Geeske_1991 schreef:

KDD schreef:

Geeske_1991 schreef: ↑28 jan 2026, 16:11

Bertiel schreef: correct, maar vaak voorgehouden aan hen die aan het avondmaal denken te gaan of zijn gegaan, dan is die tekst niet op zijn plaats

Ik denk het zeker wel. Want tegenwoordig gaan er meer onbekeerd aan het avondmaal dan bekeerd

Wat is erger? Niet aangaan met een koude constatering dat er meer onbekeerd aangaan of onbekeerd aangaan?

Ik hoop dat je begrijpt dat Gods volk veelal blijft zitten als er onbekeerden aam de tafel zitten die letterlijk Gods toorn over de gemeente halen?

Hendrien schreef: ↑30 jan 2026, 15:47 Geeske, wat jij hier allemaal durft te zeggen op dit forum zou zelfs ds. Wink te ver zijn gegaan.

Adagio schreef: ↑30 jan 2026, 07:59 Dan moeten ambassadeurs en knechten van de hemel dus ook wijzen op de gesteldheid van het hart, het inwendige, het geestelijke. En dan kunnen zij dat toch in de eerste plaats horen door wat er geuit wordt. Of het een kirren van een Hizkia is, of het paaien van een Simon de tovenaar.

Adagio schreef: ↑30 jan 2026, 07:59 In H.C. vraag 82 worden de sleutelen des hemelrijks dan ook juist genoemd in het antwoord op de vraag, of diegenen tot de dis mogen toegelaten worden, die zich met hun belijdenis als ongelovig aanstellen. Nou noemt Verschuir zo wat zaken, die bij een goede belijdenis gevonden moeten worden.

Iemand schreef: ↑31 jan 2026, 09:18

Adagio schreef: ↑30 jan 2026, 07:59 Dan moeten ambassadeurs en knechten van de hemel dus ook wijzen op de gesteldheid van het hart, het inwendige, het geestelijke. En dan kunnen zij dat toch in de eerste plaats horen door wat er geuit wordt. Of het een kirren van een Hizkia is, of het paaien van een Simon de tovenaar.

Ik ben het er mee eens dat predikanten moeten wijzen op de gesteldheid van het hart, het inwendige, het geestelijke, maar dat is wat mij betreft iets anders dan zonder duidelijke daden door willen dringen tot in iemands hart, om daar een oordeel over te vellen. Je zegt dat Verschuir afgaat op woorden en daden, maar volgens mij strekt hij zijn oordeel verder uit, en wil hij niet oordelen over kenmerken, maar over de hoedanigheid daarvan en de oprechtheid daarvan in het hart. Het is iets anders om te vragen of iemand zich onderwerpt aan de wetten des verbonds, dan te vragen of hij dat hartelijk doet. Waarom gebruikt hij 3 bijvoeglijke naamwoorden in de kenmerken 2 tot 4. (Je kunt moeilijk zeggen: omdat het in het hart zo moet liggen, want hij spreekt hier over het oordeel van een predikant.) Je kunt toch niet zeggen: ik zie dat je gezicht niet verlegen, je begeerte niet ernstig, of je onderwerping niet hartelijk is? Immers: niemand weet wat in de mens is dan de geest des mensen die in hem is.

Ursinus schrijft dat allen toegelaten moeten worden aan het avondmaal die afgewassen en gedoopt zijn en met de gemeente hetzelfde geloof in woorden en werken belijden, ...; hetzij ze dit waarachtig en van harte, dan wel door een heimelijke geveinsdheid doen. Want over de verborgen dingen oordeelt de kerk niet.

Het tweede wat ik me afvraag is waarom hij afwijkt van de kenmerken van het avondmaal en de catechismus. Gaat het om de kenmerken die ik heb (waarvan ik niet zeg dat die kunnen ontbreken) of gaat het erom dat ik Gods belofte (die objectief is) geloof? Het avondmaalsformulier schrijft: ten andere onderzoeke een iegelijk zijn hart of hij ook deze gewisse belofte Gods gelooft, dat hem al zijn zonden, alleen om het lijden en sterven van Jezus Christus, vergeven zijn, en de catechismus dat het avondmaal is ingesteld voor degenen, die zichzelf vanwege hun zonden mishagen, en nochtans vertrouwen, dat deze hun om Christus' wil vergeven zijn.

Simon en de kamerling werden beiden gedoopt. Simon geloofde ook zelf, staat er in Hand. 8:13, pas nadat hij geld had aangeboden om de gave van de Heilige Geest te ontvangen zei Petrus: uw geld zij met u ten verderve. Hetzelfde geldt voor de kamerling, als hij vraagt of hij gedoopt mag worden, dan zegt Filippus niets anders tegen hem dan: indien gij van ganser harte gelooft, zo is het geoorloofd, Hand. 8:37. Hoewel er innerlijk een groot verschil tussen beiden is, worden zij uiterlijk hetzelfde behandeld, omdat zij beiden hun geloof belijden en die belijdenis (op dat moment) niet weerspreken met hun daden.

Adagio schreef: ↑30 jan 2026, 07:59 In H.C. vraag 82 worden de sleutelen des hemelrijks dan ook juist genoemd in het antwoord op de vraag, of diegenen tot de dis mogen toegelaten worden, die zich met hun belijdenis als ongelovig aanstellen. Nou noemt Verschuir zo wat zaken, die bij een goede belijdenis gevonden moeten worden.

Het zich als ongelovig en Goddeloos aanstellen gaat niet over de inwendige gesteldheid, maar over de uiterlijke openbaring daarvan in woorden of daden. Ursinus schrijft: d.w.z. die of in het openbaar zulke dwalingen aanhangen die in strijd zijn met het fundament van de hemelse leer, of in openbare boze daden volharden.

Filippus kon het paaien van Simon de tovenaar niet onderscheiden. En, bijvoorbeeld, zeggen: want de Heere heeft gezegd: daarom dat dit volk tot Mij nadert met zijn mond, en zij Mij met hun lippen eren, doch hun hart verre van Mij doen, Jes. 29:13, is toch ook wijzen op de gesteldheid van het hart? De profeten doen niet anders dan wijzen op de gesteldheid van het hart, maar steeds door te wijzen op de werken die daaruit voortkomen, dat woorden en daden niet in overeenstemming zijn, bijvoorbeeld: welker werken in duisterheid geschieden, en zij zeggen: wie ziet ons, en wie kent ons, Jes. 29:15, of: en zij komen tot u, gelijk het volk pleegt te komen, en zitten voor uw aangezicht als Mijn volk, en horen uw woorden, maar zij doen ze niet; want zij maken liefkozingen met hun mond, maar hun hart wandelt hun gierigheid na, Ez. 33:31. De mensen zullen geoordeeld worden naar hun werken, Rom. 2:6, rekenschap afleggen van wat zij gedaan, 2 Kor. 5:10, of niet gedaan hebben, Matt. 25:5.

Tot slot zie ik wel een overeenkomst tussen wat Geeske schrijft en wat Verschuir schrijft, de tendens zou bij beiden kunnen zijn: ze (de mensen die aan het avondmaal gaan in dit geval) zeggen het wel, maar ze menen het niet oprecht, zonder dat dat verder duidelijk blijkt uit de woorden of daden van die mensen. Of je dat nu de tale Kanaäns spreken en verstaan noemt of een ernstig gezicht over zijn zonden hebben etc.