Generale Synode Christelijke Gereformeerde Kerken 2024

[helma]

Schipbreuk Christelijke Gereformeerde Kerken nog niet onafwendbaar
Dr. J.W. Maris:
Als predikant in de Christelijke Gereformeerde Kerken gaat het mij, en velen meer, aan dat de kerkelijke gemeenschap die we om Godswil dienen, uiteen dreigt te vallen. Maar er is nog een weg terug uit de impasse.




https://www.rd.nl/artikel/1139069

[MidMid]

Schipbreuk Christelijke Gereformeerde Kerken nog niet onafwendbaar
Dr. J.W. Maris:
Als predikant in de Christelijke Gereformeerde Kerken gaat het mij, en velen meer, aan dat de kerkelijke gemeenschap die we om Godswil dienen, uiteen dreigt te vallen. Maar er is nog een weg terug uit de impasse.
https://www.rd.nl/artikel/1139069

Mooie van deze bijdrage is dat hij als één van de auteurs van het rapport kerk-zijn de vinger legt bij het eenzijdig citeren. De weg die uit de impasse gewezen wordt, is voor hem een weg van én-én.

Kern van zijn opinie:

'De vraag is: waarom? Zijn we bang om de weg van schuldbelijdenis en gesprek te gaan? Omdat we daar geen geduld voor hebben? Of omdat we liever meerderheden verzamelen dan ootmoedig buigen voor Christus, ons Hoofd? Is een kerk met onze vertrouwde gebruiken en gezichten ons liever dan te buigen voor Hem die ons zo uitnemend heeft liefgehad?'

[Evangelist]

Schipbreuk Christelijke Gereformeerde Kerken nog niet onafwendbaar
Dr. J.W. Maris:
Als predikant in de Christelijke Gereformeerde Kerken gaat het mij, en velen meer, aan dat de kerkelijke gemeenschap die we om Godswil dienen, uiteen dreigt te vallen. Maar er is nog een weg terug uit de impasse.
https://www.rd.nl/artikel/1139069

Mooie van deze bijdrage is dat hij als één van de auteurs van het rapport kerk-zijn de vinger legt bij het eenzijdig citeren. De weg die uit de impasse gewezen wordt, is voor hem een weg van én-én.

Kern van zijn opinie:

'De vraag is: waarom? Zijn we bang om de weg van schuldbelijdenis en gesprek te gaan? Omdat we daar geen geduld voor hebben? Of omdat we liever meerderheden verzamelen dan ootmoedig buigen voor Christus, ons Hoofd? Is een kerk met onze vertrouwde gebruiken en gezichten ons liever dan te buigen voor Hem die ons zo uitnemend heeft liefgehad?'

Jammer dat ook hij het rapport kerk-zijn eenzijdig citeert, en bijvoorbeeld Kerk en kerkverband vrijwel laat samenvallen, terwijl het rapport kerk-zijn daarover heel zorgvuldig spreekt.
Ook jammer dat hij het frame maar blijft herhalen dat Rijnsburg een nieuw kerkverband zou starten. Hoe kun je dat schrijven, terwijl Rijnsburg vanaf dag 1 heeft benadrukt dat de aloude grondslag van de CGK gehandhaafd dient te blijven, maar dat ieder die dat wil (vierslag), ook van harte welkom is.
Tot slot: met prof. Maris ben ik van mening dat het kwalijk zou zijn als er ‘listige constructies’ verzonnen zouden worden.

[MidMid]

Jammer dat ook hij het rapport kerk-zijn eenzijdig citeert, en bijvoorbeeld Kerk en kerkverband vrijwel laat samenvallen, terwijl het rapport kerk-zijn daarover heel zorgvuldig spreekt.
Ook jammer dat hij het frame maar blijft herhalen dat Rijnsburg een nieuw kerkverband zou starten. Hoe kun je dat schrijven, terwijl Rijnsburg vanaf dag 1 heeft benadrukt dat de aloude grondslag van de CGK gehandhaafd dient te blijven, maar dat ieder die dat wil (vierslag), ook van harte welkom is.
Tot slot: met prof. Maris ben ik van mening dat het kwalijk zou zijn als er ‘listige constructies’ verzonnen zouden worden.

Oprechte vraag, kan het zijn dat hij als mede auteur van het rapport beter in staat is weer te geven hoe e.e.a. gelezen dient te worden? En dat bijv., jij er teveel in leest - of te grote conclusies verbindt aan wat je meent te lezen?

[BSH]

Jammer dat ook hij het rapport kerk-zijn eenzijdig citeert, en bijvoorbeeld Kerk en kerkverband vrijwel laat samenvallen, terwijl het rapport kerk-zijn daarover heel zorgvuldig spreekt.
Ook jammer dat hij het frame maar blijft herhalen dat Rijnsburg een nieuw kerkverband zou starten. Hoe kun je dat schrijven, terwijl Rijnsburg vanaf dag 1 heeft benadrukt dat de aloude grondslag van de CGK gehandhaafd dient te blijven, maar dat ieder die dat wil (vierslag), ook van harte welkom is.
Tot slot: met prof. Maris ben ik van mening dat het kwalijk zou zijn als er ‘listige constructies’ verzonnen zouden worden.

Oprechte vraag, kan het zijn dat hij als mede auteur van het rapport beter in staat is weer te geven hoe e.e.a. gelezen dient te worden? En dat bijv., jij er teveel in leest - of te grote conclusies verbindt aan wat je meent te lezen?

Het verschil tussen citeren naar de letter of maar de geest...

[huisman]

Schipbreuk Christelijke Gereformeerde Kerken nog niet onafwendbaar
Dr. J.W. Maris:
Als predikant in de Christelijke Gereformeerde Kerken gaat het mij, en velen meer, aan dat de kerkelijke gemeenschap die we om Godswil dienen, uiteen dreigt te vallen. Maar er is nog een weg terug uit de impasse.
https://www.rd.nl/artikel/1139069

Mooie van deze bijdrage is dat hij als één van de auteurs van het rapport kerk-zijn de vinger legt bij het eenzijdig citeren. De weg die uit de impasse gewezen wordt, is voor hem een weg van én-én.

Kern van zijn opinie:

'De vraag is: waarom? Zijn we bang om de weg van schuldbelijdenis en gesprek te gaan? Omdat we daar geen geduld voor hebben? Of omdat we liever meerderheden verzamelen dan ootmoedig buigen voor Christus, ons Hoofd? Is een kerk met onze vertrouwde gebruiken en gezichten ons liever dan te buigen voor Hem die ons zo uitnemend heeft liefgehad?'

Hoe gaat dan die weg van én-én? Natuurlijk denk ik daar al veel langer over na maar ik kom daar niet uit. dr Maris zegt dat de ongehoorzaamheid gaat over zaken waar de gehoorzaamheid aan Gods Woord in het geding is.
Waar ligt daar dan de oplossing ? Hoe wordt het vertrouwen terug gewonnen zodat er open en eerlijk over elkaars prediking gesproken kan worden. Bij ons in onze zeer veelkleurige classis werd altijd naar aanleiding van de meditatie of een korte preek doorgesproken. Hoewel de toon prima was, was er toch regelmatig een Babylonische spraakverwarring. We begrepen elkaar niet omdat we een andere taal spreken. Omdat ik van links tot rechts door de CGK gegaan ben kan ik dan wel een beetje gaan tolken maar de verschillen zijn (te?) groot. Dat kan alleen overbrugt met een open Bijbel en er veel vertrouwen in elkaar is. Is dat er..?

M.a.w. ik begrijp dr. Maris maar ik hou wel van adviezen die in de praktijk werken. Aan het einde van zijn bijdrage bekent hij toch kleur door een kerkelijke weg voor te schrijven die voor velen er niet meer is. Dat omschrijft hij dan als een ‘listige constructie’. Blijkbaar begrijpt hij de diepte van de gewetensnood niet en dat doet dit artikel geen goed.

[MidMid]

Schipbreuk Christelijke Gereformeerde Kerken nog niet onafwendbaar
Dr. J.W. Maris:
Als predikant in de Christelijke Gereformeerde Kerken gaat het mij, en velen meer, aan dat de kerkelijke gemeenschap die we om Godswil dienen, uiteen dreigt te vallen. Maar er is nog een weg terug uit de impasse.
https://www.rd.nl/artikel/1139069

Mooie van deze bijdrage is dat hij als één van de auteurs van het rapport kerk-zijn de vinger legt bij het eenzijdig citeren. De weg die uit de impasse gewezen wordt, is voor hem een weg van én-én.

Kern van zijn opinie:

'De vraag is: waarom? Zijn we bang om de weg van schuldbelijdenis en gesprek te gaan? Omdat we daar geen geduld voor hebben? Of omdat we liever meerderheden verzamelen dan ootmoedig buigen voor Christus, ons Hoofd? Is een kerk met onze vertrouwde gebruiken en gezichten ons liever dan te buigen voor Hem die ons zo uitnemend heeft liefgehad?'

Hoe gaat dan die weg van én-én? Natuurlijk denk ik daar al veel langer over na maar ik kom daar niet uit. dr Maris zegt dat de ongehoorzaamheid gaat over zaken waar de gehoorzaamheid aan Gods Woord in het geding is.
Waar ligt daar dan de oplossing ? Hoe wordt het vertrouwen terug gewonnen zodat er open en eerlijk over elkaars prediking gesproken kan worden. Bij ons in onze zeer veelkleurige classis werd altijd naar aanleiding van de meditatie of een korte preek doorgesproken. Hoewel de toon prima was, was er toch regelmatig een Babylonische spraakverwarring. We begrepen elkaar niet omdat we een andere taal spreken. Omdat ik van links tot rechts door de CGK gegaan ben kan ik dan wel een beetje gaan tolken maar de verschillen zijn (te?) groot. Dat kan alleen overbrugt met een open Bijbel en er veel vertrouwen in elkaar is. Is dat er..?

M.a.w. ik begrijp dr. Maris maar ik hou wel van adviezen die in de praktijk werken. Aan het einde van zijn bijdrage bekent hij toch kleur door een kerkelijke weg voor te schrijven die voor velen er niet meer is. Dat omschrijft hij dan als een ‘listige constructie’. Blijkbaar begrijpt hij de diepte van de gewetensnood niet en dat doet dit artikel geen goed.

Denk dat het begint met binnen classes agenda's trekken qua preekvoorzieners, predikanten ed. En dan bijv. de kansel te openen - niet direct voor de uitersten - maar om te beginnen met gemeenten die tegen 'de huidige selectielijn' aanschuren. Evalueer dat jaarlijks en schuif daar waar het kan de lijn wat op.

En ja, misschien is het te laat om dan nu nog te doen.
Maar dan wellicht eens de vraag bespreken waarom dat - ondanks oproepen daartoe - in de achterliggende jaren niet gebeurd is. Ik denk dat je in zo'n gesprek niet weg kan blijven bij de gezamenlijke schuld van wantrouwen.

[BSH]

Schipbreuk Christelijke Gereformeerde Kerken nog niet onafwendbaar
Dr. J.W. Maris:
Als predikant in de Christelijke Gereformeerde Kerken gaat het mij, en velen meer, aan dat de kerkelijke gemeenschap die we om Godswil dienen, uiteen dreigt te vallen. Maar er is nog een weg terug uit de impasse.
https://www.rd.nl/artikel/1139069

Mooie van deze bijdrage is dat hij als één van de auteurs van het rapport kerk-zijn de vinger legt bij het eenzijdig citeren. De weg die uit de impasse gewezen wordt, is voor hem een weg van én-én.

Kern van zijn opinie:

'De vraag is: waarom? Zijn we bang om de weg van schuldbelijdenis en gesprek te gaan? Omdat we daar geen geduld voor hebben? Of omdat we liever meerderheden verzamelen dan ootmoedig buigen voor Christus, ons Hoofd? Is een kerk met onze vertrouwde gebruiken en gezichten ons liever dan te buigen voor Hem die ons zo uitnemend heeft liefgehad?'

Hoe gaat dan die weg van én-én? Natuurlijk denk ik daar al veel langer over na maar ik kom daar niet uit. dr Maris zegt dat de ongehoorzaamheid gaat over zaken waar de gehoorzaamheid aan Gods Woord in het geding is.
Waar ligt daar dan de oplossing ? Hoe wordt het vertrouwen terug gewonnen zodat er open en eerlijk over elkaars prediking gesproken kan worden. Bij ons in onze zeer veelkleurige classis werd altijd naar aanleiding van de meditatie of een korte preek doorgesproken. Hoewel de toon prima was, was er toch regelmatig een Babylonische spraakverwarring. We begrepen elkaar niet omdat we een andere taal spreken. Omdat ik van links tot rechts door de CGK gegaan ben kan ik dan wel een beetje gaan tolken maar de verschillen zijn (te?) groot. Dat kan alleen overbrugt met een open Bijbel en er veel vertrouwen in elkaar is. Is dat er..?

M.a.w. ik begrijp dr. Maris maar ik hou wel van adviezen die in de praktijk werken. Aan het einde van zijn bijdrage bekent hij toch kleur door een kerkelijke weg voor te schrijven die voor velen er niet meer is. Dat omschrijft hij dan als een ‘listige constructie’. Blijkbaar begrijpt hij de diepte van de gewetensnood niet en dat doet dit artikel geen goed.

Denk dat het begint met binnen classes agenda's trekken qua preekvoorzieners, predikanten ed. En dan bijv. de kansel te openen - niet direct voor de uitersten - maar om te beginnen met gemeenten die tegen 'de huidige selectielijn' aanschuren. Evalueer dat jaarlijks en schuif daar waar het kan de lijn wat op.

En ja, misschien is het te laat om dan nu nog te doen.
Maar dan wellicht eens de vraag bespreken waarom dat - ondanks oproepen daartoe - in de achterliggende jaren niet gebeurd is. Ik denk dat je in zo'n gesprek niet weg kan blijven bij de gezamenlijke schuld van wantrouwen.

Zou het niet kunnen zijn dat de gesprekken over de prediking die (ten onrechte!) niet gevoerd zijn de in classis, wel gevoerd zijn in de consistorie? Dat dit daar een gevolg van is? Puur verklarend, niet rechtvaardigend bedoeld.

[DDD]

Ik begrijp niet hoe zo'n babylonische spraakverwarring mogelijk is. Dat snap ik echt niet. Hoe is dan de selectie van de afgevaardigden? Een beetje inlevingsvermogen en standplaatsgebondenheidsbesef zou toch een minimumvereiste moeten zijn.

Het is niet alsof je een boeddhistische preek over een Latijnse bijbeltekst bespreekt.

[MidMid]

Denk dat het begint met binnen classes agenda's trekken qua preekvoorzieners, predikanten ed. En dan bijv. de kansel te openen - niet direct voor de uitersten - maar om te beginnen met gemeenten die tegen 'de huidige selectielijn' aanschuren. Evalueer dat jaarlijks en schuif daar waar het kan de lijn wat op.

En ja, misschien is het te laat om dan nu nog te doen.
Maar dan wellicht eens de vraag bespreken waarom dat - ondanks oproepen daartoe - in de achterliggende jaren niet gebeurd is. Ik denk dat je in zo'n gesprek niet weg kan blijven bij de gezamenlijke schuld van wantrouwen.

Zou het niet kunnen zijn dat de gesprekken over de prediking die (ten onrechte!) niet gevoerd zijn de in classis, wel gevoerd zijn in de consistorie? Dat dit daar een gevolg van is? Puur verklarend, niet rechtvaardigend bedoeld.

Theoretisch zou dat kunnen, maar de eerlijkheid is dat ik die verhalen dan niet ken. Wel weet ik van verschillende situaties waarbij met allerlei vrome redenen omkleed kansels (aan de voorkant) gesloten bleven of werden. En wanneer je dan betreffende kerkenraad erop bevroeg er nauwelijks of geen argumentatie kwam, behalve 'die past hier niet bij ons'.

[Refojongere]

Wel weet ik van verschillende situaties waarbij met allerlei vrome redenen omkleed kansels (aan de voorkant) gesloten bleven of werden. En wanneer je dan betreffende kerkenraad erop bevroeg er nauwelijks of geen argumentatie kwam, behalve 'die past hier niet bij ons'.

Geloof me, dat soort argumenten komt van alle flanken binnen en buiten de CGK. Te zwaar, geen gezangen. Te licht, wel gezangen. Categorie ouderwets taalgebruik of juist net te hip.

[MidMid]

Wel weet ik van verschillende situaties waarbij met allerlei vrome redenen omkleed kansels (aan de voorkant) gesloten bleven of werden. En wanneer je dan betreffende kerkenraad erop bevroeg er nauwelijks of geen argumentatie kwam, behalve 'die past hier niet bij ons'.

Geloof me, dat soort argumenten komt van alle flanken binnen en buiten de CGK. Te zwaar, geen gezangen. Te licht, wel gezangen. Categorie ouderwets taalgebruik of juist net te hip.

Zeker, al is de huiver binnen midden en links een stuk minder dan in de rechterflank. Die is al jaar en dag hermetisch afgesloten.
Juist in midden en links probeert men veel vaker eerst en - ja - ook daar zie je dan vervolgens een (on)bewuste selectie ontstaan.

Of dat predikant a uit een midden gemeente best wil ruilen met b uit een gemeente aan de flank.
Predikant b zegt dat hij best wel in de gemeente van a wil komen preken, maar dat de kerkenraad predikant a liever niet in gemeente b heeft.

De geslotenheid is er in de breedte, maar hoe je het ook went of keert - je komt deze toch echt het meest tegen binnen de rechter flank.

[huisman]

Denk dat het begint met binnen classes agenda's trekken qua preekvoorzieners, predikanten ed. En dan bijv. de kansel te openen - niet direct voor de uitersten - maar om te beginnen met gemeenten die tegen 'de huidige selectielijn' aanschuren. Evalueer dat jaarlijks en schuif daar waar het kan de lijn wat op.

En ja, misschien is het te laat om dan nu nog te doen.
Maar dan wellicht eens de vraag bespreken waarom dat - ondanks oproepen daartoe - in de achterliggende jaren niet gebeurd is. Ik denk dat je in zo'n gesprek niet weg kan blijven bij de gezamenlijke schuld van wantrouwen.

Zou het niet kunnen zijn dat de gesprekken over de prediking die (ten onrechte!) niet gevoerd zijn de in classis, wel gevoerd zijn in de consistorie? Dat dit daar een gevolg van is? Puur verklarend, niet rechtvaardigend bedoeld.

Theoretisch zou dat kunnen, maar de eerlijkheid is dat ik die verhalen dan niet ken. Wel weet ik van verschillende situaties waarbij met allerlei vrome redenen omkleed kansels (aan de voorkant) gesloten bleven of werden. En wanneer je dan betreffende kerkenraad erop bevroeg er nauwelijks of geen argumentatie kwam, behalve 'die past hier niet bij ons'.

Het heeft natuurlijk iets ongemakkelijks dat niet elke predikant op elke kansel van zijn eigen kerkverband welkom is. Toch is dit al het geval sinds ik mij kan herinneren. Ik kom oorspronkelijk uit een gemeente die als ‘links’ bekent staat. In een ver verleden was daar een gewaardeerd ouderling die door zijn deputaatschap landelijke bekendheid had bij de predikanten. Omdat deze broeder de BhP dagen bezocht (o.a. met mijn vader) en daarmee sympathiseerde nodigde hij in de vacante tijd ook predikanten van die kant uit. O.a. ds. P. Beekhuis en ds. M. Vlietstra maar ook meer midden zoals ds. J van Amstel en ds. J. Westerink kwamen bij ons in die tijd. Dat zorgde voor zo’n ophef in de kerkenraad dat hij dit niet meer mocht doen. Ik was toen nog een puber maar begreep daar niets van. Ik hoorde preken die mij diep raakten. De preken van deze predikanten hebben bij mij een zaadje geplant zodat ik later in mijn leven aan de rechterkant van de CGK terecht gekomen ben.

Nu zijn de verschillen nog vele malen groter. Ik vind de gesloten kansel dus ook begrijpelijk en zie geen oplossing anders dan die jij voorstelt om de uitnodigingen iets breder te maken. Daar zie ik binnen Rijnsburg c.s. al mooie voorbeelden van.
Maar zie niet in hoe bv Urk E.H. met Zwolle een kanselruil zouden doen zonder veel ophef in beide gemeenten. Jij wel?

[MGG]

Schipbreuk Christelijke Gereformeerde Kerken nog niet onafwendbaar
Dr. J.W. Maris:
Als predikant in de Christelijke Gereformeerde Kerken gaat het mij, en velen meer, aan dat de kerkelijke gemeenschap die we om Godswil dienen, uiteen dreigt te vallen. Maar er is nog een weg terug uit de impasse.
https://www.rd.nl/artikel/1139069

Mooie van deze bijdrage is dat hij als één van de auteurs van het rapport kerk-zijn de vinger legt bij het eenzijdig citeren. De weg die uit de impasse gewezen wordt, is voor hem een weg van én-én.

Kern van zijn opinie:

'De vraag is: waarom? Zijn we bang om de weg van schuldbelijdenis en gesprek te gaan? Omdat we daar geen geduld voor hebben? Of omdat we liever meerderheden verzamelen dan ootmoedig buigen voor Christus, ons Hoofd? Is een kerk met onze vertrouwde gebruiken en gezichten ons liever dan te buigen voor Hem die ons zo uitnemend heeft liefgehad?'

Jammer dat ook hij het rapport kerk-zijn eenzijdig citeert, en bijvoorbeeld Kerk en kerkverband vrijwel laat samenvallen, terwijl het rapport kerk-zijn daarover heel zorgvuldig spreekt.
Ook jammer dat hij het frame maar blijft herhalen dat Rijnsburg een nieuw kerkverband zou starten. Hoe kun je dat schrijven, terwijl Rijnsburg vanaf dag 1 heeft benadrukt dat de aloude grondslag van de CGK gehandhaafd dient te blijven, maar dat ieder die dat wil (vierslag), ook van harte welkom is.
Tot slot: met prof. Maris ben ik van mening dat het kwalijk zou zijn als er ‘listige constructies’ verzonnen zouden worden.

Dat je de oude grondslagen overneemt of in de geest van die grondslag handelt, maakt niet dat het geen nieuw kerkverband is. Hooguit voelt het niet als kerkverband, maar prof. Maris kijkt waarschijnlijk naar de feiten en dan is het heel duidelijk.

[BSH]

Wel weet ik van verschillende situaties waarbij met allerlei vrome redenen omkleed kansels (aan de voorkant) gesloten bleven of werden. En wanneer je dan betreffende kerkenraad erop bevroeg er nauwelijks of geen argumentatie kwam, behalve 'die past hier niet bij ons'.

Geloof me, dat soort argumenten komt van alle flanken binnen en buiten de CGK. Te zwaar, geen gezangen. Te licht, wel gezangen. Categorie ouderwets taalgebruik of juist net te hip.

Zeker, al is de huiver binnen midden en links een stuk minder dan in de rechterflank. Die is al jaar en dag hermetisch afgesloten.
Juist in midden en links probeert men veel vaker eerst en - ja - ook daar zie je dan vervolgens een (on)bewuste selectie ontstaan.

Of dat predikant a uit een midden gemeente best wil ruilen met b uit een gemeente aan de flank.
Predikant b zegt dat hij best wel in de gemeente van a wil komen preken, maar dat de kerkenraad predikant a liever niet in gemeente b heeft.

De geslotenheid is er in de breedte, maar hoe je het ook went of keert - je komt deze toch echt het meest tegen binnen de rechter flank.

Maar begrijp je ook dat er geen gesprek zo lastig is, dan juist het gesprek over de prediking?

Dat was het 119 jaar geleden al bij ds. G. van Reenen en de fusie van de Gereformeerde Gemeenten in 1907.

Dat was het in de jaren '70 ook in de Oud Gereformeerde Gemeente. Waar ds. Joh. van der Poel, een gemoedelijk man, wel eens tegen kerkgangers zei die hem elke week weer in een weekdienst opzochten: je moet eens wat vaker onder ds. Du Marchie van Voorthuysen gaan zitten. Want die had weer andere accenten.

En ja, juist in uitnodigingsbeleid kan je als kerkenraad die diversiteit aan je gemeente geven.
En ja, dat neemt niet weg dat het probleem toch blijft dat het lastig is een gesprek te krijgen over accenten die pas bij teveel herhaling en teveel nadruk over een bepaalde, niet scherp te trekken, lijn gaan.

En daarom snap ik het dat juist zo'n grens dat gepasseerd wordt als bij v&a uiteindelijk zorgt voor het gevoel van: kijk hier wordt wel duidelijk een wissel omgezet.