KDD schreef:Wat bezwaren over wat er in hoofdstuk zes geschreven is:

Dr. T. Ouwerkerk schreef: In het vervolg wordt de verkiezing gelijkgesteld met het verbond door – let erop! – te spreken over de gelijkstelling van verkiezingsgenade en verbondsgenade. Hier wordt niet verstaan dat de verkiezing bron van de zaligheid is met het bloed van Christus als fundament van de zaligheid. En dat het ene werk der genade tweezijdig is. Waarbij het verbod der verlossing zich manifesteert in de weg van het genadeverbond.

Dr. T. Ouwerkerk schreef: Verbondsleven
Een aspect van het verbondsleven duidt ons doopformulier aan als het doden van onze oude natuur. Een aantal curieuze zinnen volgt. De oude natuur kan volgens de auteur niet bekeerd worden. Even later: ‘Dit onderstreept de noodzaak van bekering.’ Beide zinnen spreken elkaar tegen. ‘De doop betekent dat onze oude mens in de werkelijkheid van Christus is gekruisigd.’ Dat is onwaar. Het zou betekenen dat de dopeling een nieuw mens is. Al kan de dopeling al in de schoot van de moeder wedergeboren/bekeerd zijn. Hoe de twee partijen van het verbond zich verhouden tot het tweeërlei kindschap bij de auteur blijft vragen oproepen. Temeer daar in dit verband de rhetorische vraag wordt gesteld: ‘Hebben we geen deel aan Christus?’
De auteur gaat verder en zegt op het eerste gezicht behartenswaardige zaken over het werk van de Geest. Maar het is meer coöperatie met de mens dan het werk van de Geest alleen. ‘Door Gods Geest voltrekken wij (sic) het oordeel over de oude mens (Rom. 8:13).’ Weer zo’n dubbelzinnige zin die een tekst uit z’n verband haalt. Want Paulus zegt direct erna: ‘Want zovelen als er door den Geest Gods geleid worden , die zijn kinderen Gods.’ Voortdurend wordt er gesproken op de manier van coöperatie tussen God en mens.

Maanenschijn schreef: ↑Gisteren, 14:25

KDD schreef:Wat bezwaren over wat er in hoofdstuk zes geschreven is:

Dr. T. Ouwerkerk schreef: In het vervolg wordt de verkiezing gelijkgesteld met het verbond door – let erop! – te spreken over de gelijkstelling van verkiezingsgenade en verbondsgenade. Hier wordt niet verstaan dat de verkiezing bron van de zaligheid is met het bloed van Christus als fundament van de zaligheid. En dat het ene werk der genade tweezijdig is. Waarbij het verbod der verlossing zich manifesteert in de weg van het genadeverbond.

Dr. T. Ouwerkerk schreef: Verbondsleven
Een aspect van het verbondsleven duidt ons doopformulier aan als het doden van onze oude natuur. Een aantal curieuze zinnen volgt. De oude natuur kan volgens de auteur niet bekeerd worden. Even later: ‘Dit onderstreept de noodzaak van bekering.’ Beide zinnen spreken elkaar tegen. ‘De doop betekent dat onze oude mens in de werkelijkheid van Christus is gekruisigd.’ Dat is onwaar. Het zou betekenen dat de dopeling een nieuw mens is. Al kan de dopeling al in de schoot van de moeder wedergeboren/bekeerd zijn. Hoe de twee partijen van het verbond zich verhouden tot het tweeërlei kindschap bij de auteur blijft vragen oproepen. Temeer daar in dit verband de rhetorische vraag wordt gesteld: ‘Hebben we geen deel aan Christus?’
De auteur gaat verder en zegt op het eerste gezicht behartenswaardige zaken over het werk van de Geest. Maar het is meer coöperatie met de mens dan het werk van de Geest alleen. ‘Door Gods Geest voltrekken wij (sic) het oordeel over de oude mens (Rom. 8:13).’ Weer zo’n dubbelzinnige zin die een tekst uit z’n verband haalt. Want Paulus zegt direct erna: ‘Want zovelen als er door den Geest Gods geleid worden , die zijn kinderen Gods.’ Voortdurend wordt er gesproken op de manier van coöperatie tussen God en mens.

Ik vind dit wel iets lastig worden. Ouwerkerk lijkt een karikatuur te maken van zinnen uit dit hoofdstuk. Daarnaast merk ik dat ik er behoorlijk wat tijd in steek om met (altijd onvolledige citaten) duiding en context aan te geven. Wat overigens dan geen gespreksstof oplevert.

Ik begin ook te begrijpen waarom nog niemand lust heeft gehad om het document van Ouwerkerk te weerleggen. Het ziet namelijk niet op een inhoudelijk gesprek over de materie, maar lijkt een karikatuur te maken van willekeurige zinnen, niet gelezen in hun verband. Voor zover ik de citaten kan beoordelen.

Bovenstaande bezwaren over hoofdstuk 6 zijn prima in zijn verband te plaatsen en met citaten te weerleggen. Maar dan moet ik mij, of wagen aan een (mogelijk subjectieve) samenvatting van dit hoofdstuk, of bijna het hele hoofdstuk citeren. Ik ga beide niet doen.

Dan zeg ik toch: neem en lees.

Dr. T. Ouwerkerk schreef:
De bediening van de doop
De zinsnede ‘We staan op naam en onder de zeggenschap van Vader, Zoon en Heilige Geest. Deze drie personen eigenen (cursivering van mij, to) ons kind door de doop. Deze drie personen eigenen ons kind niet alleen als Schepper, maar als Herschepper (cursivering van mij, to). Ja, het staat er echt. Toerekening en toe-eigening vallen samen, zoals ik in het voorgaande al heb betoogd en zoals het vervolg in deze paragraaf ons ook laat zien. Vergelijk de volgende zin. ‘Door de doop bloeit de gemeenschap met de Heilige Geest op.’

Maanenschijn schreef: ↑Gisteren, 14:25

KDD schreef:Wat bezwaren over wat er in hoofdstuk zes geschreven is:

Dr. T. Ouwerkerk schreef: In het vervolg wordt de verkiezing gelijkgesteld met het verbond door – let erop! – te spreken over de gelijkstelling van verkiezingsgenade en verbondsgenade. Hier wordt niet verstaan dat de verkiezing bron van de zaligheid is met het bloed van Christus als fundament van de zaligheid. En dat het ene werk der genade tweezijdig is. Waarbij het verbod der verlossing zich manifesteert in de weg van het genadeverbond.

Dr. T. Ouwerkerk schreef: Verbondsleven
Een aspect van het verbondsleven duidt ons doopformulier aan als het doden van onze oude natuur. Een aantal curieuze zinnen volgt. De oude natuur kan volgens de auteur niet bekeerd worden. Even later: ‘Dit onderstreept de noodzaak van bekering.’ Beide zinnen spreken elkaar tegen. ‘De doop betekent dat onze oude mens in de werkelijkheid van Christus is gekruisigd.’ Dat is onwaar. Het zou betekenen dat de dopeling een nieuw mens is. Al kan de dopeling al in de schoot van de moeder wedergeboren/bekeerd zijn. Hoe de twee partijen van het verbond zich verhouden tot het tweeërlei kindschap bij de auteur blijft vragen oproepen. Temeer daar in dit verband de rhetorische vraag wordt gesteld: ‘Hebben we geen deel aan Christus?’
De auteur gaat verder en zegt op het eerste gezicht behartenswaardige zaken over het werk van de Geest. Maar het is meer coöperatie met de mens dan het werk van de Geest alleen. ‘Door Gods Geest voltrekken wij (sic) het oordeel over de oude mens (Rom. 8:13).’ Weer zo’n dubbelzinnige zin die een tekst uit z’n verband haalt. Want Paulus zegt direct erna: ‘Want zovelen als er door den Geest Gods geleid worden , die zijn kinderen Gods.’ Voortdurend wordt er gesproken op de manier van coöperatie tussen God en mens.

Ik vind dit wel iets lastig worden. Ouwerkerk lijkt een karikatuur te maken van zinnen uit dit hoofdstuk. Daarnaast merk ik dat ik er behoorlijk wat tijd in steek om met (altijd onvolledige citaten) duiding en context aan te geven. Wat overigens dan geen gespreksstof oplevert.

Ik begin ook te begrijpen waarom nog niemand lust heeft gehad om het document van Ouwerkerk te weerleggen. Het ziet namelijk niet op een inhoudelijk gesprek over de materie, maar lijkt een karikatuur te maken van willekeurige zinnen, niet gelezen in hun verband. Voor zover ik de citaten kan beoordelen.

Bovenstaande bezwaren over hoofdstuk 6 zijn prima in zijn verband te plaatsen en met citaten te weerleggen. Maar dan moet ik mij, of wagen aan een (mogelijk subjectieve) samenvatting van dit hoofdstuk, of bijna het hele hoofdstuk citeren. Ik ga beide niet doen.

Dan zeg ik toch: neem en lees.

DDD schreef: ↑Gisteren, 15:40 Noem dan eens twee letterlijke citaten uit het boek waaruit blijkt dat volgens de teksten in het boek 'het in onze kracht ligt om vervulling te geven aan de beloften'? Ik zou denken dat zelfs een volbloed Arminiaan dat niet zo snel zou vinden.

Maanenschijn schreef: ↑Gisteren, 14:25

KDD schreef:Wat bezwaren over wat er in hoofdstuk zes geschreven is:

Dr. T. Ouwerkerk schreef: In het vervolg wordt de verkiezing gelijkgesteld met het verbond door – let erop! – te spreken over de gelijkstelling van verkiezingsgenade en verbondsgenade. Hier wordt niet verstaan dat de verkiezing bron van de zaligheid is met het bloed van Christus als fundament van de zaligheid. En dat het ene werk der genade tweezijdig is. Waarbij het verbod der verlossing zich manifesteert in de weg van het genadeverbond.

Dr. T. Ouwerkerk schreef: Verbondsleven
Een aspect van het verbondsleven duidt ons doopformulier aan als het doden van onze oude natuur. Een aantal curieuze zinnen volgt. De oude natuur kan volgens de auteur niet bekeerd worden. Even later: ‘Dit onderstreept de noodzaak van bekering.’ Beide zinnen spreken elkaar tegen. ‘De doop betekent dat onze oude mens in de werkelijkheid van Christus is gekruisigd.’ Dat is onwaar. Het zou betekenen dat de dopeling een nieuw mens is. Al kan de dopeling al in de schoot van de moeder wedergeboren/bekeerd zijn. Hoe de twee partijen van het verbond zich verhouden tot het tweeërlei kindschap bij de auteur blijft vragen oproepen. Temeer daar in dit verband de rhetorische vraag wordt gesteld: ‘Hebben we geen deel aan Christus?’
De auteur gaat verder en zegt op het eerste gezicht behartenswaardige zaken over het werk van de Geest. Maar het is meer coöperatie met de mens dan het werk van de Geest alleen. ‘Door Gods Geest voltrekken wij (sic) het oordeel over de oude mens (Rom. 8:13).’ Weer zo’n dubbelzinnige zin die een tekst uit z’n verband haalt. Want Paulus zegt direct erna: ‘Want zovelen als er door den Geest Gods geleid worden , die zijn kinderen Gods.’ Voortdurend wordt er gesproken op de manier van coöperatie tussen God en mens.

Ik vind dit wel iets lastig worden. Ouwerkerk lijkt een karikatuur te maken van zinnen uit dit hoofdstuk. Daarnaast merk ik dat ik er behoorlijk wat tijd in steek om met (altijd onvolledige citaten) duiding en context aan te geven. Wat overigens dan geen gespreksstof oplevert.

Ik begin ook te begrijpen waarom nog niemand lust heeft gehad om het document van Ouwerkerk te weerleggen. Het ziet namelijk niet op een inhoudelijk gesprek over de materie, maar lijkt een karikatuur te maken van willekeurige zinnen, niet gelezen in hun verband. Voor zover ik de citaten kan beoordelen.

Bovenstaande bezwaren over hoofdstuk 6 zijn prima in zijn verband te plaatsen en met citaten te weerleggen. Maar dan moet ik mij, of wagen aan een (mogelijk subjectieve) samenvatting van dit hoofdstuk, of bijna het hele hoofdstuk citeren. Ik ga beide niet doen.

Dan zeg ik toch: neem en lees.

De hele recensie wekt de indruk van iemand met een mbo-werk- en denkniveau die een academisch boek onwelwillend leest en daar vervolgens op losgaat. Ik vroeg al eens eerder waarom iemand zoiets serieus kan nemen. Ik begrijp het nog steeds niet.

Het is natuurlijk ook mogelijk dat iemands verstandelijke vermogens gaan afnemen, maar in ieder geval: dit had nooit zo moeten worden gepubliceerd. Het is een schande voor de familie.

DDD schreef: ↑23 jan 2026, 10:46 Dat iemand grote woorden gebruikt, betekent niet dat hij geen spaan heel laat van wat een ander schrijft, wat mij betreft. Maar goed. De doop is een eindeloze discussie, en daar ga ik niet aan beginnen.

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 19:16 Fijn dat het je duidelijk is dat de recensie onzinnig is

Maanenschijn schreef: ↑20 feb 2026, 20:11

KDD schreef:

Maanenschijn schreef: ↑20 feb 2026, 17:42

DDD schreef:
Dit is toch belachelijk? Een totaal niet onderbouwd bezwaar hier plaatsen? Wat mij betreft, worden dit soort onzinbijdragen weggemodereerd. Het voegt niets toe aan het gesprek.

Rustig, denk om je hart. Ik begrijp dat het een zin is in de bijdrage van Dr. Ouwerkerk. Vandaar mijn vraag aan KDD hiervoor aan welke passage(s) hij dit ontleent uit het boek. Want dan kunnen we daarop ingaan.

Nu even weer wat tijd. Het was een bezwaar van dr. T. Ouwerkerk. Hier is wat hij schreef:

Dr. T. Ouwerkerk schreef: De genade van het nieuwe hart wordt uitgespeeld tegenover het geloof. Jezus vraagt aan Petrus niet of hij een nieuw hart heeft, maar of hij gelooft. Je wrijft je ogen uit als je deze hermeneutische (on)zin leest.
Het is onwaar dat in de Bijbel het ‘nieuwe hart’ niet functioneert als zelfstandig begrip. Het is een polymorf begrip dat in alle facetten laat zien dat wij van nieuws geboren moeten worden en dat zonder heiligmaking niemand de HEERE zal zien. Het geloof daarentegen is heilsordelijk gezien geen zelfstandig begrip. Het is een instrumentaal begrip. Hoewel onmisbaar voor de zaligheid heeft het intrinsiek geen waarde (Calvijn). Het geloof rechtvaardigt ons niet. Christus rechtvaardigt ons door het geloof.
Dan mag de auteur terecht missstanden ten aanzien van het bovenstaande aanwijzen, maar het blijft gelden: tenzij iemand wederom geboren wordt hij kan het koninkrijk Gods niet zien. Dat is geen wedergeboorte-theologie maar Bijbelse theologie

Ik moet twee keer lezen wat Ouwerkerk hier bedoeld en het is mij nog nog niet erg duidelijk. Ik denk dat het over deze passage heeft:

Citaat: Het begrip ‘nieuw hart’ is dus niet bedoeld als een massief begrip waarin alle genade van God wordt samengevat. In de Bijbel functioneert het ‘nieuwe hart’ niet als een zelfstandig begrip. In de Psalmen vinden we nood en aanvechting, maar we komen geen mensen tegen die het lek boven water hebben omdat ze een nieuw hart hebben. De man met een nieuw hart bidt: ‘Schep mij een rein hart, o God! en vernieuw in het binnenste van mij een vaste geest’ (Ps. 51:12). Het nieuwe hart gaat hier dus niet over de eenmalige bijzondere ervaring van het ontvangen van een nieuw hart.

Jezus vraagt aan Petrus niet of hij een nieuw hart heeft, maar Hij vraagt wat hij van de Christus denkt en of hij Hem liefheeft (Matth. 16:13-16 en Joh. 21:15-17). De 3000 op de Pinksterdag laten zich dopen in de Naam van Jezus Christus tot vergeving van hun zonden. Ze laten zich niet dopen omdat ze een nieuw hart hebben en Petrus belooft hen ook geen nieuw hart. Als de moorman zich laat dopen, belijdt hij niet zijn wedergeboorte, maar hij belijdt te geloven dat Jezus Christus Gods Zoon is.

Op wat Ouwerkerk schrijft over ‘polymorf begrip’ en verder wil ik graag deze citaten tegenover stellen:

Citaat: Daarom zijn we onbekwaam tot enig geestelijk goed en geneigd tot alle kwaad.We zouden dit nog verder kunnen toespitsen door te zeggen dat we alleen maar geneigd zijn tot alle kwaad. Waar komt dit vandaan? Ons God-hatende vlees onderwerpt zich niet aan Gods wet (Rom. 8:7). Eén van de machtige beloften van Gods genadeverbond is dan ook de transformatie van onze diepste persoonlijkheid: ‘En Ik zal u een nieuw hart geven, en zal een nieuwe geest geven in het binnenste van u; en Ik zal het stenen hart uit uw vlees wegnemen, en zal u een vlesen hart geven’ (Ez. 36:26). Deze boodschap van een nieuw hart bepaalt ons bij de ernst van onze situatie. Ons verdorven hart heeft geen mogelijkheden om zichzelf te reinigen of om de goede keuze van het geloof te maken. We hebben hartvernieuwende genade nodig. Dat is het christelijke van de opvoeding waarin we met klem horen over de noodzaak van een nieuw hart. Immers, het kan in ons leven niet bij het oude blijven. Deze boodschap is ook een medicijn tegen de oppervlakkige sfeer dat we een schaapje van Jezus’ kudde zijn en ons nergens om hoeven te bekommeren. Einde citaat.

Van Vlastuin gaat diep in op (de werking) van het begrip ‘nieuw hart’. Ik denk dat de essentie van zijn betoog hierover in deze passage is weergegeven:

Citaat: Het onmiddellijke karakter van het nieuwe hart kan ook betekenen dat godvrezende mensen het zicht op Gods genade missen. De Heilige Geest werkt in hen, maar zij hebben het gevoel dat ze geen wedergeboorte-ervaring, geen Paulus-bekering hebben meegemaakt. Bovendien hebben ze dan ook nogal eens een perfectionistische opvatting over een nieuw hart, zodat alles erop wijst dat ze geen nieuw hart hebben. Als ze dan ook nog systematisch geleerd hebben dat ze niet op hun doop mogen vertrouwen, is God op afstand van hun ziel gehouden. Zo blijven ze tot op hun sterfbed om een nieuw hart bidden. Hiermee doen we de Heilige Geest veel verdriet en het geestelijke leven komt onder een stolp te liggen. Eigenlijk hebben we zo geen boodschap aan het Evangelie, omdat het Evangelie van onze Heere Jezus Christus achter de deur van het nieuwe hart is geparkeerd. Zonder de nieuwe bron van geestelijk leven in ons kunnen we immers niet geloven en liefhebben, zoeken of zien. Pas nadat we een nieuw hart hebben gekregen, kunnen we bidden en betrouwen, verwachten en verlangen.

Voordat ik de moeite neem om verdere citaten te ontleden, hoe beoordeel jij de door mij aangevoerde citaten?

Ik moet wel zeggen dat met deze laatste passage van Ouwerkerk ik zijn kritiek wat minder serieus neem. Het getuigt niet van zorgvuldig lezen en inhoudelijk reageren.

En dit past ook bij de vraag tijdens het symposium: ‘Wim, wat heb je toch met dat nieuwe hart’.

KDD schreef: ↑20 feb 2026, 22:57 Bedankt voor de weergave. In de laatste citaat vindt ik dat hij gemeenteleden tekort doet in hun kennis. Een godvrezend mens weet heus wel dat een Paulus-bekeering zelden voorkomt. De eerste twee citaten valt weinig over te zeggen. Maar als je over een nieuw hart spreekt is context wel belangrijk. Ezek.36:26 is anders dan psalm 51:12. En dat wordt toch hopelijk uitgelegd op catechisatie?

huisman schreef: ↑Gisteren, 19:34

Bertiel schreef: ↑Gisteren, 19:16 Fijn dat het je duidelijk is dat de recensie onzinnig is

Niet persoonlijk op jou maar ik vind dit te makkelijk. dr. Ouwerkerk, dr. P de Vries en dr. W van Vlastuin schrijven alle drie geen onzin. Ik ben het zelfs voor een groot deel met alle drie eens en leer van alle drie. De eerste twee schrijven wel veel teveel op de persoon en dat is jammer omdat daardoor de inhoud van hun bijdragen in het water dreigt te vallen.
Dr. W van Vlastuin is een betrouwbaar gereformeerd theoloog en vanuit die waardering mag er een stevig gesprek ontstaan. Daarom was het symposium over het boek ook zo waardevol.

helma schreef: ↑20 feb 2026, 14:35

Maanenschijn schreef:

KDD schreef:Misschien kunnen we dan wat bezwaren noemen en weerleggen.

Dr. T. Ouwerkerk schreef: De auteur wijst erop dat het formulier is geschreven op de golflengte van het ware geloof en zo ook de ouders benadert. Wij zijn echter kinderen des toorns volgens het formulier. Waarom staat er niet wij waren kinderen des toorns? Je zou verwachten dat wij kinderen des toorns wáren.

Dat wil ik. De vraag die Ouwerkerk hier oproept is een letterlijke herhaling van de vraag die Vlastuin ook heeft:
Citaat: Vanuit de parallellie met de gemeente van Efeze zouden we in dit geval echter verwachten dat er in de eerste regels van het formulier zou staan dat wij kinderen des toorns wáren. Nu staat er dat we kinderen des toorns zíjn.

Van Vlastuin geeft hierbij aan:
Citaat: De benadering van ons doopformulier onderstreept de ernst van onze nood en ellende. In onze eerste geboorte zijn we kinderen des toorns. We kunnen aan deze onveranderlijke positie niet ontkomen. We moeten van positie veranderen om hieraan te ontgaan. Kan dat? Er is niets minder dan een geestelijke her-geboorte nodig om hierin verandering te brengen. Alleen wedergeboorte brengt ons van de ene positie in de andere positie. Door wedergeboorte gaan we van de positie van kinderen des toorns over tot de positie van kinderen van God.

Een stukje verder: Citaat: Kortom, ons doopformulier bepaalt ons terecht in de tegenwoordige tijd bij Gods toorn. Deze aangrijpende notie geldt niet alleen voor ongelovigen, maar juist ook voor gelovigen. We kunnen het Evangelie alleen peilen als het tot ons doordringt wie wij zijn tegenover onze Bruidegom en Wie Hij is tegenover ons. Als we dit contrast niet peilen, maken we de boodschap van Gods heil tot een goedkope geruststelling waar alle dynamiek uit is verdwenen.

De auteur (om met Ouwerkerk te spreken) erkent voluit de toorn van God over de zonde, niet enkel bij ongelovigen maar ook bij gelovigen en onderschrijft de noodzaak van wedergeboorte. In het boek is er natuurlijk veel meer over te lezen in de paragraaf: Wie zijn kinderen des toorns.

Ik ben pas in hoofdstuk 1 (over kinderen des toorns) maar ik vind het gedeelte over Gods toorn óók in het leven van gelovigen heel aangrijpend.

Enkele citaten die ik heb opgeschreven:

"Vanuit de intense relatie van de Hemelse Bruidegom vertoornt Hij Zich verschrikkelijk over onze ontrouw"

"In het licht van Gods onuitputtelijke goedheid zien we het onuitputtelijk kwaad van ons eigen hart.
In het licht van Zijn bewogen hart ontdekken we ons harde hart"

"Dat wij zondigden zonder ons daarvan bewust te zijn, leert ons dat zonde dieper wortelt dan ons bewustzijn".

"De onreinheid van de zonde bevindt zich niet naast de reinheid, maar ons onreine hart verontreinigt al onze vermogens"

"Gods toorn is de startpositie van ons leven. We beginnen ons leven als een zondaar"