DDD schreef: ↑Vandaag, 16:30 Ik denk dat je het prima snapt, en Posthoorn niet. Maar waarom zou je zoiets niet mogen concluderen, al zou dat wel een stuk vriendelijker geformuleerd kunnen worden?

Marco schreef: Ik denk dat er nog een kloof is. Niet alleen die tussen een verstandsgeloof en een door de Geest gewerkt gelooft, maar ook een kloof tussen een ervaringsgeloof en geloofservaring.
Een ervaringsgeloof steunt op de eigen ervaring/bevinding of meent dat het daarin te vinden is. Geloofservaring steunt op Woord en Geest en ervaart/bevindt dat die waar zijn, ook voor zichzelf.
Ervaringsgeloof zoekt het binnen zichzelf en kan daarin alleen onzekerheid vinden, want de ene dag ervaar je weer wat anders dan de andere dag. Want wanneer is het dan goed genoeg gesteld met ons hart? Nooit.

Marco schreef: ↑Vandaag, 15:40

Posthoorn schreef: ↑13 mar 2026, 14:10Je snapt het nog niet eens ook.

Het is niet aan jou om te bepalen of ik iets wel of niet snap. Graag dit soort sneren in het vervolg achterwege laten.

Vr. 8 Is de kennis en zekerheid dat Christus voor mij stierf en dat Hij de mijne is, en dat wat Hij deed en leed, Hij voor mij deed en leed, de directe geloofsdaad, waar door een zondaar met Christus verenigd wordt, deel aan Hem krijgt en waardoor hij ingelijfd wordt in Gods genadeverbond? Of is die kennis een zekerheid, welke ingesloten is in het eigenlijke wezen van de rechtvaardigende geloofsdaad?
(…)
In deze beschrijving van het zaligmakend geloof hebben wij:
Ten eerste. De algemene natuur daarvan, namelijk een werkelijke overtuiging, hetwelk overeenstemt met alle soorten van geloof, welke deze ook moge zijn. Want het is zeker, dat, wat men ook gelooft, men er ten volle van overreed is. Meer in het bijzonder is het een overtuiging des harten, waardoor het onderscheiden wordt van een algemene, dode en blote toestemming in het hoofd, welke men geeft aan zaken die ons in het geheel niet raken, omdat wij menen, dat ze ons niet aangaan; hier is het: "Maar met het hart gelooft men", "indien gij van ganser harte gelooft" zoals de Schrift zegt, Hand. 8 : 37; Rom. 10 : 10. Als iemand van harte de verschrikkelijke tijdingen van de wet, of haar vloeken gelooft, dan wil dat niet alleen zeggen, dat hij dit als waarheid, toestemt, maar dan sluit dat ook een schrik in voor het kwaad. Zo ook hier: Als men in zijn hart overtuigd is van de blijde boodschap des Evangelies, dan is dat niet enkel een toestemming daarvan als waar, maar een smaken daarvan als goed.
Voorts hebben wij hier de bijzonderste aard van het geloof namelijk: een toe-eigenende zekerheid of een zekerheid met toepassing op onze persoon zelf, dat Christus de onze is. De grond van deze zekerheid is de aanbieding en schenking van Christus als een Zaligmaker in het Woord, waarin geloofd moet worden ter behoudenis door allen aan wie het Evangelie wordt verkondigd. Door dit aanbod en deze verkondiging van Christus als een Zaligmaker, welke aan ons geloof vooraf gaat, hebben wij nog geen daadwerkelijk of zaligmakend aandeel aan Hem, dewijl wij nog met Hem verenigd moeten worden. Toch is Hij in zekere zin de onze, namelijk zoals het een rechtmatige en wettige zaak is voor ons, niet voor gevallen engelen, om Hem en Zijn zaligheid door het geloof te omhelzen. Zonder dit zou ons algemeen deelhebben aan Hem als een Zaligmaker, uit kracht van de aanbieding en verkondiging in het Woord, voor ons geen betekenis hebben. Maar hoewel de roeping en aanbieding van het Evangelie, welke werkelijk voor ieder in het bijzonder gelden, ook door ieder, zowel uit een oogpunt van verplichting als van belang voor zichzelf moet worden toegeëigend, zichzelf moet worden toegepast en aangenomen door te geloven, wijl zij hiervoor een goede en voldoende grond en waarborg in het Woord hebben - evenwel wordt dit óf verwaarloosd en veracht, óf de waarheid en oprechtheid daarvan verdacht gehouden en in twijfel getrokken, totdat de Heilige Geest het woord des Evangelies aan het hart brengt met zulk een mate van klaarheid en kracht dat het doel treft, de overtuigde zondaar bevredigt, dat het met toepassing op onszelf "een getrouw woord en alle aanneming waardig is, dat Jezus Christus in de wereld gekomen is om zondaren zalig te maken", en hem zo in staat stelt om te geloven. Zo ontstaat de verzekering des geloofs, waarvan de sterkte evenredig is aan de mate van de klaarheid en kracht van boven, welke vrijmachtige genade behaagt te geven, als ze wordt gewerkt.