteit en met een vernielde commandostructuur.

De regio keert zich tegen Teheran. Golfstaten sluiten de routes voor het ontduiken van sancties, witwassen en financiële ontsnappingsroutes waar het regime jarenlang op vertrouwde. Geen enkele Arabische hoofdstad is bereid Iran een reddingsboei toe te werpen. China en Rusland bieden beperkte steun.

Proxy-netwerk verbrijzeld. Hezbollah en Hamas zwaar gedegradeerd. Politieke leiding van de Houthi's krijgt directe Israëlische aanvallen te verduren. De "As van Verzet" en de "ring van vuur" zijn nu meer slogans dan reële bedreigingen.

Syrische corridor doorgesneden. Assad is weg. De nieuwe regering in Damascus blokkeert actief Iraanse wapentransporten naar Hezbollah: arresteert smokkelaars en verklaart publiekelijk dat Syrië niet langer zal dienen als transitcorridor voor terroristen uit Teheran. De landbrug naar de Middellandse Zee die decennia kostte om te bouwen, is effectief gesloten.

Libanon draait naar het westen. Nu Hezbollah is toegetakeld en de bevoorrading is verstikt, zijn Israël en Libanon directe vredesbesprekingen gestart, voor het eerst sinds 1983, gericht op een permanent akkoord en de ontwapening van Hezbollah. Beiroet stelt nu dat alleen de Libanese strijdkrachten verantwoordelijk zijn voor de nationale defensie. Dit is een directe verwerping van Hezbollahs claim op "verzet". TBD (Wordt vervolgd).

Afschrikking ontmaskerd als bluf. Vier directe aanvallen op Israël - april 2024, oktober 2024, juni 2025, maart 2026 - slaagden er niet in strategische kosten op te leggen en lokten in plaats daarvan zware vergelding uit. Iran kon Syrië niet eens als lanceerplatform gebruiken.

Economie van binnenuit uitgehold. Stroomtekorten, watercrises, fabriekssluitingen, onrust over pensioenen en massale protesten. Landelijke demonstraties braken uit in december 2025 na een jaar van economische vrije val, waarbij bazaari's, oliearbeiders en vrachtwagenchauffeurs – de traditionele achterban van het regime – zich aansloten bij stakingen in alle 31 provincies. Opslagruimte voor olie raakt op. Brandstoftekorten. De ergste crisis sinds 1979.

Wetenschappelijke en technische braindrain. Naast de nucleaire experts heeft Iran een generatie van onvervangbare expertise verloren op het gebied van raketontwerp, centrifuge-engineering en wapenontwikkeling. De overlevenden zijn moeilijker te rekruteren en gemakkelijker af te schrikken.

Zeemacht gedecimeerd. De reguliere marine verbrijzeld, de IRGC-marine lijdt groeiende verliezen terwijl CENTCOM in beweging komt om Hormuz te heropenen.



En tegenover dit alles: het regime wordt gedwongen zijn Hormuz-kaart te spelen op het zwakst mogelijke moment, wanneer de VS opties heeft in plaats van toen we die niet hadden: namelijk, Teheran met kernwapens op ICBM's, 10.000 ballistische raketten, een door China en Rusland gebouwd leger, honderdduizenden aanvalsdrones, een volledig operationeel terroristennetwerk en honderden miljarden dollars om de economie te versterken.
Dat is het strategische beeld. Het is buitengewoon. Er moet nog veel gebeuren, maar ik kan niet bevatten hoeveel er is bereikt.
HT Mark Dubowitz op X

Iran heeft zware klappen gekregen maar strategisch staan ze sterker dan ooit.

https://www.youtube.com/watch?v=Z_mJzf4ftao

Jeremiah schreef: ↑Vandaag, 08:37

helma schreef: ↑24 apr 2026, 08:24 (Vertaald door Google. Mark Dubowitz on X)

Als je me een paar jaar geleden had verteld dat we hier zouden staan wat betreft Iran, dan had ik gezegd dat je high was:

Nucleair programma jarenlang teruggeworpen. Verrijking en opwerking gestopt, bewapeningslocaties vernietigd, Fordow onbruikbaar, Natanz in puin, een generatie van hooggeplaatste nucleaire wetenschappers uitgeschakeld.

Ballistisch raketprogramma verlamd. Maandelijkse productie gedaald van 100 naar bijna nul. Ruwweg de helft van de raketten en lanceerinrichtingen van het regime vernietigd. De commandant van de IRGC Aerospace Force die de raketonderneming leidde, is dood.

Luchtverdediging verwoest. Amerikaanse en Israëlische luchtmacht domineren het Iraanse luchtruim, waarbij gevechtsvliegtuigen met bijna straffeloosheid boven het land opereren.

Volledige economische oorlogsvoering. Niet langer alleen OFAC-sancties, maar militaire druk daarbovenop: maritieme blokkade, export van olie bijna nul, import verstikt, staal- en petrochemische sectoren vernield, driecijferige inflatie en een munteenheid die effectief waardeloos is.

Onthoofding van het regime. Khamenei dood. Larijani dood. Honderden hoge commandanten van de IRGC, inlichtingendiensten, leger en Basij dood, inclusief de opperbevelhebber van de IRGC, de stafchef van de strijdkrachten en de commandant van de Aerospace Force. Mojtaba Khamenei erft een uitgehold regime zonder opperste autoriteit en met een vernielde commandostructuur.

De regio keert zich tegen Teheran. Golfstaten sluiten de routes voor het ontduiken van sancties, witwassen en financiële ontsnappingsroutes waar het regime jarenlang op vertrouwde. Geen enkele Arabische hoofdstad is bereid Iran een reddingsboei toe te werpen. China en Rusland bieden beperkte steun.

Proxy-netwerk verbrijzeld. Hezbollah en Hamas zwaar gedegradeerd. Politieke leiding van de Houthi's krijgt directe Israëlische aanvallen te verduren. De "As van Verzet" en de "ring van vuur" zijn nu meer slogans dan reële bedreigingen.

Syrische corridor doorgesneden. Assad is weg. De nieuwe regering in Damascus blokkeert actief Iraanse wapentransporten naar Hezbollah: arresteert smokkelaars en verklaart publiekelijk dat Syrië niet langer zal dienen als transitcorridor voor terroristen uit Teheran. De landbrug naar de Middellandse Zee die decennia kostte om te bouwen, is effectief gesloten.

Libanon draait naar het westen. Nu Hezbollah is toegetakeld en de bevoorrading is verstikt, zijn Israël en Libanon directe vredesbesprekingen gestart, voor het eerst sinds 1983, gericht op een permanent akkoord en de ontwapening van Hezbollah. Beiroet stelt nu dat alleen de Libanese strijdkrachten verantwoordelijk zijn voor de nationale defensie. Dit is een directe verwerping van Hezbollahs claim op "verzet". TBD (Wordt vervolgd).

Afschrikking ontmaskerd als bluf. Vier directe aanvallen op Israël - april 2024, oktober 2024, juni 2025, maart 2026 - slaagden er niet in strategische kosten op te leggen en lokten in plaats daarvan zware vergelding uit. Iran kon Syrië niet eens als lanceerplatform gebruiken.

Economie van binnenuit uitgehold. Stroomtekorten, watercrises, fabriekssluitingen, onrust over pensioenen en massale protesten. Landelijke demonstraties braken uit in december 2025 na een jaar van economische vrije val, waarbij bazaari's, oliearbeiders en vrachtwagenchauffeurs – de traditionele achterban van het regime – zich aansloten bij stakingen in alle 31 provincies. Opslagruimte voor olie raakt op. Brandstoftekorten. De ergste crisis sinds 1979.

Wetenschappelijke en technische braindrain. Naast de nucleaire experts heeft Iran een generatie van onvervangbare expertise verloren op het gebied van raketontwerp, centrifuge-engineering en wapenontwikkeling. De overlevenden zijn moeilijker te rekruteren en gemakkelijker af te schrikken.

Zeemacht gedecimeerd. De reguliere marine verbrijzeld, de IRGC-marine lijdt groeiende verliezen terwijl CENTCOM in beweging komt om Hormuz te heropenen.



En tegenover dit alles: het regime wordt gedwongen zijn Hormuz-kaart te spelen op het zwakst mogelijke moment, wanneer de VS opties heeft in plaats van toen we die niet hadden: namelijk, Teheran met kernwapens op ICBM's, 10.000 ballistische raketten, een door China en Rusland gebouwd leger, honderdduizenden aanvalsdrones, een volledig operationeel terroristennetwerk en honderden miljarden dollars om de economie te versterken.
Dat is het strategische beeld. Het is buitengewoon. Er moet nog veel gebeuren, maar ik kan niet bevatten hoeveel er is bereikt.
HT Mark Dubowitz op X

Iran heeft zware klappen gekregen maar strategisch staan ze sterker dan ooit.

https://www.youtube.com/watch?v=Z_mJzf4ftao

huisman schreef: ↑Vandaag, 10:07Als je het tegenvoorstel van Iran ziet blijkt Trump toch gelijk te hebben. Iran wil een einde aan de Hormuz blokkade en het leiderschap is te verdeeld om over het uranium te besluiten. Regime is totaal niet meer sterk.

elbert schreef: ↑Vandaag, 11:24

huisman schreef: ↑Vandaag, 10:07Als je het tegenvoorstel van Iran ziet blijkt Trump toch gelijk te hebben. Iran wil een einde aan de Hormuz blokkade en het leiderschap is te verdeeld om over het uranium te besluiten. Regime is totaal niet meer sterk.

Beide partijen willen een einde aan de Hormoez blokkade. Dat is immers in hun beider voordeel. Het punt waar het op vastzit is de ontwapening van Iran. Dat wil Trump maar dat wil Iran absoluut niet. Ik denk ook niet dat het regime daarover verdeeld is, het is simpelweg een kwestie waarover ze niet toe willen geven. Daarom dit voorstel van Iran om de discussie daarover op de lange baan te schuiven. Het is geen voorstel waarmee de VS akkoord zullen gaan, maar een afwijzing door de VS kost wel het een en ander.
Trump kan de inschatting maken dat hij sterk staat en dat Iran wel zal inbinden na een nieuwe bombardementscampagne. Maar dat kan ook een misvatting zijn: de Amerikanen bombarderen en Iran beweegt niet op het diplomatieke vlak. Dan is de VS bezig met het verspillen van bommen en raketten. Veel hangt dus af van een goede inschatting van de tegenstander.

Wim Anker schreef: ↑Vandaag, 12:22De VS hoeft niet te bombarderen. Het bestand is ook gewoon verlengt zonder einddatum. De VS kan rustig afwachten. En dat gaat de VS gewoon doen. Zij (de VS) worden enkel sterker, Iran, China enkel zwakker.

Allemaal tot groot verdriet van de Trump haters.
Zag net day Qtar de Hamas kpstukken uit hun villa's zet. Vervelend voor Sigrid en Sjoerd, waar moeten de miljoenen nu heen?

Voordat een militaire aanval op Iran wordt overwogen, is het essentieel om realistisch te zijn over wat een dergelijke campagne daadwerkelijk kan bereiken.

Er bestaat weinig twijfel over dat Iran militair gezien geen gelijkwaardige concurrent is voor de Verenigde Staten. De VS behouden een overweldigende conventionele superioriteit en operationele dominantie op alle domeinen. Iran mag echter niet worden onderschat. Zoals is gebleken uit eerdere beperkte confrontaties, met name op het gebied van raketoorlogvoering, beschikt Teheran over aanzienlijke asymmetrische capaciteiten – vooral in zijn ballistische raketarsenaal en regionaal netwerk van proxy's.

De kernvraag is daarom niet of de Verenigde Staten schade kunnen toebrengen. Het is: welke strategische doelstelling is realistisch haalbaar?

1. Regimeverandering
Zelfs hoge Amerikaanse functionarissen hebben erkend dat regimeverandering buitengewoon moeilijk te bereiken zou zijn.
Er is geen verenigde, levensvatbare oppositie in Iran die in staat is om in te grijpen en te regeren. Bovendien zou een regimeverandering vrijwel zeker een langdurige campagne vereisen, mogelijk inclusief grondtroepen – iets waar het Amerikaanse publiek en beleidsmakers na Irak en Afghanistan weinig trek in hebben getoond.
Zonder de bereidheid om zich in te zetten voor een grootschalige, langdurige stabilisatie-inspanning, is een regimeverandering geen geloofwaardig doel.

2. Het regime destabiliseren om een ​​interne opstand uit te lokken
Een militaire campagne zou het regime kunnen verzwakken en interne druk kunnen creëren. De Iraanse leiding – met name het Islamitische Revolutionaire Gardekorps (IRGC) – heeft echter geen uitweg. Het voortbestaan ​​van het regime is van existentieel belang voor de kern van de leiding.
De geschiedenis leert dat zij op interne onrust zouden reageren met overweldigende kracht. Om destabilisatie te laten leiden tot betekenisvolle politieke verandering, zou waarschijnlijk een aanhoudende en langdurige campagne nodig zijn. Zelfs dan is de meest waarschijnlijke uitkomst wellicht geen democratische transitie, maar interne chaos – die Iran mogelijk naar een burgerconflict zou kunnen drijven.
Dat scenario brengt aanzienlijke regionale en mondiale risico's met zich mee.

3. Het Iraanse nucleaire programma vernietigen
Een militaire aanval zou de nucleaire installaties aanzienlijk kunnen beschadigen. Precisieaanvallen kunnen de vooruitgang vertragen en de infrastructuur aantasten.
Maar aanvallen kunnen wetenschappelijke kennis, menselijk kapitaal of politieke wil niet uitroeien. Het is ook niet zeker dat al het hoogverrijkte materiaal kan worden gelokaliseerd en vernietigd.
Militaire actie kan het programma hoogstens vertragen. Het is onwaarschijnlijk dat het permanent wordt uitgeschakeld. Iran zou vrijwel zeker proberen het programma te herbouwen – mogelijk met meer vastberadenheid en minder beperkingen.

4. Het uitschakelen van Irans raketcapaciteiten
Een grootschalige campagne zou de Iraanse raketvoorraad en productie-infrastructuur aanzienlijk kunnen verzwakken.
Het Iraanse raketprogramma is echter intern ontwikkeld en vormt de kern van de Iraanse defensiedoctrine. Het wordt gezien als een pijler van afschrikking tegen superieure conventionele strijdkrachten. Zelfs na zware verliezen zou Teheran waarschijnlijk prioriteit geven aan de wederopbouw van deze capaciteiten.
Het resultaat zou een tijdelijke verzwakking kunnen zijn in plaats van een permanente uitschakeling.

5. Iran dwingen tot onderhandelingen onder betere voorwaarden
Er wordt aangenomen dat militaire druk Teheran zou kunnen dwingen een gunstiger akkoord te accepteren.
Eerdere confrontaties suggereren echter dat de Iraanse leiding wellicht de voorkeur geeft aan uithoudingsvermogen boven capitulatie. Het regime kan berekenen dat de tijd de politieke druk op Washington vergroot om de spanningen te verminderen, vooral als het conflict langdurig wordt of de regio destabiliseert.
In plaats van onmiddellijke concessies te bewerkstelligen, zou militaire actie de onderhandelingspositie van Iran kunnen verharden – of diplomatieke kanalen volledig kunnen afsluiten.

6. Het uitschakelen van Opperste Leider Ali Khamenei
Sommigen beweren dat het verwijderen van de Opperste Leider de koers van Iran fundamenteel zou kunnen veranderen.
Onthoofdingsaanvallen leiden echter vaak tot onvoorspelbare uitkomsten. Het Iraanse politieke systeem is geïnstitutionaliseerd, niet puur personalistisch. Het verwijderen van Khamenei zou represailles van Iran en zijn regionale bondgenoten kunnen uitlokken en de Verenigde Staten mogelijk in een veel breder conflict kunnen dwingen.
Het is ook onduidelijk of een dergelijke stap het Iraanse beleid zou matigen. Het zou het net zo goed kunnen radicaliseren.

De strategische kern
Er bestaat geen twijfel over de militaire superioriteit van de VS in een directe confrontatie. De echte kwestie is strategische duidelijkheid.
Voor het eerst in decennia doet de mogelijkheid van een directe militaire confrontatie tussen de VS en Iran het vooruitzicht op een open interstatelijke oorlog ontstaan, in plaats van een conflict via tussenpersonen. Dat vereist een gedisciplineerde aanpak van doelen, methoden en middelen.
Geen enkel beschikbaar doel lijkt gemakkelijk te bereiken. Alle doelen hebben aanzienlijke gevolgen van de tweede en derde orde. Veel uitkomsten zouden onvoorspelbaar kunnen zijn – en niet noodzakelijkerwijs gunstig voor de Amerikaanse belangen.
Daarom moeten beleidsmakers, voordat ze militaire actie ondernemen, duidelijk definiëren wat "succes" inhoudt – en of de waarschijnlijke kosten, duur, escalatierisico's en regionale gevolgen overeenkomen met de bredere strategische prioriteiten van Amerika.

Militaire slagkracht is niet hetzelfde als strategisch voordeel.