Groepscirkel schreef: ↑Gisteren, 18:44

Ad Anker schreef: ↑Gisteren, 18:33 Zou het lukken dat bijv. de SGP een notitie schrijft hoe de Bijbel schrijft over vreemdelingen? Ik post hier een artikel met wat Bijbelse lijnen maar de discussie verzandt weer in heel veel rechts radicale retoriek van Wim bijvoorbeeld. En als er iets van duiding wordt gegeven krijg je als reactie: leg dat de ouders van Lisa maar uit. Dat slaat toch nergens op?
Of heeft de SGP daar al iets bezinnends over uitgebracht? Dan zie ik dat graag. Ben best benieuwd.

In ieder geval hebben een aantal hedendaagse Nederlandse gereformeerde theologen genoeg geschreven over de ruige stukken in de Bijbel en specifiek de toepassing die hier langskwam. Gemene deler: de eenmalige uitroeiingsopdracht van de Kanaänieten is niet te typeren als vreemdelingenhaat en dergelijke lijnen of conclusies vinden daarin dus ook geen grond. Beetje digibronnen en er is genoeg te vinden.

Wat wil je nu precies tegen me zeggen? Ik begrijp het niet helemaal.

Wim Anker schreef: ↑Gisteren, 18:42

Ad Anker schreef: ↑Gisteren, 18:33 Zou het lukken dat bijv. de SGP een notitie schrijft hoe de Bijbel schrijft over vreemdelingen? Ik post hier een artikel met wat Bijbelse lijnen maar de discussie verzandt weer in heel veel rechts radicale retoriek van Wim bijvoorbeeld. En als er iets van duiding wordt gegeven krijg je als reactie: leg dat de ouders van Lisa maar uit. Dat slaat toch nergens op?
Of heeft de SGP daar al iets bezinnends over uitgebracht? Dan zie ik dat graag. Ben best benieuwd.

Natuurlijk. Rechts Radicaal. Welterusten allemaal.
Gelukkig post jij de "bijbelse lijnen" dus het slaapt vast lekker.

Nog geen richting van enige duiding, behalve weer een sneer en een goede wens.

Het grappige is dat ik maar een beetje moet digibronnen, zo zegt Groepscirkel als ik hem goed begrijp. Zijn we hier echt niet in staat om er iets van te zeggen? Dat had ik gehoopt, namelijk. Ik refereerde vanmorgen aan een mail die ik kreeg. Daar staan echt gruwelijke dingen in. Wat maakt dit toch zo verschrikkelijk gepolariseerd en heftig?

Ad Anker schreef: ↑Gisteren, 18:55

Wim Anker schreef: ↑Gisteren, 18:42

Ad Anker schreef: ↑Gisteren, 18:33 Zou het lukken dat bijv. de SGP een notitie schrijft hoe de Bijbel schrijft over vreemdelingen? Ik post hier een artikel met wat Bijbelse lijnen maar de discussie verzandt weer in heel veel rechts radicale retoriek van Wim bijvoorbeeld. En als er iets van duiding wordt gegeven krijg je als reactie: leg dat de ouders van Lisa maar uit. Dat slaat toch nergens op?
Of heeft de SGP daar al iets bezinnends over uitgebracht? Dan zie ik dat graag. Ben best benieuwd.

Natuurlijk. Rechts Radicaal. Welterusten allemaal.
Gelukkig post jij de "bijbelse lijnen" dus het slaapt vast lekker.

Nog geen richting van enige duiding, behalve weer een sneer en een goede wens.

Het grappige is dat ik maar een beetje moet digibronnen, zo zegt Groepscirkel als ik hem goed begrijp. Zijn we hier echt niet in staat om er iets van te zeggen? Dat had ik gehoopt, namelijk. Ik refereerde vanmorgen aan een mail die ik kreeg. Daar staan echt gruwelijke dingen in. Wat maakt dit toch zo verschrikkelijk gepolariseerd en heftig?

Als je het over een mail wil hebben, posten hier. Anders niet aan refereren.
(Je heb iig ook een mailadres waar die vandaan komt, kunnen 'em ook ff tracken).

En verder is de christelijke duiding best duidelijk en sta ik ook voor. Maar men komt gewoon afspraken niet na. Begin er gewoon mee.

Je hebt gelijk. Het was ter illustratie en niet persé nodig om dat hier te plaatsen. Ik schrik van de heftige toon hier die ik ook in de mail las. Maar ik zal daar over stoppen.

Wim Anker schreef: ↑Gisteren, 19:09 En verder is de christelijke duiding best duidelijk en sta ik ook voor.

Fijn, kan ik ergens iets vinden hierover? Voor mij is het niet zo duidelijk en voor de achterban ook niet. Ik hoor juist bij 'onze' achterban een behoorlijk heftige manier van praten over vreemdelingen.

Ad Anker schreef: ↑Gisteren, 19:16

Wim Anker schreef: ↑Gisteren, 19:09 En verder is de christelijke duiding best duidelijk en sta ik ook voor.

Fijn, kan ik ergens iets vinden hierover? Voor mij is het niet zo duidelijk en voor de achterban ook niet. Ik hoor juist bij 'onze' achterban een behoorlijk heftige manier van praten over vreemdelingen.

Niet over echte vluchtelingen hoor.

Wim Anker schreef: ↑Gisteren, 19:40

Ad Anker schreef: ↑Gisteren, 19:16

Wim Anker schreef: ↑Gisteren, 19:09 En verder is de christelijke duiding best duidelijk en sta ik ook voor.

Fijn, kan ik ergens iets vinden hierover? Voor mij is het niet zo duidelijk en voor de achterban ook niet. Ik hoor juist bij 'onze' achterban een behoorlijk heftige manier van praten over vreemdelingen.

Niet over echte vluchtelingen hoor.

En wat zijn echte vluchtelingen dan? Ik vind dat best lastig namelijk om dat te definiëren.
Met je eens dat er ‘harder’ omgegaan mag worden met uitkomsten van het asielproces (afspraak = afspraak). Daarbij moet het fors versimpeld en versneld worden, deze lange procedures zijn voor niemand goed en kosten teveel geld (qua rechtspraak en qua doorlopende kosten van huisvesting en dergelijke).

Ik las gister een bijdrage van Ds Marien Kollenstaart over asielzoekers. (In zijn boek 'Zoals Jezus')
Hij doet dat aan de hand van het boek Ruth

Naomi en Ruth: vreemdelingen naar de norm van deze tijd...
Naomi vluchtte met haar man en zonen van Bethlehem naar Moab vanwege de hongersnood. Daar trouwde haar zoon met Ruth, een Moabitische (vanuit Israëlisch oogpunt een dochter van de vijand)
Na het sterven van haar man en zonen keert Naomi terug naar haar geboorteland, en Ruth gaat met haar mee.
Naar onze maatstaven zouden zij waarschijnlijk als ‘economische vluchtelingen’ of ‘gelukszoekers’ worden bestempeld....

Naomi’s vluchtverhaal is er een van verlies en rouw. Ze dacht in Moab veilig te zijn, maar verloor daar haar man en beide zonen. Met lege handen en een gebroken hart keert zij terug.
Zo is het ook met de vluchtelingen van vandaag: velen dragen zware trauma’s mee van oorlog, vervolging en verlies. En ook na aankomst in Nederland is de strijd niet voorbij. De taal leren, werk vinden, zich aanpassen aan een vreemde cultuur, een nieuw bestaan opbouwen...het vraagt ontzettend veel.

We worden geroepen om de vluchteling niet eerst door de bril van de IND of de publieke opinie te zien, maar door de bril van Gods Woord. Daarin is de vreemdeling geen last, maar een mens geschapen naar Gods beeld, over wie de Heere Zich wil ontfermen.
Het verhaal van Naomi en Ruth laat zien dat de Heere ook in de weg van nood en migratie Zijn raad volvoert. De gemeente mag niet anders dan in navolging van Hem barmhartigheid oefenen, ook jegens hen die naar wereldse maatstaven ‘niet welkom’ zijn.

Dit confronteert ons met de vraag: spreekt uit ons oordeel over de vreemdeling de liefde van God, of angst?

Hoewel er vaak anders gedacht wordt, is de meerderheid van de vluchtelingen die Europa bereiken geen moslim maar christen. Tussen de 1 en 1,3 miljoen christenmigranten wonen in ons land. Velen zijn gevlucht juist vanwege hun geloof. In Europa is er godsdienstvrijheid.

Ook zijn er migranten die christen worden tijdens of na hun reis.
Ze komen in aanraking met gastvrije gelovigen die vrijwilliger zijn in bijvoorbeeld asielzoekerscentra; waardoor ze in aanraking komen met Gods Woord en Jezus gaan volgen.

Boaz neemt Ruth niet met argwaan waar maar met barmhartigheid. Hij informeert naar haar, spreekt haar persoonlijk aan, geeft haar werk en veiligheid, behandelt haar als gelijke, nodigt haar aan tafel en wijst haar op de God van Israël onder wiens vleugelen zij mag schuilen.

Boaz’ gastvrijheid wortelt in zijn eigen achtergrond: hij is de zoon van Rachab, de Kanaänitische. Zijn levensweg maakte hem bewogen om de vreemdeling. Zijn naam kan men verklaren als "Bewogen Om AsielZoekers"

De Bijbel leert ons dat de Heere een God is van de zwakke, de arme en de vreemdeling.
De roeping voor ons is om op Boaz te lijken, en daarmee op de God van Israël Zelf, Die Zijn vleugelen uitspreidt tot een schuilplaats.

Ik heb hier eens een doordenking (van de plaatselijke SGP fractie) geplaatst, in combinatie met een selectie van bijbelteksten die duiding geven. Een beetje zoeken zou dit eenvoudig boven water moeten halen @Ad Anker.

helma schreef: ↑Gisteren, 20:01 Ik las gister een bijdrage van Ds Marien Kollenstaart over asielzoekers. (In zijn boek 'Zoals Jezus')
Hij doet dat aan de hand van het boek Ruth

Naomi en Ruth: vreemdelingen naar de norm van deze tijd...
Naomi vluchtte met haar man en zonen van Bethlehem naar Moab vanwege de hongersnood. Daar trouwde haar zoon met Ruth, een Moabitische (vanuit Israëlisch oogpunt een dochter van de vijand)
Na het sterven van haar man en zonen keert Naomi terug naar haar geboorteland, en Ruth gaat met haar mee.
Naar onze maatstaven zouden zij waarschijnlijk als ‘economische vluchtelingen’ of ‘gelukszoekers’ worden bestempeld....

Naomi’s vluchtverhaal is er een van verlies en rouw. Ze dacht in Moab veilig te zijn, maar verloor daar haar man en beide zonen. Met lege handen en een gebroken hart keert zij terug.
Zo is het ook met de vluchtelingen van vandaag: velen dragen zware trauma’s mee van oorlog, vervolging en verlies. En ook na aankomst in Nederland is de strijd niet voorbij. De taal leren, werk vinden, zich aanpassen aan een vreemde cultuur, een nieuw bestaan opbouwen...het vraagt ontzettend veel.

We worden geroepen om de vluchteling niet eerst door de bril van de IND of de publieke opinie te zien, maar door de bril van Gods Woord. Daarin is de vreemdeling geen last, maar een mens geschapen naar Gods beeld, over wie de Heere Zich wil ontfermen.
Het verhaal van Naomi en Ruth laat zien dat de Heere ook in de weg van nood en migratie Zijn raad volvoert. De gemeente mag niet anders dan in navolging van Hem barmhartigheid oefenen, ook jegens hen die naar wereldse maatstaven ‘niet welkom’ zijn.

Dit confronteert ons met de vraag: spreekt uit ons oordeel over de vreemdeling de liefde van God, of angst?

Hoewel er vaak anders gedacht wordt, is de meerderheid van de vluchtelingen die Europa bereiken geen moslim maar christen. Tussen de 1 en 1,3 miljoen christenmigranten wonen in ons land. Velen zijn gevlucht juist vanwege hun geloof. In Europa is er godsdienstvrijheid.

Ook zijn er migranten die christen worden tijdens of na hun reis.
Ze komen in aanraking met gastvrije gelovigen die vrijwilliger zijn in bijvoorbeeld asielzoekerscentra; waardoor ze in aanraking komen met Gods Woord en Jezus gaan volgen.

Boaz neemt Ruth niet met argwaan waar maar met barmhartigheid. Hij informeert naar haar, spreekt haar persoonlijk aan, geeft haar werk en veiligheid, behandelt haar als gelijke, nodigt haar aan tafel en wijst haar op de God van Israël onder wiens vleugelen zij mag schuilen.

Boaz’ gastvrijheid wortelt in zijn eigen achtergrond: hij is de zoon van Rachab, de Kanaänitische. Zijn levensweg maakte hem bewogen om de vreemdeling. Zijn naam kan men verklaren als "Bewogen Om AsielZoekers"

De Bijbel leert ons dat de Heere een God is van de zwakke, de arme en de vreemdeling.
De roeping voor ons is om op Boaz te lijken, en daarmee op de God van Israël Zelf, Die Zijn vleugelen uitspreidt tot een schuilplaats.

Ik snap je deels, maar ik merk dat ik het heel lastig vind om de islamisering in de maatschappij te accepteren. Ik denk ook dat we die niet hoeven te accepteren. Alleen is het kader waarom we het niet zouden moeten accepteren verdwenen omdat het christendom verdwenen is. Het referentiekader is weg.

Wim Anker schreef: ↑Gisteren, 17:37 Ik mis nog wel de exxuses van @ZWP nu ook trouw gewoon de term omvolking gebruikt.
Kom er maar in hoor @ZWP!

Haha, nee hoor, ik denk eerder dat het met begrijpend lezen te maken heeft.

De besmette term 'omvolking' wordt in dat artikel gebruikt en expres omgedraaid (als een retorisch truukje). Een soort omdenken. Verder niet mijn manier om het te gebruiken, hoe dan ook, met alle negatieve connotaties die het heeft. Zoek maar eens op de Duitse variant in relatie tot de jaren dertig van de vorige eeuw.

JvW schreef:

helma schreef: ↑Gisteren, 20:01 Ik las gister een bijdrage van Ds Marien Kollenstaart over asielzoekers. (In zijn boek 'Zoals Jezus')
Hij doet dat aan de hand van het boek Ruth

Naomi en Ruth: vreemdelingen naar de norm van deze tijd...
Naomi vluchtte met haar man en zonen van Bethlehem naar Moab vanwege de hongersnood. Daar trouwde haar zoon met Ruth, een Moabitische (vanuit Israëlisch oogpunt een dochter van de vijand)
Na het sterven van haar man en zonen keert Naomi terug naar haar geboorteland, en Ruth gaat met haar mee.
Naar onze maatstaven zouden zij waarschijnlijk als ‘economische vluchtelingen’ of ‘gelukszoekers’ worden bestempeld....

Naomi’s vluchtverhaal is er een van verlies en rouw. Ze dacht in Moab veilig te zijn, maar verloor daar haar man en beide zonen. Met lege handen en een gebroken hart keert zij terug.
Zo is het ook met de vluchtelingen van vandaag: velen dragen zware trauma’s mee van oorlog, vervolging en verlies. En ook na aankomst in Nederland is de strijd niet voorbij. De taal leren, werk vinden, zich aanpassen aan een vreemde cultuur, een nieuw bestaan opbouwen...het vraagt ontzettend veel.

We worden geroepen om de vluchteling niet eerst door de bril van de IND of de publieke opinie te zien, maar door de bril van Gods Woord. Daarin is de vreemdeling geen last, maar een mens geschapen naar Gods beeld, over wie de Heere Zich wil ontfermen.
Het verhaal van Naomi en Ruth laat zien dat de Heere ook in de weg van nood en migratie Zijn raad volvoert. De gemeente mag niet anders dan in navolging van Hem barmhartigheid oefenen, ook jegens hen die naar wereldse maatstaven ‘niet welkom’ zijn.

Dit confronteert ons met de vraag: spreekt uit ons oordeel over de vreemdeling de liefde van God, of angst?

Hoewel er vaak anders gedacht wordt, is de meerderheid van de vluchtelingen die Europa bereiken geen moslim maar christen. Tussen de 1 en 1,3 miljoen christenmigranten wonen in ons land. Velen zijn gevlucht juist vanwege hun geloof. In Europa is er godsdienstvrijheid.

Ook zijn er migranten die christen worden tijdens of na hun reis.
Ze komen in aanraking met gastvrije gelovigen die vrijwilliger zijn in bijvoorbeeld asielzoekerscentra; waardoor ze in aanraking komen met Gods Woord en Jezus gaan volgen.

Boaz neemt Ruth niet met argwaan waar maar met barmhartigheid. Hij informeert naar haar, spreekt haar persoonlijk aan, geeft haar werk en veiligheid, behandelt haar als gelijke, nodigt haar aan tafel en wijst haar op de God van Israël onder wiens vleugelen zij mag schuilen.

Boaz’ gastvrijheid wortelt in zijn eigen achtergrond: hij is de zoon van Rachab, de Kanaänitische. Zijn levensweg maakte hem bewogen om de vreemdeling. Zijn naam kan men verklaren als "Bewogen Om AsielZoekers"

De Bijbel leert ons dat de Heere een God is van de zwakke, de arme en de vreemdeling.
De roeping voor ons is om op Boaz te lijken, en daarmee op de God van Israël Zelf, Die Zijn vleugelen uitspreidt tot een schuilplaats.

Ik snap je deels, maar ik merk dat ik het heel lastig vind om de islamisering in de maatschappij te accepteren. Ik denk ook dat we die niet hoeven te accepteren. Alleen is het kader waarom we het niet zouden moeten accepteren verdwenen omdat het christendom verdwenen is. Het referentiekader is weg.

Ik vind het zelf ook heel lastig.

Komt iedereen wel als vluchteling of zijn er met een dubbele agenda...


En wat beteken ik zelf voor 'de vreemdeling'?

helma schreef: ↑Gisteren, 20:34

JvW schreef:

helma schreef: ↑Gisteren, 20:01 Ik las gister een bijdrage van Ds Marien Kollenstaart over asielzoekers. (In zijn boek 'Zoals Jezus')
Hij doet dat aan de hand van het boek Ruth

Naomi en Ruth: vreemdelingen naar de norm van deze tijd...
Naomi vluchtte met haar man en zonen van Bethlehem naar Moab vanwege de hongersnood. Daar trouwde haar zoon met Ruth, een Moabitische (vanuit Israëlisch oogpunt een dochter van de vijand)
Na het sterven van haar man en zonen keert Naomi terug naar haar geboorteland, en Ruth gaat met haar mee.
Naar onze maatstaven zouden zij waarschijnlijk als ‘economische vluchtelingen’ of ‘gelukszoekers’ worden bestempeld....

Naomi’s vluchtverhaal is er een van verlies en rouw. Ze dacht in Moab veilig te zijn, maar verloor daar haar man en beide zonen. Met lege handen en een gebroken hart keert zij terug.
Zo is het ook met de vluchtelingen van vandaag: velen dragen zware trauma’s mee van oorlog, vervolging en verlies. En ook na aankomst in Nederland is de strijd niet voorbij. De taal leren, werk vinden, zich aanpassen aan een vreemde cultuur, een nieuw bestaan opbouwen...het vraagt ontzettend veel.

We worden geroepen om de vluchteling niet eerst door de bril van de IND of de publieke opinie te zien, maar door de bril van Gods Woord. Daarin is de vreemdeling geen last, maar een mens geschapen naar Gods beeld, over wie de Heere Zich wil ontfermen.
Het verhaal van Naomi en Ruth laat zien dat de Heere ook in de weg van nood en migratie Zijn raad volvoert. De gemeente mag niet anders dan in navolging van Hem barmhartigheid oefenen, ook jegens hen die naar wereldse maatstaven ‘niet welkom’ zijn.

Dit confronteert ons met de vraag: spreekt uit ons oordeel over de vreemdeling de liefde van God, of angst?

Hoewel er vaak anders gedacht wordt, is de meerderheid van de vluchtelingen die Europa bereiken geen moslim maar christen. Tussen de 1 en 1,3 miljoen christenmigranten wonen in ons land. Velen zijn gevlucht juist vanwege hun geloof. In Europa is er godsdienstvrijheid.

Ook zijn er migranten die christen worden tijdens of na hun reis.
Ze komen in aanraking met gastvrije gelovigen die vrijwilliger zijn in bijvoorbeeld asielzoekerscentra; waardoor ze in aanraking komen met Gods Woord en Jezus gaan volgen.

Boaz neemt Ruth niet met argwaan waar maar met barmhartigheid. Hij informeert naar haar, spreekt haar persoonlijk aan, geeft haar werk en veiligheid, behandelt haar als gelijke, nodigt haar aan tafel en wijst haar op de God van Israël onder wiens vleugelen zij mag schuilen.

Boaz’ gastvrijheid wortelt in zijn eigen achtergrond: hij is de zoon van Rachab, de Kanaänitische. Zijn levensweg maakte hem bewogen om de vreemdeling. Zijn naam kan men verklaren als "Bewogen Om AsielZoekers"

De Bijbel leert ons dat de Heere een God is van de zwakke, de arme en de vreemdeling.
De roeping voor ons is om op Boaz te lijken, en daarmee op de God van Israël Zelf, Die Zijn vleugelen uitspreidt tot een schuilplaats.

Ik snap je deels, maar ik merk dat ik het heel lastig vind om de islamisering in de maatschappij te accepteren. Ik denk ook dat we die niet hoeven te accepteren. Alleen is het kader waarom we het niet zouden moeten accepteren verdwenen omdat het christendom verdwenen is. Het referentiekader is weg.

Ik vind het zelf ook heel lastig.

Komt iedereen wel als vluchteling of zijn er met een dubbele agenda...


En wat beteken ik zelf voor 'de vreemdeling'?

Nogmaals: wat is een vluchteling? Het is vaak een mengeling van redenen.
Er zijn er zeker met een dubbele agenda, dat staat voor mij als een paal boven water.
Wat betreft je laatste punt: nu ze hier toch zijn moeten we ze wel bekend maken met het geloof in Jezus Christus.

Ad Anker schreef: ↑Gisteren, 18:33 Zou het lukken dat bijv. de SGP een notitie schrijft hoe de Bijbel schrijft over vreemdelingen? Ik post hier een artikel met wat Bijbelse lijnen maar de discussie verzandt weer in heel veel rechts radicale retoriek van Wim bijvoorbeeld. En als er iets van duiding wordt gegeven krijg je als reactie: leg dat de ouders van Lisa maar uit. Dat slaat toch nergens op?
Of heeft de SGP daar al iets bezinnends over uitgebracht? Dan zie ik dat graag. Ben best benieuwd.

Als ik inhoudelijk reageer blijft het angstvallig stil. Ik vind je bijdrage in dit topic zeer merkwaardig terwijl ik dat normaal niet heb. Mogelijk ligt dat aan mij wat rechtse bril?

helma schreef: ↑Gisteren, 20:01 Ik las gister een bijdrage van Ds Marien Kollenstaart over asielzoekers. (In zijn boek 'Zoals Jezus')
Hij doet dat aan de hand van het boek Ruth

Naomi en Ruth: vreemdelingen naar de norm van deze tijd...
Naomi vluchtte met haar man en zonen van Bethlehem naar Moab vanwege de hongersnood. Daar trouwde haar zoon met Ruth, een Moabitische (vanuit Israëlisch oogpunt een dochter van de vijand)
Na het sterven van haar man en zonen keert Naomi terug naar haar geboorteland, en Ruth gaat met haar mee.
Naar onze maatstaven zouden zij waarschijnlijk als ‘economische vluchtelingen’ of ‘gelukszoekers’ worden bestempeld....

Naomi’s vluchtverhaal is er een van verlies en rouw. Ze dacht in Moab veilig te zijn, maar verloor daar haar man en beide zonen. Met lege handen en een gebroken hart keert zij terug.
Zo is het ook met de vluchtelingen van vandaag: velen dragen zware trauma’s mee van oorlog, vervolging en verlies. En ook na aankomst in Nederland is de strijd niet voorbij. De taal leren, werk vinden, zich aanpassen aan een vreemde cultuur, een nieuw bestaan opbouwen...het vraagt ontzettend veel.

We worden geroepen om de vluchteling niet eerst door de bril van de IND of de publieke opinie te zien, maar door de bril van Gods Woord. Daarin is de vreemdeling geen last, maar een mens geschapen naar Gods beeld, over wie de Heere Zich wil ontfermen.
Het verhaal van Naomi en Ruth laat zien dat de Heere ook in de weg van nood en migratie Zijn raad volvoert. De gemeente mag niet anders dan in navolging van Hem barmhartigheid oefenen, ook jegens hen die naar wereldse maatstaven ‘niet welkom’ zijn.

Dit confronteert ons met de vraag: spreekt uit ons oordeel over de vreemdeling de liefde van God, of angst?

Hoewel er vaak anders gedacht wordt, is de meerderheid van de vluchtelingen die Europa bereiken geen moslim maar christen. Tussen de 1 en 1,3 miljoen christenmigranten wonen in ons land. Velen zijn gevlucht juist vanwege hun geloof. In Europa is er godsdienstvrijheid.

Ook zijn er migranten die christen worden tijdens of na hun reis.
Ze komen in aanraking met gastvrije gelovigen die vrijwilliger zijn in bijvoorbeeld asielzoekerscentra; waardoor ze in aanraking komen met Gods Woord en Jezus gaan volgen.

Boaz neemt Ruth niet met argwaan waar maar met barmhartigheid. Hij informeert naar haar, spreekt haar persoonlijk aan, geeft haar werk en veiligheid, behandelt haar als gelijke, nodigt haar aan tafel en wijst haar op de God van Israël onder wiens vleugelen zij mag schuilen.

Boaz’ gastvrijheid wortelt in zijn eigen achtergrond: hij is de zoon van Rachab, de Kanaänitische. Zijn levensweg maakte hem bewogen om de vreemdeling. Zijn naam kan men verklaren als "Bewogen Om AsielZoekers"

De Bijbel leert ons dat de Heere een God is van de zwakke, de arme en de vreemdeling.
De roeping voor ons is om op Boaz te lijken, en daarmee op de God van Israël Zelf, Die Zijn vleugelen uitspreidt tot een schuilplaats.

Ik hoor deze aanduiding zelden terwijl heel wat Nederlanders die hun geluk in het buitenland zoeken met hangende pootjes terugkomen.