Christine & Gerjanne

[DDD]

Zegt de Bijbel iets over verjaardagen? Ik kan alleen Job 1 vers 4 bedenken, waarvan meerderen vermoeden dat het daar over verjaardagen gaat.

Natuurlijk zegt de Bijbel heel veel over verjaardagen. Althans, over de achterliggende gedachten ervan. Bijbelse waarden als het belang van relaties, trouw, dankbaarheid, vreugde, het erkennen van Gods weldaden, liefde tot de naaste hangen hier nauw mee samen.

Het steeds minder vieren van verjaardagen zie ik ook niet als een teken van een grotere doorwerking van de bijbelse waarden in onze cultuur. Het is mijns inziens een teken van individualisme en hedonisme, van ieder voor zich en God voor niemand, want die bestaat niet.

Ik ben dus heel benieuwd welke bijbelse waarden er voor het standpunt van de dames aan te dragen zijn. Misschien matigheid en soberheid. Maar mijn grote punt is: zij laten God en zijn Woord in dit gesprek totaal buiten beschouwing en zijn zichzelf tot norm.

Daarin mis ik dus het besef om voor het aangezicht van God te leven. En merkwaardigerwijs geldt dat ook in de bijdragen van Evangelist, niettegenstaande haar naam.

En verder ga ik niet beweren dat de kringverjaardag een bijbelse opdracht is. Een dansfeest lijkt me meer in de richting komen, als je nu naar bijbelse voorbeelden kijkt. Maar daar gaat het mij niet om. Het gaat mij om de norm waaraan wij onze keuzes afmeten.

En dan niet alleen bij dingen die volgens sommige mensen dan uitzonderlijk belangrijk zouden zijn, maar gewoon in alle dagelijkse dingen van het leven.

[Zita]

Ik vier mijn verjaardag niet. Geen zin in, geen behoefte aan, en omdat het middenin de zomervakantie valt, was het voorheen altijd een wat sneue toestand met meer afzeggers dan vierenden.
Mijn ouders vierden het altijd met een kringverjaardag in een overvolle kamer. Dat gaf wekenlang stress en gedoe en weinig plezier, dus wellicht dat ik daardoor verjaardagen niet zo hoog waardeer.
Ooit bij een 'kroonjaar' was er een surprise-toestand georganiseerd. Ik was daar niet blij mee. Volgens mij heb ik het beleefd uitgezeten, maar wat maanden later verzocht zoiets nooit meer te doen. Dus mocht ik nog een kroonjaar beleven, dan zorg ik gewoon dat ik die dag onvindbaar ben.
In mijn omgeving zijn er nog maar weinig verjaardagen. De meeste zijn niet leuk. Liever in kleiner verband of met alleen maar bekenden een leuke activiteit of een avond waarbij je het ergens over kunt hebben. In de familie is er ook een reeks verjaardagen waar de gespreksstof na een halfuur op lijkt te zijn en men elkaar zwijgend aanstaart. Of één persoon heeft een klaagverhaal dat de halve avond vult.
Kortom: weinig verjaardagsenthousiasme alhier.

[Evangelist]

Zegt de Bijbel iets over verjaardagen? Ik kan alleen Job 1 vers 4 bedenken, waarvan meerderen vermoeden dat het daar over verjaardagen gaat.

Natuurlijk zegt de Bijbel heel veel over verjaardagen. Althans, over de achterliggende gedachten ervan. Bijbelse waarden als het belang van relaties, trouw, dankbaarheid, vreugde, het erkennen van Gods weldaden, liefde tot de naaste hangen hier nauw mee samen.

Het steeds minder vieren van verjaardagen zie ik ook niet als een teken van een grotere doorwerking van de bijbelse waarden in onze cultuur. Het is mijns inziens een teken van individualisme en hedonisme, van ieder voor zich en God voor niemand, want die bestaat niet.

Ik ben dus heel benieuwd welke bijbelse waarden er voor het standpunt van de dames aan te dragen zijn. Misschien matigheid en soberheid. Maar mijn grote punt is: zij laten God en zijn Woord in dit gesprek totaal buiten beschouwing en zijn zichzelf tot norm.

Daarin mis ik dus het besef om voor het aangezicht van God te leven. En merkwaardigerwijs geldt dat ook in de bijdragen van Evangelist, niettegenstaande haar naam.

En verder ga ik niet beweren dat de kringverjaardag een bijbelse opdracht is. Een dansfeest lijkt me meer in de richting komen, als je nu naar bijbelse voorbeelden kijkt. Maar daar gaat het mij niet om. Het gaat mij om de norm waaraan wij onze keuzes afmeten.

En dan niet alleen bij dingen die volgens sommige mensen dan uitzonderlijk belangrijk zouden zijn, maar gewoon in alle dagelijkse dingen van het leven.

Je slaat heel erg door, DDD! Je hebt hier de podcast van C&G opgevoerd en het gesprek op het vieren van verjaardagen gebracht.
De Bijbel zegt niets over het vieren van verjaardagen. (Of het moet zijn in negatieve zin: Job, Herodus, Ahasveros, en het is aannemelijk dat ook Belsazar (Daniël 5) zijn verjaardag vierde. Die voorbeelden staan in ieder geval niet ter navolging in de Bijbel.) Jij verbond het vieren van een verjaardag aan het bezoeken van de jarigen in een groep waarbij ook anderen hetzelfde doen (de kringverjaardag dus). Voor jou heeft dat alles te maken met trouw, dankbaarheid, vreugde, erkennen van Gods weldaden en liefde tot de naaste. Voor mij vrijwel niet. (De bijdrage van @Zita geeft daarvoor een belangrijk inkijkje.) Trouw aan de Heere en aan elkaar beleef ik bepaald niet op kringverjaardagen, idem dankbaarheid en vreugde. Trouw aan elkaar en liefde tot de naaste kan op heel andere momenten veel beter naar voren komen. Als een familielid laat weten dat de verjaardag niet door gaat, dan is er bij mij trouwens wel sprake van vreugde en dankbaarheid.
Juist de kringverjaardag en wat daar tegenwoordig bij komt kijken heeft meer met hedonisme te maken, dan het niet meegaan in de verjaardagsgewoonten.

[Anselmus]

Herkenbaar Zita! Ik hoef niet per se een avond ver te rijden om vervolgens met een schoonmoeder van mn zwager te praten terwijl ik de jarige zelf niet spreek. Zonde van mijn tijd. Sinds corona nodig ik selectiever uit, kleinere groepjes, meer gezelligheid en echte gesprekken. Met jarigen spreek ik een moment apart af, vind ik waardevoller.

Mijn collega raadde recent genoemde podcast aan, aan de vrouw van een atheïstische collega. Ik zei tegen de collega dat ik dit nooit zou aanraden en het als christen een beschamende vertoning vind omdat veel opinie niet onderbouwd wordt, maar wel als waarheid gepresenteerd. Die hele hype rond Waterink snap ik ook niet. De generatie uit de jaren zestig vind ik nu niet bepaald altijd geslaagd opgevoed op gebied van kleding, rechten opeisen, hippies en seksuele moraal. De uitwassen zijn nog zichtbaar.

[DDD]

Zegt de Bijbel iets over verjaardagen? Ik kan alleen Job 1 vers 4 bedenken, waarvan meerderen vermoeden dat het daar over verjaardagen gaat.

Natuurlijk zegt de Bijbel heel veel over verjaardagen. Althans, over de achterliggende gedachten ervan. Bijbelse waarden als het belang van relaties, trouw, dankbaarheid, vreugde, het erkennen van Gods weldaden, liefde tot de naaste hangen hier nauw mee samen.

Het steeds minder vieren van verjaardagen zie ik ook niet als een teken van een grotere doorwerking van de bijbelse waarden in onze cultuur. Het is mijns inziens een teken van individualisme en hedonisme, van ieder voor zich en God voor niemand, want die bestaat niet.

Ik ben dus heel benieuwd welke bijbelse waarden er voor het standpunt van de dames aan te dragen zijn. Misschien matigheid en soberheid. Maar mijn grote punt is: zij laten God en zijn Woord in dit gesprek totaal buiten beschouwing en zijn zichzelf tot norm.

Daarin mis ik dus het besef om voor het aangezicht van God te leven. En merkwaardigerwijs geldt dat ook in de bijdragen van Evangelist, niettegenstaande haar naam.

En verder ga ik niet beweren dat de kringverjaardag een bijbelse opdracht is. Een dansfeest lijkt me meer in de richting komen, als je nu naar bijbelse voorbeelden kijkt. Maar daar gaat het mij niet om. Het gaat mij om de norm waaraan wij onze keuzes afmeten.

En dan niet alleen bij dingen die volgens sommige mensen dan uitzonderlijk belangrijk zouden zijn, maar gewoon in alle dagelijkse dingen van het leven.

Je slaat heel erg door, DDD! Je hebt hier de podcast van C&G opgevoerd en het gesprek op het vieren van verjaardagen gebracht.
De Bijbel zegt niets over het vieren van verjaardagen. (Of het moet zijn in negatieve zin: Job, Herodus, Ahasveros, en het is aannemelijk dat ook Belsazar (Daniël 5) zijn verjaardag vierde. Die voorbeelden staan in ieder geval niet ter navolging in de Bijbel.) Jij verbond het vieren van een verjaardag aan het bezoeken van de jarigen in een groep waarbij ook anderen hetzelfde doen (de kringverjaardag dus). Voor jou heeft dat alles te maken met trouw, dankbaarheid, vreugde, erkennen van Gods weldaden en liefde tot de naaste. Voor mij vrijwel niet. (De bijdrage van @Zita geeft daarvoor een belangrijk inkijkje.) Trouw aan de Heere en aan elkaar beleef ik bepaald niet op kringverjaardagen, idem dankbaarheid en vreugde. Trouw aan elkaar en liefde tot de naaste kan op heel andere momenten veel beter naar voren komen. Als een familielid laat weten dat de verjaardag niet door gaat, dan is er bij mij trouwens wel sprake van vreugde en dankbaarheid.
Juist de kringverjaardag en wat daar tegenwoordig bij komt kijken heeft meer met hedonisme te maken, dan het niet meegaan in de verjaardagsgewoonten.

Je maakt geen onderscheid tussen het afwijzen van een uitnodiging en het niet doen van een uitnodiging, begrijp ik. Niemand is verplicht om een verjaardag te bezoeken, maar het gaat om de gesteldheid van het hart daarachter. Ik vind dat je daar maar erg weinig bijbelse dingen over naar voren brengt. In ieder geval: de meeste mensen die jou uitnodigen, zullen het vinden getuigen van liefde tot hen als je komt.

Die laatste zin onderbouw je op geen enkele manier. Ik kan ook zelf de redenering niet aan- of invullen. Dus ik ben benieuwd hoe je tot dat standpunt komt.

[Maanenschijn]

Wij doen nog volop aan kring verjaardagen. Of staan bij de statafel-verjaardagen.

Heerlijk, elkaar ontmoeten. Mooie gesprekken vaak, eenvoudige hapjes en een mooi glas wijn soms.
Wij hebben vaak ook zelfbediening zodat er wat wisselingen zijn aan gespreks partners en de gastheer of vrouw zich niet heel de avond uit slooft.

Ik vind het belangrijke momenten. Je ziet elkaar steeds minder als familie en vrienden. Dit zijn juist die momenten om elkaar te zien en te spreken.