Maar o dat evenwicht, dat evenwicht...

Mensen, laten we het wat de secundaire bronnen betreft maar bij Makkenze houden. Die was nog niet geinfecteerd met aanbodsstrijd en felheid, voor zover ik weet!

Erasmiaan schreef:Maar o dat evenwicht, dat evenwicht...

Misschien vind je het een beetje banaal, maar waren de preken van Paulus, Petrus, de Heere Jezus Zelf altijd evenwichtig?
Is een preek pas goed als deze evenwichtig is?
Ik kan me juist voorstellen dat de ene keer juist de ruimte in de nodiging benadrukt wordt, terwijl de andere keer juist de verkiezing naar voren komt, per tekst verschillend.

memento schreef:Iemand die werkelijk dorst heeft, is al (half?) levend. Terwijl er staat dat DODEN de stem zullen horen, en gaan leven. Dat is nu het mooie van het evangelie: Je hoeft er helemaal niet geschikt voor te zijn. Niets geen eerst dit en eerst dat. God spreekt door Zijn woord, machtig, en pats boem, een dode zondaar, nog nooit enige traan om zijn zonde gelaten, gaat naar God roepen. Uit de diepte der ellende.

Wonder o wonder dat God tot doden komt, en niet tot ontdekten. Want dan zou het nooit kunnen.

Amen!

memento schreef:Prachtige woorden, ik kan het niet beter zeggen! Toch eens goed zoeken, als het goed is heb ik nog wat boeken van die dominee liggen. Misschien weer eens tijd die af te stoffen, en weer eens open te slaan.

Tja, van tenminste een boek had je al afstand gedaan.

Luther schreef:

Erasmiaan schreef:Maar o dat evenwicht, dat evenwicht...

Misschien vind je het een beetje banaal, maar waren de preken van Paulus, Petrus, de Heere Jezus Zelf altijd evenwichtig?
Is een preek pas goed als deze evenwichtig is?
Ik kan me juist voorstellen dat de ene keer juist de ruimte in de nodiging benadrukt wordt, terwijl de andere keer juist de verkiezing naar voren komt, per tekst verschillend.

de tekst moet gepredikt worden, niet in een systeem gedrukt

memento schreef:Iemand die werkelijk dorst heeft, is al (half?) levend. Terwijl er staat dat DODEN de stem zullen horen, en gaan leven. Dat is nu het mooie van het evangelie: Je hoeft er helemaal niet geschikt voor te zijn. Niets geen eerst dit en eerst dat. God spreekt door Zijn woord, machtig, en pats boem, een dode zondaar, nog nooit enige traan om zijn zonde gelaten, gaat naar God roepen. Uit de diepte der ellende.

Wonder o wonder dat God tot doden komt, en niet tot ontdekten. Want dan zou het nooit kunnen.

Amen!

Zo is het. God werkt de genade zelf.

Zo is dat. Maar die ontdekking aan de verloren staat, dat zijn ook vruchten uit het lijden en sterven van Christus, en is ook genade.

caprice schreef:

memento schreef:Iemand die werkelijk dorst heeft, is al (half?) levend. Terwijl er staat dat DODEN de stem zullen horen, en gaan leven.

Doden worden levendgemaakt. Dan worden ze ontdekt aan hun gemis, opdat de Heere plaats zou maken om dat gemis te vervullen door de dierbare Zaligmaker.

Dat klopt. En zij worden ontdekt aan hun gemis door de prediking van de wet EN evangelie. De wet verkondigt hen de vloek, en schuld, maar het evangelie verkondigd hen een nog veel diepere pijn, namelijk het schildert een liefdevol God die op het hart getrapt is, en die nochthans met wijd open armen staat. Een Christus, die nu voor zulke zondaren wilde lijden. Waar de wet benauwd, en onze vuilheid in het licht van God heiligheid en rechtvaardigheid plaatst, gaat het evangelie nog veel verder, door de blik te richten op wat Christus nu over heeft gehad voor zondaren, terwijl zij Hem zo verachten. Ik door mijn schuld, Zijn kroon gevlochten, Zijn beker gevuld.

Daarom moet het evangelie aan allen gepredikt worden, ja ook de beloften, omdat het hét middel is, waarmede God dode zondaren levend wil maken. Wet en evangelie zijn niet uit elkaar te rukken, alsof een mens eerst door de wet verbroken moet worden, alvorens het evangelie hem redden kan. Terwijl het juist het evangelie is, die nu werkelijk de diepte van de schuld leert kennen. Juist dat God, ondanks wie wij zijn, tóch zo genadig tegen ons is, dat doet het hart versmelten van verdriet als het dat gewaar wordt. Ware ellendekennis zonder evangelie-prediking kan niet.

Eens

caprice schreef:Zo is dat. Maar die ontdekking aan de verloren staat, dat zijn ook vruchten uit het lijden en sterven van Christus, en is ook genade.

Hoedwel ik begrijp wat je bedoelt, zou ik het zelf zo niet formuleren, omdat dan het gevaar gaat ontstaan dat mensen blijven rusten buiten de kennis van Christus.
Voor het heldere geloofsgezicht op Hem (ij de mijne, ik de Zijne) kan het nog algemeen werk zijn.

Luther schreef:

caprice schreef:Zo is dat. Maar die ontdekking aan de verloren staat, dat zijn ook vruchten uit het lijden en sterven van Christus, en is ook genade.

Hoedwel ik begrijp wat je bedoelt, zou ik het zelf zo niet formuleren, omdat dan het gevaar gaat ontstaan dat mensen blijven rusten buiten de kennis van Christus.
Voor het heldere geloofsgezicht op Hem (ij de mijne, ik de Zijne) kan het nog algemeen werk zijn.

Juist, en daarom dient die gerechtigheid van Christus toegepast te zijn aan de ziel, opdat dit ook als bewijs zal kunnen dienen dat het waar werk was. Rusten is nooit goed op de weg. Als de strijd ontbreekt moet het eens nagekeken worden. Dan klopt er in ieder geval iets niet.

Dr. Steenblok zei wel: het doel bepaalt noodzakelijkerwijs de voorwaarden. Het zijn dus vruchtgevolgen van het doel.

Erasmiaan schreef:Wat vind je van de quote van Caprice, van ds. Makkenze?

Daar ben ik dan wel eens benieuwd naar, Wilhelm.

Dat antwoord kun je zelf wel geven denk.
Met dit citaat kan ik alleen maar hartelijk instemmen !

Ik proef in je vraagstelling dat je bang ben dat ik vermogens in de mens leg.
Dat is absoluut niet zo, maar we moeten Gods Woord laten staan zoals het er staat.
De Heere geeft zelf ook aan dat onze verantwoordelijkheid des te groter is als we onder de Evangelie verkondiging mogen leven.

Het is een eeuwig wonder dat God, in Zijn onbevattelijke wijsheid, uit een verdoemelijk mensengeslacht nog zondaren heeft verkoren.
En het is zoals Ds Makkenze het ook verwoord: wie de uitverkorenen zijn is ons onbekend , maar zij zullen openbaar komen en zij worden getrokken door middel van het aanbod van genade.
Want alleen zij zullen werkelijk komen door genade, maar dat beneemt de weigeraars, de verwerpers van het Evangelie (die de gelovigen in hun eertijds ook waren !) niet van hun verantwoordelijkheid.

caprice schreef:Zo is dat. Maar die ontdekking aan de verloren staat, dat zijn ook vruchten uit het lijden en sterven van Christus, en is ook genade.

Beste Caprice, wanneer dit nu waar was, wat jij hier neerschrijft, dan zou de wet machtig zijn om levend te maken. Want, de ontdekking, de overtuiging der zonden, de ontbloting en de ontgronding, geschiedt vanuit de geestelijke bediening der wet, gewerkt door de H. Geest, naar Rom. 3:20. Is dan de wet tegen de beloftenissen Gods? Dat zij verre; want indien er een wet gegeven ware, die machtig was levend te maken, zo zou waarlijk de rechtvaardigheid uit de wet zijn, Gal. 3:21. Het leven is de geschonken genade Gods in Christus door het geloof c.q. de kennis van der vergeving der zonden. Waar de wet nog leeft c.q. nog geestelijk werkzaam is in de ziel, daar kunnen de beloftenissen des Evangeliums c.q. Jezus Christus, geen kracht doen tot behoudenis. De wet dood, maar het Evangelie maakt levend. God kan een zondaar nooit Zijn Rechtvaardigheid en Zijn barmhartigheid in Christus tegelijkertijd bewijzen, ook niet van Gods zijde. Anders zou God Zelf de geestelijke werking van de wet en het Evangelie vermengen. Wanneer de deugden van Gods rechtvaardigheid en barmhartigheid, door een weg recht verheerlijkt worden, moet de (verkoren) zondaar eerst zijn gestorven aan de heerschappij van zijn eerste man, Rom. 7:1-4, alvorens Christus, zijn Tweede Man, die zondaar kan brengen onder de heerschappij van Zijn genade, Rom. 6:14. Hou voortaan voor altijd vast, dat de ontdekking en de overtuigingen der wet, geen geloof, geen genade, en geen leven uit Christus baart...!! De zondaar moet eerst sterven aan al zijn vrome werken der wet, én verloren gaan onder Gods heilig eisend recht, wil hij door Christus ooit behouden kunnen worden. Want, de Zoon des mensen, kwam om te zoeken en zaligen dat verloren was.